Πολεμικές τέχνες και attachment parenting, γίνεται?

Standard

kids-tkd-610x245

 

Φέτος που λέτε, ξεκινήσαμε και τα εξωσχολικά. Είμασταν μεταξύ ποδοσφαίρου και Tae kwon do για τον Γιώργο και τελικά επέλεξε το δεύτερο μιας και πάνε και συμμαθητές του εκεί… Η Ναταλία επέλεξε ρυθμική γυμναστική και μια φορά την εβδομάδα, Tae kwon do επίσης. Τελικά το πρόγραμμά μας είναι Δευτέρα-Τετάρτη Tae Kwon Do Γιώργος και μπαμπάς. Η Ναταλία τις ίδιες μέρες ρυθμική γυμναστική και Παρασκευή όλοι μαζί Tae Kwon Do! Χιχι! Οικογενειακή υπόθεση! Και για να μην πείτε ότι εγώ τεμπελιάζω, να πω ότι εγώ πάω και γιογκα άλλα δύο πρωινά μέσα στην εβδομάδα!😉 Μεγάλες αλλαγές φέτος! Κόψαμε ΚΑΙ το τσιγάρο! Σε λίγο θα φτάσουμε την τελειότητα!😆

 

Η Ναταλία ξεκίνησε το νήπιο με κλάματα. Και εκεί που όλα ήταν καλά και όμορφα, άρχισε να κλαίει και στο «καράτε» (μη με βάζετε να το λέω tae kwon do κάθε φορά τώρα!)! Βρε καλό μου, γιατί κλαις? Δεν ξερωωωωω!!! Την παρακολουθούσα και μπορεί να έβαζε τα κλάματα στο άσχετο. Δίχως να λέει κάποιος κάτι, δίχως να είναι η σειρά της για να κάνει κάτι…

 

Να ήταν το γεγονός ότι μέσα στην οικογένειά μας δεν έχει δει ποτέ κάποιον να χτυπά κάποιον άλλον? Το γεγονός ότι το κλίμα στο καράτε είναι λίγο πιο αυστηρό? Πιο «πολεμικό». Το γεγονός ότι ο δάσκαλος είναι πρώτη φορά δασκαλΟΣ και όχι δασκάλΑ? Στην ρυθμική γυμναστική, δεν έκλαψε ούτε μια φορά, ακόμη κι ας έπρεπε να φεύγω για να τρέξω να πάω να αφήσω τον αδερφό της στο καράτε.  Ακόμη και όταν ήμουν κι εγώ μέσα, δίπλα της, έβαζε τα κλάματα! Αναρωτήθηκα. Τι να κάνω? Να την βγάλω από το καράτε και να μένει με τους γονείς μου όσο κάνουμε εμείς μάθημα τις Παρασκευές? Το συζήτησα και με τον προπονητή μας. Βρήκαμε την λύση να την αφήνουμε να έρχεται και να κάνει όσο και όποτε θέλει, μέχρι να νιώσει σιγουριά με τον χώρο και τον τρόπο που γίνεται το μάθημα. Η λύση του να μένει στο σπίτι άλλωστε, δεν άρεσε ιδιαίτερα ούτε στη Ναταλία.

 

*Σημείωση, έχει σταματήσει να κλαίει πλέον στο νήπιο…

 

Όμως γενικά όλη αυτή η φάση, μας έβαλε σε σκέψεις. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, δίχως τιμωρίες, δίχως ξύλο, με σεβασμό και ισότητα (όσο μπορούμε) μέσα στο σπίτι. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, ώστε να γίνουν «αναρχικά»! χαχα! Όχι! Δεν θα πηγαίνουν να καίνε μαγαζιά και να χαλάνε περιουσίες, αλλά θα σκέφτονται, θα κρίνουν και μπορεί να βρίσκονται αντιμέτωποι με τις αρχές (άρχοντες) του κράτους/σχολείου/οικογένειας/εργασίας, κλπ, όταν βλέπουν ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη ή όταν χρειάζεται αλλαγή! Θα μιλάνε, θα αγωνίζονται για τις αξίες τους. Θα είναι ελεύθεροι να το κάνουν! Αυτή είναι οι ελπίδα μας και η προσπάθειά μας έστω…

 

Στις πολεμικές τέχνες λοιπόν, αυτά συνήθως δεν ισχύουν. Οι περισσότερες προέρχονται από Ασιατικές χώρες (Ιαπωνία, Κίνα πχ), όπου εκεί υπάρχει ο απόλυτος σεβασμός στον ανώτερο. Ο ανώτερος από σένα λέει, κι εσύ δείχνεις υποταγή και σεβασμό και κάνεις αυτό που σου ζητήθηκε! Χωρίς να ρωτήσεις τον λόγο, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς σκέψη!  Τελεία! Σε κανένα άλλο άθλημα δεν χαιρετάς με συγκεκριμένο τρόπο τον δάσκαλο, την σημαία. Δεν δίνεις με συγκεκριμένο τρόπο το οτιδήποτε στον άλλον, δεν κάνεις κάμψεις επειδή έκανες κάτι λάθος ή γέλασες. Στις πολεμικές τέχνες, υπάρχει αυτό το στρατιωτικό ας πούμε περιβάλλον, μέσα στην σχολή. Και μάλιστα το Ασιατικό στρατιωτικό! Πως λοιπόν πάμε το παιδί μας σε ένα τέτοιο περιβάλλον για εξωσχολική δραστηριότητα? Αυτό ακριβώς με ρώτησε το Μάκης! Πως μπορείς να λες ότι μεγαλώνουμε αντιεξουσιαστές, αλλά να πληρώνουμε να πάμε να μάθουν κάτι σε ένα τέτοιο περιβάλλον?

 

Bow-in-TaeKwonDo-658x383

 

Μμμμμ… Μα αυτά βρε Μάκη είναι λίγο και σαν ένας ρόλος που παίρνεις εκεί μέσα. Είναι λίγο και «θέατρο». Κάτι που το κάνεις γιατί έτσι είναι το καράτε, και εκτός μαθήματος θα δω τον προπονητή και δεν θα του απαντώ με «Teikon» (έτσι όπως λέμε, ναι/δάσκαλε/ζητάμε την άδεια για κάτι, χαιρετάμε, κλπ), αλλά σαν έναν φίλο. Είναι λίγο μπερδεμένα. Ίσως γιατί και ο προπονητής μας είναι πολύ ήπιων τόνων και καμία σχέση με άλλους προπονητές . Δεν φωνάζει στα παιδιά, τους μιλάει γλυκά, στους αγώνες δεν φωνάζει και απλά στέκεται κοντά τους δίχως ίχνος απογοήτευσης στις ήττες. Ίσως επειδή έχει γίνει κι αυτός πρόσφατα μπαμπάς. ίσως επειδή κι εμείς ως ενήλικες εκεί μέσα γνωρίζουμε ότι ορισμένα πράγματα τα κάνουμε απλά και μόνο επειδή μαθαίνουμε Tae Kwon Do και μαζί με αυτό, και την κουλτούρα του αθλήματος αυτού και όχι μόνο το άθλημα…

 

Πως το εξηγούμε όμως αυτό στα παιδιά? Όπως πάντα. Με απόλυτη ειλικρίνεια!

 

Και έτσι λοιπόν, κάτσαμε και μιλήσαμε. Πως τον δάσκαλο του τον σέβεται για τον ίδιο λόγο που σέβεται και την δασκάλα του στο σχολείο. Επειδή του μαθαίνει κάτι. Πως όπως μπορεί να αμφισβητήσει και να αναρωτηθεί κάτι που του λέω εγώ ή ο μπαμπάς του ή οποιοσδήποτε, με τον ίδιο τρόπο μπορεί να το κάνει και στον προπονητή του καράτε. Πως οι κανόνες την ώρα του μαθήματος τηρούνται από όλους, εφόσον επιλέξαμε αυτό το άθλημα και για όσο επιλέγουμε να το συνεχίζουμε και οι «τιμωριούλες» του στιλ «5 κάμψεις» (επειδή έκανες κάτι λάθος ενώ η ζώνη που έχεις είναι προχωρημένη πχ), είναι κι αυτές μέσα στο παιχνίδι της συγκεκριμένης προπόνησης. Προσβολές κλπ, δεν δέχεται από κανέναν και ευτυχώς τέτοια δεν έχουμε, αλλά καλό είναι να τα θυμάται!

Τα κατανόησαν και οι δύο. Μου έλεγαν και δικά τους παραδείγματα. Σιγουρεύτηκα πως έχουν καταλάβει! Και συνεχίζουμε.

Δευτέρες και Τετάρτες, μπαμπάς με γιο και Παρασκευές ακολουθούν μαμά και κόρη. Όσο περνάει ο καιρός, όλο και λίγο περισσότερα καταφέρνουμε να κάνουμε και το χαιρόμαστε. Ο Γιώργος νιώθει πολύ Karate Kid και τον αισθάνομαι με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

 

Και έτσι… Ναι. Πολεμικές τέχνες και attachment parenting μπορεί να γίνει.

 

Με προϋποθέσεις όμως.  Συζήτηση, ενσυναίσθηση και μάτια ανοιχτά!

 

Teikon!!!🙂

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

10 responses »

  1. Αχ, δυσκολο θέμα! Όντως είναι δίλημμα…Λοιπόν, φέτος πρώτη φορά πήγα τον μεγάλο μου στο μπάσκετ. Επειδή, ζηλεύει τα μικρά και έχουμε σοβαρό θέμα με την συμπεριφορά του, επιλέξαμε ομαδικό άθλημα, και παρόλο που τα μεγαλώνουμε -όπως και εσείς- ισότιμα μέσα στην οικογένεια, αναγκάστηκα εγώ η ίδια να ζητήσω από τον δάσκαλό του να είναι λίγο απόλυτος και αυστήρος για να μη του πάρει ο μικρός τον αέρα!. Τι να κάνεις, δεν μπορείς να έχεις τελικά ένα καλούπι συμπεριφοράς, αναγκαστικά αναλογα την προσωπικότητα του παιδιού και τα δεδομένα του περιβάλλοντος, πρέπει να ρίχνεις νερό στο κρασί σου, να προσαρμόζεις λίγο τις ιδέες σου, ώστε να τα μεγαλώσεις ακόμα καλύτερα. Πάντως την αθλητική πειθαρχία δεν την βλέπω σαν κάτι κακό, μάλλον δεν πρέπει να την συσχετίζουμε με την στρατιωτικού τύπου πειθαρχία (μπλιαχ)……ισως αν την είχα και εγώ να είχα χάσει ήδη τα κιλά της εγκυμοσύνης!!!!!

    Η γιόγκα σε έχει βοηθήσει να επανέλθεις?
    Ο άντρας μου, πήγαινε στο γυμναστήριο αλλά έπαθe τενοντίτιδα και θα ξαναξεκινήσει τώρα, εγώ προς το παρόν μόνο σπίτι αθλούμαι με cardio και βαράκια, μία με μιάμιση ώρα μέρα παρά μερα. Πρόσεχω ιδιαίτερα και τη διατροφή μου, αλλά τα αποτελέσματα τα βλέπω αργά, πολύ αργά σου λέω……

    • Η πειθαρχία του Καράτε και των πολεμικών τεχνών γενικότερα, τολμώ να πω πως είναι λίγο διαφορετική από αυτήν που έχουν άλλα αθλήματα. Λόγω κουλτούρας ίσως της γενέτειρας αυτών των αθλημάτων…

      Με την Γιόγκα, δεν έχω ακόμη δει διαφορά, αλλά δεν πάω καιρό. Θα σου πω όμως οτι με βρίσκει πιασμένη περισσότερο και σε περισσότερα μέρη του σώματος από ότι το Tae kwon Do κατι το οποίο σίγουρα δεν περίμενα…

  2. απολαμβάνω κάθε φορά πόσο όμορφα τα λες και κυρίως τα κάνεις/κάνετε με τα παιδιά σας και εύχομαι να γινόμαστε όλο και περισσότεροι αυτοί που θέλουμε παιδάκια ισότιμα μές το σπίτι και αύριο μεθαύριο με κριτική σκέψη και δυνατότητα επιλογής (ακόμη και εάν τα παίρνω στο κρανίο τα πρωινά που πρέπει τα ρούχα της να περάσουν από έγκριση και εγώ βιάζομαι)! Ήρθε και το μεγάλο μας κρεββάτι πια και η μικρή μας μοιράζει τις νύχτες της μια στο δικό της «για μεγάλα παιδιά» και μια στων γονιώ της (πιο πολύ εμένα κακοφαίνεται όταν λείπει πια τις νύχτες από δίπλα μου.
    Καλό Νοέμβρη

    • Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια🙂

      Κι εμείς στον ύπνο στα ίδια είμαστε. Μια από δω, μια από κει!
      Όσο για τα ρούχα, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως η έγκριση και το διάλεγμα το κάνουμε μαζί από το βράδυ! Αν ήταν να περιμενουμε το πρωί, ζήτω που καήκαμε😉

  3. Σε διαβάζω απο την πρώτη μου εγηυμοσύνη και σε θαυμάζω πολύ!Θα ηθελα πολύ να αναπτύξεις περισσοτερες λεπτομερειες/παραπομπες σε βιβλία για το θεμα ισότητα/έχω αποψη δικη μου (με ενδιαφερει πολυ) Πως το συνδυαζεις με κανονες?Πχ η δικια μου κορη δεν ακούει τίποτε,κανει μονο το δικο της σε ολα (φαγητο,υπνο).Ειναι υγιες αυτό?Οκ θελω εναν ενηλικ με προσωπικότητα αυριο αλλα δεν θα έπρεπε να ακουει τη μαμα της?νιωθω πως δεν με σεβεται καθόλου (ειναι 2,5).Θα εκτιμουσα τη γνωμη σου.Επισης εχεις να προτεινεις βιβλιο για δραστηριοτητες που αναπτυσσουν την κριτικη σκεψη κλπ?

  4. ποια η γνωμη σας για τους προσκοπους?γιατι επεσε καπου το ματι μου και αναρωτιεμαι αν ειναι ιδανικο για ενα παιδι η οχι?

  5. Τυχαία βρέθηκα στο μπλογκ σου από ένα λινκ στο φβ, σε εκείνο το άρθρο με τις τροφές που μάλλον σχολιάσα κάπως απότομα, αν και τα στηρίζω αυτά που έγραψα. Χαζεύοντας τώρα μερικά άρθρα που έχεις γράψει, αναγνωρίζω ότι έχεις σπαταλήσει χρόνο διαβάζοντας αυτά τα μαμαδίστικα που κυκλοφορούν πολύ τελευταία με ενσυναίσθηση κτλ, και αυτό το σέβομαι, είτε συμφωνώ είτε όχι. Επειδή διαβάζω και εγώ πολύ τελευταία, και προσπαθώ να καταλάβω τι πρεσβεύει ακριβώς αυτό το μοντέλο parenting, έχω απορίες για τις οποίες δεν έχω καταφέρει να πάρει ικανοποιητική απάντηση και θα ήθελα ειλικρινά να ρωτήσω κάποιον που τα έχει διαβάσει και να τα έχει υιοθετήσει.

    Ειλικρινείς, καλοπροαίρετες απορίες θα ήθελα λοιπόν να σου θέσω, με έναυσμα αυτό το άρθρο για τις πολεμικές τέχνες:

    1) Έχει αξία για σένα (και κάθε γονιό με παρόμοιο στυλ ανατροφής παιδιών) η έννοια του σεβασμού προς τους μεγαλύτερους; Η έννοια του ότι επειδή έχουν ζήσει περισσότερα χρόνια πάνω σε αυτή τη γη, έχουν βιώσει πολύ περισσότερα πράγματα και καταστάσεις που δεν λέγονται ή δεν εξηγούνται εύκολα και απαραίτητα εκείνη τη στιγμή; Η έννοια ότι αν κάνουν κάτι που δεν καταλαβαίνουμε ίσως υπάρχει κάποιος λόγος τον οποίο δεν γνωρίζουμε και δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να μάθουμε; Καθώς και η έννοια ότι επειδή οι μεγαλύτεροι από εμάς άνθρωποι (όπως και οι άνθρωποι άπό άλλες χώρες) έχουν μεγαλώσει πιθανώς με διαφορετικές αξίες και αρχές από μας, ή τουλάχιστον με διαφορετική προτεραιότητα σε κάποια πράγματα, οπότε δεν μπορούμε να απαιτούμε να μας φέρονται και να τους φερόμαστε όπως έχουμε μάθει εμείς;

    Καταλαβαίνω ότι τα λόγια μου μπορούν να τραβηχτούν στην υπερβολη, αλλά θα ήθελα πολύ να διαβάσω μία ειλικρινή και ουσιαστική απάντηση. Μη μου απαντήσεις λέγοντας «τι δηλαδή, αν ο άλλος με χτυπάει να το ανεχτώ επειδή είναι μεγαλύτερος;» Δεν μιλάμε για ακραίες περιπτωσεις, αν και εκεί θεωρώ πως αλλιώς θα αντιμετωπίσεις ένα παππού με άννοια που βρίζει τους πάντες και αλλιώς ένα 25χρονο που κοροιδεύει τους περαστικούς. Η ηλικία έχει σημασία, και πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψην, κατ’εμε τουλάχιστον. Γι’αυτό με ξενίζει απίστευτα αυτά που υιοθετούν τόσοι γονείς, και αναγνωρίζω παρόμοια στα γραφόμενά σου, για αμφισβήτηση στις αρχές και ισοτιμία και «κριτική σκέψη».

    Και για να έρθω στα του ‘καράτε’, ναι, σε αυτές τις τέχνες ο σεβασμός προς τον δάσκαλο και τους συναθλητές σου είναι αναπόσπαστο μέρος της εκπαίδευσης. Μέσα και *έξω* από την προπόνηση. Με τον σεβασμό προς τον δάσκαλό σου, δείχνεις την εκτίμησή σου για τις γνώσεις που έχει και το χρόνο που αφιερώνει για να στις μεταδώσει. Αν σου πει κάτι που δεν καταλαβαίνεις ή σου ζητήσει να κάνεις κάτι με το οποίο ίσως διαφωνείς ή το θεωρείς περιττό, υπάρχει λόγος. Ναι, δεν διαφωνώ να χρησιμοποιείς την κριτική σου σκέψη και να αντιδράσεις σε κάτι ακραίο, αλλά απαιτεί εξαιρετική κριτική σκέψη το να μπορείς να αντιληφθείς ότι ίσως δεν πρέπει να εκφράσεις τις όποιες ενστάσεις σου. Ειδικά στις πολεμικές τέχνες, πολλά πράγματα δεν λέγονται γιατί είναι επικίνδυνα. Δεν μπορεί ο δάσκαλος να σου δείξει κάτι που είναι θανατηφόρο αν δεν ξέρει ότι είσαι σε θέση να ελέγξεις τη δύναμή σου και την ψυχολογία σου. Αυτό ο μαθητής πρέπει να το αναγνωρίζει και να είναι ευγνώμων για αυτά που μαθαίνει. Γι’αυτό ο σεβασμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι των τεχνών αυτών.

    Γιατί μιλάμε τόσο πολύ για ισοτιμία όταν στην τάξη μέσα, οποιαδήποτε τάξη, άλλο ρόλο έχει ο δάσκαλος και άλλο ο μαθητής; Εκ των πραγμάτων δεν είναι ισότιμες οι θέσεις τους. Δεν λέω φυσικά να κάνει κατάχρηση της θέσης του ο δάσκαλος, αλλά εκ των πραγμάτων ο δάσκαλος είναι ο δάσκαλος και ο μαθητής ο μαθητής. Και οι δύοι πρέπει να σέβονται ο ένας τον άλλο, προφανώς, αλλά δεν θα πρέπει να αναγνωρίζονται οι ρόλοι του καθενός? Δεν θα πρέπει να μάθει το παιδί ότι αυτό που του προσφέρεται μέσα στην τάξη είναι κάτι που πρέπει να εκτιμά; Είτε αναγνωρίζει την αξία του εκείνη τη στιγμή είτε όχι;

    Νομίζω μακρυγόρισα αρκετά οπότε δεν θα προχωρίσω σε #2 και 3. Επιγραμματικά μόνο να αναφέρω την έννοια της κοινωνίας και ότι υπάρχουν κάποιες αρχές που πρέπει να αποδεχομαστε είτε μας αρέσουν είτε όχι (πχ δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε γυμνοί στο δρομο, πρέπει να υιοθετούμε κάποιες κοινωνικές συμβάσεις). Προσωπικά με προβληματίζουν πολύ όλα αυτά και πώς μεταδίδονται στα παιδιά αλλά δυστυχώς δεν τα βλέπω να συζητιούνται, αντιθέτως διαρκώς αναμασάται η πιπίλα των ανεξάρτητων παιδιών με αυτοπεποίθηση. Δεν αμφιβάλλω ότι έχει την αξία του και αυτό, είναι σημαντικό, αλλά και αυτό έχει τα όριά του και υπάρχουν και άλλα πράγματα που πρέπει να μεταδωθούν στα παιδιά. Εξάλλου όσο κριτική σκέψη και να διαθέτεις, δεν μπορεί να αντισταθμίσει την αμάθεια. Προσωπικά πιστεύω ότι με τη μόρφωση έρχεται και η κριτική σκέψη, όσο περισσότερα μαθαίνεις, τόσο πιο καλά μπορείς να κρίνεις.

    Συγνώμη για το μακροσκελέστατο σχόλιο, και ειλικρινά, θα ήθελα μία απάντηση. Όσα βλέπω για attachment parenting έρχονται σε αντίθεση με όλα αυτά.

    • Δεν ειμαι σιγουρη τι ακριβως με ρωτας. Αν καταλαβα καλα θα σου απαντησω οσον αφορα στο τι κανω εγω.

      Λοιπόν οσον αφορα για το θεμα σεβασμού. Αρχικα πρεπει να πουμε οτι καποιος τον σεβασμο κανονικα πρεπει να τον κερδισει, οχι με τον φοβο αλλα λογω του ότι τον αξίζει. Το ίδιο ισχυει και για τους μεγαλους, αλλα και για τα παιδια. Δηλαδη ενα παιδι ναι μπορεις να το διδαξεις πως οι μεγαλυτεροι ανθρωποι γνωριζουν περισσοτερα πραγματα και γι αυτον τον λογο μπορει να τους εμπιστευτει αν καταλαβει πως λενε την αληθεια, πως μπορει να τους ακουσει και να μαθει απο αυτους. Και αν γινει αυτο, το παιδι θα τους σεβεται. Δεν θα ξερει οτι τους σεβεται, αλλα αυτο θα κανει, γιατι βγαινει αυθορμητα στο παιδι. Και γιατι βγαινει αυθορμητα? Γιατι μαλιαζει η γλωσσα μας. Όταν συμπεριφερονται με ασχημο τροπο πχ θα τους πουμε οτι αυτος ο τροπος θα πειραξε τον αλλον, οτι αν τους συμπεριφεροταν καποιος αλλος ετσι, θα στεναχωριοντουσαν, κλπ κλπ. Επισης, βλεπουν κι εμας. Που συμπεριφερομαστε με σεβασμο, μιλαμε στον πλυθηντικο στους μεγαλυτερους και εξηγουμε στα παιδια γιατι το κανουμε αυτο. Και αν καποιος βριζει οπως λες λογω γεροντικη ανοιας, τους το λεμε. Οτι το μυαλο αυτων των ανθρωπων δεν δουλευει ακριβως οπως θα επρεπε… Γενικα τους λεμε παντα την αληθεια. Και καταλαβαινουν. Το ιδιο ισχυει και με τους δασκαλους των πολεμικων τεχνων. Είτε θα τα παρεις τα παιδια σε μια πιο «μαλακη» σχολη, είτε μεγαλυτερα όταν θα καταλαβαινουν το αυταρχικο αυτων των σχολων. Αλλιως πρεπει να τους μιλησεις και παλι για να καταλαβουν. Δεν ειναι οτι ο προπονητης απλα σου μαθαινει κατι επικινδυνο. Αυτο δεν του δινει το δικαιωμα να τα σφαλιαριζει οταν κανουν κατι λαθος για παραδειγμα, ουτε θα μαθει να τον σεβεται ετσι. Απλα θα τον φοβαται καθε φορα που ο δασκαλος τον πλησιαζει.

      Και ναι, θα ερθουν οι στιγμες που θα τους πεις να φορεσουν τη ζωηνη του αυτοκινητου κι ας λενε οτι δεν θελουν, αλλιως το αυτοκινητο δεν θα ξεκινησει. Ναι υπαρχουν οι στιγμες που θα τους πεις να κανουν κατι εκεινη τη στιγμη χωρις συζητηση, και μετα θα το συζητησετε. Ακομη και το οτι δεν μπορω να σου εξηγησω τωρα, αλλα θελω να με πιστεψεις και οταν μεγαλωσεις λιγο θα σου πω. Είναι ενα ειδος σεβασμου προς το παιδι και μια απαντηση με αληθεια…Γιατι σεβεσαι το παιδι σου και το θεωρεις ισιο με σενα. Ισο σαν δικαιωμα και σαν ανθρωπο. Οχι ισο σε γνωσεις και εμπειριες. Αυτο το γνωριζει το παιδι και δεν θελει να το αφηνεις να κανει τα παντα οπως θελει αυτο. Θελει να ξερει πως εχεις την ευθυνη και το προστατευεις και ξερεις τι κανεις. Και γι αυτο, σε σεβεται και σε αγαπα βεβαια…

      • Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση, ξέρω ότι ήταν αρκετά μπερδεμένη η ερώτησή μου. Ουσιαστικά αυτό που προσπαθούσα να ρωτήσω είναι «τι είναι τελικά το attachement parenting;» γιατί έχω διαβάσει πολλά αλλά μου φαίνεται ότι αντιφάσκει σε σημεία όπως πχ αυτό του σεβασμού και σε κάποια άλλα πράγματα διαφωνώ. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου να λέμε πάντα την αλήθεια και να εξηγούμε ξανά ξανά, και το θεωρώ και κάπως αυτονόητο – υπάρχει άλλωστε άλλος τρόπος; Αλλά είναι μέρος της αλήθειας είναι ότι εμείς οι γονείς αποφασίζουμε για πράγματα για τα οποία η γνώμη του παιδιού είτε δεν υπάρχει είτε δεν έχει το ίδιο βάρος με τη δική μας. Γι’ αυτό και με ενοχλεί να λέμε στα παιδιά ότι τους φερόμαστε ισότιμα γιατί δεν είναι έτσι. Μιλάμε για parenting και όχι για συγκατοίκηση. Λες πολύ ωραία το ίδιο πράγμα στο τέλος του σχολίου σου, συμφωνούμε 100%.

        (ΥΓ: Στο θέμα του σεβασμού, δεν μου πολυαρέσει αυτό που λέμε «πρέπει να κερδίζεται». Προσωπικά θα προτιμούσα να ξεκινάμε φερόμενοι με τον αρμόζοντα σεβασμό. Αν ο άλλος μας δείξει με τη συμπεριφορά του ότι δεν τον αξίζει, όπως πχ ο δάσκαλος που σφαλιαρίζει, τότε θα τον χάσει φυσικά. Αυτό λέω τουλάχιστον στα δικά μου παιδιά, να παραχωρούν τη θέση τους στους πιο μεγάλους γιατί κουράζονται πιο εύκολα και χρειάζεται να είναι πιο άνετα από εμάς, να ακούν περισσότερο παρά να μιλάνε γιατί ξέρουν πολλά πράγματα και αν κάτι δεν το καταλαβαίνουν μπορούμε να το συζητήσουμε μετά. Δεν ξέρω αν αυτό έρχεται σε αντίθεση ή όχι με το attachment parenting, αλλά εγώ έτσι νιώθω ότι πρέπει να τα διδάξω.)

      • Οταν λεω σεβασμος, εννοω κατι πιο βαθυ. Εσυ αυτο που λες αν εχω καταλαβει σωστα, ειναι ευγενεια και καλοι τροποι. Στους μεγαλυτερους, που σηκωνομαστε να κατσουν, που μιλαμε στον πλυθηντικό, που συμπεριφερόμαστε με συγκεκριμενο τρόπο. Αυτο και παλι αν δεν τα πουμε στα παιδια μας, αλλα τα κανουμε εμεις, θα το δουν, θα το καταγραψουν και θα το κανουν αργοτερα και τα ιδια. Κι αν τους εξηγησουμε γιατι το καναμε, επισης😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s