Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2014

Μιλήστε με τη δασκάλα του παιδιού σας!

Standard

frustrated-girl-doing-homework-shutterstock_479144201

 

Θυμάστε ένα προηγούμενο ποστ που είχα κάνει περί σχολείων και αλλαγής προς μια κατεύθυνση προς το καλύτερο για τα παιδιά μας? Ήταν και το έναυσμα της δημιουργίας ενός νέου γκρουπ στο FB, το οποίο αν σας ενδιαφέρει, μπορείτε να το βρείτε εδώ και ήταν και η αρχή του να με κάνει να σκεφτώ λίγο έξω από το κουτί! Με τόσες συζητήσεις που γίνονται εκεί, κάτι θα έπιανα! Το μόνο σίγουρο ήταν αυτό.

 

Είμαστε μακριά από μια αλλαγή μεγάλη στο σχολείο του γιου μου. Αυτό έπρεπε να το εμπεδώσω και να το χωνέψω μιας και στην αρχή ήμουν έτοιμη να πατήσω το γκάζι και να ξεκινήσω τις αλλαγές, αλλά αυτό τελικά είναι κάτι που χρειάζεται να γίνει βήμα βήμα. Ξεκινάω σιγά σιγά λοιπόν, και ευελπιστώ το ταξίδι να μην είναι παρόμοιο με του Οδυσσέα για την Ιθάκη (ή να το εύχομαι που λέει και ο ποιητής?)!

 

Δευτέρα δημοτικού λοιπόν ο Γιώργος φέτος. Έρχεται την Τρίτη από το σχολείο με τις πρώτες εργασίες του για το σπίτι. Ε, για πρώτη φορά, μετά το καλοκαίρι, ακόμη κι εμένα μου φάνηκαν πολλές. Να γράψουν την ΑλφαΒήτα και δίπλα από το κάθε γράμμα και μία λέξη που να ξεκινά από το αντίστοιχο γράμμα, αντιγραφή 2 προτασούλες επί 2 φορές συν κάτι λέξεις από δίπλα, αυτό όλο ορθογραφία, κάτι άλλες λέξεις να τις βάλει σε σειρά και συλλαβιστά, ανάγνωση και στα μαθηματικά κάτι εύκολες βέβαια ασκήσεις! Τσίνησε ο Γιώργος, τσίνησα κι εγώ, κάναμε 3εις ώρες παρά κάτι να τελειώσουμε, ενδιάμεσα βέβαια είχαμε και κλάματα, ότι πονάει το δάχτυλό του, ότι τον πιέζω κι εγώ. Τελικά έκανε στροφές το μυαλό μου και του έδωσα την επιλογή να γράψει 1 φορά την αντιγραφή και να δούμε μαζί προφορικά την ορθογραφία. Μετά συζητήσαμε και του είπα πως στην περίπτωση που πάρει χειρότερο σχόλιο/βαθμό, είναι θέμα της δασκάλας και μπορεί να το κάνει, αλλά θα πρέπει να μην τον ενδιαφέρει την στιγμή που γνωρίζει το μάθημα και την στιγμή που ήταν επιλογή του. Το δέχτηκε. Συζητήσαμε επίσης και του είπα βέβαια ότι θα μιλήσω κι εγώ με την δασκάλα του την επόμενη όταν θα πάω να τον πάρω από το σχολείο, αλλά πως τιμωρία δεν έχει δικαίωμα να τον βάλει η δασκάλα του για κάτι τέτοιο (φοβόταν μήπως του πει να μην βγει στο διάλειμμα και να κάτσει μέσα να γράψει την υπόλοιπη αντιγραφή, όπως έκανε η δασκάλα της Α’ τάξης σε κάποια παιδιά).

 

Του έδωσα να καταλάβει πως το να μην κάνει κάτι από τις ασκήσεις που τους έχει βάλει η δασκάλα, ή ακόμη και όλες, δεν σημαίνει πως δεν θα έχει μάθει τα ζητούμενα, απλά εμείς θα έχουμε βρει έναν άλλον τρόπο να τα μάθουμε, αν ο συγκεκριμένος του φαίνεται βαρετός. Πως με αυτόν τον τρόπο, θα δείξουμε και στην ίδια την δασκάλα πως όχι μόνο δεν τεμπελιάζει στο σπίτι αλλά πως οι φωτοτυπίες και οι ασκήσεις αυτές δεν είναι ο μόνος τρόπος για να μάθει. Πως μπορεί παρ’ όλα αυτά να μην παίρνει τον έπαινο που θα ήθελε ή θα του άρεσε στο τετράδιο, αλλά δεν μας ενδιαφέρει, γιατί αυτό που θέλουμε στο κάτω κάτω, είναι να αγαπάμε να μαθαίνουμε και όχι να αγαπάμε το μπράβο και το αυτοκόλλητο! Συμφώνησε και κατάλαβε. Μου τόνισε και ο ίδιος ότι δεν φοβάται την δασκάλα και πως κι αυτή ένας άνθρωπος είναι, σαν κι αυτόν. Είναι ίσοι! Μπράβο Γιώργο! Έχεις δίπλα σου τους γονείς σου, αμέσως ξεφοβήθηκες αγόρι μου! 😉

 

Την άλλη μέρα πήγα στην δασκάλα του πιο φοβισμένη από τον Γιώργο. Φοβόμουν μην προσβληθεί από κάτι που θα πω, μήπως με αντιπαθήσει και το κατά πόσο κάτι τέτοιο θα επηρέαζε την σχέση της με τον Γιώργο. Της ζήτησα να μιλήσουμε λιγάκι και με ευχαρίστηση το έκανε. Ξεκίνησα με το «σήμερα ο Γιώργος όπως είδατε, δεν είχε γράψει την αντιγραφή του 2 φορές…» (αργότερα στο σπίτι είδα ότι του είχε γράψει από κάτω «Γιώργο μου, αυτό το είχαμε 2 φορές» εκτίμησα τον τρόπο της και το γεγονός ότι δεν τον πρόσβαλε). Και έτσι ξεκίνησα να της λέω τα παραπάνω. Πως εφόσον ζορίζεται το παιδί, θα ήθελα να συνεργαστούμε ώστε να γνωρίζει στην ουσία ότι δεν είναι από αδιαφορία που μπορεί να μην κάνει κάτι, αλλά από ενδιαφέρον, γιατί πραγματικά του αρέσει να μαθαίνει και δεν θέλω να το χάσει αυτό. Ότι τα ζητούμενα της φωτοτυπίας θα του τα δείχνω εγώ με όποιον τρόπο καταλάβω πως του φαίνεται διασκεδαστικός, όταν επιλέξει να μην τα κάνει με τον τρόπο που επέλεξε η δασκάλα του και πως σε λίγο θα δει και η ίδια πως είναι φιλότιμος, πως δεν θα το κάνει από βαρεμάρα και πως θα ήθελα να γνωρίζω ότι είναι ΟΚ με όλο αυτό και να γνωρίζει και τους λόγους από μένα την ίδια! Τόνισα επίσης πως δεν θα ήθελα να υπάρχουν επιτιμητικά σχόλια στο παιδί, επειδή δεν τα έχει κάνει, αλλά κατά τα άλλα το τί είδους αυτοκόλλητο και σχόλιο θα βάλει (Μπράβο/Άριστα/Πολύ καλά/κ.ο.κ), είναι στην κρίση της και πως έχουμε συζητήσει και γι αυτό με τον Γιώργο και είναι επιλογή του να το χάνει κάποιες φορές!

 

Η απάντηση της δασκάλας του με εξέπληξε θετικά και την ευχαριστώ γι αυτό! Μου είπε ότι βεβαίως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, και πως εγώ είμαι αυτή που θα αποφασίσει τι θα κάνει το παιδί και αν αυτά που βάζει η ίδια δεν νομίζω πως θα το βοηθήσουν ή θα το βαρύνουν, είμαι ελεύθερη να διαλέξω κάτι άλλο. «Εσείς αποφασίζετε για το παιδί σας! Αυτά που βάζω εγώ, είναι αυτά που πιστεύω πως είναι καλά να κάνει στο παιδί στο σπίτι, αλλά δεν είναι υποχρεωτικά. Εσείς μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε με το παιδί σας!» μου είπε! Μπορεί να μου πέταξε το μπαλάκι, αλλά το προτιμούσα αυτό το μπαλάκι είναι η αλήθεια 😉

 

Για μένα αυτό ήταν μια μικρή νίκη! Ένα μεγάαααλο βάρος έφυγε από τους ώμους μου και είμαι ελεύθερη να δουλέψω με τον Γιώργο όπως θα επιλέξουμε όταν το επιλέγει και ο ίδιος! Μέχρι στιγμής, τις ασκήσεις που έδωσε η δασκάλα τις κάνει και μάλιστα σχετικά γρήγορα. Βέβαια, δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, η δασκάλα μέχρι στιγμής δεν έδωσε ξανά τόση δουλειά για το σπίτι 😉

 

Γιατί σας τα γράφω αυτά? Για έναν πολύ απλό λόγο! Επειδή, μέχρι να καταφέρουμε να αλλάξουμε πραγματικά τον τρόπο που διδάσκονται τα παιδιά, όσο έχουμε εμείς το βάρος να τα διδάξουμε εκτός από τα μαθήματα αλλά και τους διαφορετικούς τρόπους μάθησης και αγάπης της μάθησης, μπορούμε να τους μάθουμε επίσης, ότι είμαστε δίπλα τους στις επιλογές τους, να τους δείξουμε επίσης πως υπάρχουν κι άλλες επιλογές και να μιλήσουμε με την δασκάλα/ δάσκαλο του παιδιού μας! Γιατί και με αυτόν τον τρόπο σιγά σιγά γίνεται αλλαγή. Αφού εμείς ως γονείς έχουμε το δικαίωμα να δουλέψουμε διαφορετικά με τα παιδιά μας στο σπίτι, μια εγώ, μια εσύ σε ένα άλλο σχολείο, μια εσύ στο παρ’ άλλο, σιγά σιγά θα γίνουμε δυο και τρεις και τέσσερις στην ίδια τάξη και κάποια στιγμή θα το πιάσουν το νόημα, θα κάνουν και μια δοκιμή από το ίδιο το σχολείο κάτι να αλλάξουν! Λίγο λίγο, κάτι θα αλλάξει! Και μη μου πείτε όχι! 😉

 

Προς το παρών πάντως, μαμά και γιος συνεχίζουμε χαλαροί και ήρεμοι 🙂

Advertisements

Ευχαριστώ!

Standard

Όχι, δεν έχω πάρει κάποιο όσκαρ, αλλά σήμερα εκεί που καθόμουν και χαλάρωνα λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν τα σχολεία, λίγες μέρες πριν φύγει το καλοκαίρι, μου ήρθε στο νου να πω ευχαριστώ για όλα όσα αισθάνομαι ότι χρειάζεται να πω ευχαριστώ. Και μαντέψτε! Ήταν και είναι πολλά! Πάρα πολλά! Είμαι ενθουσιασμένη! Το συστήνω και σε σας. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις πόσα πράγματα υπάρχουν στην ζωή σου για τα οποία θα πρέπει να είσαι ευγνώμων 😉

Λοιπόν, ξεκινάω! 

 

melissa tomeoni portland, oregon

 

Ευχαριστώ για τη ζωή

γιατί δίχως αυτή, δεν θα ήμουν τώρα εδώ.

Ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές

γιατί μέσα σ’αυτές τα είδα όλα πιο όμορφα και λαμπερά

Ευχαριστώ για τις λύπες

γιατί μέσα σ’αυτές θυμήθηκα όλα όσα για τα οποία είμαι ευγνώμων

Ευχαριστώ τα παιδιά μου

γιατί μεγαλώνοντάς τα, μεγάλωσα και κατάλαβα και αγάπησα πιο πολύ. Και γιατί αυτό που βλέπω στα μάτια τους ότι είμαι, αυτό προσπαθώ να γίνω.

Ευχαριστώ τον άντρα μου

γιατί ο σεβασμός, η αποδοχή, η ασφάλεια και η αγάπη είναι πολύ μεγάλο πράγμα όταν τα νιώθεις ταυτόχρονα

Ευχαριστώ τους γονείς μου

γιατί αυτοί με έκαναν αυτό που είμαι. Αυτό που αγαπώ και αυτό που προσπαθώ να αλλάξω.

Ευχαριστώ τον αδερφό μου

γιατί πάντα θα έχω κάποιον να με βλέπει με τα μάτια του μεγάλου αδερφού

Ευχαριστώ την κολλητή μου

γιατί μου μαθαίνει, με αγαπά, με αποδέχεται και όταν γελάμε… γελάμε όπως τότε

Ευχαριστώ την φύση

γιατί όποτε βρίσκομαι κοντά της

αισθάνομαι πως είμαι κι εγώ μέρος της

Ευχαριστώ την αδικία

γιατί έτσι βλέπω πως όλοι χρειαζόμαστε κι άλλη «δουλειά»

Ευχαριστώ για όσες φορές πληγώθηκα

γιατί είχα την ευκαιρία να κλάψω λυτρωτικά

Ευχαριστώ για όσες φορές θύμωσα

γιατί μου θυμίζει πως δεν είμαι όσο τέλεια και ήρεμη όσο θα ήθελα 

Ευχαριστώ που είμαι υγιής

γιατί έτσι μπορώ να χαρώ την ζωή στο έπακρο

Ευχαριστώ για την ακριβώς πιο πάνω δήλωση

γιατί κατάλαβα πως δεν το κάνω

Ευχαριστώ για την υγεία όλων στην οικογένεια μου

γιατί δίχως αυτή και πάλι δεν θα μπορούσα να χαρώ την δική μου

Ευχαριστώ για την αυτοπεποίθηση

γιατί μέσα από αυτή μπορώ να πω και να κάνω αυτά που θέλω

Ευχαριστώ για την έλλειψη δύναμης κάποιες φορές

γιατί έτσι στρέφω το κεφάλι μου ψηλά

Ευχαριστώ τα νέα μονοπάτια που διαβαίνω

γιατί βρίσκομαι σε νέα τοπία

Ευχαριστώ το αεράκι που με φυσά αυτή τη στιγμή

γιατί δίχως αυτό δεν θα είχα ξεκινήσει αυτές τις ευχαριστίες

Ευχαριστώ τα τραγούδια

γιατί μέσα από αυτά μπορώ να βγάλω συναισθήματα καλά κλειδωμένα

Ευχαριστώ για τον κοινό ύπνο

γιατί εκεί έχουν δοθεί οι καλύτερε αγκαλιές, τα καλύτερα χάδια και έχω ζήσει τα ωραιότερα ξυπνήματα

Ευχαριστώ τα άσχημα αλλά και τα όμορφα μαθήματα

γιατί δίχως αυτά θα έμενα στην ίδια τάξη

Ευχαριστώ τους καλούς δασκάλους

γιατί αυτοί θα πάνε τα παιδιά μας ακόμη πιο μπροστά

Ευχαριστώ την κρίση

γιατί μάθαμε πως χρειαζόμαστε λιγότερα από όσα νομίζαμε

Ευχαριστώ την θετική ενέργεια

γιατί έμαθα πως υπάρχει μέσα μου

Ευχαριστώ για τα πάντα

γιατί μέσα σ’αυτά μου δίνεται η ευκαιρία να υπάρχω, να ζω, να προσπαθώ, να επιλέγω, να χαίρομαι, να λυπάμαι, να αλλάζω, να παραμένω, να μεγαλώνω, να σκοντάφτω και να ξανασηκώνομαι.

Ευχαριστώ την ζωή και πάλι

γιατί έχω τόσα πολλά για να ζητήσω ευχαριστώ και αν απλά δεν βάλω τελεία, η λίστα αυτή μπορεί να μην τελειώσει ποτέ!