Category Archives: Διάφορα

STOP στις αναίτιες καισαρικές!!!

Standard

kaisariki2

 

Καισαρική. Μία επέμβαση που όταν χρειαστεί, υπάρχει για να σώσει ζωές. Της μητέρας αλλά και του βρέφους που αυτή κυοφορεί. Είναι μεγάλη χαρά να υπάρχει αυτή η ιατρική παρέμβαση ώστε να αποτρέπει το χειρότερο. Τι συμβαίνει όμως, όταν αυτή την πρακτική, την χρησιμοποιούν οι γιατροί με την παραμικρή αφορμή? Και τι συμβαίνει όταν γίνεται επειδή βολεύει? Δικαιολογείται να μπαίνει σε ένα χειρουργείο μια γυναίκα, αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος?

 

Όταν σώζει ζωές, δεν σκεφτόμαστε τα αρνητικά που μια τέτοια εγχείρηση μπορεί να φέρει στην γυναίκα αλλά και στο βρέφος. Είναι πάντα καλύτερα από το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Όταν όμως μια καισαρική είναι αναίτια, τότε πολύ καλά θα κάνουμε να τα κοιτάξουμε όλα. Τότε το να συγκρίνουμε με έναν φυσιολογικό τοκετό είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε και εννοείται πως η ζυγαριά πάντα βαραίνει προς τον φυσιολογικό τοκετό με τα αμέτρητα καλά τα οποία προσφέρει. Όχι μόνο κατά την διάρκεια του τοκετού, αλλά εφόρου ζωής!

 

Ναι, μάνα είσαι κι εσύ που γέννησες με καισαρική (όπως άλλωστε κι εγώ) και δεν συζητάμε αυτό αυτή τη στιγμή. Όμως, αν ανοίξεις την καρδιά σου και κοιτάξεις καλά μέσα, μπορείς να δεις πότε ο γιατρός βρήκε μια απλή δικαιολογία, πότε απλά ήθελε να προλάβει πολλούς μαζεμένους τοκετούς, πότε ήθελε να τελειώνει με τον τοκετό σου εύκολα και γρήγορα και πότε η καισαρική ήταν αυτό που έπρεπε πραγματικά να γίνει. Όλες ξέρουμε αν ήταν δικαιολογία ή σημαντικός λόγος, αυτό που έσπρωξε τον γιατρό να κάνει καισαρική. Και αφού το γνωρίζουμε, γιατί μένουμε σιωπηλές?

 

Γιατί είναι ελεύθεροι οι γιατροί να κάνουν τόσες καισαρικές? Υπάρχει μια απάντηση σ’ αυτό, και εκεί είναι που θέλουμε να βάλουμε ένα τέλος! ΔΕΝ υπάρχει έλεγχος!!!  Παντού, σε κάθε νοσοκομείο, υπάρχει φάκελος ασθενή όπου καταγράφονται τα πάντα. Ένας φάκελος που μπορείς να πάρεις αν θέλεις. Όχι όμως στα μαιευτήρια. Εκεί δεν υπάρχει κανένας μα κανένας έλεγχος. Ο γιατρός μπορεί να σε βάλει για πρόκληση στις 38 εβδομάδες, δίχως να πρέπει να εξηγήσει σε κάποιον, τον λόγο που το κάνει. Η πρόκληση δεν προκαλεί μόνο τον τοκετό, αλλά σε περίπου 70% των περιπτώσεων, προκαλεί και καισαρικές γιατί ο τοκετός δεν προχωρά τελικά φυσιολογικά! Ο γιατρός επίσης, βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να σου αποδείξει τους κίνδυνος που υπάρχουν αν κάνεις φυσιολογικό τοκετό (τους κινδύνους της καισαρικής τομής και τα αρνητικά που έρχονται μαζί τα επόμενα χρόνια όπως αλλεργίες, άσθμα, μη θηλασμός, κλπ., ούτε λόγος). Δικαιολογίες για γέλια και κλάματα μαζί, που βέβαια εφόσον δεν γράφονται πουθενά, κανείς δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει γι αυτές.

 

Έχουν λοιπόν φτάσει οι καισαρικές σε επίπεδα πολύ ψηλά. Πάνω από τις μισές γυναίκες της Ελλάδας, ξαφνικά «αδυνατούν» να γεννήσουν φυσιολογικά και γεννάνε με καισαρική, ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.), δικαιολογεί μόνο ένα 15%! Τεράστια διαφορά!!!

 

Και έτσι ερχόμαστε στο δια ταύτα! Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως γυναίκες για να το αποτρέψουμε αυτό? Καταρχάς, όσο κι αν πονάει, να δούμε την αλήθεια κατάματα και να διαβάσουμε, να μάθουμε και να καταλάβουμε το θέμα των καισαρικών. Κατά δεύτερο να γίνουμε μια ομάδα, γιατί όταν πολλοί μαζί ζητάνε κάτι, τότε μπορεί να ακουστούν. Κάνουμε μια προσπάθεια λοιπόν, ώστε τώρα που το κράτος έχει ζητηθεί να δείξει μέχρι τον Μάρτη, ότι κάνει κάτι γι αυτό το ζήτημα, να ταρακουνηθεί και να αρχίσει να κινείται προς τον σωστό δρόμο.

 

Αρχικά, ας γεμίσουμε το Facebook με προφίλ με το σηματάκι που δείχνει την δυσαρέσκειά μας στην σημερινή κατάσταση. Αυτό μπορείτε να το κάνετε πατώντας στο παρακάτω λινκ.

https://twibbon.com/support/stop-unjustified-c-sections

 

kaisarikes

 

Το επόμενο βήμα, είναι να υπογράψουμε στο Avaaz ώστε να δείξουμε έμπρακτα την στήριξή μας στον σκοπό αυτό! Και εδώ να πω, ότι δεν χρειάζεται να έχεις κάνει καισαρική για να το κάνεις αυτό. Μπορεί απλά να θέλεις να στηρίξεις αυτή την προσπάθεια, για μένα αλλά και για όλες τις γυναίκες που για να γεννήσουν, πέρασαν από το χειρουργείο, δίχως να υπάρχει σαφής και αποδεδειγμένος λόγος. Που τις κοίμισαν σε πολλές περιπτώσεις (όπως την δική μου) και δεν είδαν αυτές πρώτα το μωρό τους, αλλά πάνω απ όλα,  που τους αφαίρεσαν αυτήν την ανάμνηση, αυτή την ενδυναμωτική στιγμή της γυναίκας, που γεννά το μωρό της!

 

Δεν ζητάμε κάτι τραγικό! Ζητάμε να υπάρχει έλεγχος. Να καταγράφονται τα πάντα και να αρχίσει να φαίνεται επίσημα η κατάσταση που υπάρχει στην Ελλάδα! Λογικό, κι όμως τόσα χρόνια είναι ξέφραγκο αμπέλι! Μπορείτε να υπογράψετε στο παρακάτω σύνδεσμο!

 

https://secure.avaaz.org/el/petition/YPOYRGO_YGEIAS_k_XANThO_Stamatiste_tis_ahreiastes_kaisarikes_tomes/

 

Παρακάτω σας παραθέτω το κείμενο που θα διαβάσετε στο Avaaz και το οποίο θα συνυπογράψετε. Πάμε όλοι μαζί να κάνουμε βήμα βήμα την αλλαγή! 🙂

Γιατί είναι σημαντικό;

Πριν 4 χρόνια, το Μάρτιο 2013, συνεδρίασε η επιτροπή του ΟΗΕ για την εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών (CEDAW) και κατέγραψε παρατηρήσεις για την κατάσταση των δικαιωμάτων της γυναίκας στην Ελλάδα. Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το πλήρες κείμενο στη διεύθυνση: http%3A%2%2Fwww2.ohchr.org%2Fenglish%2Fbodies%2Fcedaw%2Fdocs%2Fco%2FCEDAW.C.GRC.CO.7.doc&usg=AFQjCNGeodpbNykS5s347v37sc6hSEfpPQ&sig2=G9fj‐CQdWHYFDXan9ZdYIA
Ανάμεσα σε άλλα, έκανε σημαντικές παρατηρήσεις για τα ψηλά ποσοστά των μη ενδεδειγμένων ιατρικά καισαρικών που πραγματοποιούνται στη χώρα μας.

Η συγκεκριμένη σύσταση της επιτροπής (παράγραφος 31.b) λέει:
«Να μειώσει (η Ελλάδα) το ποσοστό των καισαρικών που πραγματοποιούνται χωρίς ιατρική ένδειξη, με εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση του ιατρικού/νοσηλευτικού προσωπικού στον φυσιολογικό τοκετό και με εισαγωγή αυστηρού ελέγχου των ιατρικών ενδείξεων των καισαρικών τομών, προκειμένου να συμμορφωθεί με τα ποσοστά που αναγνωρίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας».

Να σημειωθεί ότι η διαπίστωση αυτή, που δεν αμφισβητήθηκε από την ελληνική αντιπροσωπεία, στηρίχτηκε μόνο σε μακροσκοπική παρατήρηση και όχι σε συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία, καθώς η χώρα μας δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρατά επίσημα στατιστικά στοιχεία για τους τοκετούς!

Η αντιπροσωπεία της Ελλάδας προσπάθησε (χωρίς να πείσει) να δικαιολογήσει τα ψηλά ποσοστά των καισαρικών στη χώρα, με επιστημονικοφανή επιχειρήματα, όπως ότι οφείλονται στην αύξηση του μέσου όρου ηλικίας των εγκύων και στον μη υγιεινό τρόπο ζωής.

Στο τέλος αυτής της Έκθεσης, ορίζεται πως η Ελλάδα θα πρέπει να συντάξει την 8η τακτική της Έκθεση τον Μάρτη 2017, στην οποία να κάνει απολογισμό των βημάτων που έκανε στους τομείς που έθιξε η CEDAW.

Με άλλα λόγια, τον άλλο μήνα η χώρα μας θα πρέπει να εξηγήσει στον ΟΗΕ γιατί δεν άλλαξε η κατάσταση, γιατί δεν πάρθηκε κανένα μέτρο για τον περιορισμό των χωρίς ιατρική ένδειξη καισαρικών.

Δεν είναι όμως αργά!

Καλούμε την κυβέρνηση να θεσμοθετήσει έστω και τώρα τα ακόλουθα:

1. Να συμπληρώνεται υποχρεωτικά πρακτικό τοκετού για όλους τους τοκετούς που πραγματοποιούνται στη χώρα από τον γιατρό, τη μαία ή όποιο άλλο πρόσωπο πραγματοποίησε τον τοκετό. Το πρακτικό αυτό να περιλαμβάνει βδομάδα κύησης που πραγματοποιήθηκε ο τοκετός, προβολή εμβρύου, τυχόν ανωμαλίες στη θέση ή προβολή του εμβρύου ή άλλους παράγοντες επιπλοκής του τοκετού, μέθοδο τοκετού, φάρμακα που χορηγήθηκαν, διάρκεια τοκετού, τυχόν επιπλοκές, αντιμετώπισή τους.

2. Το πρακτικό αυτό να υπογράφεται από τη μητέρα ως επιβεβαίωση των στοιχείων, αλλιώς να μη θεωρείται έγκυρο.

3. Το πρακτικό αυτό να χορηγείται στη μητέρα ή τον πατέρα κατά την έξοδο από το μαιευτήριο, χωρίς να χρειάζεται αίτηση, μαζί με πλήρη ιατρικό φάκελο στον οποίο να περιγράφονται όλες οι εξετάσεις και λοιπές ιατρικές πράξεις που έγιναν στη μητέρα και το παιδί και τα φάρμακα που χορηγήθηκαν.

4. Τα μαιευτήρια και νοσοκομειακές κλινικές να τηρούν όλους τους φακέλους τοκετών και να αποστέλλουν πλήρες αντίγραφο τους μαζί με στατιστικά στοιχεία που αφορούν τη διάρκεια παραμονής μητέρας‐παιδιού στο μαιευτήριο, τη χορήγηση φαρμάκων και υποκαταστάτων μητρικού γάλακτος και τις εξετάσεις και λοιπές ιατρικές πράξεις που έγιναν, σε ειδική στατιστική υπηρεσία που πρέπει να δημιουργηθεί από την κυβέρνηση, η οποία και να επεξεργάζεται τα στοιχεία.

5. Βάσει αυτών των στοιχείων να αξιολογείται από το υπουργείο υγείας η πορεία μείωσης του ποσοστού καισαρικών σε εθνικό επίπεδο, σε επίπεδο πόλης και σε επίπεδο μαιευτηρίου / νοσοκομείου. Όπως υποδεικνύει και το έγγραφο της CEDAW, σε περίπτωση που κάποιες περιοχές ή κλινικές εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά μη ιατρικά ενδεδειγμένων καισαρικών ή άλλων ιατρικών πράξεων να αποφασίζεται η παρακολούθηση, εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση του προσωπικού έως και (σε ακραίες περιπτώσεις) αναστολή λειτουργίας της κλινικής.

6. Η κυβέρνηση να δημοσιοποιεί σε τακτά χρονικά διαστήματα (το αργότερο όμως ανά εξάμηνο) σε ειδική ιστοσελίδα που θα πρέπει να δημιουργήσει για το σκοπό αυτό τα στατιστικά στοιχεία σε εθνικό επίπεδο και κατά γεωγραφική περιοχή για όλες τις πιο πάνω παραμέτρους.

7. Να αναζητηθούν οι ευθύνες για την εκχώρηση προσωπικών δεδομένων εγκύων και νεογνών από ιδιωτικά μαιευτήρια προς ιδιωτικές εταιρίες για εμπορικούς σκοπούς. Έχει διαπιστωθεί ότι ακόμα και μετά από μια προγεννητική εξέταση οι γονείς λαμβάνουν επί έτη διαφημιστικά δείγματα πανών και υποκαταστάτων μητρικού γάλακτος στο σπίτι, ανεξαρτήτως της εξέλιξης της εγκυμοσύνης.

8. Η κυβέρνηση να δημιουργήσει τηλεφωνική γραμμή καταγγελιών για παραβιάσεις των δικαιωμάτων μητέρας και παιδιού στον τοκετό.

9. Η κυβέρνηση να εκδώσει άμεσα σχετική εγκύκλιο προς τις μαιευτικές κλινικές για ενημέρωση των πιο πάνω.

Ευχές και σκέψεις!!!

Standard

happymommy

 

Παραμονή πρωτοχρονιάς σήμερα. Πρώτη φορά που τα παιδιά πήγαν μόνα τους για κάλαντα (στη γειτονιά). Μεγαλώνουν! Γύρισαν μετά από λίγο με ένα καλό κομπόδεμα. Σκέφτηκα να πάω κι εγώ 😆

Πάει λοιπόν και το 2016. Είχε τα ωραία του, είχε τα άσχημά του, είχε τα δύσκολα, τα γελαστά, όπως κάθε χρόνος που περνάει. Έτσι θα ξεκινήσει και ο νέος χρόνος. Με γέλια, με δώρα, με χαμόγελα και τραγούδια, πολύ ωραίο φαϊ και οικογένεια μαζεμένη. Θα ευχηθούμε όλοι μας να συνεχίσει όμορφο το νέο έτος και τελικά θα έρθει η επόμενη μέρα και σιγά σιγά η ρουτίνα.

Γράφω σ’ αυτό εδώ το blog από το 2008. Όταν το ξεκίνησα ήταν το πρώτο ή το δεύτερο μαμαδοblog στην Ελλάδα. Ξεκίνησα να γράφω για θηλασμούς, τοκετούς, διατροφή και το μεγάλωμα των παιδιών. Μίλησα από τις πρώτες για το attachment parenting και προσπάθησα να μεγαλώσω τα παιδιά μου με αυτές τις αρχές από την πρώτη μέρα που γεννήθηκαν. Μέσα από το blog και αργότερα μέσα από τις μαμαδο-ομάδες του facebook, γνωρίστηκα και με άλλες μαμάδες που μεγάλωναν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο. Μαθαίναμε η μία από την άλλη, συγκρίναμε τον εαυτό μας η μία με την άλλη (πρώτο λάθος) και κάποιες φορές και τα παιδιά μας επίσης (μέγιστο λάθος). Και όλο και προσπαθούσαμε να τα πάμε καλύτερα!

Και τα παιδιά μας μεγάλωναν και μεγαλώνουν. Και η κάθε πρωτοχρονιά μας μεγάλωνε και μας μεγαλώνει. Και συνεχίζουμε όλες οι μαμάδες να βρίσκουμε η μια την άλλη στο facebook και σε άλλες ομάδες. Οι ίδιες πια γνωριζόμαστε καλά, στον τομέα της μητρότητας. Έχουμε ανοίξει και τις καρδιές μας σε πολλές περιπτώσεις, εμείς που ακολουθήσαμε τις αρχές αυτές του attachment parenting και αργότερα της ενσυναίσθησης στα παιδιά μας. Και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, άρχισαν άλλες ερωτήσεις στις πιο «κλειστές» παρέες για μαμάδες. «Με τα νεύρα, τι κάνουμε ρε κορίτσια?», «Πολλά νεύρα και φωνές! Γιατί έτσι? Τι να κάνω?», κλπ… Όχι νεύρα των παιδιών. Δικά μας νεύρα. Από το πουθενά. Νεύρα…

Στις αρχές/κανόνες αυτού του μεγαλώματος υπάρχει ένας κανόνας που συνήθως δεν προσέχουμε και πολύ, υποψιάζομαι… Αυτός του να κρατάς ισορροπίες στον γάμο και στον εαυτό σου. Και ΟΚ, οι περισσότερες είμαστε προσεκτικές όσων αφορά τον γάμο, αλλά που χρόνος και που όρεξη για να ισορροπήσουμε μέσα σε όλα αυτά και τον εαυτό μας? Και εκεί έρχεται αυτό το κλισέ που παρερμηνεύεται τόσο πολύ: «Όταν η μαμά είναι καλά, τότε είναι και το παιδί!». Αυτό το κλισέ που στις ομάδες τις μαμαδίστικες παίζει τόσο μα τόσο πολύ, αλλά συνήθως παρερμηνεύεται, γιατί αυτό νομίζουμε πως σημαίνει ότι η μαμά θα είναι καλά αν αμελεί ή/και παραμελεί τα παιδιά της. Και πως γίνεται να είναι καλά η μαμά αν το μωρό κλαίει, την θέλει, αλλά αυτή έχει πάει για καφέ με φίλες? Πόσο μάλλον όταν το παρατραβά και το αφήνει να κλαίει για να κοιμηθεί γιατί αλλιώς είναι κουρασμένη το πρωί, κλπ, κλπ.

Δεν δεχόμαστε να συμβεί ποτέ κάτι τόσο εγωιστικό εκ μέρους μας με τη δικαιολογία του να είναι καλά η μαμά. Και έτσι ξεχνάμε τον εαυτό μας. Στην προσπάθειά μας να τα κάνουμε σωστά μιας και το παιδί μόνο αυτό αξίζει, ξεχνάμε την προσωπικότητα μας. Ξεχνάμε ότι δεν είμαστε ΜΟΝΟ μαμάδες και πως έχουμε όντως και άλλες ανάγκες. Μετά από θηλασμούς, babywearing, co sleeping, να είμαστε εκεί κάθε που θα κλάψει το παιδί, να του δείξουμε ότι είμαστε εκεί για να καλύψουμε τις ανάγκες του (βιολογικές και ψυχικές), πότε να πάμε για κεραμική, για καφέ, για ψώνια, για να φτιάξουμε το μαλλί? Και ποιός θα κρατήσει τα παιδιά? Αφού εμάς θέλουν βασικά πιο πολύ. Εμείς τους λέμε τα σωστά πράγματα μόλις κλάψουν. Μόλις ξυπνήσουν αν δεν δουν εμάς, στραβώνουν και μετά βγάζουν τη πίστη σ’αυτούς που τα κρατάνε και αν δεν έχουν κοιμηθεί, τότε θέλουν στήθος ή την αγκαλιά μας για να τα πάρει ο ύπνος! Σωστά?

Λάθος! Το έκανα το λάθος αυτό και το ξέρω καλά! Δεν μετανιώνω, αλλά δεν είναι ανάγκη να το κάνουν όλοι για να το μάθουν, γιατί στοιχίζει λιγάκι. Στοιχίζει στην δική μας ψυχολογία! Όταν λοιπόν κλάψει το παιδί, υπάρχει και μπαμπάς, υπάρχει ίσως και γιαγιά και παππούς. Ο καθένας θα πρέπει να μάθει το μωρό/παιδί και να μάθει να το φροντίζει. Όταν κλαίει, όταν ξυπνάει, όταν πεινάει, όταν νυστάζει. Ο καθένας με τον τρόπο του, εφόσον είναι ήπιος και σέβεται το παιδί, ο καθένας θα βρει πως μπορεί να φροντίσει το παιδί. Δεν γίνεται μόνο η μαμά. Γιατί, θα μου πείτε? Γιατί η μαμά καταπιέζει λίγο λιγο, σιγά σιγά, τα δικά της θέλω. Και όταν αυτά φτάσουν να καταπιέζονται για πολύ καιρό, τότε σκάει!

Μην με παρεξηγείσετε! Εννοείται πως δεν μπορεί η ζωή να συνεχιστεί όπως πριν. Εννοειται πως δεν συζητώ για πρακτικές που δεν σέβονται το παιδί και τις ανάγκες του. Εννοείται πως τα θέλω του μωρού γίνονται προτεραιτότητα για κάποιον καιρό, ΑΛΛΑ με ισορροπία όπως λέει και ο κανόνας του attachment parenting. Πρέπει να θυμάσαι ότι πριν να γίνεις μαμά, ήσουν και κάποια και αυτή την κάποια, πρέπει να την φροντίζεις που και που. Επίσης, πρέπει να θυμάσαι πως τα δικά σου θέλω δεν πρέπει να είναι τα μόνα που για λίγο δεν βρίσκουν αντίκρισμα. Δεν είναι μόνο δικό μας το παιδί άλλωστε. Ας μην κοιμηθεί ένα μεσημεράκι ο σύζυγος και ας κρατήσει το μωρό με κολικούς για να πας μια βόλτα. Όχι επειδή έφτασες στο ΑΜΗΝ. Πριν το φτάσεις…

Σκέφτομαι καιρό να γράψω αυτό το ποστ. Είδα πολλές μαμάδες όμως να φτάνουν στα όρια τους. Άλλες με νεύρα, άλλες με κόπωση, άλλες με ψυχοθεραπείες, με τύψεις και κλάματα. Γιατί? Γιατί δίνουμε όλο μας τον εαυτό? ΚΑΙ από που θα τον ζητήσουμε μετά? Δίνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας και το αξίζουν, αξίζουν όλη μας την αγάπη, την φροντίδα, την ενσυναίσθηση. Αξίζουν τα πάντα, αλλά αν δώσουμε και την τελευταία μας σταγόνα, ξεμένουμε εμείς από ενέργεια. Ξέρουμε ότι οι άδειες μπαταρίες στα παιδιά μας, όταν οι βιολογικές και ψυχικές τους ανάγκες δεν είναι στο φουλ, κάνουν εκρήξεις θυμού (τα λεγόμενα tandrums). Guess what! Κι εμείς το ίδιο! Ξαφνικά θυμώνουμε με το παραμικρό, με τους πάντες και τα πάντα και ξεσπάμε στα παιδιά!

Όχι δεν λέω ότι το να μεγαλώνεις τα παιδιά με τις αρχές του attachment parenting και της ενσυναίσθησης σου κλέβει τον εαυτό σου και μετά ψάχνεσαι να τον βρεις. Λέω πως πρέπει να έχουμε ενσυναίσθηση και για τον ίδιο μας τον εαυτό και να τον φροντίζουμε. Να παραμένουμε ο εαυτός μας και όσο μπορούμε να βρίσκουμε λίγο χρόνο για εμάς τις μαμάδες που καθημερινά ξεπερνάμε τον εαυτό μας. Λέω να παραδώσουμε την σκυτάλη και στον σύζυγο, και στους παππούδες ή σε κάποιον φροντιστή που εμπιστευόμαστε. Να βρίσκουμε λίγο χρόνο που μας αφήνει να ζούμε το ΤΩΡΑ, δίχως να σκεφτόμαστε τίποτα άλλο! Και αν γυρίσουμε πίσω και μας πουν ότι το μωρό έκλαιγε ή το παιδί μας έψαχνε, να μην νιώσουμε τύψεις, αλλά να χαμογελάσουμε. Θα την βρουν και οι άλλοι την άκρη. Θα την βρουν όπως την βρήκαμε κι εμείς. Να χαμογελάσουμε, και να πάμε να πάρουμε αγκαλιά τα μικρά μας, τα οποία θα μάθουν σιγά σιγά πως και η μαμά έχει ανάγκες και φροντίζει να τις καλύπτει για να μπορεί μετά να καλύψει και των παιδιών!

Burn out mamas το λένε. Λοιπόν, όχι! Μην ξεχνάμε τον εαυτό μας. Άντρες, μην ξεχνάτε την γυναίκα που αγαπήσατε. Δεν είναι μόνο μαμά πια, θέλει λίγο χρόνο δικό της για να το θυμάται.

Σας εύχομαι ένα υπέροχο 2017! Με πολλή ενσυναίσθηση. Για τους γύρω μας αλλά και για τον ίδιο μας τον εαυτό Είμαστε πολλοί σημαντικοί για να αφήσουμε καμμένη την μπαταρία! Μην ξεχνάτε τον εαυτό σας μαμάδες! Μεγαλώνοντας και αγαπώντας τα παιδιά σας, βρείτε την χαρά που έρχεται όταν μεγαλώνετε και αγαπάτε τον εαυτό σας! Δεν είναι εγωιστικό, είναι υποχρεωτικό!!!

Καλή χρονιάαααααα ❤

Παραμύθι για την διαφορετικότητα (Αστέρης)!

Standard

Την Μαρία Παπαδοπούλου την γνώρισα στο Facebook. Την θαύμασα για την σκέψη της, τον όμορφο χαρακτήρα της και τα γλυκά της παραμύθια που πάντα καταφέρνουν να μου θολώνουν την οθόνη όταν τα διαβάζω! Γράφει παραμύθια για την διαφορετικότητα βγαλμένα από την δική της εμπειρία στην μητρότητα. Έμαθε να χαίρεται με διαφορετικά πράγματα από άλλες μαμάδες και τα παιδιά της, της έδειξαν πως να μάθει να τα μεγαλώνει, ξεχνώντας όσα γνώριζε μέχρι τότε και δίνοντάς της την τόσο αλλαγμένη ματιά που συγκινεί τους αναγνώστες της (και εμένα μέσα σ’αυτούς)! Στο μπλογ της θα διαβάσετε κι άλλα παραμύθια, και ίσως καταφέρετε να βρείτε μια ακόμη εικόνα που της ζωγράφισα για μια «τελίτσα»! Της μαμάς τα παραμύθια λεγεται 🙂

Εγώ από την άλλη, είχα πολύ καιρό να ζωγραφίσω. Με τα παιδιά, δεν είχα την ανάγκη και τον χρόνο. Το ξέχασα αυτό το πάθος μου καταχωνιασμένο μαζί με τα μπλοκ ακουαρέλας και τα χρώματα. Μας δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να βγάλουμε κάτι που αρέσει βασικά σε μας! Σκέφτομαι πάντα σε εικόνες, οπότε αυτές οι εικόνες ήρθαν στο μυαλό μου όταν διάβασα τον Αστέρη! Ελπίζω να σας αρέσουν! Το παραμύθι θα σας ενθουσιάσει σίγουρα. Σας αφήνω να το ευχαριστηθείτε…

Α Σ Τ Ε Ρ Η Σ

από την Μαρία Παπαδοπούλου

εικονογράφηση Λυδία Θεοχάρη (mamalydia)

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%821
εικονογράφηση mamalydia

Στην πλαγιά ενός βουνού, μπροστά από μια μεγάλη φουντωτή βελανιδιά, ζούσε ένα μικρό λουλούδι. Ηλιάνθη ήταν το όνομά της και της ταίριαζε πολύ γιατί τα πέταλά της ήταν κίτρινα σαν τον ήλιο και η καρδιά της λευκή όπως τα σύννεφα που τρέχουν ξέγνοιαστα στον ουρανό.

Από εκεί ψηλά κοίταζε όλα τα δέντρα στα απέναντι βουνά, το ποτάμι που κυλούσε γοργά στην κοιλάδα, τον όμορφο ουρανό που πότε ήταν ξάστερος και πότε αντάριαζε …Λες και κουβαλούσε όλα τα δάκρυα και τα χαμόγελα μαζί.

Στεκόταν αγέρωχη και άνοιγε καλά καλά τα πέταλά της, να νιώσει το γλυκό αγέρι για να δροσίζεται το καλοκαίρι. Μα το χειμώνα τα δίπλωνε γιατί κρύωνε πολύ! Και όπως όλοι ξέρουμε, ποτέ, κανένα λουλούδι ,πουθενά ,δε ντύθηκε με πανωφόρι!

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%822
εικονογράφηση mamalydia

Μια μέρα λοιπόν ,το αγέρι φύσηξε τόσο δυνατά που πήρε λίγα από τα σπόρια της και τα σκόρπισε στον αέρα. Απλώθηκαν πρώτα γύρω της παντού και μετά ακούμπησαν στο χώμα και κρύφτηκαν μέσα στις πέτρες. Η Ηλιάνθη κατάλαβε πως σε λίγο καιρό, όλο και κάποιο λουλουδάκι θα γεννιόταν από τα σποράκια της. Γι αυτό παρακαλούσε τα σύννεφα να μαζευτούν και να ρίξουν την πιο σιγανή βροχή τους.

-Ελάτε συννεφάκια μου, φέρτε τις ψιχάλες σας να δροσιστεί η γης! Προσέξτε όμως ,μη βρέξετε με δύναμη! Φοβάμαι πως το πολύ νερό θα πάρει τα σπόρια μου μακριά! Κι εγώ θέλω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν!

Έτσι κι έγινε… Δεν πέρασαν παρά μόνο μερικές μέρες κι όλος ο τόπος γύρω της γέμισε με κίτρινα μικρά λουλούδια.

-Εσύ είσαι ο Άρχος γιατί είσαι δυνατός και τα φύλλα σου μοιάζουν με στέμμα…

-Εσύ είσαι η Λυγερή γιατί κορμός σου λυγιέται σε κάθε φύσημα του ανέμου…

-Εσύ είσαι η Αρετή γιατί έχεις την πιο λευκή καρδιά από όλα τα παιδιά μου…

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%823
εικονογράφηση mamalydia

Γυρνώντας το κεφάλι της πλάι αριστερά ,βλέπει ένα μικρό μπουμπούκι. Τα φύλλα του ήταν μικρά μα δυνατά ,αλλά το μπουμπούκι του δεν έλεγε ν’ ανοίξει. Φαινόταν όμως καθαρά πως τα πέταλά του ήταν λευκά …και τι περίεργο! Έτσι όπως το κοίταζε της φάνηκε πως κουνιόταν πιο πολύ από όλα τα λουλούδια!

-Εσύ είσαι ο Αστέρης ,φωτεινός σαν τ’ αστέρια του ουρανού τις νύχτες!

Και ο καιρός περνούσε… Η Ηλιάνθη έβλεπε τα παιδιά της να μεγαλώνουν, να φουντώνουν! Τα έβλεπε να κάνουν παιχνίδια μεταξύ τους ,να λένε αστεία. Κουβέντιαζαν με τους περαστικούς ,τραγουδούσαν με την πνοή του ανέμου.

Ο Αστέρης όμως ξεχώριζε από όλα τα παιδιά της. Το μπουμπούκι του ίσα που είχε ανοίξει και μετά βίας διέκρινες τα μάτια του. Δεν μίλαγε ποτέ ,δεν έκανε αστεία με τα υπόλοιπα λουλούδια. Μόνο γύριζε το κεφαλάκι του προς τον ήλιο και τον κοιτούσε με τις ώρες… Η Ηλιάνθη του μιλούσε ,τον έπαιρνε αγκαλιά μα εκείνος δεν την κοίταζε ποτέ ,ούτε την ακουμπούσε. Τα αδέρφια του του μιλούσαν κι αυτά ,του γελούσαν ,όμως εκείνος προτιμούσε να κοιτάζει τον ουρανό, τον ήλιο, τα όμορφα σχήματα που έφτιαχναν τα σύννεφα.

Οι ρίζες του ήταν μικρές κι εκείνη φοβόταν τον δυνατό Βοριά και τον παρακαλούσε να μην φυσάει δυνατά μην τυχόν και ξεριζώσει κατά λάθος τον Αστέρη της.

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%824
εικονογράφηση mamalydia

Σε όλους φαινόταν παράξενη η συμπεριφορά του … σε όλους εκτός απ’ τη μαμά του. Τον λάτρευε τον Αστέρη της! Ίσως γιατί ένιωθε τη μοναξιά του, ίσως γιατί ένιωθε ότι την έχει πιο πολύ ανάγκη από όλα τα παιδιά της. Τέντωνε τον κορμό της κι άπλωνε τα φύλλα της για να τον πάρει αγκαλιά. Κι όταν έβρεχε ,σήκωνε τα πέταλά της έτσι ώστε να γίνονται χωνί. Μάζευε το νερό και το έριχνε στις ρίζες του. Για να ανοίξει το μπουμπούκι του καλά, χρειαζόταν φροντίδα ,αγάπη και την πιο ζεστή της έγνοια.

Ο Αστέρης μεγάλωνε και ψήλωνε όμως λέξη δεν είχε βγει από το στόμα του. Μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα που η Ηλιάνθη κοιμόταν βαθιά, είδε το πιο περίεργο όνειρο. Είδε τον Αστέρη με φτερά στην πλάτη να πετάει από πάνω της χαμογελώντας. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή, άνοιξε τα μάτια της και τέντωσε το κορμί της για να ξεπιαστεί. Μα καθώς γύρισε το κεφάλι είδε τον Αστέρη στην άκρη του βουνού ,να τρέχει πέρα δώθε προσπαθώντας να πιάσει μια μικρή κουκουβάγια! Μα πώς; Πώς το κάνει αυτό; Πώς κατάφερε να βγάλει τις ρίζες του από το χώμα; Πώς κατάφερε να τρέξει; Κανένα άλλο παιδί της δεν μπορούσε να το κάνει αυτό αλλά ούτε και η ίδια. Τα λουλούδια είναι ριζωμένα βαθιά στη γη και δεν μπορούν να περπατήσουν…

-Αστέρηηη!!!! Μην τρέχεις κοντά στον γκρεμό!!!! Πρόσεχε ψυχή μου!!!

Μα εκείνος δεν την άκουγε…

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%825
εικονογράφηση mamalydia

Με τον καιρό ο Αστέρης δεν έτρεχε πια μόνο τις νύχτες αλλά όλη μέρα! Έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό του ,ανοιγόκλεινε τα φύλλα του λες και ήταν φτερά, λες και προσπαθούσε να πετάξει!

-Μαμά, ο Αστέρης είναι διαφορετικός από εμάς ,έλεγαν τα παιδιά της. Γιατί φέρεται έτσι; Γιατί γυρνάει γύρω γύρω; Γιατί τρέχει συνέχεια; Δεν μοιάζει με κανένα άλλο λουλούδι!

-Σε όλη τη γη… όσο πολύ κι αν ψάξετε… δεν υπάρχει κανένα λουλούδι ίδιο μ’ άλλο! Είμαστε ΟΛΟΙ διαφορετικοί! Και νομίζω πως αυτό ακριβώς κάνει τον κάθε έναν από εμάς τόσο όμορφο, τόσο μοναδικό!

Εσύ Λυγερή μου έχεις τον πιο λυγερό κορμό… όταν φυσάει ο άνεμος ,έτσι όπως κουνιέται το κορμί σου φαίνεται σαν να χορεύεις. Δεν ξέρεις όμως να λες αστεία!

Εσύ  Αρετή μου έχεις την πιο λευκή καρδιά… κι όταν τραγουδάς όλα τα λουλούδια ταξιδεύουνε με τη φωνή σου. Δεν ξέρεις όμως να χορεύεις!

Εσύ Άρχο μου είσαι γεννημένος αρχηγός, θαρραλέος ,πρώτος ανάμεσα στους πρώτους. Αλλά δεν έμαθες ποτέ να χάνεις!

Βλέπετε λοιπόν; Όλοι είμαστε διαφορετικοί και για να το πω ακόμη πιο σωστά όλοι είμαστε μοναδικοί!

-Ναι, αλλά ο Αστέρης όλο τρέχει και κάνει τρέλες.. είπε ο Άρχος.

-‘Εχετε δει ποτέ κανένα λουλούδι να τρέχει;

-Όχι …είπαν όλα μαζί με μια φωνή.

-Ο Αστέρης μας ,παιδιά μου, έχει γεννηθεί ελεύθερος! Έχει κάνει τις ρίζες του πόδια και μπορεί και πηγαίνει όπου λαχταρά η ψυχή του! Και μπορεί να μη μιλάει αλλά μας ακούει όλους!

Περνούσε ο καιρός γοργά, έτρεχε κι αυτός μαζί με τα σύννεφα ,κύλαγε σαν τη βροχή. Ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τον σταματήσει. Ότι κι αν γινόταν ,αυτός κοιτούσε τη δουλειά του…

Ο Άρχος ,η Αρετή και η Λυγερή ακόμη κοίταζαν τον Αστέρη παράξενα. Ψιθύριζαν μεταξύ τους κι έλεγαν πόσο διαφορετικός είναι. Λίγο λίγο σταμάτησαν πια να του μιλούν. Έτσι κι αλλιώς ,δεν τους απάντησε ποτέ…

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%826
εικονογράφηση mamalydia

Ο Αστέρης όμως άκουγε… άκουγε όλα όσα έλεγαν γι αυτόν. Μα δεν μπορούσε να μιλήσει ,δεν μπορούσε να τους πει ότι οι λέξεις τους τον πονάνε! Ήθελε να φωνάξει δυνατά ,ήθελε να τους πει ότι τους αγαπάει, ότι θέλει να τους πάρει αγκαλιά… Φοβόταν όμως τα βλέμματά τους και γι αυτό χαμήλωνε τα μάτια. Κάθε μέρα που περνούσε ένιωθε όλο και πιο θυμωμένος, όλο και πιο μόνος. Κι έτσι έτρεχε όλο και πιο πολύ και σιγά σιγά άρχισε να φωνάζει και να κλαίει.

Κανείς δεν μπορούσε να τον καταλάβει, κανείς εκτός απ’ τη μαμά του. Ένιωθε την αγάπη να ξεχειλίζει από τα μάτια της , τον ζέσταινε η έγνοια και η φροντίδα της. Ήθελε να της πει όλες τις λέξεις που είχε ακούσει ως τώρα ,ήθελε να της πει ότι μόνο κοντά της ένιωθε ασφαλής!

Πήρε λοιπόν την απόφαση να την πάρει αγκαλιά!!! Άρχισε να κουρνιάζει κάθε νύχτα στην ποδιά της. Την αγκάλιαζε σφιχτά σφιχτά , τόσο σφιχτά που η Ηλιάνθη ένιωθε να της κόβεται η ανάσα! Πόσο μεγάλη ήταν η χαρά της! Περίμενε πολύ καιρό να δει τον Αστέρη να σηκώνει το βλέμμα του , να δει το χρώμα των ματιών του! Κι εκεί λουσμένη με το φως του φεγγαριού δάκρυσε απ’ τη χαρά της…

Έφτιαξε λοιπόν το πιο γλυκό τραγούδι για να τραγουδάει στον Αστέρη της τις νύχτες. Νανούρισμα βγαλμένο απ’ την ψυχή….

« Κοιμήσου Αστέρη μου , κοιμήσου άγγελέ μου

   Κι εγώ θα φέρω εδώ , στα πόδια σου , όλες τις λέξεις να διαλέξεις…

   Να βρεις τον τρόπο να μου πεις αυτά που ονειρεύεσαι….

   Κοιμήσου Αστέρη μου , κοιμήσου θησαυρέ μου

   Μα όταν θα τρέχεις μακριά, πάρε τα μάτια μου κοντά σου!

   Πόσο όμορφη είν’ η ζωή μέσα από τη ματιά σου…»

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%827
εικονογράφηση mamalydia

Δάκρυσε το Φεγγάρι , δακρύσαν και τ’ Αστέρια ,δάκρυσε κι η Βελανιδιά που έστεκε κοντά. Κάθε βράδυ τραγουδούσαν όλοι μαζί το νανούρισμα της Ηλιάνθης στον Αστέρη. Κι η καρδιά του γέμιζε  με αγάπη , με δύναμη!

Ο Αστέρης σιγά σιγά έμαθε να τραγουδάει μαζί τους… τραγουδούσε και τα μάτια του ακτινοβολούσαν φως! Και μια νύχτα ,λίγο πιο φωτεινή από τις άλλες ,έσκυψε πάνω στη μαμά του και της ψιθύρισε  γλυκά στο αυτί….

-Σ’ αγαπάω μαμά!!!

Και το μπουμπούκι του άνοιξε διάπλατα , τόσο που φάνηκε το χαμόγελό του!

Αν δείτε ποτέ λουλούδι να τρέχει… αν ακούσετε τη νύχτα το νανούρισμα του Αστέρη , τραγουδήστε κι εσείς! Πείτε σε όλα τα πλάσματα στη γη ,πως διαφορετικοί είμαστε όλοι! Κι όταν το πουν πολλοί μαζί ,τότε θα φτιάξουμε έναν κόσμο όπου όλοι θα είναι μοναδικοί ,όμορφοι στα μάτια όλων!

Πόσο θα ήθελα να είχα τη φωνή του φεγγαριού… να του δώσω λίγη σκόνη μαγική… Και  κάθε που βλέπει ένα λουλούδι να τρέχει μες στην νύχτα , να δίνει μια με το ραβδί του και να φτιάχνει τον κόσμο γύρω του! Μέχρι να ανοίξουν όλα τα κλειστά μπουμπούκια αυτού του κόσμου!!!

                                    Όμως εγώ μαγεία δεν κρατώ…

                                    Ούτε τη γλώσσα του φεγγαριού μιλώ…

                                    Ας γίνει η αγάπη όλων , μαγικό ραβδί…

                                    Και η ζωή , σαν παραμύθι….

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%828
εικονογράφηση mamalydia

Η πριγκίπισσα & το βασιλόπουλο!

Standard

πριγκιπισσα

 

Έχω, όσοι με διαβάζεται το γνωρίζετε ήδη, δύο παιδιά! Τον Γιώργο και τη Ναταλία! Είναι κατ’ εμέ δύο καταπληκτικά παιδιά και δηλώνω μαμά κουκουβάγια! Όπως η κάθε μαμά, τα παρακολουθώ και βλέπω δύο παιδιά που δύσκολα (βασικά μάλλον ποτέ) θα βρεθεί καλύτερό τους. Βλέπω και τα άλλα. Από τότε που έγινα μαμά, αγαπώ όλα τα παιδιά, πολύ περισσότερο από πριν. Τα καταλαβαίνω περισσότερο, τα θαυμάζω περισσότερο, αλλά… σαν τα παιδιά μου, δεν έχει!

 

Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, ήταν το βασιλόπουλο όλης της οικογένειας μας. Πρώτο παιδί στην οικογένεια, τον είχαμε στα όπα όπα! Μετά ήρθε και η πριγκίπισσα μας. Και κερδίζει ακόμη επάξια τον τίτλο της, με τις τσαχπινιές και τα λούσα της!

 

Όμως, από νωρίς προσπάθησα να τους μάθω πως όσο μεγάλος θησαυρός είναι αυτά τα δύο για μας, άλλο τόσος είναι και το κάθε παιδί για τη δική του οικογένεια! Αν είναι για μένα βασιλόπουλα και πριγκίπισσες, άλλο τόσο είναι και ο συμμαθητής τους και η συμμαθήτρια τους για την μαμά τους. Όσο τα αγαπώ εγώ, άλλο τόσο αγαπάει και η Σύρια μαμά το παιδί της, η Αφρικάνα το μωρό της, κ.ο.κ. Θέλησα να τους μάθω από νωρίς, πως μπορεί να τα μεγαλώνω προσπαθώντας να τους δώσω τα καλύτερα και τα σημαντικότερα εφόδια στη ζωή τους, για να μπορέσουν να γίνουν κάποια μέρα σπουδαίοι σ’αυτό που θα επιλέξουν, αλλά το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα τυχερά παιδιά του κόσμου. Και σ’αυτά που δεν συμβαίνει, κάνουμε ότι μπορούμε για να τα βοηθήσουμε ώστε να έχουν κι αυτά ίσα δικαιώματα και ίσως κάποια μέρα, ίση θαλπωρή, αγάπη και ευκαιρίες με αυτούς!

 

Μπορεί για μένα τα παιδιά μου να είναι βασιλόπουλα και πριγκίπισσες, αλλά δεν παύουν να είναι όντως παιδιά όλου του κόσμου που πρέπει -να θέλουν- να θεωρούν το κάθε παιδί του κόσμου το ίδιο πριγκίπισσα, το ίδιο βασιλόπουλο, ανεξαιρέτως φυλής, ρουχισμού, χρημάτων, κλπ. Και αυτό, καλούμαι να τους το διδάξω εγώ και το σχολείο. Πως δηλαδή, όλα τα παιδιά είναι ίσα! Και αν σαν γονιός δεν το κάνω, καλό είναι λοιπόν το σχολείο να το κάνει για μένα! Απλή παιδαγωγική! Μην παθαίνουμε λοιπόν αμόκ! Αφού κατά βάθος, όλοι συμφωνούμε! Ας θυμώσουμε και ας φωνάξουμε για άλλα! Πιο σημαντικά… Εκεί που πραγματικά χρειάζεται! Φιλικά πάντα 😉

Happy Mother’s Day 2016!

Standard

c443ab2c22de1d0ba62b7b9184c09902

 

Είναι και φέτος η γιορτή της μητέρας! Η γιορτή για την γυναίκα που κάποτε ήταν κοριτσάκι και έπαιζε με τις κούκλες της και ονειρευόταν πως είναι μαμά. Και όταν κουραζόταν ή βαριόταν, άφηνε την κούκλα της όπου της ερχόταν και έπαιζε ότι άλλο της ερχόταν και ότι είχε όρεξη. Το κοριτσάκι που μεγάλωσε και κάποιες φορές ήθελε να παίζει με τα αγόρια και άλλες ντάντευε τα μικρότερα παιδιά της παιδικής χαράς ή της παρέας. Που άλλοτε ήταν άταχτη και απρόσεκτη και άλλες προσεκτική και μυαλωμένη. Και μεγαλώνοντας, έμαθε πως τα δάκρυα είναι για τα μικρά κοριτσάκια ή πως δεν έχει σημασία και μπορείς να κλαις όσο θέλεις και όσο μπορείς! Έμαθε πως να κρατάει τον πόνο της, ή πως να εμπιστεύεται να τον δείξει και σε άλλους.

 

Μεγαλώνοντας το κοριτσάκι, έγινε έφηβη. Εκεί έμαθε πως να επιτρέπει στους άλλους να την θεωρούν κατώτερη, ή έμαθε να πολεμάει για το δίκιο της και την ισότητα. Έμαθε να μοιράζει την αγάπη της ακόμη και όταν δεν θέλει, αλλιώς δεν θα την αγαπάνε ή έμαθε να μην τη δίνει, εκτός κι αν πραγματικά το θέλει!

 

Όταν έγινε γυναίκα το κοριτσάκι, αγάπησε. Ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε. Και αφού ένιωσε έτοιμη, έγινε μαμά! Μια μαμά, που υποσχέθηκε να μεγαλώσει ένα παιδί ελεύθερο. Ελεύθερο να κλαίει και έτσι να δείχνει τη δύναμή του. Ελεύθερο να μιλάει, να εκφράζεται, να δίνει την αγάπη του εκεί που θέλει και όταν θέλει. Ελεύθερο να διεκδικεί το δίκιο το δικό του αλλά και των άλλων. Ελεύθερο να μεγαλώνει όπως του αξίζει και όπως θέλει. Και μετά το ίδιο υποσχέθηκε και στο δεύτερο παιδί! Σε όσα παιδιά έκανε.

 

Και μη νομίζετε. Η δουλειά αυτή της μαμάς είναι δύσκολη! Ώρες ώρες πολλή δύσκολη! Γιατί ενώ είναι η ομορφότερη και η πιο σημαντική, μας φέρνει αντιμέτωπες με όλα τα κοριτσάκια που υπήρξαμε και δεν ήταν ελεύθερα. Που κράτησαν τα δάκρυά τους για να μην τα πουν κλαψιάρικα, που δεν έδειξαν τον πόνο τους για να μην τους πουν πως κάνουν σαν μικρά κοριτσάκια. Που κάποια στιγμή σταμάτησαν να νιώθουν πριγκίπισσες! Και μέσα στη δύσκολη αυτή δουλειά, μεγαλώνεις και ψηλώνεις, αλλά όπως λέει και το τραγούδι, «η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει»! Μαθαίνεις τον εαυτό σου και τον κοιτάς κατάματα. Νιώθεις ανήμπορη να συνεχίσεις, νομίζεις ότι τα κάνεις όλα σαλάτα, είσαι σίγουρη ότι ενώ έχεις καλές προθέσεις, κανείς δεν σε καταλαβαίνει. Νιώθεις ότι όλα τα κάνεις εσύ και πως θες λίγο να ανασάνεις! Όμως συνεχίζεις! Γιατί τα παιδιά σου αξίζουν τα πάντα! Είναι οι καλύτεροι δάσκαλοί σου αν τους αφήσεις και ο καλύτερος τρόπος να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου και να κάνεις ανασκόπηση και να γίνεις αυτό για το οποίο γεννήθηκες. Μπορεί αυτή λοιπόν η γυναίκα να ξέχασε πως έχει φτερά, αλλά όταν μεγαλώνει παιδιά και θέλει να τα μάθει να πετάνε, πρέπει να τους δείξει πως ανοίγουν τα φτερά τους, πως κάνουν τον πρώτο σάλτο, να πετάξει για λίγο δίπλα τους και μετά να τα αφήσει να συνεχίσουν την πτήση τους. Για να το κάνει αυτό όμως, βρίσκει ξανά τα φτερά της! Και αυτά πλέον τα χρησιμοποιεί και για δικές της ολόδικές της πτήσεις!

 

Είμαστε μαμάδες, σημαίνει πως όπως και να είμασταν σαν κοριτσάκια, όπως και να προχωρήσαμε ως έφηβες και ως γυναίκες μετά, όσο κι αν χάσαμε όλους μας τους ρόλους για κάποια περίοδο και μείναμε μαμάδες ΜΟΝΟ, πως θυμόμαστε τα πάντα κοιτάζοντας τα παιδιά μας, και μέσα από τον θαυμασμό μας και τη λαχτάρα μας να πετάξουν, κάνουμε τις ωραιότερες και πιο ελεύθερες πτήσεις της ζωής μας!

 

Χρόνια μας πολλά ΜΑΜΑΔΕΣ! Μην ξεχνάτε να πετάξετε 🙂

39 σήμερα!!!

Standard

39_banner

 

Σήμερα που λέτε, έχω τα γενέθλιά μου! Έκλεισα τα 39! Ένα παρά τσακ από τα μεγάλα 40! Και η μέρα μου ξεκίνησε με καφέ στο κρεβάτι και λουλούδια από τον κήπο μας μαζεμένα από το μικρό μου κοριτσάκι μαζί με δύο κάρτες φτιαγμένα από τα αγαπάκια μου!

 

Μετά, πήγα για μια συζήτηση ραδιοφωνική περί μητρότητας, μαζί με τα παιδιά, που πολύ τους άρεσε η εμπειρία και συνεχίσαμε για ψώνια στην πόλη, όπου πήρα ρουχαλάκια! Δηλαδή το τερμάτισα και ακόμη δεν έχει περάσει η μέρα! Έρχομαι σπίτι και υπάρχουν πόσες και πόσες ευχές στον τοίχο μου στο Facebook, και οι μισές να πιάσουν, είμαι μια χαρά για την υπόλοιπη ζωή μου!

 

39 που λέτε! Στα παιδιά μου φαίνεται πολύ! Ζω 39 χρόνια! Είμαι πολύ τυχερότερη από εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έφτασαν ποτέ την ηλικία μου! Αυτό και μόνο με κάνει ευλογημένη! Ποιος ο λόγος να κρύψω οποιαδήποτε στιγμή την ηλικία μου? Είμαι περήφανη γι αυτήν!

 

Και να σας πω και κάτι? Όταν έγινα μαμά, είχα βάλει ένα pause για πολλά πράγματα στη ζωή μου. Βασικά όχι πολλά, αλλά τα περισσότερα που αφορούν στην καριέρα μου. Αφοσιώθηκα στον ρόλο της μητέρας. Προσπάθησα (και προσπαθώ) να τον κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Να διορθώσω λάθη, να μάθω νέα πράγματα, να βοηθήσω και άλλες μαμάδες, να ξαναμάθω, να ζητήσω συγνώμη, να φτάσω στα όριά μου, να τα ξεπεράσω και να προχωρήσω σε άλλα εμπόδια και άλλα όρια! Μάθημα μεγάλο η μητρότητα. Και ακόμη δεν έχουν μπει στην εφηβεία 😉

 

Κατάλαβα πως ο άνθρωπος τελικά, μπορεί να ξέρει τι θέλει στη ζωή του πολύ αργότερα από τότε που του ζητάμε να ξέρει. Είμαι 39 τώρα, 18 χρονών έφυγα και σπούδασα Interior Design στην Αγγλία, έκανα και το μεταπτυχιακό μου εκεί, και αυτό που θα ήθελα να είμαι τώρα, είναι τελείως διαφορετικό. Η ζωή με άλλαξε, ήθελα και άλλαξα. Και αναρωτιέμαι βέβαια… Αν είχα πάει να σπουδάσω μαία πχ ή ψυχολόγος στα 18 μου, θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα, που το σκέφτομαι και λέω «ααααχ να τι έπρεπε να σπουδάσεις!»? Πολύ πιθανόν όχι! Πολύ πιθανόν να ήμουν ένα διαφορετικό άτομο, μπορεί να μην είχα ασχοληθεί ποτέ με αυτά που ασχολούμαι τώρα και να τα έβλεπα όλα αλλιώς. Άρα, το κάθε μου βήμα στη ζωή, η κάθε μου ασχολία, το κάθε πάθημα και μάθημα, με έπλασαν. Τον καθένα μας. Δε μετανιώνω λοιπόν.

 

Στα 39 μου λοιπόν, τα παιδιά μου είναι πια στο σχολείο. Του χρόνου το μικρό μας θα πάει πρώτη τάξη και ο πρώτος μας θα πάει τετάρτη! Άνοιξαν τα φτερά τους και πατάνε γερά στα πόδια τους! Νιώθω περηφάνια που τα μεγαλώνω. Που είμαι πάντα δίπλα τους. Με τίποτα δεν θα το άλλαζα αυτό! Μεγάλη μου τιμή να ζήσω όλα τα πρώτα τους, την κάθε στιγμή τους! Αλλά τώρα με χρειάζονται πολύ λιγότερες ώρες. Στα 39 μου, ένα παρά τσακ πριν τα 40, πατάω κι εγώ γερά στα πόδια μου και δίνω έναν σάλτο να ανοίξω τα φτερά μου! ΞΕπατάω το pause και αρχίζω να κυνηγάω τα νέα μου όνειρα! Feeling ready 🙂

 

Φρουτοπετσάκια ή φρουτορολά DIY!

Standard

fruit-roll-15

Υπάρχει ένα γλυκάκι για παιδιά που φτιάχνεται από φρούτα και δεν έχει καθόλου ζάχαρη! Αρέσει στα παιδιά και στο εξωτερικό το γνωρίζουν ως fruit leather. Εδώ, δεν τα έχω βρει πουθενά, οπότε αποφάσισα να τα φτιάξω και έβγαζα και φωτογραφίες κατά τη διάρκεια για να σας το δείξω και να το φτιάξετε κι εσείς! Κάνει 12 ώρες στον φούρνο για να γίνει η αποξήρανση αλλά στους 50 βαθμούς. Μην φρικάρετε, δεν καίει τόσο πολύ και αξίζει τον κόπο. Στα παιδιά αρέσει πολύ και το συστήνω! Τα ονόμασα φρουτοπετσάκια (αν τα αφήσεις ευθείες, ή φρουτορολά αν τα κάνεις ρολάκια 🙂

 

Λοιπόν ξεκινάμε! Έβαλα σε μια κατσαρόλα 1 κιλό κατεψυγμένες φράουλες, 2 ώριμες μπανάνες και 4 αχλάδια! Γέμισα μισή κατσαρόλα.

fruit-roll-1

 

Τα έβρασα μέχρι να μαλακώσουν (ειδικά τα αχλάδια που ήταν σκληρά). Ήταν κάπως έτσι στην όψη.

fruit-roll-2

 

Τα έβαλα όλα στο μπλέντερ μέχρι να λιώσουν τελείως. Αν μου φαινόταν ξινούτσικο το μείγμα, θα έβαζα λίγο μέλι, αλλά ήταν μια χαρά. Να έχετε υπόψιν ότι όταν το αποξηράνουμε, η γεύση θα είναι πιο συμπυκνωμένη, οπότε και πιο γλυκά 😉

 

fruit-roll-3  fruit-roll-4

Άφησα το μείγμα να κρυώσει λίγο και προετοίμασα τις λαμαρίνες μου. Χρειάστηκα δυο λαμαρίνες στις οποίες έβαλα διαφανή μεμβράνη (μην ανησυχείτε, ο φούρνος θα είναι μονίμως σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία. Η λαδόκολλα δεν κάνει στην προκειμένη περίπτωση γιατί κολλάει το μείγμα πάνω στο χαρτί! Απλώνουμε ελαιόλαδο ή λάδι καρύδας πάνω στην μεμβράνη.

fruit-roll-5

 

Ρίχνουμε το μείγμα στις λαμαρίνες και με μια σπάτουλα το ισιώνουμε να είναι παντού ομοιόμορφο και ίση ποσότητα παντού.

 

fruit-roll-6  fruit-roll-7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το βάζουμε στον φούρνο στους 50 βαθμούς στον αέρα και τοποθετούμε μια κουτάλα στην πόρτα του φούρνου ώστε να αφήνει μια σχισμή να φεύγει η υγρασία.

fruit-roll-8

 

Μετά από κάποιες ώρες θα αρχίσει να γίνεται πιο λεπτό και να ξεκολλά από την λαμαρίνα. Θα αρχίσει να γίνεται πιο βαθύ κόκκινο και να διαφανίζει. Στις 6-7 ώρες, θα το βγάλετε από το ταψί μαζί με την μεμβράνη, θα τοποθετήσετε νέα μεμβράνη, θα την λαδώσετε και θα αναποδογυρίσετε την μεμβράνη με το φρουτοπετσάκι στην νέα επιφάνεια. Θα ξεκολλήσετε (εύκολα) την πάνω μεμβράνη και θα το βάλετε ξανά στον φούρνο.

 

fruit-roll-9

 

Στην ουσία, θέλουμε να φύγει η υγρασία και αυτό φαίνεται όταν είναι όλο σκούρο. Αυτό το ροζ χρώμα στην μέση του ταψιού, να μην υπάρχει…

fruit-roll-10 fruit-roll-11

 

 

 

 

Το βάζουμε στον φούρνο για 6 ακόμη ώρες. Πάντα με την κουτάλα στην πόρτα να φεύγει η υγρασία. Στο τέλος θα έχουμε μια πέτσα που περνάει από μέσα το φως και που δεν κολλάει.

 

fruit-roll-13

 

Κόβουμε λοιπόν σε λωρίδες στο μέγεθος που θέλουμε και είτε τα αφήνουμε σαν πετσάκια, είτε τα κάνουμε ρολάκια. Μετά τα βάζουμε σε αεροστεγές βαζάκι ή τάπερ και τρώμε δίχως τύψεις! Καραμελένια και φρουτένια γεύση, δίχως συντηρητικά, δίχως ζάχαρη, δίχως τίποτα βλαβερό! Εγώ βάζω στο σχολικό κολατσιό των παιδιών ένα ή δύο κομματάκια και χαίρονται 😉

 

fruit-roll-14

 

Μπορείτε να δοκιμάσετε και με μήλα, φρούτα του δάσους, βερίκοκα, και ότι φρούτο ή συνδιασμό σας αρέσει. Και μην ξεχάσετε να μου πείτε πως σας φάνηκε 😉