Αυτά τα κερδίσαμε!

Standard

Family-Silhouette_2.jpg

 

Καταλαβαίνω πως αρκετοί που με διαβάζουν, δεν έχουν ακόμη παιδιά ή μόλις έκαναν ή απλά τα παιδιά τους είναι ακόμη μικρούλια. Επίσης συζητάω με πολλούς φρέσκους γονείς ή έγκυες μαμάδες και θέλουν να μάθουν πολλά και διάφορα. Και πολλά από αυτά, είναι για το μέλλον, ώστε να κανονίσουν από την αρχή πως θα μάθουν τα παιδιά τους.

 

Δεν ντρέπομαι να πω πως τα παιδιά μας κοιμόντουσαν μαζί μας για πολύ καιρό. Κάποια φάση και οι τέσσερις μαζί στην στρωματσάδα μας. Δεν ντρέπομαι να πω πως η μικρή μας σπάνια ΔΕΝ θα καταλήξει στο κρεβάτι μας μέχρι το πρωί και καμιά φορά και ο γιος μου επίσης! Και πάντα στο μυαλό μου με χαμόγελο το σκέφτομαι η αλήθεια.

 

Δεν ντρέπομαι να πω πως τα παιδιά μου όπως κάποιες φορές μπορεί να τους φωνάξω, έτσι θα μου φωνάξουν κι αυτά ξεκαθαρίζοντας και απαιτώντας κάποιο δικαίωμα τους. Δεν ντρέπομαι να πω ότι τα παιδιά μου τα μεγαλώνω να αντιδρούν στην άδικη εξουσία κι ας αυτό σημαίνει ότι μεγαλώνω αντιεξουσιαστές!

 

Κι όταν αντιδρούν όντως, αυτό μου δείχνει πως δεν φοβούνται. Δεν φοβούνται ότι θα τα πούμε μωρά, ότι θα τα βάλω τιμωρία επειδή συμπεριφέρθηκαν με τρόπο «ανάρμοστο». Ότι δεν φοβούνται να μου πουν «μαμάαα, σταμάτα! Με έπρηξες!» γιατί αυτό ακριβώς έχει συμβεί. Ούτε φοβούνται να μου πουν πως έχουν διαφορετική άποψη από μένα. Γιατί να ντραπώ λοιπόν?

 

Όταν κλαίνε, δεν τους λέω να μην κλαίνε. Ότι είναι μεγάλα για κλάματα. Όταν λένε ότι φοβούνται, δεν τα κοροϊδεύω. Όταν ντρέπονται, τα αφήνω να βρουν καταφύγιο σε μένα. Όταν έχουν ένα πρόβλημα, το συζητάμε. Όταν θέλουν ακόμη την μαμά και τον μπαμπά, τους έχουν. Όμως ακούνε. Βλέπουν, αισθάνονται και καταλαβαίνουν ότι τα σεβόμαστε και τα θεωρούμε ίσους με μας. Ίσους σε δικαιώματα, και γνωρίζουν πως στις γνώσεις όχι ακόμη. Αυτό όμως δεν τα κάνει κατώτερα από μας. Τους δίνουμε την επιλογή όταν τα αφορά κάτι. Τους συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που θα άρεσε να μας συμπεριφέρονται κι εμάς οι άλλοι. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να υποστείς πείσματα, φωνές, κλάματα (για τον μπαμπά του σπιτιού μιλάω😆 ) και άγχος. Πρέπει να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε, να μάθουμε να ζητάμε συγνώμη, να παμε κόντρα με το κατεστημένο και να θυμόμαστε ότι αυτό που μας νοιάζει βασικά, δεν είναι το τι νομίζουν οι άλλοι για μας, αλλά το ίδιο μας το παιδί!

 

Πολλοί γονείς λοιπόν σε συναντήσεις και συζητήσεις, αναρωτιούνται πως θα μάθουν τα παιδιά τους από μωρά να κοιμούνται πχ μόνα τους (ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να δοκιμάσουν την μέθοδο CIO ). Πως δεν θα κάνουν παιδιά που να τους να αντιμιλούν και άρα δεν θα είναι τόσο «χαλαροί» θεωρητικά. Πως θα τα μάθουν να πίνουν με πρόγραμμα το γάλα τους και αργότερα το φαϊ τους και θα τα πηγαίνουν για ύπνο συγκεκριμένη ώρα κάθε μέρα, ακόμη κι ας δε νυστάζουν για να μην κάνουν ότι θέλουν αυτά, πως θα πρέπει να τα βάζουν και καμιά τιμωρία αλλιώς θα γίνουν ανεξέλεγκτα, κλπ κλπ…

 

Δύο πράγματα θα πω (νομίζω δηλαδή, στη συνέχεια μπορεί να βγουν κι άλλα).

 

Γινόμαστε γονείς και αλλάζει όλος ο κόσμος μας. Η ρουτίνα μας, ο ύπνος μας, η κούρασή μας, οι αντοχές μας, η υπομονή μας, η αγάπη που είχαμε μέσα μας. Μην το πολεμάτε. Αγκαλιάστε το. Είναι μέρος των παιδιών μας κι αυτό. Να μας αλλάξουν τα πάντα, να τα δούμε όλα αλλιώς, να μάθουμε, να γίνουμε ο καλύτερός μας εαυτός.

 

Δεν τα κάνω όλα αυτά τυχαία. Η αυστηρή μέθοδος δοκιμάστηκε χρόνια. Βλέπουμε την κοινωνία… και δυστυχώς καταλαβαίνουμε… δεν πέτυχε… Δοκιμάζω κι εγώ και άλλοι πολλοί, μια «νέα» μέθοδο. Που μεγαλώνει ανθρώπους με ενσυναίσθηση, αγάπη για τους γύρω και το περιβάλλον. Αγάπη και για τον εαυτό τους, τόση ώστε να μπορούν να αγαπούν και το δίκιο του άλλου και να είναι πρόθυμοι να το διεκδικήσουν. Και το δικό τους και του άλλου. Ανθρώπους ελεύθερους συναισθηματικά. Και έτσι σιγά σιγά πραγματικά πιστεύω θα αλλάξει ο κόσμος. Μόνο έτσι. Αλλιώς δεν γίνεται. Διαβάστε κι εσείς. Μην κάνετε αυτό που σας λέω, αλλά διαβάστε πριν κάνετε αυτό που σας έμαθαν οι γονείς σας.

 

Σκεφτείτε κι αυτό για να καταλάβετε τι σχέση θα θέλατε με το παιδί σας. Αν κάποια μέρα το παιδί σας κάνει κάτι λάθος (γιατί για τα όμορφα είναι εύκολο), κάτι άσχημο (που δεν το εύχομαι) θα τρέξει να το κρύψει από σας, ή θα τρέξει να σας το πει? Δίχως να φοβάται ότι θα φάει απόρριψη? Δίχως να φοβάται ότι θα χάσετε τον θαυμασμό σας και την αγάπη σας γι αυτόν/ή? Εύχομαι το δεύτερο! Και άρα θα έχετε μεγαλώσει ένα παιδί που ήξερε πως πάντα το δέχεστε και το αποδέχεστε γι αυτό που είναι και η αγάπη σας δεν έχει σχέση με τα κατορθώματα του, ότι το θεωρείτε ίσο, σπουδαίο και άξιο, δίχως να προβάλλετε πάνω του τα δικά σας θέλω. Δίχως αυταρχισμό. Γίνεται αυτό με τιμωρίες? Με την υποτίμηση του εαυτού τους σε κάτι κατώτερο από εσάς? Με το να τους δείχνουμε πως η συμπεριφορά τους δεν μας αρέσει και μόνο αν αλλάξουν τα δεχόμαστε?

 

Και να που τελικά ήταν τέσσερα πράγματα!

Και το πέμπτο  τελευταίο που θέλω να σας πω. Αυτά τα πράγματα που μπορεί να σας φαίνονται περίεργα, πρωτάκουστα, απαγορευτικά, κουραστικά, κλπ. Αυτά τα πράγματα λοιπόν, δεν τα κάναμε τυχαία, ούτε μετανιώνουμε για κάτι. Δεν μας βγήκαν καθόλου αυτόματα, γιατί αλλιώς είχαμε μάθει. Το ότι  τα παιδιά μας έχουν την συμπεριφορά που έχουν και τις συνήθειες που έχουν, μπορεί να μας ξεβολεύει συχνά, μπορεί να μας φέρνει σε δύσκολη θέση (γιατί κάποιος άλλος θα δει ένα παιδί που αντιμιλά, εγώ θα δω ένα παιδί ελεύθερο να πει τη γνώμη του και που δεν με φοβάται και που είμαι τόσο περήφανη γι αυτό), αλλά είναι μέρος της συνειδητής μας προσπάθειας. Είναι απόδειξη πως ίσως κάτι κάνουμε σωστά. Και για να καταλήξω (επιτέλους), αυτά όλα λοιπόν είναι μια νίκη. Αυτά… τα κερδίσαμε!😉

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

One response »

  1. Στη λεγόμενη «ανατροφή» των παιδιών τίποτα δεν έρχεται και τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του, παρά μόνο συνειδητά.Πόσο δίκιο έχεις Λυδία σε όλα αυτά που γράφεις πως κερδίσατε και πόσο δύσκολο στ αλήθεια είναι ν αλλάξεις στερεότυπες συμπεριφορές και δυσλειτουργικές τακτικές.Νομίζω το πιο δύσκολο απ όλα είναι να καταλάβει κανεις και ν αποδεχτεί την αληθινή φύση των παιδιών..και πρώτα των παιδιών που εμείς ήμασταν κάποτε.
    Γιατί αντί να βλέπουμε τα παιδιά σαν μικρογραφίες των μεγάλων να μην βλέπουμε τους μεγάλους σαν ατελή ή ημιτελή παιδιά βουτηγμένα στη σοβαροφάνεια,την υποκρισία και τον φόβο??Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Λυδία, πως μόνο μεγαλώνοντας ελεύθερους ανθρώπους θ αλλάξει ο κόσμος.Και οι πρώτοι που αλλάζουν μέσα από τη διαδικασία είμαστε εμείς.Άρα διπλό το κέρδος.Γιατί μερικά θέλω-τα πιο σπουδαία-δεν αλλάζουν..τα συναισθήματα δεν αλλάζουν, μόνο η εμπειρία εμπλουτίζεται και βαθαίνει και μακάρι όλοι μας να την χρησιμοποιούσαμε με τόση αγάπη και σοφία όπως εσείς..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s