Author Archives: mamalydia

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

Τι έμαθα από την μητρότητα (μέχρι τώρα)…

Standard

το να εισαι γονιος

 

Το να γίνεις μαμά, είναι από τα σπουδαιότερα μαθήματα και εμπειρίες της ζωής μιας γυναίκας. Δίχως αυτήν (την εμπειρία), πολλές γυναίκες νιώθουν άδειες και επιμένουν μέχρι να την βιώσουν είτε μέσα από το δικό τους σώμα, είτε όχι. Νιώθουν ότι αν δεν αποκτήσουν ένα παιδί, θα χάσουν κάτι πολύ σημαντικό. Είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μας, πως μια γυναίκα πρέπει να ζήσει αυτήν την αλλαγή στη ζωή της, όπου από γυναίκα, γίνεται μαμά. Εύχομαι όλες όσες επιθυμούν την μητρότητα, να καταφέρουν να τη ζήσουν, γιατί θα συμφωνήσω μαζί τους και φαντάζομαι και όσες την ζουν τώρα, πως η μητρότητα δηλαδή σε αλλάζει και σε σπρώχνει να δεις τον εαυτό σου κατάματα, να τον μάθεις και τελικά, να τον δεχτείς!

 

Είπα ότι είναι από τα σπουδαιότερα μαθήματα η μητρότητα, αλλά εκτός από σπουδαίο μάθημα, είναι και δύσκολο. Γεννάς και από την μια μέρα στην άλλη, γίνεσαι το άτομο που θα θρέψει και θα μεγαλώσει ένα τόσο δα πλασματάκι. Αυτό που σου άφησαν στην αγκαλιά σου μετά τον τοκετό και που έμεινες να το κοιτάς και να το ακουμπάς απαλά με τα ακροδάχτυλά σου ψυθιρίζοντάς του ευχές! Και τότε συνειδητοποιείς πως αυτό το πλάσμα σε χρειάζεται όσο κανέναν άλλον και αξίζει τον καλύτερό σου εαυτό. Από εκείνη την στιγμή, ξεκινάει το μάθημα!

 

Αρχικά ξεχνάς ότι υπάρχεις πια. Είναι το πρώτο μέρος του «παθήματος» και μαθήματος που όμως όλες οι μαμάδες χρειάζεται να κάνουν αρκεί να μην ξεχάσουν τον εαυτό τους για πολύ. Το μωρό παίρνει όλο μας τον χρόνο και έτσι πρέπει, όσο είναι βρέφος. Χρειάζεται την αγκαλιά της μαμάς του για να νιώσει ασφαλές, χρειάζεται το γάλα της μαμάς του για να τραφεί, χρειάζεται σχεδόν όλο το 24ωρο την αναπνοή της μαμάς του και τον χτύπο της καρδιάς της. Και εκεί, ξεχνάμε την προηγούμενή μας υπόσταση. Είμαστε μόνο μαμάδες. Κουρασμένες, πεινασμένες και πολύ συχνά άπλυτες μαμάδες. Εκείνη την περίοδο μαθαίνουμε ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε και με λιγοστό ύπνο και πως αυτό που λέμε «δίχως καφέ το πρωί, δεν μπορώ να κάνω τίποτα» είναι ένα αθώο ψεματάκι. Μαθαίνουμε επίσης πόσο πολύ μπορεί να δοθείς σε ένα ανθρωπάκι ακόμη κι αν είναι το δεύτερο ή τρίτο -κ.ο.κ- σου παιδί!

 

Αμέσως μετά από αυτόν τον πρώτο καιρό, υπάρχει ένα νέο μάθημα που θα σου χαρίσει αυτό το μικράκι. Αν ξεκινήσεις δουλειά σχετικά νωρίς, τότε το μάθημα αυτό έρχεται από μόνο του αυτόματα, ακόμη κι ας μην το ήθελες. Γιατί το να αφήσεις το μωρό και να πας να δουλέψεις, σημαίνει πως επιτρέπεις σε κάποιον άλλον να το φροντίσει και σημαίνει πως πρέπει να εμπιστευτείς έναν θησαυρό σε άλλα χέρια. Μαθαίνεις λοιπόν, να αφήνεις και σε άλλους, κάτι που θεωρείς πως θα έπρεπε να είναι μόνο δική σου δουλειά! Ναι, αν αφήσεις το μωρό σου βρέφος ακόμη, αυτό γίνεται αναγκαστικά, αλλά αν δεν χρειάζεται να πας πίσω στη δουλειά και έχεις (όπως είχα κι εγώ), την πολυτέλεια να μείνεις σπίτι και να παραμείνεις ο βασικός φροντιστής του μωρού σου (μεγάλη τύχη), τότε το μάθημα αυτό θα αργήσεις λιγάκι να το μάθεις και κάποιες φορές, θα αργήσεις τόσο πολύ να το μάθεις που ίσως σου στοιχίσει.

 

Οι μαμάδες που θηλάζουν θα τα βρουν ακόμη πιο σκούρα τα πράγματα, μιας και έχουν μόνο αυτές το βασικό συστατικό του ταΐσματος του μωρού τους και οι υπόλοιποι φοβούνται τι θα συμβεί αν αυτό το μωρό, όσο το κρατάνε, αποφασίσει πως θέλει γάλα! Κι όμως, ακόμη και αυτές οι μαμάδες, έχουν την ανάγκη να πάνε μια βόλτα και να θυμηθούν έστω για 1-2 ώρες πως δεν είναι μόνο μαμάδες. Με λίγη οργάνωση, μπορεί η κάθε μαμά να αφήσει το μωρό της και να πάει λίγο έξω. Και μάλιστα όχι έξω για να κάνει τα ψώνια του σπιτιού ή να πάει σε έναν γιατρό, αλλά έξω για να κάνει κάτι που την ευχαριστεί. Και το μάθημα εδώ, είναι να μάθεις να εμπιστεύεσαι τους άλλους πως θα τα καταφέρουν μια χαρά, πως μπορούν να κάνουν υπέροχη «δουλειά» με το μωρό σου και να αισθανθείς καλά για το γεγονός ότι έφυγες λιγάκι από το σπίτι, δίχως να νιώσεις τύψεις επειδή «παράτησες» το μωρό σου για δική σου και μόνο ευχαρίστηση! Η δική σου και μόνο ευχαρίστηση, είναι πολύ σημαντική και αυτό πρέπει να το ξέρεις κι εσύ, αλλά και οι γύρω σου.

 

Θυμάμαι να ζηλεύω τον άντρα μου που πήγαινε δουλειά! Όχι επειδή ήθελα να ξεκινήσω δουλειά, αλλά επειδή μπορούσε να φύγει λιγάκι από το σπίτι, σε ένα περιβάλλον όπου δεν είναι μπαμπάς μόνο και όπου βρίσκεται με ανθρώπους που μιλάνε την γλώσσα του! Όποτε πήγαινα κάπου, ήμουν με ένα άγχος για να γυρίσω πίσω και αφού γυρνούσα πίσω, αν μου έλεγαν ότι το μωρό με έψαχνε, ένιωθα πολλές τύψεις για το κακό που του είχα κάνει! Είναι λάθος! Δεν λέω να πάμε ταξίδι αφήνοντας το μωρό πίσω. Ούτε να φύγουμε μια ολόκληρη μέρα που το μωρό δεν θα γνωρίζει τι του συμβαίνει. Μιλάω για μια έξοδο. Για έναν καφέ με φίλες ή στο κομμωτήριο ή γυμναστήριο. Κάτι που καλύπτει μια ανάγκη από τον παλιό σου εαυτό που ακόμη υπάρχει. Αυτό, λέγεται αυτοφροντίδα και είναι πολύ σημαντική για τον καθένα μας!

 

Εκτός από τον εαυτό σου πριν να γίνεις μητέρα, αυτόν της γυναίκας, της φίλης και της συζύγου που δεν θα πρέπει να ξεχάσεις τελείως επειδή έγινες μαμά, υπάρχει και ένας άλλος εαυτός που έρχεται στην επιφάνεια μόλις γίνεις μαμά. Και αυτός σε πολλές περιπτώσεις μας δυσκολεύει αρκετά! Είναι ο εαυτός σου όταν ήσουν παιδί! Αυτόν θα τον βρίσκεις μπροστά σου καθ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού της μητρότητας. Στην αρχή θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα και όσο μεγαλώνει το παιδί και αποκτά λόγο, πείσμα κλπ, τόσο θα σου έρχεται μπροστά σου το παιδί που έχεις μέσα σου όλο και πιο συχνά. Όλα όσα σε πόνεσαν σαν παιδί, θα έρθουν στην επιφάνεια. Αν δεν τους επιτρέψεις να βγουν, θα βγουν αργότερα μαζεμένα, αλλά θα βγουν!

 

Όσο το μωρό σου είναι ακόμη μωρό, μέσα από τον τρόπο που μεγάλωσες, θα αποφασίζεις τον τρόπο που θα μεγαλώσεις το παιδί σου. Είτε πολύ διαφορετικά, είτε ίδια. Αυτή η απόφαση θα βγει βάσει συναισθήματος και βάσει (ελπίζω) λίγου διαβάσματος και ενημέρωσης (ότι πχ τα παιδιά δεν πρέπει να τα μαθαίνουμε να κοιμούνται μόνα τους κλαίγοντας, ή ότι δεν τα χτυπάμε ποτέ και για οποιονδήποτε λόγο, κλπ). Πολύ συχνά, τις αποφάσεις αυτές θα τις έχεις πάρει πριν ακόμη γεννήσεις, αλλά πολλές φορές θα έρθουν αυτόματα μόλις κοιτάξεις το μωρό σου στα μάτια. Κάποια θα τα αλλάξεις στην πορεία και θα ζητήσεις συγνώμη από το παιδί για κάποια λανθασμένη τακτική που μπορεί να δοκίμασες κάποια στιγμή.

 

Προσωπικά, ξεπέρασα κατά πάαααρα πολύ το 6μηνο που είχα σχεδιάσει να θηλάσω τα παιδιά μου και που θα πήγαιναν στο δωμάτιό τους ταυτόχρονα με τον αποθηλασμό, μιας και έτσι είχα κάνει εγώ ως μωρό! Δεν άλλαξα όμως ποτέ την υπόσχεση πως όποτε έκλαιγαν, θα τα έπαιρνα αγκαλιά και πως ποτέ και για κανέναν λόγο δεν θα τα χτυπούσα! Ζήτησα συγνώμη από τον γιο μου για τα time outs που του έβαζα για 2 λεπτά όταν ήταν 2 και κάτι, μόλις διάβασα το βιβλίο «Αναθρέφοντας τα Παιδιά μας, Αναθρέφουμε τον Εαυτό μας» της Aldort και δεν ξαναμπήκε ποτέ τιμωρία (ούτε η αδερφή του εννοείται), όσο οριακά και να με έφερε κάποιες φορές!

 

Στη γενιά που μεγαλώσαμε, το ξύλο ήταν αποδεκτό, το ίδιο και οι τιμωρίες, οι απειλές, τα ψέμματα στα παιδιά κ.α. Άρα, οι περισσότεροι από μας τα έχουμε βιώσει. Το μικρό παιδί μέσα μας που πληγώθηκε από αυτά, ξυπνάει κάθε φορά που το παιδί μας μας φέρνει στα όρια! Και τα παιδιά μας, κάνουν ακριβώς αυτό. Μας φέρνουν στα όριά μας! Το στόμα μας είναι έτοιμο να ξεστομίσει το «σταμάτα γιατί θα φας ξύλο» ή «θα πας τιμωρία!» ή να του πεις πως το εμβόλιο «δεν πονάει»! Το χέρι είναι έτοιμο να δώσει μια στον ποπό ή να τα τραβήξει απότομα όταν δεν υπακούουν. Το μικρό κοριτσάκι που κρύβεται μέσα μας, πονάει και θέλει να βγάλει το άχτι του, να γίνει για μια φορά ο δυνατός της υπόθεσης και να δείρει, να τιμωρήσει, να απειλήσει και να πει ψέμματα. Εμείς ως ενήλικες όμως πια, ξέρουμε ότι δεν πρέπει! Γίνεται μέσα μας ένας πόλεμος!

 

Και εκεί έρχεται το μεγάλο μάθημα! Σωπαίνουμε, και κάνουμε υπομονή. Ότι φόρα κρύβει το χέρι μας εκείνη τη στιγμή που έχουμε φτάσει στα όριά μας, ότι φωνή πάει να βγει από το λαρύγγι μας, όλα αυτά τα καταπίνουμε! Έτσι κάναμε ίσως και ως μικρά παιδιά, έτσι κάνουμε και τώρα! Προσπαθούμε να αγνοήσουμε τις φωνές του παρελθόντος και σωπαίνουμε! Μα αυτή η σιωπή όσο σωστή και να είναι για το παιδί μας, εμάς μας κάνει κακό και κάποια στιγμή μας πνίγει (ίσως γι αυτό με συγκινεί τόσο η ερμηνεία της Μαριέτας Ριάλδη στο «Σώπα μη μιλάς» του Αζίζ Νεσιν, που αν δεν έχετε ακούσει βάλτε το στο youtube)! Αυτά τα μεγάλα συναισθήματα που προκαλούνται από τις «φυλακές της παιδικής μας ηλικίας» κατά την Μίλερ, μόνο αν τα κοιτάξουμε κατάματα, κατανοήσουμε τον λόγο της ύπαρξής τους και αφήσουμε τον εαυτό μας να κλάψει θα επουλωθούν. Τα λόγια που μας πλήγωσαν, οι φωνές που μας τρόμαξαν, τα χέρια μας που πόνεσαν μαζί με τον εγωισμό μας, η αδικία της τιμωρίας και πολλά άλλα! Και όλα έρχονται στην επιφάνεια με τον ερχομό της μητρότητας… Είναι το δώρο των παιδιών μας προς εμάς!

 

Δώρο είναι αυτό? Θα μου πείτε? Μα δεν είναι όμορφο να ανοίγεις τις πόρτες των συναισθημάτων σου και να κοιτάζεις κατάματα το μικρό παιδί που έχεις μέσα σου, να το αγκαλιάζεις, να το ακούς, να κλαις μαζί του, να το χαϊδεύεις, να συγχωρείς και ως μαμά πια, να το κανακεύεις, να το φροντίζεις και να καλύπτεις τα κενά του? Μπορεί να ακούγεται σαν να ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας, αλλά δεν είναι. Ναι, αναρωτιέμαι τι άλλο με περιμένει τώρα που σε λίγο θα ξεκινήσει και η εφηβεία, λίγο με πιάνει ένας φόβος, αλλά ξέρω ότι θα μάθω λίγα ακόμη σημαντικά για μένα. Και θα βγω πιο δυνατή και γεμάτη αυτοπεποίθηση (βοήθειά μας)!

 

Τι έμαθα λοιπόν από τη μητρότητα (μέχρι τώρα)? Πως είναι ένα ταξίδι μεγάλο, γεμάτο συναισθήματα. Και αυτά πρέπει να τα αγκαλιάσεις, να τα δεχτείς και κάποια από αυτά να τα κρατήσεις και κάποια από αυτά να τα αλλάξεις συνειδητοποιώντας από που προέρχονται! Έμαθα πως είναι δύσκολη, αλλά πανέμορφη και μεταμορφωτική (ας μου επιτραπεί η λέξη) και μια πελώρια ευκαιρία να μεγαλώσεις και να ψηλώσεις! Και όπως λέει και η αγαπημένη Μποφίλου, «η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά!» ❤

 

Advertisements

Πως έμαθαν (επιτέλους) να κοιμούνται μόνα τους!

Standard

sleep-alone-20170324

 

Τα παιδιά μου μεγαλώνουν και κάθε τόσο που καταφέρνουν πολλά και διάφορα που δεν είχαν καταφέρει λίγο πριν. Ένα από αυτά που άργησαν λίγο να καταφέρουν, ήταν το κομμάτι του ύπνου, που παρέμενε ένα κομμάτι κάπως άβολο αν και όχι τελείως δυσάρεστο τις περισσότερες φορές…

 

Όπως πολύ πιθανόν να γνωρίζετε, είχαμε ακολουθήσει κοινό ύπνο με τα παιδιά πολλά χρόνια. Από μωρά βρίσκονταν στο κρεβάτι μας (είτε ακριβώς δίπλα από αυτό) και αυτό διευκόλυνε τους βραδινούς θηλασμούς για όσο θήλαζαν. Όταν ήρθε το δεύτερο μωρό της οικογένειας, ο Γιώργος ήταν 3ων και έτσι στο κρεβάτι γίναμε τέσσερις μιας και θα του στοίχιζε πολύ να φύγει σε άλλο δωμάτιο ενώ η αδερφή του θα ήταν μαζί μας. Δεν μας πείραζε κι εμάς αυτή η συν-κοίμηση οπότε το συνεχίσαμε ώσπου τους φτιάξαμε δικό τους δωμάτιο και αποθήλασε και η Ναταλία στα 3 της.

 

Ξεκίνησαν λοιπόν σε δικά τους κρεβάτια και δωμάτιο (κοινό μέχρι στιγμής, αν και το καλοκαίρι απ’ ότι φαίνεται, θα αποκτήσουν δικά τους ξεχωριστά δωμάτια), στα 6 του ο Γιώργος και στα 3 η Ναταλία, αλλά το κοίμισμα παρέμενε μια καθημερινή δική μου «δουλειά». Στην αρχή ξάπλωνα με τη Ναταλία όπου μπορεί να κάναμε και 1 ώρα μέχρι να την πάρει ο ύπνος και τελικά καταλήξαμε στο να κάθομαι σε μια καρέκλα με ένα βιβλίο ή το κινητό μου, χωρίς να μιλάω, περιμένοντας 10-20 λεπτά μέχρι να κοιμηθούν (ο Γιώργος πάντα πολύ γρηγορότερα). Τα λεπτά αυτά μειώθηκαν με τον καιρό κατά πολύ τις περισσότερες μέρες, αλλά και πάλι, αυτό το να πρέπει να διακόψω όποια δουλειά είχα για να πάω να κάτσω να περιμένω να κοιμηθούν, ήταν κάτι που πολλές φορές μου την έσπαγε, αλλά όσες φορές τους έδωσα φιλί και τους είπα πως θα είμαι στο σαλόνι, δεν κατάφερναν να κοιμηθούν και λίγο μετά ερχόντουσαν να με βρουν να μου πουν πως με χρειάζονται τελικά και πως δεν τους παίρνει ο ύπνος…

 

Βρήκαμε λοιπόν ένα κόλπο και γρήγορα λύσαμε αυτό το πρόβλημα. Δεν πιάνει στα πολύ μικρά παιδιά και δεν θα πρέπει άλλωστε να γίνεται αν το παιδί δεν το έχει δεχτεί ή αν κλαίει. Σε μας έπιασε και πλέον έτσι κοιμούνται. Θα σας πω, θα σας πω!!! 😉

 

Λοιπόν, τους εξήγησα πως η καρέκλα μου θα πηγαίνει κάθε 2-3 μέρες όλο και πιο μακριά από το κρεβάτι τους, μέχρι να φτάσει στο σαλόνι! Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο και αστείο, αλλά τα παιδιά συνήθιζαν κάθε φορά δίχως καμία ανασφάλεια, την νέα θέση μου. Ξεκίνησα με την καρέκλα στα πόδια του κρεβατιού της Ναταλίας αντί στο προσκέφαλο. Μετά η καρέκλα πήγε στην πόρτα του δωματίου τους για 3εις μέρες και μετά για άλλες 3εις έξω από την πόρτα. Μετακινήθηκε μετά για άλλες 2 μέρες στον διάδρομο λίγο πιο κάτω, άλλες 2 μέρες στην αρχή του διαδρόμου αμέσως μετά το σαλόνι, και τέλος μετά το φιλί το βραδινό, καθόμουν στον καναπέ του σαλονιού και λίγα λεπτάκια μετά, τα παιδιά ήταν κοιμισμένα στα κρεβάτια τους!

 

Η Ναταλία ενθουσιασμένη με το νέο μας κολπάκι, έβλεπε ότι δεν είχε ανασφάλεια και η ίδια μετακινούσε την καρέκλα όλο και πιο μακριά και ήταν πολύ χαρούμενη που τα κατάφερνε μια χαρά μόνη της!

 

Έτσι λοιπόν, έχει πλέον αρκετό καιρό που το μόνο που κάνουμε για να κοιμηθούν τα παιδιά μας, είναι αγκαλιά και γλυκό φιλί. Μετά πάω και συνεχίζω τις βραδινές μου δουλίτσες ή χαλαρώνω στον καναπέ! Μπορεί να σας φαίνεται ότι αργήσαμε πολύ να τα καταφέρουμε. Μπορεί να τα είχαμε καταφέρει και πολύ νωρίτερα αν το είχα σκεφτεί νωρίτερα, αλλά μπορεί να μην ήταν έτοιμα τα παιδιά (βασικά η Ναταλία) πιο πριν. Ποιος ξέρει? Όπως και να ‘χει, η αλήθεια είναι πως όλη η πορεία μας στο θέμα του ύπνου, ήταν δίχως κλάματα, δίχως πίεση και γεμάτη τρυφερές αναμνήσεις!

 

Άλλη μια φορά που καταλαβαίνω ξεκάθαρα, πως όταν κάτι γίνεται στην ώρα του, γίνεται με μεγάλη ευκολία και πολύ γρηγορότερα από το αν το πιέζαμε. Το κάθε παιδί με τον χρόνο του και όλα γίνονται!

 

Αν έχετε κι εσείς το ίδιο «θέμα» ύπνου μπορείτε να το συζητήσετε με το παιδί και να το δοκιμάσετε. Πολύ πιθανόν να πιάσει και σε σας! 😉

Η δημοκρατία του θηλασμού και του μη θηλασμού!

Standard

mom-breast-milk-brownies-school-bake-sale-18

Κυκλοφορεί στο Facebook ένα άρθρο που έχει γίνει viral στο εξωτερικό, για μια μαμά που έψησε brownies για το σχολείο του παιδιού της αλλά ξέμεινε από γάλα. Δεν είχε λέει χρόνο, και αντί για αγελαδινό γάλα που έλεγε η συνταγή, αποφάσισε να ψήσει τα brownies με το δικό της γάλα. Οι μαμάδες και λοιποί του σχολείου το έμαθαν και έγινε θέμα, με πολλές μαμάδες να θυμώνουν και άλλοι απλά να την κοροϊδεύουν και να το παίρνουν στην πλάκα! Η ίδια μαμά, δίχως να μπορεί να καταλάβει γιατί έγινε χαμός, πόσταρε το εξής.

mom-breast-milk-brownies-school-bake-sale-1a

Συζητήθηκε πλέον και στις Ελληνικές ομάδες που υποστηρίζουν τον θηλασμό και υπήρχαν γνώμες πολύ διαφορετικές.

 

Κάποιες υποστηρίζουν πως το μητρικό γάλα είναι το καλύτερο για τον άνθρωπο (για τον οποίο και είναι φτιαγμένο) και μέχρι εκεί με βρίσκουν σύμφωνη κι εμένα, και είναι άλλωστε και ο λόγος που ξεκίνησα αυτό το μπλόγκ, και εννοείται ο λόγος που θήλασα 2 χρόνια και βάλε το ένα παιδί και 3 χρόνια και βάλε το δεύτερο. Ο λόγος που βοηθώ μαμάδες να θηλάσουν, κλπ κλπ. Το θέμα όμως δεν μένει εκεί. Υπάρχουν και αυτοί που θεωρούν πως δεν έγινε και κάτι, πως «σιγά, τα παιδιά πήραν και θρεπτικά στοιχεί», και πως «έχουμε κάνει το νορμάλ να μοιάζει σιχαμερό, ενώ το αγελαδινό γάλα και κατσικίσιο, που δεν έχουμε ιδέα την προέλευσή του, είναι το καλό και το φυσιολογικό».

 

Και πάλι, μέχρι ένα σημείο θα συμφωνήσω. Το ανθρώπινο γάλα, είναι για τους ανθρώπους, το αγελαδινό για τα μοσχαράκια, το κατσικίσιο για τα κατσικάκια και πάει λέγοντας. Παρ όλα αυτά, έχουμε συνηθίσει να πίνουμε αγελαδινό γάλα, το βρίσκουμε στα super market, επιλέγουμε να το αγοράσουμε, αν δεν θέλουμε να πίνουμε τέτοιο γάλα επιλέγουμε κάποιο άλλο γάλα, ή δεν πίνουμε καθόλου γάλα. Επιλέγουμε και πράττουμε και ευτυχώς έχουμε δημοκρατία για να το κάνουμε.

 

Με την ίδια ελευθερία οι μαμάδες που θελουν να θηλάσουν τα παιδιά τους, τα θηλάζουν μέχρι όποια ηλικία το ζητάει το μωρό και όσο οι ίδιες μαμάδες επιλέξουν, κάνουν αγώνες (βλέπε Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός), ώστε να μην υπάρχει μέρος που μια μαμά να ΜΗΝ μπορεί να θηλάσει το μωρό της. Άλλες, επιλέγουν να δώσουν γάλα σε σκόνη. Άλλες επιλέγουν η πρώτη τροφή του μωρού τους να είναι ρυζάλευρο, άλλες φρούτα ή λαχανικά ή ζωμούς, κλπ κλπ. Όλοι έχουμε την άποψη μας, και κάποιες λένε την άποψη τους με αγένεια, άλλες με ευγένεια, άλλες γράφουν (όπως πχ εγώ στο μπλογκ μου) και άλλες κάνουν τη δουλειά τους και όλα μια χαρά.

 

Σήμερα όμως, συνειδητοποίησα πως μπορεί και να καταπατείται η δημοκρατία του να μην θες να πιεις γάλα ανθρώπου, πόσο μάλλον άλλου ανθρώπου, πόσο μάλλον εν αγνοία σου! Ωραία. Δεν θα πέσουμε να φάμε την μαμά που έφτιαξε brownies με γάλα της, αλλά δεν θα πέσουμε να φάμε και αυτούς που τα πήραν μαζί της γιατί έφαγαν αυτοί και τα παιδιά τους brownies από το γάλα μιας μαμάς που ούτε καν τους το είπε! Είχαν το δικαίωμα να μην θέλουν ανθρώπινο γάλα από μια μαμά συμμαθητή του παιδιού τους. Πως να το κάνουμε; Υπάρχει και αυτό το δικαίωμα. Για τον ίδιο λόγο που όσες θηλάσαμε, δεν βάλαμε στον φραπέ των φίλων μας δικό μας γάλα επειδή μας τέλειωσε το αγελαδινό, για τον ίδιο λόγο που αν δεν έχεις προ-συνεννοηθεί και κρατάς για λίγο το μωρό της φίλης/αδερφής/ξαδέρφης, θα την πάρεις τηλέφωνο να την ρωτήσεις αν είναι ΟΚ να θηλάσεις το μωρό της που κλαίει, μέχρι να έρθει η ίδια να το παραλάβει και για τον ίδιο λόγο που θα θύμωνες αν έδινε η δική σου φίλη, γάλα σε σκόνη στο παιδί σου ενώ το θηλάζεις. Σεβασμός στις επιλογές του άλλου το λένε!

 

Ο γιος μου θήλασε. Όταν γέννησα την κόρη μου και την θήλαζα, κάποια στιγμή ήταν λίγο αρρωστούλης. Τον ρώτησα αν θα ήθελε να του βάλω μέσα στο γάλα του λίγο από το δικό μου που θα τον βοηθούσε να γίνει καλά. Αρνήθηκε. Του φαινόταν περίεργο. Το δέχτηκα και ΔΕΝ του έβαλα κρυφά (ενώ θα μπορούσα). Ήταν 3μισι χρονών, αλλά σεβάστηκα την επιλογή του.

 

Στο συγκεκριμένο περιστατικό έλειπε ο σεβασμός και η ενσυναίσθηση. Όχι μόνο της μαμάς αυτής, αλλά και όλων όσων θεώρησαν πως «έλα μωρέ υπερβολές! Το καλύτερο γάλα τους έδωσε και ξίνισαν κιόλας!».

 

Όσες ψαχνόμαστε με τον θηλασμό, και τον φυσιολογικό ή φυσικό τοκετό εδώ και χρόνια, ξέρουμε πως έχουμε παλέψει πολύ για την μετάδοσή τους, για τα δικαιώματα της μητέρας και του βρέφους σε αυτά. Παλέψαμε με την «δικτατορία» του γάλατος σε σκόνη, του μητρικού θηλασμού στα κρυφά και στις τουαλέτες, τις αναίτιες καισαρικές και πολλά άλλα. Καταφέραμε να ακουστούμε και έχουν πλέον αρχίσει οι νέες μαμάδες να ψάχνουν, να αναρωτιούνται, να ζητάνε και να επιμένουν για τις επιλογές τους. Σας παρακαλώ λοιπόν… Μην πάμε τώρα εμείς στην απέναντι όχθη! Μην γίνουμε αυτό που απεχθανόμαστε! Ζητάμε δημοκρατία στον θηλασμό, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει και δημοκρατία στον ΜΗ θηλασμό και ακόμη περισσότερο στον θηλασμό με το ζόρι ή στην πόση μητρικού γάλακτος με το ζόρι! Just saying 😉

Μαμά!

Standard

mama

Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά αν ξαναζούσες τη ζωή σου. Ένα από αυτά που δεν θα άλλαζες όμως ποτέ, είναι το να γίνεις μαμά.

Υπάρχουν πολλοί τίτλοι που αποκτάς στη ζωή σου, αλλά ένας που θα πονούσε περισσότερο από οποιονδήποτε αν τον έχανες, θα ήταν αυτός της μαμάς.

Υπάρχουν πολλές λέξεις που περιμένεις πως και πως να πει το μωρό σου, αλλά αυτή που σε κάνει (στην αρχή τουλάχιστον), να λιώνεις σαν παγάκι το καλοκαίρι, είναι η λέξη μαμά.

Υπάρχουν πολλά που μπορούν να σου συμβούν στη ζωή σου και να την αλλάξουν τελείως, αλλά από όλα αυτά, η μεγαλύτερη ευχάριστη αλλαγή, είναι αναμφισβήτητα το να γίνεις μαμά.

 

Τόσα και τόσα συμπεριλαμβάνονται μέσα σ’ αυτή τη λέξη. Μια μικρή λεξούλα από δύο ίδιες συλλαβές που σημαίνει τόσα πολλά. Μέσα της κρύβονται συγκινήσεις, αγάπη, κούραση, χαρά, αγωνίες, ελπίδα, κλάματα, περηφάνιες, θυμοί, αποδοχή, θυσίες, γέλια, αγκαλιές, χωρισμοί, αναγέννηση, χάδια, φωνές, τρυφερότητα, παθήματα, μαθήματα, τσιρότα, μαγικά φιλάκια, δυσκολίες, επιτεύξεις, λάθη, ευχαριστίες, συγνώμες, όρια, ξυπνήματα, ξενύχτια, αντοχές, παιδιά, μη αντοχές, αρρώστιες, υπομονή, και πολλά ακόμη πολλές φορές μάλιστα και κάποια ταυτόχρονα, συνήθως μπλεγμένα με την αγάπη….

Όλα αυτά και όσα δεν σκέφτηκα να γράψω, είναι αυτά που γιορτάζουμε στην γιορτή της μητέρας! Είναι αυτά που αποζητούν να ζήσουν όσες το παλεύουν και δεν τα έχουν καταφέρει ακόμη (και τους το εύχομαι). Είναι αυτά που κάποιες γυναίκες έχουν χάσει, και ο μεγαλύτερος φόβος κάθε μητέρας μήπως βρεθούν σ’ αυτή την πικρή θέση. Είναι αυτά που κάθε μια από μας πρέπει να θυμάται και να νιώθει τυχερή που τα έχει (ακόμα και τα άσχημα). Είναι αυτά που ευχόμαστε στις κόρες μας, Είναι αυτά που αγαπάμε στην μαμά μας.

 

Δεν ήξερα ότι η μητρότητα θα με άλλαζε τόσο κι όμως το έκανε. Είναι δυνατόν να σου συμβαίνουν τόσα όσα γράφω και να μην αλλάξεις?

Κυριακή! Γιορτή της μητέρας! Χρόνια πολλά μαμά μου! Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες. Χρόνια πολλά και σε μένα!

Υ.Γ. Υπάρχουν πολλά πολλά παιδιά στον κόσμο. Τα δικά μου όμως είναι αυτά που αγαπώ πιο πολύ κι από τη ζωή μου, γιατί αυτά τα δύο με έκαναν μαμά και γιατί μόνο γι αυτά είμαι …η μαμά. ❤

STOP στις αναίτιες καισαρικές!!!

Standard

kaisariki2

 

Καισαρική. Μία επέμβαση που όταν χρειαστεί, υπάρχει για να σώσει ζωές. Της μητέρας αλλά και του βρέφους που αυτή κυοφορεί. Είναι μεγάλη χαρά να υπάρχει αυτή η ιατρική παρέμβαση ώστε να αποτρέπει το χειρότερο. Τι συμβαίνει όμως, όταν αυτή την πρακτική, την χρησιμοποιούν οι γιατροί με την παραμικρή αφορμή? Και τι συμβαίνει όταν γίνεται επειδή βολεύει? Δικαιολογείται να μπαίνει σε ένα χειρουργείο μια γυναίκα, αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος?

 

Όταν σώζει ζωές, δεν σκεφτόμαστε τα αρνητικά που μια τέτοια εγχείρηση μπορεί να φέρει στην γυναίκα αλλά και στο βρέφος. Είναι πάντα καλύτερα από το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Όταν όμως μια καισαρική είναι αναίτια, τότε πολύ καλά θα κάνουμε να τα κοιτάξουμε όλα. Τότε το να συγκρίνουμε με έναν φυσιολογικό τοκετό είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε και εννοείται πως η ζυγαριά πάντα βαραίνει προς τον φυσιολογικό τοκετό με τα αμέτρητα καλά τα οποία προσφέρει. Όχι μόνο κατά την διάρκεια του τοκετού, αλλά εφόρου ζωής!

 

Ναι, μάνα είσαι κι εσύ που γέννησες με καισαρική (όπως άλλωστε κι εγώ) και δεν συζητάμε αυτό αυτή τη στιγμή. Όμως, αν ανοίξεις την καρδιά σου και κοιτάξεις καλά μέσα, μπορείς να δεις πότε ο γιατρός βρήκε μια απλή δικαιολογία, πότε απλά ήθελε να προλάβει πολλούς μαζεμένους τοκετούς, πότε ήθελε να τελειώνει με τον τοκετό σου εύκολα και γρήγορα και πότε η καισαρική ήταν αυτό που έπρεπε πραγματικά να γίνει. Όλες ξέρουμε αν ήταν δικαιολογία ή σημαντικός λόγος, αυτό που έσπρωξε τον γιατρό να κάνει καισαρική. Και αφού το γνωρίζουμε, γιατί μένουμε σιωπηλές?

 

Γιατί είναι ελεύθεροι οι γιατροί να κάνουν τόσες καισαρικές? Υπάρχει μια απάντηση σ’ αυτό, και εκεί είναι που θέλουμε να βάλουμε ένα τέλος! ΔΕΝ υπάρχει έλεγχος!!!  Παντού, σε κάθε νοσοκομείο, υπάρχει φάκελος ασθενή όπου καταγράφονται τα πάντα. Ένας φάκελος που μπορείς να πάρεις αν θέλεις. Όχι όμως στα μαιευτήρια. Εκεί δεν υπάρχει κανένας μα κανένας έλεγχος. Ο γιατρός μπορεί να σε βάλει για πρόκληση στις 38 εβδομάδες, δίχως να πρέπει να εξηγήσει σε κάποιον, τον λόγο που το κάνει. Η πρόκληση δεν προκαλεί μόνο τον τοκετό, αλλά σε περίπου 70% των περιπτώσεων, προκαλεί και καισαρικές γιατί ο τοκετός δεν προχωρά τελικά φυσιολογικά! Ο γιατρός επίσης, βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να σου αποδείξει τους κίνδυνος που υπάρχουν αν κάνεις φυσιολογικό τοκετό (τους κινδύνους της καισαρικής τομής και τα αρνητικά που έρχονται μαζί τα επόμενα χρόνια όπως αλλεργίες, άσθμα, μη θηλασμός, κλπ., ούτε λόγος). Δικαιολογίες για γέλια και κλάματα μαζί, που βέβαια εφόσον δεν γράφονται πουθενά, κανείς δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει γι αυτές.

 

Έχουν λοιπόν φτάσει οι καισαρικές σε επίπεδα πολύ ψηλά. Πάνω από τις μισές γυναίκες της Ελλάδας, ξαφνικά «αδυνατούν» να γεννήσουν φυσιολογικά και γεννάνε με καισαρική, ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.), δικαιολογεί μόνο ένα 15%! Τεράστια διαφορά!!!

 

Και έτσι ερχόμαστε στο δια ταύτα! Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως γυναίκες για να το αποτρέψουμε αυτό? Καταρχάς, όσο κι αν πονάει, να δούμε την αλήθεια κατάματα και να διαβάσουμε, να μάθουμε και να καταλάβουμε το θέμα των καισαρικών. Κατά δεύτερο να γίνουμε μια ομάδα, γιατί όταν πολλοί μαζί ζητάνε κάτι, τότε μπορεί να ακουστούν. Κάνουμε μια προσπάθεια λοιπόν, ώστε τώρα που το κράτος έχει ζητηθεί να δείξει μέχρι τον Μάρτη, ότι κάνει κάτι γι αυτό το ζήτημα, να ταρακουνηθεί και να αρχίσει να κινείται προς τον σωστό δρόμο.

 

Αρχικά, ας γεμίσουμε το Facebook με προφίλ με το σηματάκι που δείχνει την δυσαρέσκειά μας στην σημερινή κατάσταση. Αυτό μπορείτε να το κάνετε πατώντας στο παρακάτω λινκ.

https://twibbon.com/support/stop-unjustified-c-sections

 

kaisarikes

 

Το επόμενο βήμα, είναι να υπογράψουμε στο Avaaz ώστε να δείξουμε έμπρακτα την στήριξή μας στον σκοπό αυτό! Και εδώ να πω, ότι δεν χρειάζεται να έχεις κάνει καισαρική για να το κάνεις αυτό. Μπορεί απλά να θέλεις να στηρίξεις αυτή την προσπάθεια, για μένα αλλά και για όλες τις γυναίκες που για να γεννήσουν, πέρασαν από το χειρουργείο, δίχως να υπάρχει σαφής και αποδεδειγμένος λόγος. Που τις κοίμισαν σε πολλές περιπτώσεις (όπως την δική μου) και δεν είδαν αυτές πρώτα το μωρό τους, αλλά πάνω απ όλα,  που τους αφαίρεσαν αυτήν την ανάμνηση, αυτή την ενδυναμωτική στιγμή της γυναίκας, που γεννά το μωρό της!

 

Δεν ζητάμε κάτι τραγικό! Ζητάμε να υπάρχει έλεγχος. Να καταγράφονται τα πάντα και να αρχίσει να φαίνεται επίσημα η κατάσταση που υπάρχει στην Ελλάδα! Λογικό, κι όμως τόσα χρόνια είναι ξέφραγκο αμπέλι! Μπορείτε να υπογράψετε στο παρακάτω σύνδεσμο!

 

https://secure.avaaz.org/el/petition/YPOYRGO_YGEIAS_k_XANThO_Stamatiste_tis_ahreiastes_kaisarikes_tomes/

 

Παρακάτω σας παραθέτω το κείμενο που θα διαβάσετε στο Avaaz και το οποίο θα συνυπογράψετε. Πάμε όλοι μαζί να κάνουμε βήμα βήμα την αλλαγή! 🙂

Γιατί είναι σημαντικό;

Πριν 4 χρόνια, το Μάρτιο 2013, συνεδρίασε η επιτροπή του ΟΗΕ για την εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών (CEDAW) και κατέγραψε παρατηρήσεις για την κατάσταση των δικαιωμάτων της γυναίκας στην Ελλάδα. Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το πλήρες κείμενο στη διεύθυνση: http%3A%2%2Fwww2.ohchr.org%2Fenglish%2Fbodies%2Fcedaw%2Fdocs%2Fco%2FCEDAW.C.GRC.CO.7.doc&usg=AFQjCNGeodpbNykS5s347v37sc6hSEfpPQ&sig2=G9fj‐CQdWHYFDXan9ZdYIA
Ανάμεσα σε άλλα, έκανε σημαντικές παρατηρήσεις για τα ψηλά ποσοστά των μη ενδεδειγμένων ιατρικά καισαρικών που πραγματοποιούνται στη χώρα μας.

Η συγκεκριμένη σύσταση της επιτροπής (παράγραφος 31.b) λέει:
«Να μειώσει (η Ελλάδα) το ποσοστό των καισαρικών που πραγματοποιούνται χωρίς ιατρική ένδειξη, με εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση του ιατρικού/νοσηλευτικού προσωπικού στον φυσιολογικό τοκετό και με εισαγωγή αυστηρού ελέγχου των ιατρικών ενδείξεων των καισαρικών τομών, προκειμένου να συμμορφωθεί με τα ποσοστά που αναγνωρίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας».

Να σημειωθεί ότι η διαπίστωση αυτή, που δεν αμφισβητήθηκε από την ελληνική αντιπροσωπεία, στηρίχτηκε μόνο σε μακροσκοπική παρατήρηση και όχι σε συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία, καθώς η χώρα μας δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρατά επίσημα στατιστικά στοιχεία για τους τοκετούς!

Η αντιπροσωπεία της Ελλάδας προσπάθησε (χωρίς να πείσει) να δικαιολογήσει τα ψηλά ποσοστά των καισαρικών στη χώρα, με επιστημονικοφανή επιχειρήματα, όπως ότι οφείλονται στην αύξηση του μέσου όρου ηλικίας των εγκύων και στον μη υγιεινό τρόπο ζωής.

Στο τέλος αυτής της Έκθεσης, ορίζεται πως η Ελλάδα θα πρέπει να συντάξει την 8η τακτική της Έκθεση τον Μάρτη 2017, στην οποία να κάνει απολογισμό των βημάτων που έκανε στους τομείς που έθιξε η CEDAW.

Με άλλα λόγια, τον άλλο μήνα η χώρα μας θα πρέπει να εξηγήσει στον ΟΗΕ γιατί δεν άλλαξε η κατάσταση, γιατί δεν πάρθηκε κανένα μέτρο για τον περιορισμό των χωρίς ιατρική ένδειξη καισαρικών.

Δεν είναι όμως αργά!

Καλούμε την κυβέρνηση να θεσμοθετήσει έστω και τώρα τα ακόλουθα:

1. Να συμπληρώνεται υποχρεωτικά πρακτικό τοκετού για όλους τους τοκετούς που πραγματοποιούνται στη χώρα από τον γιατρό, τη μαία ή όποιο άλλο πρόσωπο πραγματοποίησε τον τοκετό. Το πρακτικό αυτό να περιλαμβάνει βδομάδα κύησης που πραγματοποιήθηκε ο τοκετός, προβολή εμβρύου, τυχόν ανωμαλίες στη θέση ή προβολή του εμβρύου ή άλλους παράγοντες επιπλοκής του τοκετού, μέθοδο τοκετού, φάρμακα που χορηγήθηκαν, διάρκεια τοκετού, τυχόν επιπλοκές, αντιμετώπισή τους.

2. Το πρακτικό αυτό να υπογράφεται από τη μητέρα ως επιβεβαίωση των στοιχείων, αλλιώς να μη θεωρείται έγκυρο.

3. Το πρακτικό αυτό να χορηγείται στη μητέρα ή τον πατέρα κατά την έξοδο από το μαιευτήριο, χωρίς να χρειάζεται αίτηση, μαζί με πλήρη ιατρικό φάκελο στον οποίο να περιγράφονται όλες οι εξετάσεις και λοιπές ιατρικές πράξεις που έγιναν στη μητέρα και το παιδί και τα φάρμακα που χορηγήθηκαν.

4. Τα μαιευτήρια και νοσοκομειακές κλινικές να τηρούν όλους τους φακέλους τοκετών και να αποστέλλουν πλήρες αντίγραφο τους μαζί με στατιστικά στοιχεία που αφορούν τη διάρκεια παραμονής μητέρας‐παιδιού στο μαιευτήριο, τη χορήγηση φαρμάκων και υποκαταστάτων μητρικού γάλακτος και τις εξετάσεις και λοιπές ιατρικές πράξεις που έγιναν, σε ειδική στατιστική υπηρεσία που πρέπει να δημιουργηθεί από την κυβέρνηση, η οποία και να επεξεργάζεται τα στοιχεία.

5. Βάσει αυτών των στοιχείων να αξιολογείται από το υπουργείο υγείας η πορεία μείωσης του ποσοστού καισαρικών σε εθνικό επίπεδο, σε επίπεδο πόλης και σε επίπεδο μαιευτηρίου / νοσοκομείου. Όπως υποδεικνύει και το έγγραφο της CEDAW, σε περίπτωση που κάποιες περιοχές ή κλινικές εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά μη ιατρικά ενδεδειγμένων καισαρικών ή άλλων ιατρικών πράξεων να αποφασίζεται η παρακολούθηση, εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση του προσωπικού έως και (σε ακραίες περιπτώσεις) αναστολή λειτουργίας της κλινικής.

6. Η κυβέρνηση να δημοσιοποιεί σε τακτά χρονικά διαστήματα (το αργότερο όμως ανά εξάμηνο) σε ειδική ιστοσελίδα που θα πρέπει να δημιουργήσει για το σκοπό αυτό τα στατιστικά στοιχεία σε εθνικό επίπεδο και κατά γεωγραφική περιοχή για όλες τις πιο πάνω παραμέτρους.

7. Να αναζητηθούν οι ευθύνες για την εκχώρηση προσωπικών δεδομένων εγκύων και νεογνών από ιδιωτικά μαιευτήρια προς ιδιωτικές εταιρίες για εμπορικούς σκοπούς. Έχει διαπιστωθεί ότι ακόμα και μετά από μια προγεννητική εξέταση οι γονείς λαμβάνουν επί έτη διαφημιστικά δείγματα πανών και υποκαταστάτων μητρικού γάλακτος στο σπίτι, ανεξαρτήτως της εξέλιξης της εγκυμοσύνης.

8. Η κυβέρνηση να δημιουργήσει τηλεφωνική γραμμή καταγγελιών για παραβιάσεις των δικαιωμάτων μητέρας και παιδιού στον τοκετό.

9. Η κυβέρνηση να εκδώσει άμεσα σχετική εγκύκλιο προς τις μαιευτικές κλινικές για ενημέρωση των πιο πάνω.

Εκλεισε τα πρωτα 10 χρόνια ο Γιώργος!

Standard

george3

 

Απίστευτο κι όμως αληθινό. Είμαι 10 ολόκληρα χρόνια μαμά! Ο Γιώργος έκλεισε τα πρώτα του 10 χρόνια ζωής και νομίζω πως σιγά σιγά θα μπούμε και στην εφηβεία. Αλήθεια, έρχεται πιο νωρίς πια? γιατί κάτι τέτοιο καταλαβαίνω τον τελευταίο καιρό…

 

23 Ιανουαρίου 2007. Μια μέρα μετά τα γενέθλια του Μάκη (χρόνια πολλά αγάπη! Θυμάσαι εκείνα τα γενέθλια 10 χρόνια πριν, που έσβησες τα κεράκια σου μέσα στο μαιευτήριο?), γεννήθηκε ο Γιώργος. Ο Τζώρτζ όπως τον φωνάζουμε… Ήταν μια μέρα δύσκολη, μια μέρα που ο τοκετός μου δεν πήγε κατά τίποτα όπως θα τον προτιμούσα και περίμενα. Ήταν μια μέρα που ζαλισμένη από την ολική νάρκωση, γνώρισα το μωρό μου και που λίγο μετά τον είχα συνέχεια πάνω μου και τον χάζευα. Είχα γίνει μαμά, του πιο ανοιχτομάτικου αγοριού σε όλο το μαιευτήριο!

 

Ο Γιώργος… Ο Γιώργος λοιπόν, μου έμαθε όσα δεν ήξερα μέχρι στιγμής για τη μητρότητα. Γιατί, ενώ είχα διαβάσει αρκετά πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, όταν τα ζεις είναι τόσο μα τόσο διαφορετικά. Αν δεν κοιτάξεις στα μάτια του δικού σου παιδιού, ποτέ δεν θα μάθεις πραγματικά την αγάπη που έχεις μέσα σου για να δώσεις και πόσο ελαστική μπορείς να γίνεις. Έμαθα από τον Γιώργο ότι μέσα σε λίγες στιγμές, μπορείς να διαγράψεις κάθε φιλοσοφία που είχες στο μυαλό σου και να την παραδώσεις στον σκουπιδοτενεκέ μαζί με τον εγωισμό σου. Έμαθα πως οι κανόνες δεν υπάρχουν σε μια τέτοια σχέση και πως εφόσον μαμά και μωρό είναι καλά μαζί, τότε δεν πρέπει να ανησυχείς. Απλά ακολουθείς το παρόν και αυτό αρκεί. Όλα παίζουν, όλα αλλάζουν και όλα περνάνε…

george2

 

Με τον Γιώργο έμαθα πως να θηλάζω, πως να κοιμάμαι με το παιδί μου και τον άντρα μου στο ίδιο κρεβάτι με ασφάλεια, πως να τον κουβαλάω σε μάρσιπο αγκαλιάς σχεδόν όλη μέρα, γιατί απλά, αν δεν το έκανα, ήταν δυστυχισμένος κι εγώ κομμάτια! Έμαθα πως να είμαι η μαμά που είμαι σήμερα!

 

Και σιγά σιγά μεγάλωνε. Έγινε μεγάλος αδερφός. Εκεί με έμαθε πως όσο και να προσπαθώ, είναι απολύτως φυσιολογικό και απολύτως ανθρώπινο, να ζηλέψει. Με έμαθε, περνώντας ο καιρός, πως κάνω λάθη. Πολλά λάθη. Με έμαθε όμως να λέω τη συγνώμη μου εύκολα σε αυτόν και την αδερφή του και πως με αγαπάνε δίχως όρους, κάτι που εγώ ήταν δύσκολο να μιμηθώ. Με έμαθε, πως δεν λειτουργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο και πως ο καθένας κατακτά κάτι στην δική του ώρα. Και πήγε σχολείο. Και εκεί ακόμη με μαθαίνει. Με μαθαίνει πως σε κάποια πράγματα οι μαμάδες πρέπει να αφήνουν τα παιδιά τους δίχως καθοδήγηση και σε άλλα χρειάζεται να τα πάρουν από το χέρι. Με μαθαίνει πως δεν είναι ακόμα μικρό παιδί και πως αν του φωνάξω εγώ, μπορεί να μου φωνάξει κι αυτός και πλέον έχει πολύ καλά επιχειρήματα. Με μαθαίνει πως λίγος καιρός μένει μέχρι να αρχίσει να αμφισβητεί πολλά από αυτά που του λέω. Με μαθαίνει συνεχώς. Κάποιες φορές αργώ να τα «πιάσω» τα μαθήματα, κάποιες πάλι, «πιάνω» πουλιά στον αέρα!

 

george4

 

10 χρονών! Ο Γιώργος είναι φιλότιμο παιδί. Τίμιο, αγαπησιάρικο παιδί (όταν ξεχνάει ότι είναι έφηβος). Του αρέσει να συζητάμε για διάφορα δύσκολα θέματα (ρατσισμό, πολέμους, κλπ), αλλά και για δικά μας ενδιαφέροντα. Το μεγάλο του ενδιαφέρον τον τελευταίο καιρό είναι το minecraft και η αλήθεια είναι πως αν τον άφηνα να κάτσει μπροστά στον υπολογιστή όλη μέρα, θα το έκανε… Είναι πιστός φίλος και του αρέσει να είναi cool τύπος και με το ωραίο του χιούμορ, η αλήθεια είναι πως τα καταφέρνει! Έχει πολλή φαντασία και θα μπορούσε άνετα να είναι το επόμενο μεγάλο αστέρι συγγραφέας παιδικών βιβλίων φαντασίας (αν του άρεσε να γράφει και εκτός σχολείου)! Φέτος, καταλάβαμε πως έχει ταλέντο στο θέατρο και γενικά σαν να έβγαλε διάφορα νέα ταλέντα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα! Του αρέσουν πλέον τα δικά του τραγούδια που βρίσκει στο youtube και έχω να πω ότι έχει ωραίο μουσικό γούστο. είναι ξεχασιάρης, πάντα βρίσκει μια δικαιολογία όπου συνήθως δεν φταίει αυτός, αλλά όταν είναι σοβαρά τα πράγματα, θα πάρει το φταίξιμο και δεν θα πει ψέματα. Είναι πειραχτήρι, κάτι που την σπάει πολύ στην αδερφή του, αλλά την αγαπά πολύ και δεν την ζηλεύει πια, μιας και αρχίζει να καταλαβαίνει την δική του ολόδικη του δύναμη! Είναι ένα παιδί που φαίνεται πως θα γίνει ένας πολύ ενδιαφέρον νέος με τον οποίο περιμένω πως και πως να κάνουμε διαφόρων ειδών συζητήσεις, γιατί θα έχει φοβερές απόψεις! Είμαι σίγουρη! Τον Γιώργο μπορείς να τον εμπιστευτείς με το μεγαλύτερό σου μυστικό και δεν θα το πει πουθενά ποτέ! Μπορείς επίσης να του πεις ένα πρόβλημα και θα προσπαθήσει να σου βρει λύση ή θα σε παρηγορήσει με πραγματικά επιχειρήματα! Τον χαίρομαι τόσο πολύ!!! Μπορεί να είναι σπάσιμο νεύρων σχεδόν η κάθε μέρα, μέχρι να τελειώσει τα μαθήματά του, αλλά είναι ο εαυτός του και πάντα ήταν!

george1

 

Ο Τζώρτζης μου, το πρώτο μου παιδί, σήμερα γίνεται 10 χρονών! Μπήκαμε στις δεκάδες. Για λίγο μόνο ακόμη, θα ακροβατεί ανάμεσα το παιδί και τον έφηβο… Ονειρεύεται μια μέρα να γίνει σπουδαίος σε κάτι. Παιδί μου, συγνώμη αν δεν στο έχω δώσει ακόμη να το καταλάβεις, αλλά θα στο πω και θα στο ξαναπώ… ΕΙΣΑΙ από ΤΩΡΑ σπουδαίος!!! Ήσουν, είσαι και θα είσαι, σπουδαίος!!! Έχεις μεγάλη δύναμη μέσα σου και σε παρακολουθώ… Όσο αρχίζεις να ανεξαρτητοποιείσαι την χρησιμοποιείς όλο και περισσότερο και αυτά που καταφέρνεις μόνος σου, είναι σπουδαία!

 

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου! Σε αγαπάμε πολύ όλοι! ❤

 

7 χρόνια Ναταλία!

Standard

natalia1

Όπως κάθε χρόνο (όσοι με διαβάζουν καιρό, το γνωρίζουν), τον Ιανουάριο γράφω τουλάχιστον 2 νέα ποστ στο blog μου. Ο λόγος είναι οτι και τα δύο μου παιδιά, έχουν τα γενέθλια τους τον Ιανουάριο, με διαφορά εβδομάδας. Μέσα σ’αυτή την εβδομάδα έχει τα γενέθλιά του και ο καλός μου άντρας, αλλά φέτος λέω να τον «ρίξω» και να μην του αφιερώσω κάποιο ολόδικό του άρθρο. Σόρρυ, αγάπη!…

 

Έχει μια εβδομάδα λοιπόν, που το facebook μου υπενθυμίζει πώς ήμουν όσο περίμενα τη Ναταλία. Μία λέξη… Ανυπόμονη! Πολύ ανυπόμονη, μιλάμε! Και είχα δίκιο. Όλες οι έγκυες και μελλοντικές μαμάδες, στον 9ο μήνα περιμένουν πως και πως ένα και μοναδικό πράγμα. Να κοιμηθούν μπρούμητα! 😆 και να δουν το παιδί τους!

natalia5

 

Η Ναταλία ήταν το δεύτερο παιδί. Αρχικά το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το πως θα αφήσω το πρώτο μου παιδί σπίτι, μόνο του (μόνο του = δίχως εμένα), για να πάω να γεννήσω. Δια μαγείας, με το που γεννάς, όλα γίνονται, αλλά ας μη μιλήσω γι αυτό τώρα. Γενικά, όλα είχαν να κάνουν με τον Γιώργο, ακόμη κι ας επρόκειτο να γεννήσω τη Ναταλία. Θα ζηλεύει ο Γιώργος? Θα κοιμάται τα βράδια ο Γιώργος αν κλαίει το μωρό? Πως θα καταφέρνω να μην του λείψει τίποτα? Θα αγαπάω το μωρό όσο τον Γιώργο ποτέ? Και μετά γεννιέται. Και στην αρχή, όλα αυτά ισχύουν. Σκεφτείτε ότι είχα κάνει καισαρική, αλλά στις 23 Ιανουαρίου, έφτιαχνα την τούρτα του Γιώργου, γιατί τι? Να μην φτιάξω στο παιδί τούρτα από τα χεράκια μου? Και πως θα το πάρει τέτοιο πλήγμα?

 

natalia4

 

Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να καταλάβουμε πως αυτό το μικροσκοπικό κοριτσάκι θα μας τρέλαινε όλους σιγά σιγά! Και από τότε, έχουν περάσει 7 ακριβώς χρόνια! Και είναι ένα τόσο σπουδαίο κορίτσι! Είναι άλλο κορίτσι στο σπίτι, και υποψιάζομαι, άλλο κορίτσι στον έξω κόσμο. Στο σπίτι μας, ακόμα μπεμπεκίζει πολλές φορές, θέλει αγκαλιές, χαδάκια, και να κοιμάται αγκαλιά με κουκλάκια. Στον έξω κόσμο, είναι δυναμική, ατρόμητη, αρχηγός και αγαπητή πολύ!

 

natalia2Είναι ώρες ώρες που την χαζεύουμε με τον Μακη και αναρωτιόμαστε από που πήρε. Και όσο κι αν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στα μάτια της, τις πόζες της, το πείσμα και τα ταλέντα της, μπορώ να πω ότι με έχει ξεπεράσει! Την βλέπω να μεγαλώνει και προσπαθώ να την φανταστώ στο μέλλον. Και δεν μπορώ να κατασταλάξω σε τι θα ήταν φοβερή. Τελικά καταλήγω σε όλα, πραγματικά! Θα μπορούσε να είναι τα πάντα και σε όλα να είναι πολύ καλή! Τρελαίνεται για τα ζώα, τα λουλούδια, τον χορό, το τραγούδι, την ζωγραφική, την ζαχαροπλαστική, μπορεί να σου επιχειρηματολογεί όπως ο καλύτερος δικηγόρος στον Άριο Πάγο και να σου φωνάζει σαν στρατηγός. Και μετά σου χαμογελά και ο ουρανός λάμπει μαζί με το πρόσωπό της! Είναι καλόκαρδη, αλλά τατόχρονα, δεν χαρίζει κάστανα. Είναι ελεύθερη και δεν την νοιάζει η γνώμη των άλλων, αν θέλει να κάνει κάτι. Είναι ένα κορίτσι που με κάνει να θέλω να της μοιάσω αυτή τη στιγμή, να θέλω να γίνω καλύτερη για να με έχει πρότυπο και που το ζηλεύω λίγο γιατί θα ήθελα να είχα λίγη από την ελευθερία της στην τότε δική μου παιδική ηλικία. Όμως, την διεκδικώ τώρα έτσι όπως με έχει μάθει και μου αρέσει!

 

Η Ναταλία είναι ένα παιδί που με έκανε να σκεφτώ πολλά για μενα. Κάποια με στεναχώρησαν, κάποια με ξύπνησαν, κάποια με απελευθέρωσαν. Και είναι ακόμη 7! Σήμερα είναι τα γενέθλια της μικρής μου κόρης! Ναταλία μου, χρόνια σου πολλά γλυκό μου κοριτσάκι. Εύχομαι εμείς εδώ, να είμαστε πάντα ένα μέρος στο οποίο μπορείς να κουρνιάσεις σαν μικρό κοριτσάκι νιώθοντας ασφάλεια. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα ‘σαι πάντα το μικρό μας. Σε αγαπάμε πολύ όλοι μας. Ήρθες και μας άλλαξες τη ζωή. Ευχαριστούμε!!! ❤

 

natalia3