Το παιδί μου, θα με γηροκομήσει (not)!

Standard

FamilyLivingPicture

 

Το ξέρω, έχω καιρό να γράψω! Φέτος η χρονιά μου έχει αρκετό τρέξιμο είναι η αλήθεια, αλλά κάθε τόσο βρίσκω κάτι ενδιαφέρον, κάτι που θέλω να μοιραστώ μαζί σας, και να το το ποστ μου!

 

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, διάβαζα ένα μικρό βιβλιαράκι για τις ενοχές. Μιας και είμαστε γονείς, ειδικά εμείς οι μαμάδες, τις ενοχές τις έχουμε στην τσεπούλα μας και έτσι διάβαζα για το πως θα πρέπει να καταλαβαίνουμε τον λόγο για τον οποίο νιώθουμε αυτές τις ενοχές και να τις διώχνουμε από μέσα μας γιατί σε τίποτα στην ζωή μας δεν βοηθούν! Μεγάλο θέμα θα μου πείτε.

 

Πάμε όμως παρακάτω γιατί άλλο είναι το θέμα μου. Μιλούσε λοιπόν και για τις ενοχές που πολλοί μπορεί να έχουμε όσον αφορά στο κατά πόσο καλά παιδιά είμαστε για τους γονείς μας τώρα που μεγάλωσαν, πόσο τους νοιαζόμαστε, πόσο τους αγαπάμε, πόσα ζητάνε από μας και πόσα μπορούμε εμείς να δώσουμε. Συνήθως κρίνουμε τον εαυτό μας, ή αισθανόμαστε από τα σχόλια, το βλέμμα, κλπ των γονιών μας, πως δεν είμαστε αρκετά καλοί! Ή και από μόνοι μας σκεφτόμαστε ότι θα έπρεπε να τους αγαπούμε περισσότερο, να μην μας την σπάει που πρέπει να τους τρέξουμε κάπου ενώ έχουμε κι εμείς τα δικά μας και τι νιώθουμε? Ενοχές!

 

Ειδικά εμείς στην Ελλάδα που τις περισσότερες φορές ζούμε αρκετά κοντά στους γονείς μας, που αν δεν πάμε μια Κυριακή στην μαμά που έφτιαξε φαΐ για όλη την οικογένεια, θα μας το χτυπάει, που η μαμά μας και ο μπαμπάς μας, μας προίκισαν και μας σπούδασαν και πρέπει να το ξεπληρώσουμε κάπως όλο αυτό. Ακόμη κι αν σημαίνει ότι θα μένουμε όλοι μαζί γιατί μας έδωσαν το σπίτι τους. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως μετά από λίγο δεν θα τους αντέχουμε και θα ψάχνουμε δικαιολογίες για να την κάνουμε από το σπίτι… Και τι μας κάνει εμάς αυτό όλο? Τέρατα! Παιδιά τέρατα, γιατί πως είναι δυνατόν να ΜΗΝ εκτιμούμε όλο αυτό που μας δωρίστηκε και να βαρυγκωμάμε για τους ίδιους μας τους γονείς? Ενοχές λέμε ρε παιδί μου!

 

Και τι έλεγε το βιβλίο? ‘Εδωσε μια πολύ απλή εξήγηση. Δεν θα την αναλύσω όμως πολύ… Έλεγε λοιπόν, ότι τα παιδιά δεν είναι πλασμένα να αγαπούν τόσο τους γονείς τους. Οι γονείς είναι πλασμένοι να αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά τα παιδιά είναι πλασμένα να αγαπούν επίσης κι αυτά, τα δικά τους παιδιά! Πως τα πάντα προχωρούν μπροστά και δεν επιστρέφονται! Πως ένας γονιός ανταμείφθηκε ήδη και δεν περιμένει να ανταμειφθεί από σένα. Ειδικά οι μαμάδες που κάνουν τόσα και τόσα για τα παιδιά τους αλλά και οι πατεράδες που πλέον είναι πιο συνδεδεμένοι με τα παιδιά τους. Όταν η μαμά μου ήταν έγκυος με μένα, χαιρόταν γι αυτό, όταν με γέννησε, ένιωσε ολοκλήρωση, αργότερα, το κάθε τι που έκανε για μένα, της προκαλούσε περηφάνια, ευχαρίστηση, χαρά. Το ότι ο πατέρας μου έπαιζε με μας, του προκαλούσε επίσης ολοκλήρωση, χαρά, του έδινε νέο νόημα στην ζωή του. Όταν πλήρωνε για τις σπουδές μου και για πόσα άλλα, το έκανε γιατί θεωρούσε πως αυτό είναι το χρέος του και το έκανε με ευχαρίστηση. Λοιπόν, η ανταμοιβή γινόταν συγχρόνως με το όταν γινόντουσαν! Δεν υπάρχει κάποιο χρέος… Αυτά όλα τα έκαναν και για τους ίδιους. Τους ευχαριστώ για όλα αυτά, τους ευχαριστώ γιατί έκαναν πολλά περισσότερα ίσως από άλλους γονείς, αλλά αυτό θεωρούσαν ότι έπρεπε να κάνουν και το έκαναν.

 

Και συνεχίζει λοιπόν το βιβλίο και λέει ότι αυτό που χρειάζονται οι γονείς μας, είναι να τους νοιαζόμαστε και να τους σεβόμαστε για όλο αυτό. Να τους αγαπήσουμε το ίδιο πολύ και να κάνουμε τις θυσίες που έκαναν οι ίδιοι για μας, το να βάλουμε ίσως και τη ζωή μας στην άκρη για να τους φροντίσουμε, δεν είναι χρέος μας. Εμείς αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο που αγάπησαν οι γονείς μας εμάς (ίσως περισσότερο, ίσως λιγότερο), τα δικά μας παιδιά και ο τροχός συνεχίζεται και για όλα τα παραπάνω!

 

Και φτάνω στο δια ταύτα! Τι ακριβώς θα περιμένουμε από τα δικά μας παιδιά όταν θα μεγαλώσουν? Να μας γηροκομήσουν, να μας βλέπουν κάθε Κυριακή ακόμη κι αν αυτό για τα ίδια θα σημαίνει να θυσιάσουν ίσως την μοναδική ελεύθερη μέρα τους με τα δικά τους παιδιά? Θα ζητάμε όλο και περισσότερα? θα τα κάνουμε κι αυτά να αισθάνονται τύψεις?

 

Και τι ζητάμε τώρα από τα παιδιά μας? Το ίδιο? Να μας αγαπούν όσο τα αγαπάμε εμείς? Να μας καταλαβαίνουν όσο τα καταλαβαίνουμε εμείς? Ε, δεν γίνεται! Είναι τεράστιο βάρος αυτό για ένα παιδί! Εγώ ελπίζω όπως όλοι ίσως οι γονείς, πως οι δεσμοί που έχουμε αναπτύξει με τα παιδιά μας να είναι καλά ριζωμένοι και να υπάρχει μια όμορφη σχέση μέχρι τα γεράματα μας. Θα δείξει, θα μου πείτε, τι θα γράφω στα 70 μου! χαχα!

 

Πόσες φορές ακούγαμε αυτό το κλασσικό πια,»όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις!» Και τελικά ισχύει! Ισχύει όμως one way. Το πως νιώθουμε εμείς για τα παιδιά μας! Που τα αγαπάμε τόσο ώστε να δώσουμε ότι χρειάζεται για την υγεία και την ευτυχία τους! Αλλά, μέχρι εκεί! Μόλις κάνουμε ότι κάνουμε, ας χαρούμε με αυτό, ας νιώσουμε περήφανες, ας νιώσουμε όμορφα. Είναι η ανταμοιβή μας! Αυτή είναι, όχι κάτι μετά! Άντε, και το να βλέπεις το παιδί σου (αργότερα) να νιώθει την ίδια χαρά με τα δικά του παιδιά. Με την δική του οικογένεια! Και δίχως να το πιέζεις για την αγάπη και την φροντίδα που σου «χρωστά», δίχως να του προκαλείς ενοχές επειδή ζει πια την δική του ζωή τώρα που είναι η σειρά του, δίχως να του πετάς το πόσο σε έχει παραμελήσει, θα σου δείχνει απλόχερα πως όλα όσα έκανες, τα εκτιμά, τα σέβεται και του αρέσει να βρίσκεται κοντά σου.

 

Ναι ακούγεται κάπως όλο αυτό, αλλά σκεφτείτε το! Το παιδί μου ΔΕΝ θα με γηροκομήσει? ;OXI! Θα βρεθεί σίγουρα κάποια άλλη λύση. Υπάρχουν! Δύσκολο να το σκέφτεσαι? Κι όμως! Και μη νομίζετε ότι εγώ είμαι καμιά ξεχωριστή μάνα, έτσι? Από την μέρα που ήμουν έγκυος στα παιδιά μου αλλά και μετά, το τραγούδι που τους τραγουδούσα, ήταν το παρακάτω. Το χουμε οι μαμάδες! Το παιδί ΜΑΣ, πάντα μαζί😉

 

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

10 responses »

  1. Αχ ποσο αλήθεια και πόσο μπροστά είναι αυτό το κείμενο. Η κόρη μου με ρωτάει κάθε μέρα αν την αγαπάω στην αρχή της απαντούσα ναι και μετά την ρωτούσα «εσύ με αγαπάς?» Ωσπου θύμωσα μια μέρα και είπα ότι ΕΓΩ αγαπάω, δίνω, προσφέρω, θυσιάζω για το κοριτσάκι μου. Αυτή δεν χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο. Εγω δίνω αγάπη απλώς- και πάντα αν έχεις δώσει σίγουρα θα την λάβεις. ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΟΜΩΣ………

  2. Δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνώ… Μου άρεσε όμως το κείμενο σου και σίγουρα με έβαλε σε σκέψεις… Κάθε Κυριάκη -και εγώ- πηγαίνω να δω τους γονείς μου στο χωριό, αλλά δεν νιώθω οτι το κάνω σαν χρέος ή γιατι πρέπει. Ισα ισα το κάνω γιατι εγώ εχω ανάγκη να τους δω και θέλω όσο τίποτα να περνάνε χρόνο με τον γιο μου. Τώρα το πως θα νιώθω στο μακρινό μέλλον που θα θέλω σίγουρα να βλέπω τον γιο μου και την οικογένεια του, δεν το ξέρω. Σίγουρα όμως θα θέλω να με αγαπάει και να θέλει και αυτός να με βλέπει. Οχι από υποχρέωση αλλά από αγάπη…

  3. Τέλειο ποστ. Συμφωνώ απόλυτα και κατα σύμπτωση μόλις έγραψα κάτι παρόμοιο στο δικό μου μπλογκ κ διαβαζοντας το δικό σου ήταν σαν να το έβλεπα με αλλα λογια.

  4. Κοιτα άλλο αυτό. Το κειμενο δεν μιλάει για την ευχαριστηση που νιώθουν τα παιδια να βοηθησουν ή να κανουν παρεα στους γονείς (η οποια στο κατω κατω κερδιζεται μεσα από τους δεσμους αγαπης και εμπιστοσυνης μεταξυ των μελών της οικογενειας), αλλα για την «υποχρεωση» που δημιουργει η λογικη του «εγω σε μεγαλωσα και εσυ με παραπετας?»
    Ειναι ανεπιτρεπτο ακόμα στις μερες μας να κλαινε και να θρηνουν οι μητερες επειδη ο γιος θα παει φανταρος ή η κόρη θα παντρευτει και θα φυγει από το σπιτι (τα εζησα στο σοι μου).
    Το κειμενο ειναι πολυ καλο.
    Οι γονεις μου έκαναν τα παντα για να μην μας επιβαρυνουν και ελπιζω να μπορω να κάνω το ιδιο στα παιδιά μου.

    Στα παιδια μας πρεπει να δίνουμε εφόδια για να μεγαλώσουν και να γινουν άνθρωποι σωστοι, να ανοιξουν τα φτερά τους και να δθαμορφωσουν και εκεινοι με την σειρά τους ανθρωπους σωστους.

    • Συγνώμη η απάντηση μου πηγαινε στη lina, αλλά πεγραψα εσω tablet και τα εκανα λίγο μανταρα!
      Συμφωνω με το αρθρο μεχρι τελους!

  5. Επιτελους!!!! Σε όσους λεω οτι ΔΕΝ ΘΕΛΩ να με γηροκομησει το παιδι μου και οτι θελω να ειναι ΕΛΕΥΘΕΡΟ να επιλεγει, χωρις να σκεφτεται τους γονεις του και χωρις να μπαινουν εμποδιο, με λένε τρελλη….
    Το μονο που θελώ ειναι να ειναι καλα και χαρουμενο….

    • Συμφωνώ απόλυτα με το θέμα όπως το θέτεις. Είναι εύκολο να μας πεις τον τίτλο του βιβλίου όπου αναφέρονται όλα αυτά περί ενοχών;

      • Λυδία συμφωνώ απόλυτα με το θέμα όπως το θέτεις. Είναι εύκολο να μας πεις τον τίτλο του βιβλίου όπου αναφέρονται όλα αυτά περί ενοχών;

  6. Κι εγώ λέω ότι το παιδί μου δεν θέλω να με γηροκομήσει, ότι θελω να είναι ανεξάρτητο κλπ κλπ, όμως καλύτερα να μην λέμε μεγάλα λόγια διότι δεν ξέρουμε πώς θα τα φέρει η ζωή… Αυτή τη στιγμή ο πατέρας μου είναι ένα βήμα πριν το τελικό στάδιο Πάρκινσον και Αλτζχάιμερ, η μητέρα μου τα έχει παίξει από την κούραση και αν δεν ήμασταν εγώ και ο αδερφός μου να τη βοηθάμε λίγο θα είχε καταρρεύσει… Φυσικά πήραμε κάποια γυναίκα για να κάποιες μέρες της βδομάδας για να ξελασκάρει η μητέρα μου, όμως και τα έξοδα είναι πάρα πολλά και το ψυχολογικό κόστος εξίσου μεγάλο… Αν δεν το έχεις ζήσει δεν μπορείς δυστυχώς να καταλάβεις. Θέλουμε και βοηθάμε, δεν μας ανάγκασε κανένας, διότι οι γονείς μας κάνανε τα αδύνατα δυνατά για να μην μας λείψει τίποτα. Και ποτέ δεν κλάφτηκε η μητέρα μου όταν φύγαμε από το σπίτι για να κάνουμε τη δική μας οικογένεια. Ομως τώρα που παρουσιάστηκε αυτό το πολύ σοβαρό θέμα τι θα έπρεπε να κάνουμε, να αφήσουμε την μητέρα μου μόνη να το αντιμετωπίσει? Γι’ αυτό λέω, μην λέμε μεγάλα λόγια, την υγειά μας να έχουμε και τα υπόλοιπα βρίσκονται…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s