Daily Archives: 3 Αυγούστου, 2015

Ακούγοντας τα παιδιά μου!

Standard

IMG_20150708_183859513_HDR

Οι περισσότεροι από μας μεγαλώσαμε σε μια γενιά, όπου -αν και λιγότερο από τους γονείς μας- οι φωνές και οι τιμωρίες έπεφταν σύννεφο και μαζί με αυτές και καμιά σφαλιάρα, καμιά στον ποπό, και λίγο ίσως με τον ζωστήρα, πιπέρι στο στόμα για τις κακές λέξεις και άλλα πολλά! Οι ίδιοι μπορεί να είχαν ζήσει χειρότερα από τους δικούς τους γονείς, άλλοι είχαν διαβάσει τα βιβλία πειθαρχίας της εποχής, άλλοι απλά αυτό ήξεραν, αυτό έκαναν. Μεγαλώσαμε σε μια γενιά που ο θηλασμός είχε σταματήσει να υπάρχει σχεδόν, τα μωρουδιακά βαζάκια φαγητού ήταν μόδα και οι ειδικοί έλεγαν ότι τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται στον δικό τους χώρο, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε εκπαίδευση με κλάμα μέχρι να μάθουν να μην κλαίνε. Μια γενιά που το φυσικό ήταν ντεμοντέ.

Μεγαλώσαμε σε μια γενιά όπου τα συναισθήματα έπρεπε να κρύβονται, αν δεν έκλαιγες και δεν ζητούσες, ήσουνα το καλό παιδί και το βασικό μέλημα ήταν το να μην είναι τα παιδιά βάρος στη ζωή των γονιών. Να είναι υπάκουα. Να κάνουν αυτό που τους λέει ο γονιός τους, μετά ο δάσκαλός τους και μετά το αφεντικό τους, δίχως να αναρωτιούνται, δίχως να εκφράζουν δυσαρέσκεια, δίχως να ψάχνουν αν αυτό είναι το σωστό.

Και με τα πολλά, μεγαλώσαμε και γίναμε κι εμείς γονείς! Έγινα κι εγώ! Και στο μυαλό μου τα είχα βάλει όλα περί μητρότητας σε άλλα κουτάκια. Διαφορετικά από το πως γίνονται τα πράγματα φυσιολογικά. Θα μεγάλωνα τα παιδιά μου όπως είχα μεγαλώσει εγώ, με την διαφορά ότι δεν θα τα χτυπούσα και δεν θα τα άφηνα να κλαίνε, στο κάτω κάτω της γραφής, δεν είχα πάθει και κάτι. Φυσιολογικοί βγήκαμε. Αλλά μετά τα πήρα στην αγκαλιά μου… Και όλα άλλαξαν!

Δεν υπήρχε περίπτωση να κλάψουν και να μείνω αδιάφορη! Τα πλασματάκια αυτά ένιωθαν, έπαιρναν από μένα και έδιναν σε μένα. Ήταν (και συνεχίζουν να είναι δηλαδή) το πιο σημαντικό πράγμα σε όλη μου τη ζωή. Τα όνειρα για καριέρα μετά τις σπουδές μου, μπήκαν στην άκρη και η δουλειά μου ήταν το να μεγαλώσω τα παιδιά μου με έναν τρόπο που να μην τους προκαλέσει μελλοντικά προβλήματα, κολλήματα, απωθημένα, ντροπές, κόμπλεξ. Στόχος ήταν και είναι, το να μεγαλώσω παιδιά που να γίνουν συναισθηματικά ελεύθερα, να μπορούν να γνωρίζουν το είναι τους, να το αγαπούν και να εκφράζονται και να αντιδρούν όταν κάποιος πάει να τους καταπατήσει κάποιο δικαίωμά τους ή να τους μειώσει. Να αντιδρούν και να διεκδικούν το δίκιο τους αλλά και των άλλων. Και έτσι, μαζί με άλλους τέτοιους γονείς που μεγαλώνουμε παρόμοια τα παιδιά μας, πιστεύω πως θα μεγαλώσουμε παιδιά που θα μεγαλώσουν άλλες γενιές, διαφορετικές από μας, έτοιμες να ισιάξουν αυτά που έχουν στραβώσει…

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά με ενσυναίσθηση, ειδικά αν εσύ έχεις μεγαλώσει αλλιώς. Είναι όμως πιστεύω απαραίτητο για να μεγαλώσεις παιδιά ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους!

Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου, φεύγει πολλές φορές και φτάνει και στη γλώσσα μου. Έχει τύχει αρκετές φορές να πω κάτι που μου έλεγε, για παράδειγμα η μητέρα μου. Μια φορά μου βγήκε αυτόματα το «σταμάτα, γιατί θα φας ξύλο»! Σας το έχω ξαναπεί. Η απάντηση του αποσβολωμένου Γιώργου, ήταν «μα εσύ δεν μας δέρνεις ποτέ!». Κι όμως εμένα ξεπετάχτηκε από το στόμα μου με μεγάλη ευκολία. Λες και πάντα το έλεγα!

Είναι δύσκολο πάνω στα νεύρα σου, την κούραση, τον καβγά, να μην χρησιμοποιήσεις την εξουσία που νομίζεις πως μπορείς να έχεις πάνω στα παιδιά σου! Να μην τους πετάξεις φράσεις όπως «επειδή το λέω εγώ! Γι αυτό!». Να μην τους στείλεις στο δωμάτιο τους για τιμωρία, να μην τους πεις αδέξιους επειδή έχυσαν το γάλα (μόλις πριν λίγο αυτό έκανα!). Και δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Μόλις τα είχα φτιάξει όλα τέλεια για το βραδινό τους και έκατσα να γράψω αυτό το άρθρο (τι ζητάω η γυναίκα?)! Αλλά οι δικαιολογίες είναι δικαιολογίες. Το παιδί είναι παιδί. Αν το γάλα το είχε ρίξει άλλο παιδάκι ή η φίλη μου, θα έτρεχα να τους πω να μην νοιάζονται και θα το καθάριζα γελώντας για να μην νιώσουν άσχημα. Στο δικό μου παιδί, είμαι πιο αυστηρή. Γιατί? Το πλήγωσα και ξέσπασα γιατί ματαιώθηκε η δική μου προσμονή της λίγης ώρας ηρεμίας. Το να του θυμώσω για κάτι που δεν ήθελε να κάνει, δεν θα τον βοηθήσει σε κάτι στη ζωή του. Τα δικά μου νεύρα απλά έβγαλα στο παιδί.

Το ίδιο και όταν κλαίει για κάτι άσχετο, ακόμη και τώρα στα 5μισί της η Ναταλία, που αν κάποια βιολογική της ανάγκη δεν έχει καλυφθεί για ώρα, θα ξεσπάσει (αν πχ πεινάει ή νυστάζει ή είναι κουρασμένη). Αν της θυμώσω τι θα καταλάβουμε? Αν της εξηγήσω και προσπαθήσω να καλύψω την ανάγκη της, δεν θα είναι πολύ καλύτερα?

Έχω μάθει πολλά ακούγοντας τα παιδιά μου. Το σπουδαιότερο είναι ότι έμαθα να ακούω και μενα την ίδια. Με παρατηρώ πολλές φορές και καταλαβαίνω τι με θυμώνει, πότε δεν έχω δυνάμεις, πότε η χαμηλή μου αυτοεκτίμηση πάει να  πιάσει κόκκινο! Ποιά κολλήματά μου προέρχονται από την παιδική μου ηλικία, τι έφταιξε γι αυτό, κλπ…

Πάνω σε μια διαφωνία προσπαθώ να βγω έξω από την κατάσταση και να τα ακούσω. Γιατί συμπεριφέρονται έτσι? Τι τους φταίει, τι νιώθουν και τι θα τα έκανε να νιώσουν ασφάλεια? Μιλάμε. Ακόμη κι αν δεν τα κατάφερα την ώρα εκείνη, αμέσως μετά, σκέφτομαι, τους μιλώ, τους ακούω και τους ζητώ συγνώμη! Κι αυτά μου μιλούν και μαθαίνω, και μαθαίνω και μαθαίνω! Μα πόση γνώση αυτά τα παιδιά να μου προσφέρουν?

Η Ναταλία με εκπλήσσει! Ξέρει ΠΑΝΤΑ τι αισθάνεται και γιατί το αισθάνεται! Ακόμη και πάνω σε κρεσέντο κλάματος, σου λέει αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να την βοηθήσεις. Σε σκέψεις της θα σου πει ακριβώς τι νιώθει. Σφύριζα στο αυτοκίνητο μια μελωδία πριν λίγες μέρες και μου είπε ότι αν και της αρέσει που σφυρίζω, ζηλεύει που δεν μπορεί να το κάνει και η ίδια! Ξεκάθαρη! Δεν χρειάζεται να αναρωτηθώ. Γνωρίζει! Και έτσι άνοιξα κι εγώ τις κεραίες για τα δικά μου συναισθήματα και καταλαβαίνω πιο πολλά για μένα.

Ο Γιώργος λιγομίλητος. Μια φορά μαλώσαμε και δεν μου μιλούσε. Έφυγε και πήγε στο κρεβάτι του να ξαπλώσει και εγώ ήρεμα πήγα να του πω ότι προτιμώ να μου μιλάει και όχι να φεύγει. Πως θέλω να ξέρω τι νιώθει, τι σκέφτεται, να καταλάβω. Πώς δεν χρειάζεται να φοβάται, να εκφράζει αυτό που θέλει και να μην αφήνει τον άλλον (ακόμη και την μαμά του) να του συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν του αρέσει! Έκλαιγε και δεν ήθελε να μου μιλήσει! Αλλά μου είπε ένα πράγμα:

«Μαμά, δεν θέλω να σου μιλήσω τώρα που είμαι θυμωμένος! Αν σου πω τώρα θα σου πω και άσχημα πράγματα που δεν θα τα εννοώ. Θέλω να ηρεμήσω, να σκεφτώ αυτά που θέλω να σου πω και θα σε φωνάξω μετά να τα πουμε!»

Το 8χρονο μου μίλησε και μου είπε αυτό που θα πρέπει να κάνω εγώ! Μάθημα μεγάλο!

Δεν τα καταφέρνω πάντα! Πολλές φορές τα καταφέρνω. Τις περισσότερες πια. Αυτές που τα κάνω σαλάτα, ζητάω συγνώμη και συζητάμε μετά! Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά μεγαλώνουν και με μαθαίνουν! Μεγαλώνουν πιο ελεύθερα από μένα! Μεγαλώνουν και γίνονται θαυμάσια παιδιά. Ναι αυτό το έχω καταφέρει και είμαι περήφανη! Η σχέση μας δεν έχει απόσταση. Δεν νιώθουν ότι είμαστε εμείς ψηλά κι αυτά χαμηλά. Βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Μεγαλώνω κι εγώ μαζί τους και αλλάζω… Γίνομαι πιο ελεύθερη. Αυτό είναι το δώρο τους σε μένα! Αυτογνωσία υποχρεωτική για να σταθώ δίπλα τους σωστά! Μαθαίνω εμένα, βάζω τα δικά μου βαρίδια στην άκρη, καταλαβαίνω τις αντιδράσεις μου, αποκτώ αυτοεκτίμηση κι όλα αυτά… ακούγοντας τα παιδιά μου! ❤

Σπιτικό γιαούρτι!

Standard

γιαουρτι

 

Το γιαούρτι σας αρέσει? Εμένα πολύ! Στα παιδιά αρέσει με κομμένη μπανάνα και μέλι, και στον μπαμπά τους επίσης με μελάκι, αλλά και σκέτο. Τα γιαούρτια πλέον έχουν αρκετά πρόσθετα μέσα, και μάλιστα τα παιδικά γιαούρτια δεν λέγονται καν γιαούρτια πια, αλλά επιδόρπια γιαουρτιού. Μέσα αυτά έχουν και φρουκτόζη  (που μπορεί να προέρχεται από φρούτα, αλλά επηρεάζει το σώμα το ίδιο με τη ζάχαρη και σε κάποιες περιπτώσεις, χειρότερα), σιρόπι γλυκόζης, σοκολάτες που μόνο σοκολάτες δεν είναι, φρούτα, αρώματα, κλπ κλπ.

 

Καλό είναι στα παιδιά που ξεκινούν τροφές, να δίνουμε κανονικό γιαουρτάκι. Με λιωμένη μπανανούλα μέσα αν θέλει να γλυκίζει ή και σκέτο ακόμη καλύτερα. Το σωστό γιαούρτι είναι μια τροφή πλούσια σε ασβέστιο και προβιοτικά (τους φίλους της πέψης και του εντέρου μας). Έχει πρωτεΐνη γάλακτος και τρώγεται πολύ ευχάριστα. Είναι μάλιστα πανεύκολο να το φτιάξουμε, και πολύ φτηνό. Γιατί λοιπόν να μην το φτιάξουμε μόνοι μας?

Εγώ το κάνω με κατσικίσιο γάλα, εσείς μπορείτε να το κάνετε με αγελαδινό ή πρόβειο. Πάμε να δούμε τι χρειαζόμαστε?

Υλικά

1 λίτρο γάλα

2 μεγάλες κουταλιές από ζωντανό γιαούρτι (συνήθως αυτά με την πέτσα είναι ζωντανά, αλλιώς θα πρέπει να το αναγράφει πάνω στη συσκευασία)

Αυτά χρειαζόμαστε μόνο! Είδατε? Μιλάμε για εύκολη συνταγή!

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε να το φτιάχνουμε τώρα!

 

Εκτέλεση

Βάλτε το γάλα σε ένα κατσαρολάκι και αφήστε το να ζεσταθεί μέχρι τους 90 βαθμούς. Να μην βράσει, αλλά να πάει να φουσκώσει. Αν είναι παστεριωμένο το γάλα, δεν είναι καν ανάγκη. Απλά το ζεσταίνουμε μέχρι τους 40-45 βαθμούς ή μέχρις ότου να βάζουμε το μικρό μας δαχτυλάκι καθαρό καθαρό μέσα και να μπορούμε να το αφήσουμε στο τσακ μέχρι να μετρήσουμε στο 10! Μόλις λοιπόν φτάσει σ’αυτή την θερμοκρασία το γάλα, παίρνουμε ένα μικρό μπολάκι ή ένα φλυτζάνι και προσθέτουμε μέσα τις 2 κουταλιές γιαούρτι. Από πάνω ρίχνουμε γάλα και ανακατεύουμε να γίνει ένα μείγμα δίχως γρομπαλάκια. Αυτό το μείγμα το ρίχνουμε μέσα στο κατσαρολάκι και ανακατεύουμε να πάει παντού η μαγιά μας.

 

Μοιράζουμε το μείγμα μας σε πήλινα, γυάλινα ή ανοξείδωτα μπολάκια ή σε ένα μεγάλο (ποτέ σε πλαστικό κάτι που είναι ζεστό). Όπως σας αρέσει. Ανάβουμε τον φούρνο στους 50, τοποθετούμε τα μπολάκια μέσα και τα σκεπάζουμε με μια πετσέτα. Σε 3-4 ώρες είναι έτοιμα! Τα βάζουμε στο ψυγείο και μόλις κρυώσουν, είναι έτοιμα! Από αυτό το γιαούρτι, κρατάμε κάθε φορά 2 κουταλιές της σούπας και έτσι έχουμε την μαγιά για το επόμενο γιαούρτι, επίσης σπιτική αντί να αγοράζουμε γιαούρτι.

 

Αν έχετε δυσανεξία στην λακτόζη, μπορείτε να αφήσετε το γιαούρτι να κάνει ζύμωση 24 ώρες έξω (μετά τις 3-4 ώρες στον φούρνο το αφήνουμε άλλες 20 στον πάγκο της κουζίνας μας). Με την ζύμωση αυτή, τα βακτήρια «τρώνε» την λακτόζη από το γάλα και δεν μένει σχεδόν καθόλου. Μπορείτε λοιπόν να δοκιμάσετε και πολύ πιθανόν να μην σας προκαλέσει πρόβλημα.

 

*Προσοχή: Το γιαούρτι 24ωρης ζύμωσης δεν κάνει για μαγιά για το επόμενο γιαούρτι μας όμως. Άρα θα πρέπει να έχετε βάλει στο ψυγείο ένα μικρό μπολάκι με τις κουταλιές που θα χρειαστούν την επόμενη φορά, από το γιαούρτι μόλις το βγάλετε από τον φούρνο (στις 4εις ώρες ζύμωσης δηλαδή).

Μην σας ακούγεται περίπλοκο. Μόλις το κάνετε μια μόνο φορά, θα δείτε πόσο εύκολο είναι. Σας βάζω και ένα βιντεάκι να πάρετε μια ιδέα, αλλά αγνοήστε την σκόνη γάλακτος! Καλή επιτυχία και καλή σας όρεξη! 🙂