9 χρονών Γιώργος μάλαμα!

Standard

Giorgos9-2

 

Πριν 9 χρόνια και μια μέρα δεν ήμουν μαμά! Ήμουν μεν έτοιμη να γίνω μαμά και ήμουν στο μαιευτήριο περιμένοντας να γίνω μαμά, γιορτάζοντας ταυτόχρονα τα γενέθλια του άντρα μου και περπατώντας πάνω κάτω μπας και ξεκινήσουν τα πονάκια και γλιτώσω την πρόκληση της επόμενης μέρας. Ήμουν όμως στον κόσμο μου!

 

Είχα διαβάσει διάφορα περί μητρότητας, περί βρέφους, περί θηλασμού, αλλά βασικά πράγματα. Έλεγα, φυσικά θα έρθουν όλα. Ήμουν σίγουρη για κάποια λίγα πράγματα, όπως το ότι δεν θα αφήσω το μωρό ποτέ να κλαίει και να μην πάω κοντά του να το αγκαλιάσω, και πως στους έξι μήνες που θα αποθήλαζα, θα πήγαινε στο δωμάτιο του. Θα θήλαζε ανά τρίωρο έλεγα, και ακόμη και για δουλειά να πήγαινα, θα μου το έφερνε κάποιος ενδιάμεσα για ένα δεκάλεπτο να το θηλάσω και μετά όλα καλά! Χασκογελάω και μόνο που τα γράφω! Κούνια που με κούναγε!!! Το τι σκέφτεσαι για το πως θα είναι τα πράγματα πριν γεννήσεις, είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά από την πραγματικότητα. Είσαι σίγουρος πως ό,τι και να ακούς, εσύ το παιδί σου θα το έχεις στρατιωτάκι. Δίχως να κλάψει όμως. Δεν ξέρω τι σκεφτόμαστε και πως το δικαιολογούμε στο μυαλό μας όλο αυτό. Μάλλον είναι η ελπίδα που δεν πεθαίνει ποτέ!

 

Και τελικά, 9 χρόνια ακριβώς πριν από τη σημερινή ημέρα, γεννήθηκε με καισαρική και ολική νάρκωση το πρώτο μου παιδί. Ήταν η μέρα που έγινα μαμά! Όταν μου τον έφεραν να τον γνωρίσω πρώτη φορά, ήμουν ακόμη ζαλισμένη από την νάρκωση και το είδα μετά στο βίντεο για να το θυμηθώ. Μου έφεραν ένα ανοιχτομάτικο μωρό, με μεγάλα δάχτυλα, σκούρο μαλλάκι που παρ’όλο που εγώ δεν ήξερα να θηλάζω, ευτυχώς ήξερε αυτό! Ένα πλασματάκι που μου έβγαζε τόση τρυφεράδα και αμηχανία μαζί! Και πέρασε λίγος καιρός μέχρι να αρχίσω να του εκφράζω την αγάπη μου. Όταν επιτέλους μείναμε μόνοι στο σπίτι και μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα, κάθε μητρικό μου ένστικτο ξύπνησε και κατάλαβα πως όλα όσα έλεγα ήταν κουραφέξαλα! Κάθε φορά που έκλαιγε, βρισκόμουν δίπλα του το επόμενο δευτερόλεπτο, τον κοίμιζα πάνω μου, τον θήλαζα και κοιμόμουν μαζί του στο κρεβάτι μας, τον χάιδευα και τον φιλούσα, τον είχα συνεχώς μαζί μου! Αυτό το πλασματάκι, ήταν το πρώτο που με έκανε να μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα! Να του δείξω άφοβα την αγάπη μου και την τρυφερότητα μου! Και γρήγορα μου έδειξε πως αυτό ακριβώς ζητούσε από μένα και πως μαζί με το δώρο της μητρότητας, μαζί του θα μου έφερνε κι άλλα δώρα.

 

Και τα δώρα δεν έχουν σταματήσει από τότε. Αυτό το παιδί είναι ο Γιώργος. Και ως γνωστό, Όπου Γιώργος… και μάλαμα! Η καρδιά του είναι όντως μάλαμα! Είναι τρυφερός, η ματιά του το λέει αμέσως! Έχει τόση μα τόση ενσυναίσθηση που έχω μάθει από αυτόν έναν άλλον τρόπο να σκέφτεσαι τον άλλον και σαν τον άλλον. Πληγώνεται, σε συγχωρεί, έχει άπαιχτο χιούμορ, σε πειράζει, πεισμώνει και σε αγνοεί με έναν τρόπο που αναρωτιέσαι πραγματικά αν σε ακούει, είναι ξεχασιάρης, λίγο ζημιάρης, αλλά… Αυτό το αλλά, αξίζει τα πάντα! Δεν θα σε πληγώσει ποτέ, ακόμη κι όταν του θυμώνεις και φωνάζεις και πετάς και μέσα και καμιά αδικία, δεν θα σου απαντήσει. Όχι γιατί φοβάται! Όχι επειδή δεν ξέρει τι να σου πει, αλλά όπως μια μέρα φεύγοντας από το δωμάτιο μου είπε, επειδή θέλει να ηρεμήσει πρώτα, να σκεφτεί ήρεμα και μετά να μιλήσει, γιατί αλλιώς, αυτά που θα πει, δεν θα τα εννοεί και θα τα μετανιώσει!!! Το 9χρονο μου έβαλε τα γυαλιά! Είναι η ήρεμη δύναμη προσωποποιημένη. Και μπορεί να μην το καταλαβαίνει όλος ο κόσμος (ακόμη), αλλά το γνωρίζω εγώ! Και ωωωω πόσο τυχερή είμαι που είμαι η μαμά του! 9 χρόνια μαμά του!

 

Giorgos9

 

Γιώργο μου, σου εύχομαι να καταλαβαίνεις πως είσαι μοναδικός! Να θυμάσαι πως από σενα δεν ζητάω τίποτα, παρά μόνο την ευτυχία σου και το να είσαι ο εαυτός σου. Και όταν σου φαίνεται πως (ή όταν όντως το κάνω) σου ζητάω κι άλλα, πέρα από τις δυνάμεις σου ή που σε ζορίζουν ή σε κάνουν να αισθάνεσαι πως δεν σε αποδέχομαι για αυτό που πραγματικά είσαι, τότε θέλω να μου το θυμίζεις! Έχεις εσύ τον τρόπο σου😉

 

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου! Έχεις γίνει ένα μεγάλο αγόρι πια! Μπαλατζάρεις ανάμεσα στην εφηβεία και την παιδικότητα. Μόνο λίγο ακόμη θα είσαι παιδί! Μεγάλωσες! Σε ευχαριστώ για την αποδοχή και την αγάπη σου! Σε ευχαριστώ που με έκανες μαμά! Σε αγαπάμε όλοι μας πολύ!❤

 

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

One response »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s