Ακούγοντας τα παιδιά μου!

Standard

IMG_20150708_183859513_HDR

Οι περισσότεροι από μας μεγαλώσαμε σε μια γενιά, όπου -αν και λιγότερο από τους γονείς μας- οι φωνές και οι τιμωρίες έπεφταν σύννεφο και μαζί με αυτές και καμιά σφαλιάρα, καμιά στον ποπό, και λίγο ίσως με τον ζωστήρα, πιπέρι στο στόμα για τις κακές λέξεις και άλλα πολλά! Οι ίδιοι μπορεί να είχαν ζήσει χειρότερα από τους δικούς τους γονείς, άλλοι είχαν διαβάσει τα βιβλία πειθαρχίας της εποχής, άλλοι απλά αυτό ήξεραν, αυτό έκαναν. Μεγαλώσαμε σε μια γενιά που ο θηλασμός είχε σταματήσει να υπάρχει σχεδόν, τα μωρουδιακά βαζάκια φαγητού ήταν μόδα και οι ειδικοί έλεγαν ότι τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται στον δικό τους χώρο, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε εκπαίδευση με κλάμα μέχρι να μάθουν να μην κλαίνε. Μια γενιά που το φυσικό ήταν ντεμοντέ.

Μεγαλώσαμε σε μια γενιά όπου τα συναισθήματα έπρεπε να κρύβονται, αν δεν έκλαιγες και δεν ζητούσες, ήσουνα το καλό παιδί και το βασικό μέλημα ήταν το να μην είναι τα παιδιά βάρος στη ζωή των γονιών. Να είναι υπάκουα. Να κάνουν αυτό που τους λέει ο γονιός τους, μετά ο δάσκαλός τους και μετά το αφεντικό τους, δίχως να αναρωτιούνται, δίχως να εκφράζουν δυσαρέσκεια, δίχως να ψάχνουν αν αυτό είναι το σωστό.

Και με τα πολλά, μεγαλώσαμε και γίναμε κι εμείς γονείς! Έγινα κι εγώ! Και στο μυαλό μου τα είχα βάλει όλα περί μητρότητας σε άλλα κουτάκια. Διαφορετικά από το πως γίνονται τα πράγματα φυσιολογικά. Θα μεγάλωνα τα παιδιά μου όπως είχα μεγαλώσει εγώ, με την διαφορά ότι δεν θα τα χτυπούσα και δεν θα τα άφηνα να κλαίνε, στο κάτω κάτω της γραφής, δεν είχα πάθει και κάτι. Φυσιολογικοί βγήκαμε. Αλλά μετά τα πήρα στην αγκαλιά μου… Και όλα άλλαξαν!

Δεν υπήρχε περίπτωση να κλάψουν και να μείνω αδιάφορη! Τα πλασματάκια αυτά ένιωθαν, έπαιρναν από μένα και έδιναν σε μένα. Ήταν (και συνεχίζουν να είναι δηλαδή) το πιο σημαντικό πράγμα σε όλη μου τη ζωή. Τα όνειρα για καριέρα μετά τις σπουδές μου, μπήκαν στην άκρη και η δουλειά μου ήταν το να μεγαλώσω τα παιδιά μου με έναν τρόπο που να μην τους προκαλέσει μελλοντικά προβλήματα, κολλήματα, απωθημένα, ντροπές, κόμπλεξ. Στόχος ήταν και είναι, το να μεγαλώσω παιδιά που να γίνουν συναισθηματικά ελεύθερα, να μπορούν να γνωρίζουν το είναι τους, να το αγαπούν και να εκφράζονται και να αντιδρούν όταν κάποιος πάει να τους καταπατήσει κάποιο δικαίωμά τους ή να τους μειώσει. Να αντιδρούν και να διεκδικούν το δίκιο τους αλλά και των άλλων. Και έτσι, μαζί με άλλους τέτοιους γονείς που μεγαλώνουμε παρόμοια τα παιδιά μας, πιστεύω πως θα μεγαλώσουμε παιδιά που θα μεγαλώσουν άλλες γενιές, διαφορετικές από μας, έτοιμες να ισιάξουν αυτά που έχουν στραβώσει…

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά με ενσυναίσθηση, ειδικά αν εσύ έχεις μεγαλώσει αλλιώς. Είναι όμως πιστεύω απαραίτητο για να μεγαλώσεις παιδιά ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους!

Η φωνή μέσα στο κεφάλι μου, φεύγει πολλές φορές και φτάνει και στη γλώσσα μου. Έχει τύχει αρκετές φορές να πω κάτι που μου έλεγε, για παράδειγμα η μητέρα μου. Μια φορά μου βγήκε αυτόματα το «σταμάτα, γιατί θα φας ξύλο»! Σας το έχω ξαναπεί. Η απάντηση του αποσβολωμένου Γιώργου, ήταν «μα εσύ δεν μας δέρνεις ποτέ!». Κι όμως εμένα ξεπετάχτηκε από το στόμα μου με μεγάλη ευκολία. Λες και πάντα το έλεγα!

Είναι δύσκολο πάνω στα νεύρα σου, την κούραση, τον καβγά, να μην χρησιμοποιήσεις την εξουσία που νομίζεις πως μπορείς να έχεις πάνω στα παιδιά σου! Να μην τους πετάξεις φράσεις όπως «επειδή το λέω εγώ! Γι αυτό!». Να μην τους στείλεις στο δωμάτιο τους για τιμωρία, να μην τους πεις αδέξιους επειδή έχυσαν το γάλα (μόλις πριν λίγο αυτό έκανα!). Και δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Μόλις τα είχα φτιάξει όλα τέλεια για το βραδινό τους και έκατσα να γράψω αυτό το άρθρο (τι ζητάω η γυναίκα?)! Αλλά οι δικαιολογίες είναι δικαιολογίες. Το παιδί είναι παιδί. Αν το γάλα το είχε ρίξει άλλο παιδάκι ή η φίλη μου, θα έτρεχα να τους πω να μην νοιάζονται και θα το καθάριζα γελώντας για να μην νιώσουν άσχημα. Στο δικό μου παιδί, είμαι πιο αυστηρή. Γιατί? Το πλήγωσα και ξέσπασα γιατί ματαιώθηκε η δική μου προσμονή της λίγης ώρας ηρεμίας. Το να του θυμώσω για κάτι που δεν ήθελε να κάνει, δεν θα τον βοηθήσει σε κάτι στη ζωή του. Τα δικά μου νεύρα απλά έβγαλα στο παιδί.

Το ίδιο και όταν κλαίει για κάτι άσχετο, ακόμη και τώρα στα 5μισί της η Ναταλία, που αν κάποια βιολογική της ανάγκη δεν έχει καλυφθεί για ώρα, θα ξεσπάσει (αν πχ πεινάει ή νυστάζει ή είναι κουρασμένη). Αν της θυμώσω τι θα καταλάβουμε? Αν της εξηγήσω και προσπαθήσω να καλύψω την ανάγκη της, δεν θα είναι πολύ καλύτερα?

Έχω μάθει πολλά ακούγοντας τα παιδιά μου. Το σπουδαιότερο είναι ότι έμαθα να ακούω και μενα την ίδια. Με παρατηρώ πολλές φορές και καταλαβαίνω τι με θυμώνει, πότε δεν έχω δυνάμεις, πότε η χαμηλή μου αυτοεκτίμηση πάει να  πιάσει κόκκινο! Ποιά κολλήματά μου προέρχονται από την παιδική μου ηλικία, τι έφταιξε γι αυτό, κλπ…

Πάνω σε μια διαφωνία προσπαθώ να βγω έξω από την κατάσταση και να τα ακούσω. Γιατί συμπεριφέρονται έτσι? Τι τους φταίει, τι νιώθουν και τι θα τα έκανε να νιώσουν ασφάλεια? Μιλάμε. Ακόμη κι αν δεν τα κατάφερα την ώρα εκείνη, αμέσως μετά, σκέφτομαι, τους μιλώ, τους ακούω και τους ζητώ συγνώμη! Κι αυτά μου μιλούν και μαθαίνω, και μαθαίνω και μαθαίνω! Μα πόση γνώση αυτά τα παιδιά να μου προσφέρουν?

Η Ναταλία με εκπλήσσει! Ξέρει ΠΑΝΤΑ τι αισθάνεται και γιατί το αισθάνεται! Ακόμη και πάνω σε κρεσέντο κλάματος, σου λέει αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να την βοηθήσεις. Σε σκέψεις της θα σου πει ακριβώς τι νιώθει. Σφύριζα στο αυτοκίνητο μια μελωδία πριν λίγες μέρες και μου είπε ότι αν και της αρέσει που σφυρίζω, ζηλεύει που δεν μπορεί να το κάνει και η ίδια! Ξεκάθαρη! Δεν χρειάζεται να αναρωτηθώ. Γνωρίζει! Και έτσι άνοιξα κι εγώ τις κεραίες για τα δικά μου συναισθήματα και καταλαβαίνω πιο πολλά για μένα.

Ο Γιώργος λιγομίλητος. Μια φορά μαλώσαμε και δεν μου μιλούσε. Έφυγε και πήγε στο κρεβάτι του να ξαπλώσει και εγώ ήρεμα πήγα να του πω ότι προτιμώ να μου μιλάει και όχι να φεύγει. Πως θέλω να ξέρω τι νιώθει, τι σκέφτεται, να καταλάβω. Πώς δεν χρειάζεται να φοβάται, να εκφράζει αυτό που θέλει και να μην αφήνει τον άλλον (ακόμη και την μαμά του) να του συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν του αρέσει! Έκλαιγε και δεν ήθελε να μου μιλήσει! Αλλά μου είπε ένα πράγμα:

«Μαμά, δεν θέλω να σου μιλήσω τώρα που είμαι θυμωμένος! Αν σου πω τώρα θα σου πω και άσχημα πράγματα που δεν θα τα εννοώ. Θέλω να ηρεμήσω, να σκεφτώ αυτά που θέλω να σου πω και θα σε φωνάξω μετά να τα πουμε!»

Το 8χρονο μου μίλησε και μου είπε αυτό που θα πρέπει να κάνω εγώ! Μάθημα μεγάλο!

Δεν τα καταφέρνω πάντα! Πολλές φορές τα καταφέρνω. Τις περισσότερες πια. Αυτές που τα κάνω σαλάτα, ζητάω συγνώμη και συζητάμε μετά! Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά μεγαλώνουν και με μαθαίνουν! Μεγαλώνουν πιο ελεύθερα από μένα! Μεγαλώνουν και γίνονται θαυμάσια παιδιά. Ναι αυτό το έχω καταφέρει και είμαι περήφανη! Η σχέση μας δεν έχει απόσταση. Δεν νιώθουν ότι είμαστε εμείς ψηλά κι αυτά χαμηλά. Βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Μεγαλώνω κι εγώ μαζί τους και αλλάζω… Γίνομαι πιο ελεύθερη. Αυτό είναι το δώρο τους σε μένα! Αυτογνωσία υποχρεωτική για να σταθώ δίπλα τους σωστά! Μαθαίνω εμένα, βάζω τα δικά μου βαρίδια στην άκρη, καταλαβαίνω τις αντιδράσεις μου, αποκτώ αυτοεκτίμηση κι όλα αυτά… ακούγοντας τα παιδιά μου! ❤

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

4 responses »

  1. καλησπερα σας.
    θεωρειτε δλδ οτι αν μαλωσεις ενα παιδι ειναι κακο?
    αν το στειλεις τυμωρια ειναι κακουργιμα?
    οπως ειπατε στην αρχη του αρθρου,ετσι μεγαλωσαμε.
    εμεις μεγαλωσαμε ομως με σεβασμο στον πατερα και την μητερα μας.τα σημερινα παιδια ομως οταν τα εχουμε οπως αναφερεται εδω »ελευθερα» καπου τον χανεις αυτον τον σεβασμο.
    πως αντιμετοπιζεις ενα παιδι οταν σε αντιμιλαει και δεν σε σεβεται στην ηλικια των 7?των 8?με χαδια και με ενα »δεν ηταν σωστο αυτο που ειπες στην μαμα ή στον πατερα σου?
    με ολα αυτα,εγω και η κοπελια μου φτασαμε σε εναν »κορεσμο» στην σχεση μας διοτι δεν τολμουσα απλα να μιλησω το παιδι της.να του κανω μια απλη παρατηριση λογο οτι ηθελε να τον μεγαλωσει με αυτα τα προτυπα.να το εχει καλομαθυμενο.πως μπορω να ακουω ενα παιδι να μιλαει στην μητερα του ασχημα και να μην μπορω να αντιδρασω με λετε?
    καλες η επιστημες αλλα μερικα πραγματα δεν τα μαθαινεις στα θρανια και στα πανεπιστημια αλλα στα μαθαινει η ζωη.

    • Καλησπέρα κι από μένα Ιωάννη.
      Κακούργημα είναι να χτυπήσεις το παιδί σου (ακόμη και μια σφαλιάρα), το μάλωμα και η τιμωρία είναι απλά ψυχικό τραύμα, το οποίο δεν προσφέρει στο παιδί τίποτα καλό. Αν το σκεφτείς, εμείς που «σεβόμασταν» τους γονείς μας, κάναμε τελικά αυτό που θέλαμε και δεν μας άφηναν, απλά το κάναμε κρυφά. Με λίγα λόγια, η τιμωρία και το μάλωμα δεν σταματαει μια συμπεριφορά, απλά την κάνει κρυφή. Ξεκινάει ένας κύκλος λοιπόν όπου το παιδί κρύβεται από τον γονιό του για να έχει την αποδοχή και την αγάπη του, εν΄το ίδιο γνωρίζει πως δεν δείχνει τον πραγματικό του εαυτό… Αρρωστημένη κατάσταση!

      Δεν είναι τον σεβασμό που θυμάσαι, φόβος λέγεται αυτό που είχαμε τότε. Ο πραγματικός σεβασμός, δεν περιέχει και φόβο μέσα του 😉

  2. Λυδια, πώς αλλιώς διαιωνίζονται οι αηδίες (κακουργήματα?) μιας κοινωνικής ομάδας, αν δεν μεταφέρει τις ψυχικές της αηδίες στα παιδια της, και μετά πάλι στα εγγόνια, κοκ., ώσπου να φτάσουμε να έχουμε τον Ευ. Βενιζέλο ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ TETOIA ως δήθεν σημαντικά. Χρειάζονται πολλές διαδοχικές γενιές αηδίας για να φτάσουμε σε τόσο μεγάλη αηδία.
    Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά (αυτό μάλιστα από έναν άθρησκο όπως εγώ)

  3. Λυδία μου, πόσο μα πόσο ειλικρινή όλα αυτά που γράφεις.
    Πράγματι είναι τόσο εύκολο να «ξεστομίσουμε» κατευθείαν όλες αυτές τις πικρές κουβέντες και τις άδικες πράξεις με τις οποίες οι περισσότεροι μεγαλώσαμε και οι οποίες από πολλούς και σήμερα αναφέρονται ως «οκ, κι εμείς δεν πάθαμε και τίποτα»….
    Και είναι τόσο δύσκολη η αυτοσυγκράτησή μας, η αναμονή και η λήψη μιας ανάσας πριν τελικά μιλήσουμε ή αντιδράσουμε στο οτιδήποτε.
    Και όμως, τα αποτελέσματα που παίρνουμε τελικά από και για τα παιδιά μας αξίζουν τόσο πολύ και είναι τόσο διαφορετικά αν προσπαθήσουμε και καταφέρουμε να τα ακούσουμε, όπως λές!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s