Διαφορετικότητα και ρατσισμός!

Standard

10646747_10152768067257423_8327433348621652363_n

Σήμερα είχε λιακάδα στη Ρόδο. Πήραμε το αυτοκίνητο νωρίς μεσημεράκι και πριν λίγο (βράδυ πια) γυρίσαμε σπίτι με δυο παιδιά κοιμισμένα στο αυτοκίνητο. Πως μου αρέσουν αυτές οι μέρες. Αυτές οι εκδρομές! Ειδικά αυτές που πάμε με το αυτοκίνητο και συζητάμε για διάφορα, βρίσκουμε νέα μέρη εξερεύνησης, βγάζουμε φωτογραφίες και λέμε για τα όμορφα και σημαντικά της ζωής, ελπίζοντας να μείνουν μέσα τους ρίζες και αξίες καθώς θα μεγαλώνουν!

Όταν κάτσαμε στην ταβέρνα να φάμε, τα παιδιά πήγαν έξω να παίξουν σε μια μικρή παιδική χαρά μέχρι να έρθει το φαΐ, τσέκαρα λοιπόν κι εγώ λίγο στο FB (θέλω να την κόψω αυτή τη συνήθεια, αλλά ας μη μιλήσω και γι αυτό τώρα). Δεν θα πω ψέμματα. Δεν είχα ασχοληθεί με την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Είχα κοιτάξει μερικές φορές το πρόσωπό του, όπως κάνω για κάθε εξαφανισμένο (ποιος ξέρει ποιόν μπορεί να δεις?), αλλά 20 χρονών παλικάρι ήταν, μπορεί να είχε επιλέξει στο κάτω κάτω της γραφής να φύγει για τους λόγους του! Τελευταία δεν πολύ ανοίγω την τηλεόραση, ούτε διαβάζω νέα που πιστεύω πως θα μου ρίξουν άδικα την ψυχολογία. Ζω στον κόσμο μου θα μου πείτε! Μπορεί!

Όμως σήμερα, όλη μέρα έβλεπα νέα για τον Βαγγέλη. Βρέθηκε νεκρός… Κανείς δεν ξέρει αν δολοφονήθηκε ή αν αυτοκτόνησε. Μετά από τόσες μέρες εξαφάνισης! Και διάβασα… Και τι να πω? Μα είναι ποτέ δυνατόν? Το έτος 2015 να υπάρχουν bullies πανεπιστημίου? Επειδή ίσως να ήταν ομοφυλόφιλος ή έστω διαφορετικός κατά τα μάτια κάποιον???? Μα πάμε καλά? Και ένα νεαρό παιδί βασανίζεται καθημερινά από κάποιους και κανένας δεν παίρνει χαμπάρι? Ή κανένας δεν μιλά? Ούτε το ίδιο το παιδί? Στους δικούς του? Κάπου??? Δεν ξέρω τι ισχύει και τι όχι! Το μόνο σίγουρο, είναι πως κάποιοι τώρα είναι μετανιωμένοι, κάποιοι πονούν, κάποιοι δεν ξέρουν που να κρυφτούν και κάποιος έχει πεθάνει… Δεν θα ασχοληθώ τώρα με το τι πραγματικά έγινε στον Βαγγέλη. Ίσως μάθουμε, ίσως όχι!

Θα ασχοληθώ με την διαφορετικότητα και τον ρατσισμό και το κατά πόσο μεγαλώνουμε μικρούς bullies/νταήδες ή παιδιά που αν τυχών συναντήσουν κάποιον τέτοιον στη ζωή τους, θα αντιδράσουν και με ποιόν τρόπο!

Να τα πάρουμε όμως και από την αρχή τα πράγματα. Πρώτα, πρέπει να σιγουρευτούμε πως δεν είμαστε εμείς οι νταήδες που θα πρωτογνωρίσουν τα παιδιά μας! Είμαστε εμείς οι δυνατοί και αυτά τα αδύναμα πλάσματα πάνω στα οποία ασκούμε την δύναμή μας («επειδή εγώ είμαι η μαμά σου και στο λέω! Να γιατί!»)? Τους λέμε τι να κάνουν και δεν τα ακούμε («Όχι δεν θα ζωγραφίσεις τώρα! Θα μαζέψεις γρήγορα τις μπογιές σου και μην ακούσω κουβέντα!»)? Τα κρίνουμε («καλά, πας καλά? τι σημαίνει πως δεν μπορείς να κάνεις μόνος σου τα μαθήματά σου?»)? Τα κοροϊδεύουμε («Καλά δεν το ξέρεις αυτό που ρωτάς? Τι είσαι? Μωρό?»)? Τα κάνουμε από νωρίς «ανεξάρτητα» ξεκόβοντας τον κοινό ύπνο, τις πολλές αγκαλιές και φιλιά? Τα συγκρίνουμε συνεχώς με άλλους («ορίστε! Κοίτα αυτό το παιδί! Δεν κλαίει και κάθεται ήσυχο!»)? Και εντάξει! Κάποιες φορές μπορεί να μας φύγει μια κουβέντα. Είμαστε όμως βασικά αυτά τα παραπάνω για το παιδί μας? Μόνο εμείς γνωρίζουμε πραγματικά😉

Τι παραδείγματα έχουν από μας? Μας βλέπουμε να κοροϊδεύουμε την χοντρή στο σούπερ μάρκετ ή τον ομοφυλόφιλο τουρίστα? Να μιλάμε άσχημα στον άνθρωπο στα φανάρια? Να κακολογούμε το «Αλβανάκι» συμμαθητή του ή τον Πακιστανό επειδή δεν ξέρει καλά Ελληνικά και να πάει από κει που ‘ρθε? Να παρκάρουμε στο πάρκινγκ με σήμανση για ΑΜΕΑ? Πάνω στις ράμπες πεζοδρομίων?

Αν τα παραπάνω ισχύουν, δεν ξέρω πως να σας μιλήσω, αλλά κάποιος πρέπει να σας πει πως το παιδί σας είτε θα γίνει κι αυτός ένας νταής και μην χαίρεστε και πολύ, γιατί οι νταήδες είναι δυστυχισμένοι που αποζητούν την αποδοχή από τους άλλους. Είναι άνθρωποι που οι άλλοι φοβούνται και δεν αγαπούν και που οι ίδιοι δεν αγαπούν τον εαυτό τους και δεν έχουν νιώσει πραγματική αγάπη! Μπορεί όμως να γίνει και θύμα ενός νταή. Το κακό όμως είναι, πως θα φοβάται να σας το πει, γιατί απλά το έχει συνηθίσει. Πιστεύει πως το αξίζει, γιατί άλλωστε… κι εσύ νταής του είσαι! Και τότε, εύχομαι μια μέρα να βρει το κουράγιο απλά να φύγει. Όχι από τη ζωή όπως ο Βαγγέλης, αλλά από την ζωή όπου υπάρχετε κι εσείς μέσα! Απλά να εξαφανιστεί!

Αχ! Σας παρακαλώ πολύ… μιλάτε στα παιδιά σας! Διδάξτε τα να αγαπούν το διαφορετικό και να το δέχονται. Αν καταλάβετε ότι κάποιος φίλος τους κοροϊδεύει κάποιον άλλον στην τάξη, βρείτε την ευκαιρία να μιλήσετε γι αυτό και πείτε του πόσο σημαντικό είναι να προτρέπει τους φίλους του να μην κάνουν κάτι τέτοιο και να στηρίζει αυτόν που βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση του «θύματος»! Πείτε το ότι πρέπει να μιλάει σε κάποιον μεγαλύτερο και πάντα να μπαίνει στην θέση του άλλου για να καταλάβει πως μπορεί να νιώθει! Να μιλάει σε σας έστω!

Το σημαντικότερο όλων όμως! Δείξτε τους, πείτε τους και πιστέψτε το κι εσείς! Τα αγαπάτε για αυτό ακριβώς που είναι! Όχι γι αυτό που θα θέλατε να είναι ή να γίνουν ή να νομίζει ο κόσμος ότι είναι! Τα αγαπάτε πάντα! Δίχως όρους, δίχως κριτική! Μπορούν πάντα να σας μιλήσουν και ακόμη κι αν αυτό που θα σας πει, σας στεναχωρεί, η αγάπη είναι δεδομένη και η αποδοχή επίσης! Το μεγαλύτερο στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου! Τα παιδιά μου να νιώθουν αποδοχή!

Να πορευτούν στη ζωή τους και να μιλούν όταν βλέπουν την αδικία και να αντιστέκονται σ’ αυτήν όταν τους συμβαίνει, η διαφορετικότητα να είναι γι αυτούς άνευ σημασίας, να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους και να αλλάξουν τον κόσμο… προς το καλύτερο! Όχι μόνο τα δικά μου παιδιά, αλλά και τα δικά σου! Γιατί δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό που συνέβηκε πριν μέρες και που σήμερα αναδύθηκε μέσα από βάλτους!  Δεν γίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο κι εμείς, γονείς, να κάνουμε ότι δεν ξέρουμε το λόγο ή να νομίζουμε πως γίνεται μόνο σε άλλους… Απλά, δεν γίνεται! Κι όμως… έγινε να πάρει! Έγινε! Και μπορεί να ξαναγίνει. Αν δεν θέλουμε όμως να γίνει και στο δικό μας παιδί, ή στου γείτονα ή σε ένα παιδί που ποτέ δεν γνωρίσαμε από κοντά, είναι στο δικό μας χέρι, ΤΩΡΑ!

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

5 responses »

  1. Καλημερα…. κ εγώ ειμαι μητέρα που το παιδι μου εχει δεχθεί κοροιδία κ εκφοβισμο κ ευτυχώς μας μιλησε κ δράσαμε γιατί οι δάσκαλοι δεν το έκαναν…. συμφωνω στα περισσότερα μαζί σας , σε ενα δυο σημεία εχω ενστάσεις αλλά δεν είναι του παρόντως…..με ολο το σεβασμό ομως, υπάρχουν πολλές ωρες για να δειξω την αγάπη μου στο παιδί μου….καθε στιγμή…. ο κοινός ύπνος ομως με βρίσκει να διαφωνώ κάθετα…..και το παιδί κινδυνεύει να πάθει ασφυξία αν γυρίσουμε αθελα μας πάνω του, αλλά δικαιούμαστε καποιες ωρες ξεκούρασης, καποιες ωρες οι δυο μας, το ζευγάρι, να κοιμηθούμε αγκαλια….. δεν έχει να κάνει ο κοινός υπνος με τον εκφοβισμο…… μην τον κολαμε παντου…… τα παιδια δεν θελουν αγαπη στον υπνο τους…..ολη την υπολοιπη μέρα τη χρειάζονται…ευχαριστω

  2. » Και τότε, εύχομαι μια μέρα να βρει το κουράγιο απλά να φύγει. Όχι από τη ζωή όπως ο Βαγγέλης, αλλά από την ζωή όπου υπάρχετε κι εσείς μέσα! Απλά να εξαφανιστεί!»

    Σοβαρα; Ευχεσαι μια μερα το παιδι μας να φυγει απο κοντα μας, επειδη π.χ. παρκαραμε σε ραμπα ΑΜΕΑ, ή το ειπαμε μωρο, ή επειδη του απαγορευουμε να ζωγραφισει τωρα;

    Θελει λιγο προσοχη οταν γραφουμε δημοσια ορισμενα πραγματα, γιατι μπορει να μας διαβαζουν και παιδια, και οχι μονο γονεις. Δεν προτρεπουμε ετσι ανετα τα παιδια να φυγουν απο τους γονειε τους…

  3. Λυδία, εμένα δε θα μ’ απασχολήσουν οι μικρολεπτομέρειες που σχολιάστηκαν παραπάνω.

    Σημασία έχει η κεντρική ιδέα και αυτή είναι πως νοιάζεσαι και σε καίει αυτό που συνέβη στον Γιακουμάκι κι όλους τους Γιακουμάκηδες του κόσμου. Αυτό μου αρκεί.

    Α, και κάτι άλλο: ναι, είναι νταήδες αυτοί που παρκάρουν στις ράμπες των ΑΜΕΑ με το έτσι θέλω. Και δυστυχώς, μ’ αυτή τη νοοτροπία μεγαλώνουν και τα παιδιά τους.

  4. ήμουν σίγουρη ότι θα έγραφες κάτι για αυτό το θέμα που περνάνε οι μέρες και όμως δεν φεύγει από το μυαλό μας, συμφωνώ και μετά από αυτό ακόμα περισσότερο ως προς τον σεβασμό στο διαφορετικό, στον αδύναμο, στα ζώα, απλά αναρωτιέμαι το δικό μου/σου παιδί θα μπει αργότερα στη ζούγκλα των νταήδων και θα πρέπει να τα βγάλει πέρα γιατί πολλοί άλλοι προτιμούν άλλους τρόπους διαπαιδαγώγησης. Επίσης ξέρω ότι δεν πρέπει να κρίνουμε αλλά επίσης απορώ τόση μοναξιά? ένα παιδί να πάει να φύγει σαν το σκυλί χωρίς να ανοιχτεί ποτέ? μάνα, αδέρφια, φίλοι? κανείς? κάτι υπάρχει εδώ που δεν έχει νόημα πια να το συζητάμε απλά όπως λέω και στην κόρη μου να θυμάσαι ότι πάντα, ότι και αν γίνει, ακόμη και εάν θυμώσουμε η μία στην άλλη, είμαι εδώ και σ’αγαπώ (ετών 3). Καλή εβδομάδα Λυδία

  5. Άργησα να το διαβάσω το άρθρο, αλλά σαν να είσαι στο μυαλό μου, Λυδία. Έδωσες φωνή στις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου! Ας ξεκινήσουμε ο καθένας από τον εαυτό μας, ας δείξουμε το σωστό δρόμο και το παράδειγμα στα παιδιά μας κι αυτά στους φίλους τους και σιγά σιγά να το σκοτώσουμε μια και καλή αυτό το τέρας του ρατσισμού και του φόβου για το καθετί διαφορετικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s