Γονεϊκότητα. Πράμα φυσικό!

Standard

parent-child-hand

Πριν λίγες μέρες είχα γράψει ένα άρθρο για τις διαφορές της ενσυναίσθησης, παιδοκεντρισμού και βεβαίως αναφέρθηκα και στον αυταρχικό γονέα. Ανέφερα το πόσο περίεργο μου φαίνεται το να μην πάρει κάποιος να διαβάσει ένα βιβλίο ή να ψάξει να βρει πληροφορίες για το μεγάλωμα ενός παιδιού (το άρθρο αυτό μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) μιας και είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που θα κάνει στη ζωή του.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν το διάβασμα αυτό, απλό χάσιμο χρόνου και πως η μητρότητα, η γονεϊκότητα είναι κάτι το φυσικό και πως μόλις βρεθείς με ένα μωρό στην αγκαλιά σου, βγαίνει το ένστικτο και όλα πάνε φυσικά.

Θα συμφωνήσω εν μέρη. Όσο κι αν προετοιμαστείς, ότι σχέδια κι αν κάνεις, όσο κι αν κρίνεις τους άλλους γονείς που γνωρίζεις πριν να γίνεις γονιός, πολλά -αν όχι όλα-, αλλάζουν μόλις γίνεις γονιός. Η αγάπη που σε πλημμυρίζει, τα αλλάζει όλα. Το λέω και το έχω ξαναπεί πολλές φορές στο μπλογκ μου αλλά και γενικά. Πριν γεννήσω, σχεδίαζα να θηλάσω για 6 μήνες. Από κει και πέρα το μωρό θα ήταν στο δωμάτιο του, όπου εκεί θα το άφηνα να κοιμηθεί και θα κοιμόταν μόνο του. Όπως εγώ και ο αδερφός μου! Δεν θα τα άφηνα να κάνουν ότι θέλουν όπως τα παιδιά των άλλων και πολλά άλλα τέτοια.

Διάβαζα όμως πολύ. Ακόμη και πριν να γίνω μαμά, αν έπεφτε στα χέρια μου ένα άρθρο για μωρά ή παιδιά, του έριχνα μια ματιά. Με διάφορα τέτοια άρθρα λοιπόν, κατάλαβα σχετικά γρήγορα πως τα μωρά δεν πρέπει να τα αφήνεις να κλαίνε μόνα τους και πως δεν ισχύει ότι οι πολλές αγκαλιές τα «κακομάθαίνουν». Έμαθα πως ΔΕΝ πρέπει να προσπαθείς να τα μάθεις να κοιμηθούν μόνα τους με αυτόν τον τρόπο (να τα αφήνεις να κλαίνε μέχρι να κοιμηθούν δηλαδή), που αργότερα έμαθα πως ήταν ο τρόπος που μάθαμε εμείς να κοιμόμαστε μόνα μας (άρα, αυτό το όνειρο μου για τα δικά μου παιδιά -το να κοιμούνται μόνα τους- εξατμίστηκε). Και από κει ήρθαν όλα τα άλλα. Ο θηλασμός δεν έβλεπα τον λόγο να τελειώσει στους 6 μήνες. Ότι και να διάβαζα για παρατεταμένο θηλασμό, θετικό ήταν. Τα παιδιά λοιπόν κοιμόντουσαν στο κρεβάτι μας. Και γι αυτό διάβαζα τόσα θετικά! Και εφόσον δεν επρόκειτο να τα αφήσω να κλαίνε, έμειναν μαζί μας για όσο χρειαζόντουσαν. Και βέβαια το κρεβάτι μας είναι ακόμη ανοιχτό για τα βράδια που το επιλέγουν. Οι τιμωρίες σταμάτησαν στο σπίτι μας. Άλλωστε οι περισσότεροι θα παραδεχτούν πως παρ’ όλες τις τιμωρίες, οι συμπεριφορά δεν αλλάζει. Ίσως γίνει κρυφά κάτι, αλλά συνήθως το παιδί θα επαναλάβει ξανά και ξανά κάτι για το οποίο το τιμωρείς.

Όλα αυτά άλλαξαν και επειδή είχα γίνει μητέρα και οι θεωρίες έγιναν πράξη, αλλά και επειδή διάβαζα. Και το ένα φέρνει το άλλο! Και μπορεί να λέμε πως η μητρότητα είναι κάτι φυσικό, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι κιολας!

Αν ήταν κάτι τελείως φυσικό και δεν χρειαζόταν μάθηση και ψάξιμο και πολλή προσπάθεια, τότε όλες πχ θα θηλάζαμε. Ο θηλασμός είναι ο φυσικός τρόπος σίτισης σωστά? Κι όμως μόνο ένα μικρό ποσοστό θηλάζει? Γιατί? Γιατί δεν μας έρχεται τελείως φυσικά και κάνουμε λάθη, σταματά το γάλα, πονάμε, κλπ? Γιατί? Μήπως επειδή χρειάζεται λίγη βοήθεια? Είτε από δικό μας ψάξιμο, είτε από κάποιους που γνωρίζουν…

Αν η μητρότητα είναι κάτι φυσικό, τότε πως και υπήρχαν και υπάρχουν τόσοι γονείς που χτυπούν τα παιδιά τους? Είναι φυσικό το ξύλο? Και αν ναι, γιατί πλέον είναι νομοθετικά παράνομο? Και αν ήταν φυσικό, γιατί μας προκαλεί (ως παιδιά) τόσο κακό?

Αν ήταν τόσο φυσική η μητρότητα, γιατί δημιουργούμε τόσα κόμπλεξ στα παιδιά μας? Γιατί οι ψυχολόγοι και οι ψυχοθεραπευτές έχουν γεμίσει και από τα πρώτα πράγματα που αναλύουν, είναι η παιδική σου ηλικία?

Αν ήταν τόσο φυσικό και εύκολο να είσαι γονιός, τότε δεν θα εκβίαζε κανείς ψυχολογικά το παιδί του. Δεν θα το αγαπούσε μόνο αν ήταν αυτό που ήθελε ο ίδιος, ούτε θα του έδειχνε πως μόνο αν κάνει αυτά που πρέπει είναι περήφανος γι αυτό και το αγαπά. Δεν θα προσπαθούσε να το κάνει αυτό που δεν κατάφερε ο ίδιος. Θα έβρισκε τρόπους να το αφήσει να γίνει μόνο του, αυτό που είναι και θέλει να είναι! Δεν θα το θεωρούσε κτήμα του…

Η γονεϊκότητα είναι πράμα φυσικό. Φυσικά όμως και όλα όσα κάνουμε στα παιδιά μας, προέρχονται είτε από το πόσο έχουμε ξεγράψει αυτά που κουβαλάμε από παιδιά, μέσα μας, είτε από το κατά πόσο θέλουμε να τα συνεχίσουμε. Γιατί εντελώς φυσικά θα σου έρθει να δώσεις μια στον ποπό του παιδιού σου ή να το προσβάλλεις για μια του αταξία, και δύσκολα θα κρατηθείς αλλά θα το προσπαθήσεις, γνωρίζοντας πόσο κακό μπορεί να του κάνει. Δεν είμαστε ζώα. Τα ζώα λειτουργούν με το ένστικτο και την φύση, εμείς λειτουργούμε με το συναίσθημα. Ότι έχουμε μέσα μας, αυτό βγαίνει φυσικά προς τα έξω. Αν μεγαλώσαμε με τρυφερότητα, αμέριστη αγάπη, δίχως κριτική, εκβιασμούς, ξύλο, τιμωρίες, φωνές, κλπ, τότε ναι, η γονεϊκότητα θα μας βγει φυσικά και όμορφα. Αν όμως μεγαλώσαμε λίιιιγο αλλιώς, πρέπει εμείς να σπάσουμε τα δεσμά αυτά και να ξεκινήσουμε νέο κύκλο. Και εκεί χρειαζόμαστε βοήθεια. Μέσα ίσως από το διάβασμα και το ψάξιμο…

Εύκολα και φυσικά, θα πεις, «έλα μωρέ, κι εμείς τι πάθαμε?!» προσπερνώντας την χαμηλή αυτοπεποίθηση (ή την υπερβολική ανωτερότητα που αισθάνεσαι για τον εαυτό σου), τα κόμπλεξ, το έξτρα βάρος (ψυχικό ή σωματικό) που κουβαλάς, την ανάγκη σου να έρχεσαι πρώτος, τον φόβο σου να μην καταφέρεις κάτι, το να μην κλαις ποτέ, ή πάντα να χαμογελάς, ή το να κλαις συνέχεια, να μην ευχαριστιέσαι τίποτα, το να είσαι control freak, το να φοβάσαι την μοναξιά, το να αναβάλλεις συνεχώς τα πάντα, το να είσαι πάντα χαλί να σε πατήσουν για να μην στεναχωρέσεις τους άλλους, κλπ κλπ! Δεν πάθαμε και «τίποτα»! Μάθαμε να επιβιώνουμε, αλλά είναι αυτό που θέλουμε για τα παιδιά μας? Εγώ δεν θέλω απλά να επιβιώσουν την παιδική τους ηλικία. Θέλω να αντλούν δύναμη από αυτήν. Και ναι! Η γονεϊκότητα είναι πράμα φυσικό, αλλά αφού έχεις καταφέρει να απομονώσεις όλα τα στραβάδια σου! Και αυτό θα το κάνεις με προσπάθεια για αυτογνωσία και αρκετό ψάξιμο (κι αυτό πονάει καμιά φορά, εξού και το τραγούδι της Μποφίλου που τόσο μου αρέσει και σας βάζω από κάτω να ακούσετε ¨Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει»). Πρέπει, για να μην πονάει και το δικό σου παιδί αργότερα (ή έστω ελπίζουμε όχι πολύ) να διαβάσεις, να μάθεις. Τι χρειάζεται ένα παιδί, τι πρέπει να του δώσει ο γονιός, τι πρέπει να ξεγράψει από την ψυχή του και τι να κρατήσει… Ευτυχώς, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, έχεις μπροστά σου τα πλάσματα που δίνοντας τους την ευκαιρία, θα σε αλλάξουν και θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Γιατί από την πρώτη στιγμή που θα τα πάρεις αγκαλιά, καταλαβαίνεις την αξία τους. Πόσα αξίζουν και πόσα αξίζεις κι εσύ!

Εύχομαι να καταφέρουμε να ψηλώσουμε τις δικές μας καρδιές έστω τώρα, ακόμη κι αν πονάει, και να μεγαλώσουμε παιδιά που να μην χρειάζεται να πονάνε όταν θα έχουν μεγαλώσει. Μόνο όταν ψηλώνουν (τα σωματάκια τους)!❤

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

One response »

  1. Η μελέτη πέρα από άλλες βαθύτερες διαδικασίες, είναι οντως μια καλή αρχή να αναγνωρίσει κάνεις τα ενδεχόμενα λάθη κατά την διαπαιδαγώγηση και να σταματήσει έτσι επιτέλους ο αέναος κύκλος μεταφοράς όλων αυτών των μολυσματικών καταγραφών από γενιά σε γενιά…Ας συνειδητοποιήσουμε οτι με «αφορμή» τον ερχομό του παιδιού μας στον κόσμο έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να συντελεσουμε σε μια πραγματικα Νέα Αρχή Για την επομένη γγενιάκαι επαγωγικά για εκείνες που θα ακολουθήσουν..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s