Category Archives: Διάφορα

Η δημοκρατία του θηλασμού και του μη θηλασμού!

Standard

mom-breast-milk-brownies-school-bake-sale-18

Κυκλοφορεί στο Facebook ένα άρθρο που έχει γίνει viral στο εξωτερικό, για μια μαμά που έψησε brownies για το σχολείο του παιδιού της αλλά ξέμεινε από γάλα. Δεν είχε λέει χρόνο, και αντί για αγελαδινό γάλα που έλεγε η συνταγή, αποφάσισε να ψήσει τα brownies με το δικό της γάλα. Οι μαμάδες και λοιποί του σχολείου το έμαθαν και έγινε θέμα, με πολλές μαμάδες να θυμώνουν και άλλοι απλά να την κοροϊδεύουν και να το παίρνουν στην πλάκα! Η ίδια μαμά, δίχως να μπορεί να καταλάβει γιατί έγινε χαμός, πόσταρε το εξής.

mom-breast-milk-brownies-school-bake-sale-1a

Συζητήθηκε πλέον και στις Ελληνικές ομάδες που υποστηρίζουν τον θηλασμό και υπήρχαν γνώμες πολύ διαφορετικές.

 

Κάποιες υποστηρίζουν πως το μητρικό γάλα είναι το καλύτερο για τον άνθρωπο (για τον οποίο και είναι φτιαγμένο) και μέχρι εκεί με βρίσκουν σύμφωνη κι εμένα, και είναι άλλωστε και ο λόγος που ξεκίνησα αυτό το μπλόγκ, και εννοείται ο λόγος που θήλασα 2 χρόνια και βάλε το ένα παιδί και 3 χρόνια και βάλε το δεύτερο. Ο λόγος που βοηθώ μαμάδες να θηλάσουν, κλπ κλπ. Το θέμα όμως δεν μένει εκεί. Υπάρχουν και αυτοί που θεωρούν πως δεν έγινε και κάτι, πως «σιγά, τα παιδιά πήραν και θρεπτικά στοιχεί», και πως «έχουμε κάνει το νορμάλ να μοιάζει σιχαμερό, ενώ το αγελαδινό γάλα και κατσικίσιο, που δεν έχουμε ιδέα την προέλευσή του, είναι το καλό και το φυσιολογικό».

 

Και πάλι, μέχρι ένα σημείο θα συμφωνήσω. Το ανθρώπινο γάλα, είναι για τους ανθρώπους, το αγελαδινό για τα μοσχαράκια, το κατσικίσιο για τα κατσικάκια και πάει λέγοντας. Παρ όλα αυτά, έχουμε συνηθίσει να πίνουμε αγελαδινό γάλα, το βρίσκουμε στα super market, επιλέγουμε να το αγοράσουμε, αν δεν θέλουμε να πίνουμε τέτοιο γάλα επιλέγουμε κάποιο άλλο γάλα, ή δεν πίνουμε καθόλου γάλα. Επιλέγουμε και πράττουμε και ευτυχώς έχουμε δημοκρατία για να το κάνουμε.

 

Με την ίδια ελευθερία οι μαμάδες που θελουν να θηλάσουν τα παιδιά τους, τα θηλάζουν μέχρι όποια ηλικία το ζητάει το μωρό και όσο οι ίδιες μαμάδες επιλέξουν, κάνουν αγώνες (βλέπε Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός), ώστε να μην υπάρχει μέρος που μια μαμά να ΜΗΝ μπορεί να θηλάσει το μωρό της. Άλλες, επιλέγουν να δώσουν γάλα σε σκόνη. Άλλες επιλέγουν η πρώτη τροφή του μωρού τους να είναι ρυζάλευρο, άλλες φρούτα ή λαχανικά ή ζωμούς, κλπ κλπ. Όλοι έχουμε την άποψη μας, και κάποιες λένε την άποψη τους με αγένεια, άλλες με ευγένεια, άλλες γράφουν (όπως πχ εγώ στο μπλογκ μου) και άλλες κάνουν τη δουλειά τους και όλα μια χαρά.

 

Σήμερα όμως, συνειδητοποίησα πως μπορεί και να καταπατείται η δημοκρατία του να μην θες να πιεις γάλα ανθρώπου, πόσο μάλλον άλλου ανθρώπου, πόσο μάλλον εν αγνοία σου! Ωραία. Δεν θα πέσουμε να φάμε την μαμά που έφτιαξε brownies με γάλα της, αλλά δεν θα πέσουμε να φάμε και αυτούς που τα πήραν μαζί της γιατί έφαγαν αυτοί και τα παιδιά τους brownies από το γάλα μιας μαμάς που ούτε καν τους το είπε! Είχαν το δικαίωμα να μην θέλουν ανθρώπινο γάλα από μια μαμά συμμαθητή του παιδιού τους. Πως να το κάνουμε; Υπάρχει και αυτό το δικαίωμα. Για τον ίδιο λόγο που όσες θηλάσαμε, δεν βάλαμε στον φραπέ των φίλων μας δικό μας γάλα επειδή μας τέλειωσε το αγελαδινό, για τον ίδιο λόγο που αν δεν έχεις προ-συνεννοηθεί και κρατάς για λίγο το μωρό της φίλης/αδερφής/ξαδέρφης, θα την πάρεις τηλέφωνο να την ρωτήσεις αν είναι ΟΚ να θηλάσεις το μωρό της που κλαίει, μέχρι να έρθει η ίδια να το παραλάβει και για τον ίδιο λόγο που θα θύμωνες αν έδινε η δική σου φίλη, γάλα σε σκόνη στο παιδί σου ενώ το θηλάζεις. Σεβασμός στις επιλογές του άλλου το λένε!

 

Ο γιος μου θήλασε. Όταν γέννησα την κόρη μου και την θήλαζα, κάποια στιγμή ήταν λίγο αρρωστούλης. Τον ρώτησα αν θα ήθελε να του βάλω μέσα στο γάλα του λίγο από το δικό μου που θα τον βοηθούσε να γίνει καλά. Αρνήθηκε. Του φαινόταν περίεργο. Το δέχτηκα και ΔΕΝ του έβαλα κρυφά (ενώ θα μπορούσα). Ήταν 3μισι χρονών, αλλά σεβάστηκα την επιλογή του.

 

Στο συγκεκριμένο περιστατικό έλειπε ο σεβασμός και η ενσυναίσθηση. Όχι μόνο της μαμάς αυτής, αλλά και όλων όσων θεώρησαν πως «έλα μωρέ υπερβολές! Το καλύτερο γάλα τους έδωσε και ξίνισαν κιόλας!».

 

Όσες ψαχνόμαστε με τον θηλασμό, και τον φυσιολογικό ή φυσικό τοκετό εδώ και χρόνια, ξέρουμε πως έχουμε παλέψει πολύ για την μετάδοσή τους, για τα δικαιώματα της μητέρας και του βρέφους σε αυτά. Παλέψαμε με την «δικτατορία» του γάλατος σε σκόνη, του μητρικού θηλασμού στα κρυφά και στις τουαλέτες, τις αναίτιες καισαρικές και πολλά άλλα. Καταφέραμε να ακουστούμε και έχουν πλέον αρχίσει οι νέες μαμάδες να ψάχνουν, να αναρωτιούνται, να ζητάνε και να επιμένουν για τις επιλογές τους. Σας παρακαλώ λοιπόν… Μην πάμε τώρα εμείς στην απέναντι όχθη! Μην γίνουμε αυτό που απεχθανόμαστε! Ζητάμε δημοκρατία στον θηλασμό, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει και δημοκρατία στον ΜΗ θηλασμό και ακόμη περισσότερο στον θηλασμό με το ζόρι ή στην πόση μητρικού γάλακτος με το ζόρι! Just saying 😉

Advertisements

Μαμά!

Standard

mama

Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά αν ξαναζούσες τη ζωή σου. Ένα από αυτά που δεν θα άλλαζες όμως ποτέ, είναι το να γίνεις μαμά.

Υπάρχουν πολλοί τίτλοι που αποκτάς στη ζωή σου, αλλά ένας που θα πονούσε περισσότερο από οποιονδήποτε αν τον έχανες, θα ήταν αυτός της μαμάς.

Υπάρχουν πολλές λέξεις που περιμένεις πως και πως να πει το μωρό σου, αλλά αυτή που σε κάνει (στην αρχή τουλάχιστον), να λιώνεις σαν παγάκι το καλοκαίρι, είναι η λέξη μαμά.

Υπάρχουν πολλά που μπορούν να σου συμβούν στη ζωή σου και να την αλλάξουν τελείως, αλλά από όλα αυτά, η μεγαλύτερη ευχάριστη αλλαγή, είναι αναμφισβήτητα το να γίνεις μαμά.

 

Τόσα και τόσα συμπεριλαμβάνονται μέσα σ’ αυτή τη λέξη. Μια μικρή λεξούλα από δύο ίδιες συλλαβές που σημαίνει τόσα πολλά. Μέσα της κρύβονται συγκινήσεις, αγάπη, κούραση, χαρά, αγωνίες, ελπίδα, κλάματα, περηφάνιες, θυμοί, αποδοχή, θυσίες, γέλια, αγκαλιές, χωρισμοί, αναγέννηση, χάδια, φωνές, τρυφερότητα, παθήματα, μαθήματα, τσιρότα, μαγικά φιλάκια, δυσκολίες, επιτεύξεις, λάθη, ευχαριστίες, συγνώμες, όρια, ξυπνήματα, ξενύχτια, αντοχές, παιδιά, μη αντοχές, αρρώστιες, υπομονή, και πολλά ακόμη πολλές φορές μάλιστα και κάποια ταυτόχρονα, συνήθως μπλεγμένα με την αγάπη….

Όλα αυτά και όσα δεν σκέφτηκα να γράψω, είναι αυτά που γιορτάζουμε στην γιορτή της μητέρας! Είναι αυτά που αποζητούν να ζήσουν όσες το παλεύουν και δεν τα έχουν καταφέρει ακόμη (και τους το εύχομαι). Είναι αυτά που κάποιες γυναίκες έχουν χάσει, και ο μεγαλύτερος φόβος κάθε μητέρας μήπως βρεθούν σ’ αυτή την πικρή θέση. Είναι αυτά που κάθε μια από μας πρέπει να θυμάται και να νιώθει τυχερή που τα έχει (ακόμα και τα άσχημα). Είναι αυτά που ευχόμαστε στις κόρες μας, Είναι αυτά που αγαπάμε στην μαμά μας.

 

Δεν ήξερα ότι η μητρότητα θα με άλλαζε τόσο κι όμως το έκανε. Είναι δυνατόν να σου συμβαίνουν τόσα όσα γράφω και να μην αλλάξεις?

Κυριακή! Γιορτή της μητέρας! Χρόνια πολλά μαμά μου! Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες. Χρόνια πολλά και σε μένα!

Υ.Γ. Υπάρχουν πολλά πολλά παιδιά στον κόσμο. Τα δικά μου όμως είναι αυτά που αγαπώ πιο πολύ κι από τη ζωή μου, γιατί αυτά τα δύο με έκαναν μαμά και γιατί μόνο γι αυτά είμαι …η μαμά. ❤

STOP στις αναίτιες καισαρικές!!!

Standard

kaisariki2

 

Καισαρική. Μία επέμβαση που όταν χρειαστεί, υπάρχει για να σώσει ζωές. Της μητέρας αλλά και του βρέφους που αυτή κυοφορεί. Είναι μεγάλη χαρά να υπάρχει αυτή η ιατρική παρέμβαση ώστε να αποτρέπει το χειρότερο. Τι συμβαίνει όμως, όταν αυτή την πρακτική, την χρησιμοποιούν οι γιατροί με την παραμικρή αφορμή? Και τι συμβαίνει όταν γίνεται επειδή βολεύει? Δικαιολογείται να μπαίνει σε ένα χειρουργείο μια γυναίκα, αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος?

 

Όταν σώζει ζωές, δεν σκεφτόμαστε τα αρνητικά που μια τέτοια εγχείρηση μπορεί να φέρει στην γυναίκα αλλά και στο βρέφος. Είναι πάντα καλύτερα από το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Όταν όμως μια καισαρική είναι αναίτια, τότε πολύ καλά θα κάνουμε να τα κοιτάξουμε όλα. Τότε το να συγκρίνουμε με έναν φυσιολογικό τοκετό είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε και εννοείται πως η ζυγαριά πάντα βαραίνει προς τον φυσιολογικό τοκετό με τα αμέτρητα καλά τα οποία προσφέρει. Όχι μόνο κατά την διάρκεια του τοκετού, αλλά εφόρου ζωής!

 

Ναι, μάνα είσαι κι εσύ που γέννησες με καισαρική (όπως άλλωστε κι εγώ) και δεν συζητάμε αυτό αυτή τη στιγμή. Όμως, αν ανοίξεις την καρδιά σου και κοιτάξεις καλά μέσα, μπορείς να δεις πότε ο γιατρός βρήκε μια απλή δικαιολογία, πότε απλά ήθελε να προλάβει πολλούς μαζεμένους τοκετούς, πότε ήθελε να τελειώνει με τον τοκετό σου εύκολα και γρήγορα και πότε η καισαρική ήταν αυτό που έπρεπε πραγματικά να γίνει. Όλες ξέρουμε αν ήταν δικαιολογία ή σημαντικός λόγος, αυτό που έσπρωξε τον γιατρό να κάνει καισαρική. Και αφού το γνωρίζουμε, γιατί μένουμε σιωπηλές?

 

Γιατί είναι ελεύθεροι οι γιατροί να κάνουν τόσες καισαρικές? Υπάρχει μια απάντηση σ’ αυτό, και εκεί είναι που θέλουμε να βάλουμε ένα τέλος! ΔΕΝ υπάρχει έλεγχος!!!  Παντού, σε κάθε νοσοκομείο, υπάρχει φάκελος ασθενή όπου καταγράφονται τα πάντα. Ένας φάκελος που μπορείς να πάρεις αν θέλεις. Όχι όμως στα μαιευτήρια. Εκεί δεν υπάρχει κανένας μα κανένας έλεγχος. Ο γιατρός μπορεί να σε βάλει για πρόκληση στις 38 εβδομάδες, δίχως να πρέπει να εξηγήσει σε κάποιον, τον λόγο που το κάνει. Η πρόκληση δεν προκαλεί μόνο τον τοκετό, αλλά σε περίπου 70% των περιπτώσεων, προκαλεί και καισαρικές γιατί ο τοκετός δεν προχωρά τελικά φυσιολογικά! Ο γιατρός επίσης, βρίσκει διάφορες δικαιολογίες για να σου αποδείξει τους κίνδυνος που υπάρχουν αν κάνεις φυσιολογικό τοκετό (τους κινδύνους της καισαρικής τομής και τα αρνητικά που έρχονται μαζί τα επόμενα χρόνια όπως αλλεργίες, άσθμα, μη θηλασμός, κλπ., ούτε λόγος). Δικαιολογίες για γέλια και κλάματα μαζί, που βέβαια εφόσον δεν γράφονται πουθενά, κανείς δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει γι αυτές.

 

Έχουν λοιπόν φτάσει οι καισαρικές σε επίπεδα πολύ ψηλά. Πάνω από τις μισές γυναίκες της Ελλάδας, ξαφνικά «αδυνατούν» να γεννήσουν φυσιολογικά και γεννάνε με καισαρική, ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.), δικαιολογεί μόνο ένα 15%! Τεράστια διαφορά!!!

 

Και έτσι ερχόμαστε στο δια ταύτα! Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως γυναίκες για να το αποτρέψουμε αυτό? Καταρχάς, όσο κι αν πονάει, να δούμε την αλήθεια κατάματα και να διαβάσουμε, να μάθουμε και να καταλάβουμε το θέμα των καισαρικών. Κατά δεύτερο να γίνουμε μια ομάδα, γιατί όταν πολλοί μαζί ζητάνε κάτι, τότε μπορεί να ακουστούν. Κάνουμε μια προσπάθεια λοιπόν, ώστε τώρα που το κράτος έχει ζητηθεί να δείξει μέχρι τον Μάρτη, ότι κάνει κάτι γι αυτό το ζήτημα, να ταρακουνηθεί και να αρχίσει να κινείται προς τον σωστό δρόμο.

 

Αρχικά, ας γεμίσουμε το Facebook με προφίλ με το σηματάκι που δείχνει την δυσαρέσκειά μας στην σημερινή κατάσταση. Αυτό μπορείτε να το κάνετε πατώντας στο παρακάτω λινκ.

https://twibbon.com/support/stop-unjustified-c-sections

 

kaisarikes

 

Το επόμενο βήμα, είναι να υπογράψουμε στο Avaaz ώστε να δείξουμε έμπρακτα την στήριξή μας στον σκοπό αυτό! Και εδώ να πω, ότι δεν χρειάζεται να έχεις κάνει καισαρική για να το κάνεις αυτό. Μπορεί απλά να θέλεις να στηρίξεις αυτή την προσπάθεια, για μένα αλλά και για όλες τις γυναίκες που για να γεννήσουν, πέρασαν από το χειρουργείο, δίχως να υπάρχει σαφής και αποδεδειγμένος λόγος. Που τις κοίμισαν σε πολλές περιπτώσεις (όπως την δική μου) και δεν είδαν αυτές πρώτα το μωρό τους, αλλά πάνω απ όλα,  που τους αφαίρεσαν αυτήν την ανάμνηση, αυτή την ενδυναμωτική στιγμή της γυναίκας, που γεννά το μωρό της!

 

Δεν ζητάμε κάτι τραγικό! Ζητάμε να υπάρχει έλεγχος. Να καταγράφονται τα πάντα και να αρχίσει να φαίνεται επίσημα η κατάσταση που υπάρχει στην Ελλάδα! Λογικό, κι όμως τόσα χρόνια είναι ξέφραγκο αμπέλι! Μπορείτε να υπογράψετε στο παρακάτω σύνδεσμο!

 

https://secure.avaaz.org/el/petition/YPOYRGO_YGEIAS_k_XANThO_Stamatiste_tis_ahreiastes_kaisarikes_tomes/

 

Παρακάτω σας παραθέτω το κείμενο που θα διαβάσετε στο Avaaz και το οποίο θα συνυπογράψετε. Πάμε όλοι μαζί να κάνουμε βήμα βήμα την αλλαγή! 🙂

Γιατί είναι σημαντικό;

Πριν 4 χρόνια, το Μάρτιο 2013, συνεδρίασε η επιτροπή του ΟΗΕ για την εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών (CEDAW) και κατέγραψε παρατηρήσεις για την κατάσταση των δικαιωμάτων της γυναίκας στην Ελλάδα. Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει το πλήρες κείμενο στη διεύθυνση: http%3A%2%2Fwww2.ohchr.org%2Fenglish%2Fbodies%2Fcedaw%2Fdocs%2Fco%2FCEDAW.C.GRC.CO.7.doc&usg=AFQjCNGeodpbNykS5s347v37sc6hSEfpPQ&sig2=G9fj‐CQdWHYFDXan9ZdYIA
Ανάμεσα σε άλλα, έκανε σημαντικές παρατηρήσεις για τα ψηλά ποσοστά των μη ενδεδειγμένων ιατρικά καισαρικών που πραγματοποιούνται στη χώρα μας.

Η συγκεκριμένη σύσταση της επιτροπής (παράγραφος 31.b) λέει:
«Να μειώσει (η Ελλάδα) το ποσοστό των καισαρικών που πραγματοποιούνται χωρίς ιατρική ένδειξη, με εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση του ιατρικού/νοσηλευτικού προσωπικού στον φυσιολογικό τοκετό και με εισαγωγή αυστηρού ελέγχου των ιατρικών ενδείξεων των καισαρικών τομών, προκειμένου να συμμορφωθεί με τα ποσοστά που αναγνωρίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας».

Να σημειωθεί ότι η διαπίστωση αυτή, που δεν αμφισβητήθηκε από την ελληνική αντιπροσωπεία, στηρίχτηκε μόνο σε μακροσκοπική παρατήρηση και όχι σε συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία, καθώς η χώρα μας δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρατά επίσημα στατιστικά στοιχεία για τους τοκετούς!

Η αντιπροσωπεία της Ελλάδας προσπάθησε (χωρίς να πείσει) να δικαιολογήσει τα ψηλά ποσοστά των καισαρικών στη χώρα, με επιστημονικοφανή επιχειρήματα, όπως ότι οφείλονται στην αύξηση του μέσου όρου ηλικίας των εγκύων και στον μη υγιεινό τρόπο ζωής.

Στο τέλος αυτής της Έκθεσης, ορίζεται πως η Ελλάδα θα πρέπει να συντάξει την 8η τακτική της Έκθεση τον Μάρτη 2017, στην οποία να κάνει απολογισμό των βημάτων που έκανε στους τομείς που έθιξε η CEDAW.

Με άλλα λόγια, τον άλλο μήνα η χώρα μας θα πρέπει να εξηγήσει στον ΟΗΕ γιατί δεν άλλαξε η κατάσταση, γιατί δεν πάρθηκε κανένα μέτρο για τον περιορισμό των χωρίς ιατρική ένδειξη καισαρικών.

Δεν είναι όμως αργά!

Καλούμε την κυβέρνηση να θεσμοθετήσει έστω και τώρα τα ακόλουθα:

1. Να συμπληρώνεται υποχρεωτικά πρακτικό τοκετού για όλους τους τοκετούς που πραγματοποιούνται στη χώρα από τον γιατρό, τη μαία ή όποιο άλλο πρόσωπο πραγματοποίησε τον τοκετό. Το πρακτικό αυτό να περιλαμβάνει βδομάδα κύησης που πραγματοποιήθηκε ο τοκετός, προβολή εμβρύου, τυχόν ανωμαλίες στη θέση ή προβολή του εμβρύου ή άλλους παράγοντες επιπλοκής του τοκετού, μέθοδο τοκετού, φάρμακα που χορηγήθηκαν, διάρκεια τοκετού, τυχόν επιπλοκές, αντιμετώπισή τους.

2. Το πρακτικό αυτό να υπογράφεται από τη μητέρα ως επιβεβαίωση των στοιχείων, αλλιώς να μη θεωρείται έγκυρο.

3. Το πρακτικό αυτό να χορηγείται στη μητέρα ή τον πατέρα κατά την έξοδο από το μαιευτήριο, χωρίς να χρειάζεται αίτηση, μαζί με πλήρη ιατρικό φάκελο στον οποίο να περιγράφονται όλες οι εξετάσεις και λοιπές ιατρικές πράξεις που έγιναν στη μητέρα και το παιδί και τα φάρμακα που χορηγήθηκαν.

4. Τα μαιευτήρια και νοσοκομειακές κλινικές να τηρούν όλους τους φακέλους τοκετών και να αποστέλλουν πλήρες αντίγραφο τους μαζί με στατιστικά στοιχεία που αφορούν τη διάρκεια παραμονής μητέρας‐παιδιού στο μαιευτήριο, τη χορήγηση φαρμάκων και υποκαταστάτων μητρικού γάλακτος και τις εξετάσεις και λοιπές ιατρικές πράξεις που έγιναν, σε ειδική στατιστική υπηρεσία που πρέπει να δημιουργηθεί από την κυβέρνηση, η οποία και να επεξεργάζεται τα στοιχεία.

5. Βάσει αυτών των στοιχείων να αξιολογείται από το υπουργείο υγείας η πορεία μείωσης του ποσοστού καισαρικών σε εθνικό επίπεδο, σε επίπεδο πόλης και σε επίπεδο μαιευτηρίου / νοσοκομείου. Όπως υποδεικνύει και το έγγραφο της CEDAW, σε περίπτωση που κάποιες περιοχές ή κλινικές εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά μη ιατρικά ενδεδειγμένων καισαρικών ή άλλων ιατρικών πράξεων να αποφασίζεται η παρακολούθηση, εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση του προσωπικού έως και (σε ακραίες περιπτώσεις) αναστολή λειτουργίας της κλινικής.

6. Η κυβέρνηση να δημοσιοποιεί σε τακτά χρονικά διαστήματα (το αργότερο όμως ανά εξάμηνο) σε ειδική ιστοσελίδα που θα πρέπει να δημιουργήσει για το σκοπό αυτό τα στατιστικά στοιχεία σε εθνικό επίπεδο και κατά γεωγραφική περιοχή για όλες τις πιο πάνω παραμέτρους.

7. Να αναζητηθούν οι ευθύνες για την εκχώρηση προσωπικών δεδομένων εγκύων και νεογνών από ιδιωτικά μαιευτήρια προς ιδιωτικές εταιρίες για εμπορικούς σκοπούς. Έχει διαπιστωθεί ότι ακόμα και μετά από μια προγεννητική εξέταση οι γονείς λαμβάνουν επί έτη διαφημιστικά δείγματα πανών και υποκαταστάτων μητρικού γάλακτος στο σπίτι, ανεξαρτήτως της εξέλιξης της εγκυμοσύνης.

8. Η κυβέρνηση να δημιουργήσει τηλεφωνική γραμμή καταγγελιών για παραβιάσεις των δικαιωμάτων μητέρας και παιδιού στον τοκετό.

9. Η κυβέρνηση να εκδώσει άμεσα σχετική εγκύκλιο προς τις μαιευτικές κλινικές για ενημέρωση των πιο πάνω.

Ευχές και σκέψεις!!!

Standard

happymommy

 

Παραμονή πρωτοχρονιάς σήμερα. Πρώτη φορά που τα παιδιά πήγαν μόνα τους για κάλαντα (στη γειτονιά). Μεγαλώνουν! Γύρισαν μετά από λίγο με ένα καλό κομπόδεμα. Σκέφτηκα να πάω κι εγώ 😆

Πάει λοιπόν και το 2016. Είχε τα ωραία του, είχε τα άσχημά του, είχε τα δύσκολα, τα γελαστά, όπως κάθε χρόνος που περνάει. Έτσι θα ξεκινήσει και ο νέος χρόνος. Με γέλια, με δώρα, με χαμόγελα και τραγούδια, πολύ ωραίο φαϊ και οικογένεια μαζεμένη. Θα ευχηθούμε όλοι μας να συνεχίσει όμορφο το νέο έτος και τελικά θα έρθει η επόμενη μέρα και σιγά σιγά η ρουτίνα.

Γράφω σ’ αυτό εδώ το blog από το 2008. Όταν το ξεκίνησα ήταν το πρώτο ή το δεύτερο μαμαδοblog στην Ελλάδα. Ξεκίνησα να γράφω για θηλασμούς, τοκετούς, διατροφή και το μεγάλωμα των παιδιών. Μίλησα από τις πρώτες για το attachment parenting και προσπάθησα να μεγαλώσω τα παιδιά μου με αυτές τις αρχές από την πρώτη μέρα που γεννήθηκαν. Μέσα από το blog και αργότερα μέσα από τις μαμαδο-ομάδες του facebook, γνωρίστηκα και με άλλες μαμάδες που μεγάλωναν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο. Μαθαίναμε η μία από την άλλη, συγκρίναμε τον εαυτό μας η μία με την άλλη (πρώτο λάθος) και κάποιες φορές και τα παιδιά μας επίσης (μέγιστο λάθος). Και όλο και προσπαθούσαμε να τα πάμε καλύτερα!

Και τα παιδιά μας μεγάλωναν και μεγαλώνουν. Και η κάθε πρωτοχρονιά μας μεγάλωνε και μας μεγαλώνει. Και συνεχίζουμε όλες οι μαμάδες να βρίσκουμε η μια την άλλη στο facebook και σε άλλες ομάδες. Οι ίδιες πια γνωριζόμαστε καλά, στον τομέα της μητρότητας. Έχουμε ανοίξει και τις καρδιές μας σε πολλές περιπτώσεις, εμείς που ακολουθήσαμε τις αρχές αυτές του attachment parenting και αργότερα της ενσυναίσθησης στα παιδιά μας. Και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, άρχισαν άλλες ερωτήσεις στις πιο «κλειστές» παρέες για μαμάδες. «Με τα νεύρα, τι κάνουμε ρε κορίτσια?», «Πολλά νεύρα και φωνές! Γιατί έτσι? Τι να κάνω?», κλπ… Όχι νεύρα των παιδιών. Δικά μας νεύρα. Από το πουθενά. Νεύρα…

Στις αρχές/κανόνες αυτού του μεγαλώματος υπάρχει ένας κανόνας που συνήθως δεν προσέχουμε και πολύ, υποψιάζομαι… Αυτός του να κρατάς ισορροπίες στον γάμο και στον εαυτό σου. Και ΟΚ, οι περισσότερες είμαστε προσεκτικές όσων αφορά τον γάμο, αλλά που χρόνος και που όρεξη για να ισορροπήσουμε μέσα σε όλα αυτά και τον εαυτό μας? Και εκεί έρχεται αυτό το κλισέ που παρερμηνεύεται τόσο πολύ: «Όταν η μαμά είναι καλά, τότε είναι και το παιδί!». Αυτό το κλισέ που στις ομάδες τις μαμαδίστικες παίζει τόσο μα τόσο πολύ, αλλά συνήθως παρερμηνεύεται, γιατί αυτό νομίζουμε πως σημαίνει ότι η μαμά θα είναι καλά αν αμελεί ή/και παραμελεί τα παιδιά της. Και πως γίνεται να είναι καλά η μαμά αν το μωρό κλαίει, την θέλει, αλλά αυτή έχει πάει για καφέ με φίλες? Πόσο μάλλον όταν το παρατραβά και το αφήνει να κλαίει για να κοιμηθεί γιατί αλλιώς είναι κουρασμένη το πρωί, κλπ, κλπ.

Δεν δεχόμαστε να συμβεί ποτέ κάτι τόσο εγωιστικό εκ μέρους μας με τη δικαιολογία του να είναι καλά η μαμά. Και έτσι ξεχνάμε τον εαυτό μας. Στην προσπάθειά μας να τα κάνουμε σωστά μιας και το παιδί μόνο αυτό αξίζει, ξεχνάμε την προσωπικότητα μας. Ξεχνάμε ότι δεν είμαστε ΜΟΝΟ μαμάδες και πως έχουμε όντως και άλλες ανάγκες. Μετά από θηλασμούς, babywearing, co sleeping, να είμαστε εκεί κάθε που θα κλάψει το παιδί, να του δείξουμε ότι είμαστε εκεί για να καλύψουμε τις ανάγκες του (βιολογικές και ψυχικές), πότε να πάμε για κεραμική, για καφέ, για ψώνια, για να φτιάξουμε το μαλλί? Και ποιός θα κρατήσει τα παιδιά? Αφού εμάς θέλουν βασικά πιο πολύ. Εμείς τους λέμε τα σωστά πράγματα μόλις κλάψουν. Μόλις ξυπνήσουν αν δεν δουν εμάς, στραβώνουν και μετά βγάζουν τη πίστη σ’αυτούς που τα κρατάνε και αν δεν έχουν κοιμηθεί, τότε θέλουν στήθος ή την αγκαλιά μας για να τα πάρει ο ύπνος! Σωστά?

Λάθος! Το έκανα το λάθος αυτό και το ξέρω καλά! Δεν μετανιώνω, αλλά δεν είναι ανάγκη να το κάνουν όλοι για να το μάθουν, γιατί στοιχίζει λιγάκι. Στοιχίζει στην δική μας ψυχολογία! Όταν λοιπόν κλάψει το παιδί, υπάρχει και μπαμπάς, υπάρχει ίσως και γιαγιά και παππούς. Ο καθένας θα πρέπει να μάθει το μωρό/παιδί και να μάθει να το φροντίζει. Όταν κλαίει, όταν ξυπνάει, όταν πεινάει, όταν νυστάζει. Ο καθένας με τον τρόπο του, εφόσον είναι ήπιος και σέβεται το παιδί, ο καθένας θα βρει πως μπορεί να φροντίσει το παιδί. Δεν γίνεται μόνο η μαμά. Γιατί, θα μου πείτε? Γιατί η μαμά καταπιέζει λίγο λιγο, σιγά σιγά, τα δικά της θέλω. Και όταν αυτά φτάσουν να καταπιέζονται για πολύ καιρό, τότε σκάει!

Μην με παρεξηγείσετε! Εννοείται πως δεν μπορεί η ζωή να συνεχιστεί όπως πριν. Εννοειται πως δεν συζητώ για πρακτικές που δεν σέβονται το παιδί και τις ανάγκες του. Εννοείται πως τα θέλω του μωρού γίνονται προτεραιτότητα για κάποιον καιρό, ΑΛΛΑ με ισορροπία όπως λέει και ο κανόνας του attachment parenting. Πρέπει να θυμάσαι ότι πριν να γίνεις μαμά, ήσουν και κάποια και αυτή την κάποια, πρέπει να την φροντίζεις που και που. Επίσης, πρέπει να θυμάσαι πως τα δικά σου θέλω δεν πρέπει να είναι τα μόνα που για λίγο δεν βρίσκουν αντίκρισμα. Δεν είναι μόνο δικό μας το παιδί άλλωστε. Ας μην κοιμηθεί ένα μεσημεράκι ο σύζυγος και ας κρατήσει το μωρό με κολικούς για να πας μια βόλτα. Όχι επειδή έφτασες στο ΑΜΗΝ. Πριν το φτάσεις…

Σκέφτομαι καιρό να γράψω αυτό το ποστ. Είδα πολλές μαμάδες όμως να φτάνουν στα όρια τους. Άλλες με νεύρα, άλλες με κόπωση, άλλες με ψυχοθεραπείες, με τύψεις και κλάματα. Γιατί? Γιατί δίνουμε όλο μας τον εαυτό? ΚΑΙ από που θα τον ζητήσουμε μετά? Δίνουμε τα πάντα για τα παιδιά μας και το αξίζουν, αξίζουν όλη μας την αγάπη, την φροντίδα, την ενσυναίσθηση. Αξίζουν τα πάντα, αλλά αν δώσουμε και την τελευταία μας σταγόνα, ξεμένουμε εμείς από ενέργεια. Ξέρουμε ότι οι άδειες μπαταρίες στα παιδιά μας, όταν οι βιολογικές και ψυχικές τους ανάγκες δεν είναι στο φουλ, κάνουν εκρήξεις θυμού (τα λεγόμενα tandrums). Guess what! Κι εμείς το ίδιο! Ξαφνικά θυμώνουμε με το παραμικρό, με τους πάντες και τα πάντα και ξεσπάμε στα παιδιά!

Όχι δεν λέω ότι το να μεγαλώνεις τα παιδιά με τις αρχές του attachment parenting και της ενσυναίσθησης σου κλέβει τον εαυτό σου και μετά ψάχνεσαι να τον βρεις. Λέω πως πρέπει να έχουμε ενσυναίσθηση και για τον ίδιο μας τον εαυτό και να τον φροντίζουμε. Να παραμένουμε ο εαυτός μας και όσο μπορούμε να βρίσκουμε λίγο χρόνο για εμάς τις μαμάδες που καθημερινά ξεπερνάμε τον εαυτό μας. Λέω να παραδώσουμε την σκυτάλη και στον σύζυγο, και στους παππούδες ή σε κάποιον φροντιστή που εμπιστευόμαστε. Να βρίσκουμε λίγο χρόνο που μας αφήνει να ζούμε το ΤΩΡΑ, δίχως να σκεφτόμαστε τίποτα άλλο! Και αν γυρίσουμε πίσω και μας πουν ότι το μωρό έκλαιγε ή το παιδί μας έψαχνε, να μην νιώσουμε τύψεις, αλλά να χαμογελάσουμε. Θα την βρουν και οι άλλοι την άκρη. Θα την βρουν όπως την βρήκαμε κι εμείς. Να χαμογελάσουμε, και να πάμε να πάρουμε αγκαλιά τα μικρά μας, τα οποία θα μάθουν σιγά σιγά πως και η μαμά έχει ανάγκες και φροντίζει να τις καλύπτει για να μπορεί μετά να καλύψει και των παιδιών!

Burn out mamas το λένε. Λοιπόν, όχι! Μην ξεχνάμε τον εαυτό μας. Άντρες, μην ξεχνάτε την γυναίκα που αγαπήσατε. Δεν είναι μόνο μαμά πια, θέλει λίγο χρόνο δικό της για να το θυμάται.

Σας εύχομαι ένα υπέροχο 2017! Με πολλή ενσυναίσθηση. Για τους γύρω μας αλλά και για τον ίδιο μας τον εαυτό Είμαστε πολλοί σημαντικοί για να αφήσουμε καμμένη την μπαταρία! Μην ξεχνάτε τον εαυτό σας μαμάδες! Μεγαλώνοντας και αγαπώντας τα παιδιά σας, βρείτε την χαρά που έρχεται όταν μεγαλώνετε και αγαπάτε τον εαυτό σας! Δεν είναι εγωιστικό, είναι υποχρεωτικό!!!

Καλή χρονιάαααααα ❤

Παραμύθι για την διαφορετικότητα (Αστέρης)!

Standard

Την Μαρία Παπαδοπούλου την γνώρισα στο Facebook. Την θαύμασα για την σκέψη της, τον όμορφο χαρακτήρα της και τα γλυκά της παραμύθια που πάντα καταφέρνουν να μου θολώνουν την οθόνη όταν τα διαβάζω! Γράφει παραμύθια για την διαφορετικότητα βγαλμένα από την δική της εμπειρία στην μητρότητα. Έμαθε να χαίρεται με διαφορετικά πράγματα από άλλες μαμάδες και τα παιδιά της, της έδειξαν πως να μάθει να τα μεγαλώνει, ξεχνώντας όσα γνώριζε μέχρι τότε και δίνοντάς της την τόσο αλλαγμένη ματιά που συγκινεί τους αναγνώστες της (και εμένα μέσα σ’αυτούς)! Στο μπλογ της θα διαβάσετε κι άλλα παραμύθια, και ίσως καταφέρετε να βρείτε μια ακόμη εικόνα που της ζωγράφισα για μια «τελίτσα»! Της μαμάς τα παραμύθια λεγεται 🙂

Εγώ από την άλλη, είχα πολύ καιρό να ζωγραφίσω. Με τα παιδιά, δεν είχα την ανάγκη και τον χρόνο. Το ξέχασα αυτό το πάθος μου καταχωνιασμένο μαζί με τα μπλοκ ακουαρέλας και τα χρώματα. Μας δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να βγάλουμε κάτι που αρέσει βασικά σε μας! Σκέφτομαι πάντα σε εικόνες, οπότε αυτές οι εικόνες ήρθαν στο μυαλό μου όταν διάβασα τον Αστέρη! Ελπίζω να σας αρέσουν! Το παραμύθι θα σας ενθουσιάσει σίγουρα. Σας αφήνω να το ευχαριστηθείτε…

Α Σ Τ Ε Ρ Η Σ

από την Μαρία Παπαδοπούλου

εικονογράφηση Λυδία Θεοχάρη (mamalydia)

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%821
εικονογράφηση mamalydia

Στην πλαγιά ενός βουνού, μπροστά από μια μεγάλη φουντωτή βελανιδιά, ζούσε ένα μικρό λουλούδι. Ηλιάνθη ήταν το όνομά της και της ταίριαζε πολύ γιατί τα πέταλά της ήταν κίτρινα σαν τον ήλιο και η καρδιά της λευκή όπως τα σύννεφα που τρέχουν ξέγνοιαστα στον ουρανό.

Από εκεί ψηλά κοίταζε όλα τα δέντρα στα απέναντι βουνά, το ποτάμι που κυλούσε γοργά στην κοιλάδα, τον όμορφο ουρανό που πότε ήταν ξάστερος και πότε αντάριαζε …Λες και κουβαλούσε όλα τα δάκρυα και τα χαμόγελα μαζί.

Στεκόταν αγέρωχη και άνοιγε καλά καλά τα πέταλά της, να νιώσει το γλυκό αγέρι για να δροσίζεται το καλοκαίρι. Μα το χειμώνα τα δίπλωνε γιατί κρύωνε πολύ! Και όπως όλοι ξέρουμε, ποτέ, κανένα λουλούδι ,πουθενά ,δε ντύθηκε με πανωφόρι!

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%822
εικονογράφηση mamalydia

Μια μέρα λοιπόν ,το αγέρι φύσηξε τόσο δυνατά που πήρε λίγα από τα σπόρια της και τα σκόρπισε στον αέρα. Απλώθηκαν πρώτα γύρω της παντού και μετά ακούμπησαν στο χώμα και κρύφτηκαν μέσα στις πέτρες. Η Ηλιάνθη κατάλαβε πως σε λίγο καιρό, όλο και κάποιο λουλουδάκι θα γεννιόταν από τα σποράκια της. Γι αυτό παρακαλούσε τα σύννεφα να μαζευτούν και να ρίξουν την πιο σιγανή βροχή τους.

-Ελάτε συννεφάκια μου, φέρτε τις ψιχάλες σας να δροσιστεί η γης! Προσέξτε όμως ,μη βρέξετε με δύναμη! Φοβάμαι πως το πολύ νερό θα πάρει τα σπόρια μου μακριά! Κι εγώ θέλω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν!

Έτσι κι έγινε… Δεν πέρασαν παρά μόνο μερικές μέρες κι όλος ο τόπος γύρω της γέμισε με κίτρινα μικρά λουλούδια.

-Εσύ είσαι ο Άρχος γιατί είσαι δυνατός και τα φύλλα σου μοιάζουν με στέμμα…

-Εσύ είσαι η Λυγερή γιατί κορμός σου λυγιέται σε κάθε φύσημα του ανέμου…

-Εσύ είσαι η Αρετή γιατί έχεις την πιο λευκή καρδιά από όλα τα παιδιά μου…

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%823
εικονογράφηση mamalydia

Γυρνώντας το κεφάλι της πλάι αριστερά ,βλέπει ένα μικρό μπουμπούκι. Τα φύλλα του ήταν μικρά μα δυνατά ,αλλά το μπουμπούκι του δεν έλεγε ν’ ανοίξει. Φαινόταν όμως καθαρά πως τα πέταλά του ήταν λευκά …και τι περίεργο! Έτσι όπως το κοίταζε της φάνηκε πως κουνιόταν πιο πολύ από όλα τα λουλούδια!

-Εσύ είσαι ο Αστέρης ,φωτεινός σαν τ’ αστέρια του ουρανού τις νύχτες!

Και ο καιρός περνούσε… Η Ηλιάνθη έβλεπε τα παιδιά της να μεγαλώνουν, να φουντώνουν! Τα έβλεπε να κάνουν παιχνίδια μεταξύ τους ,να λένε αστεία. Κουβέντιαζαν με τους περαστικούς ,τραγουδούσαν με την πνοή του ανέμου.

Ο Αστέρης όμως ξεχώριζε από όλα τα παιδιά της. Το μπουμπούκι του ίσα που είχε ανοίξει και μετά βίας διέκρινες τα μάτια του. Δεν μίλαγε ποτέ ,δεν έκανε αστεία με τα υπόλοιπα λουλούδια. Μόνο γύριζε το κεφαλάκι του προς τον ήλιο και τον κοιτούσε με τις ώρες… Η Ηλιάνθη του μιλούσε ,τον έπαιρνε αγκαλιά μα εκείνος δεν την κοίταζε ποτέ ,ούτε την ακουμπούσε. Τα αδέρφια του του μιλούσαν κι αυτά ,του γελούσαν ,όμως εκείνος προτιμούσε να κοιτάζει τον ουρανό, τον ήλιο, τα όμορφα σχήματα που έφτιαχναν τα σύννεφα.

Οι ρίζες του ήταν μικρές κι εκείνη φοβόταν τον δυνατό Βοριά και τον παρακαλούσε να μην φυσάει δυνατά μην τυχόν και ξεριζώσει κατά λάθος τον Αστέρη της.

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%824
εικονογράφηση mamalydia

Σε όλους φαινόταν παράξενη η συμπεριφορά του … σε όλους εκτός απ’ τη μαμά του. Τον λάτρευε τον Αστέρη της! Ίσως γιατί ένιωθε τη μοναξιά του, ίσως γιατί ένιωθε ότι την έχει πιο πολύ ανάγκη από όλα τα παιδιά της. Τέντωνε τον κορμό της κι άπλωνε τα φύλλα της για να τον πάρει αγκαλιά. Κι όταν έβρεχε ,σήκωνε τα πέταλά της έτσι ώστε να γίνονται χωνί. Μάζευε το νερό και το έριχνε στις ρίζες του. Για να ανοίξει το μπουμπούκι του καλά, χρειαζόταν φροντίδα ,αγάπη και την πιο ζεστή της έγνοια.

Ο Αστέρης μεγάλωνε και ψήλωνε όμως λέξη δεν είχε βγει από το στόμα του. Μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα που η Ηλιάνθη κοιμόταν βαθιά, είδε το πιο περίεργο όνειρο. Είδε τον Αστέρη με φτερά στην πλάτη να πετάει από πάνω της χαμογελώντας. Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή, άνοιξε τα μάτια της και τέντωσε το κορμί της για να ξεπιαστεί. Μα καθώς γύρισε το κεφάλι είδε τον Αστέρη στην άκρη του βουνού ,να τρέχει πέρα δώθε προσπαθώντας να πιάσει μια μικρή κουκουβάγια! Μα πώς; Πώς το κάνει αυτό; Πώς κατάφερε να βγάλει τις ρίζες του από το χώμα; Πώς κατάφερε να τρέξει; Κανένα άλλο παιδί της δεν μπορούσε να το κάνει αυτό αλλά ούτε και η ίδια. Τα λουλούδια είναι ριζωμένα βαθιά στη γη και δεν μπορούν να περπατήσουν…

-Αστέρηηη!!!! Μην τρέχεις κοντά στον γκρεμό!!!! Πρόσεχε ψυχή μου!!!

Μα εκείνος δεν την άκουγε…

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%825
εικονογράφηση mamalydia

Με τον καιρό ο Αστέρης δεν έτρεχε πια μόνο τις νύχτες αλλά όλη μέρα! Έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό του ,ανοιγόκλεινε τα φύλλα του λες και ήταν φτερά, λες και προσπαθούσε να πετάξει!

-Μαμά, ο Αστέρης είναι διαφορετικός από εμάς ,έλεγαν τα παιδιά της. Γιατί φέρεται έτσι; Γιατί γυρνάει γύρω γύρω; Γιατί τρέχει συνέχεια; Δεν μοιάζει με κανένα άλλο λουλούδι!

-Σε όλη τη γη… όσο πολύ κι αν ψάξετε… δεν υπάρχει κανένα λουλούδι ίδιο μ’ άλλο! Είμαστε ΟΛΟΙ διαφορετικοί! Και νομίζω πως αυτό ακριβώς κάνει τον κάθε έναν από εμάς τόσο όμορφο, τόσο μοναδικό!

Εσύ Λυγερή μου έχεις τον πιο λυγερό κορμό… όταν φυσάει ο άνεμος ,έτσι όπως κουνιέται το κορμί σου φαίνεται σαν να χορεύεις. Δεν ξέρεις όμως να λες αστεία!

Εσύ  Αρετή μου έχεις την πιο λευκή καρδιά… κι όταν τραγουδάς όλα τα λουλούδια ταξιδεύουνε με τη φωνή σου. Δεν ξέρεις όμως να χορεύεις!

Εσύ Άρχο μου είσαι γεννημένος αρχηγός, θαρραλέος ,πρώτος ανάμεσα στους πρώτους. Αλλά δεν έμαθες ποτέ να χάνεις!

Βλέπετε λοιπόν; Όλοι είμαστε διαφορετικοί και για να το πω ακόμη πιο σωστά όλοι είμαστε μοναδικοί!

-Ναι, αλλά ο Αστέρης όλο τρέχει και κάνει τρέλες.. είπε ο Άρχος.

-‘Εχετε δει ποτέ κανένα λουλούδι να τρέχει;

-Όχι …είπαν όλα μαζί με μια φωνή.

-Ο Αστέρης μας ,παιδιά μου, έχει γεννηθεί ελεύθερος! Έχει κάνει τις ρίζες του πόδια και μπορεί και πηγαίνει όπου λαχταρά η ψυχή του! Και μπορεί να μη μιλάει αλλά μας ακούει όλους!

Περνούσε ο καιρός γοργά, έτρεχε κι αυτός μαζί με τα σύννεφα ,κύλαγε σαν τη βροχή. Ποτέ, κανείς δεν κατάφερε να τον σταματήσει. Ότι κι αν γινόταν ,αυτός κοιτούσε τη δουλειά του…

Ο Άρχος ,η Αρετή και η Λυγερή ακόμη κοίταζαν τον Αστέρη παράξενα. Ψιθύριζαν μεταξύ τους κι έλεγαν πόσο διαφορετικός είναι. Λίγο λίγο σταμάτησαν πια να του μιλούν. Έτσι κι αλλιώς ,δεν τους απάντησε ποτέ…

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%826
εικονογράφηση mamalydia

Ο Αστέρης όμως άκουγε… άκουγε όλα όσα έλεγαν γι αυτόν. Μα δεν μπορούσε να μιλήσει ,δεν μπορούσε να τους πει ότι οι λέξεις τους τον πονάνε! Ήθελε να φωνάξει δυνατά ,ήθελε να τους πει ότι τους αγαπάει, ότι θέλει να τους πάρει αγκαλιά… Φοβόταν όμως τα βλέμματά τους και γι αυτό χαμήλωνε τα μάτια. Κάθε μέρα που περνούσε ένιωθε όλο και πιο θυμωμένος, όλο και πιο μόνος. Κι έτσι έτρεχε όλο και πιο πολύ και σιγά σιγά άρχισε να φωνάζει και να κλαίει.

Κανείς δεν μπορούσε να τον καταλάβει, κανείς εκτός απ’ τη μαμά του. Ένιωθε την αγάπη να ξεχειλίζει από τα μάτια της , τον ζέσταινε η έγνοια και η φροντίδα της. Ήθελε να της πει όλες τις λέξεις που είχε ακούσει ως τώρα ,ήθελε να της πει ότι μόνο κοντά της ένιωθε ασφαλής!

Πήρε λοιπόν την απόφαση να την πάρει αγκαλιά!!! Άρχισε να κουρνιάζει κάθε νύχτα στην ποδιά της. Την αγκάλιαζε σφιχτά σφιχτά , τόσο σφιχτά που η Ηλιάνθη ένιωθε να της κόβεται η ανάσα! Πόσο μεγάλη ήταν η χαρά της! Περίμενε πολύ καιρό να δει τον Αστέρη να σηκώνει το βλέμμα του , να δει το χρώμα των ματιών του! Κι εκεί λουσμένη με το φως του φεγγαριού δάκρυσε απ’ τη χαρά της…

Έφτιαξε λοιπόν το πιο γλυκό τραγούδι για να τραγουδάει στον Αστέρη της τις νύχτες. Νανούρισμα βγαλμένο απ’ την ψυχή….

« Κοιμήσου Αστέρη μου , κοιμήσου άγγελέ μου

   Κι εγώ θα φέρω εδώ , στα πόδια σου , όλες τις λέξεις να διαλέξεις…

   Να βρεις τον τρόπο να μου πεις αυτά που ονειρεύεσαι….

   Κοιμήσου Αστέρη μου , κοιμήσου θησαυρέ μου

   Μα όταν θα τρέχεις μακριά, πάρε τα μάτια μου κοντά σου!

   Πόσο όμορφη είν’ η ζωή μέσα από τη ματιά σου…»

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%827
εικονογράφηση mamalydia

Δάκρυσε το Φεγγάρι , δακρύσαν και τ’ Αστέρια ,δάκρυσε κι η Βελανιδιά που έστεκε κοντά. Κάθε βράδυ τραγουδούσαν όλοι μαζί το νανούρισμα της Ηλιάνθης στον Αστέρη. Κι η καρδιά του γέμιζε  με αγάπη , με δύναμη!

Ο Αστέρης σιγά σιγά έμαθε να τραγουδάει μαζί τους… τραγουδούσε και τα μάτια του ακτινοβολούσαν φως! Και μια νύχτα ,λίγο πιο φωτεινή από τις άλλες ,έσκυψε πάνω στη μαμά του και της ψιθύρισε  γλυκά στο αυτί….

-Σ’ αγαπάω μαμά!!!

Και το μπουμπούκι του άνοιξε διάπλατα , τόσο που φάνηκε το χαμόγελό του!

Αν δείτε ποτέ λουλούδι να τρέχει… αν ακούσετε τη νύχτα το νανούρισμα του Αστέρη , τραγουδήστε κι εσείς! Πείτε σε όλα τα πλάσματα στη γη ,πως διαφορετικοί είμαστε όλοι! Κι όταν το πουν πολλοί μαζί ,τότε θα φτιάξουμε έναν κόσμο όπου όλοι θα είναι μοναδικοί ,όμορφοι στα μάτια όλων!

Πόσο θα ήθελα να είχα τη φωνή του φεγγαριού… να του δώσω λίγη σκόνη μαγική… Και  κάθε που βλέπει ένα λουλούδι να τρέχει μες στην νύχτα , να δίνει μια με το ραβδί του και να φτιάχνει τον κόσμο γύρω του! Μέχρι να ανοίξουν όλα τα κλειστά μπουμπούκια αυτού του κόσμου!!!

                                    Όμως εγώ μαγεία δεν κρατώ…

                                    Ούτε τη γλώσσα του φεγγαριού μιλώ…

                                    Ας γίνει η αγάπη όλων , μαγικό ραβδί…

                                    Και η ζωή , σαν παραμύθι….

 %ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7%cf%828
εικονογράφηση mamalydia

Η πριγκίπισσα & το βασιλόπουλο!

Standard

πριγκιπισσα

 

Έχω, όσοι με διαβάζεται το γνωρίζετε ήδη, δύο παιδιά! Τον Γιώργο και τη Ναταλία! Είναι κατ’ εμέ δύο καταπληκτικά παιδιά και δηλώνω μαμά κουκουβάγια! Όπως η κάθε μαμά, τα παρακολουθώ και βλέπω δύο παιδιά που δύσκολα (βασικά μάλλον ποτέ) θα βρεθεί καλύτερό τους. Βλέπω και τα άλλα. Από τότε που έγινα μαμά, αγαπώ όλα τα παιδιά, πολύ περισσότερο από πριν. Τα καταλαβαίνω περισσότερο, τα θαυμάζω περισσότερο, αλλά… σαν τα παιδιά μου, δεν έχει!

 

Όταν γεννήθηκε ο γιος μου, ήταν το βασιλόπουλο όλης της οικογένειας μας. Πρώτο παιδί στην οικογένεια, τον είχαμε στα όπα όπα! Μετά ήρθε και η πριγκίπισσα μας. Και κερδίζει ακόμη επάξια τον τίτλο της, με τις τσαχπινιές και τα λούσα της!

 

Όμως, από νωρίς προσπάθησα να τους μάθω πως όσο μεγάλος θησαυρός είναι αυτά τα δύο για μας, άλλο τόσος είναι και το κάθε παιδί για τη δική του οικογένεια! Αν είναι για μένα βασιλόπουλα και πριγκίπισσες, άλλο τόσο είναι και ο συμμαθητής τους και η συμμαθήτρια τους για την μαμά τους. Όσο τα αγαπώ εγώ, άλλο τόσο αγαπάει και η Σύρια μαμά το παιδί της, η Αφρικάνα το μωρό της, κ.ο.κ. Θέλησα να τους μάθω από νωρίς, πως μπορεί να τα μεγαλώνω προσπαθώντας να τους δώσω τα καλύτερα και τα σημαντικότερα εφόδια στη ζωή τους, για να μπορέσουν να γίνουν κάποια μέρα σπουδαίοι σ’αυτό που θα επιλέξουν, αλλά το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα τυχερά παιδιά του κόσμου. Και σ’αυτά που δεν συμβαίνει, κάνουμε ότι μπορούμε για να τα βοηθήσουμε ώστε να έχουν κι αυτά ίσα δικαιώματα και ίσως κάποια μέρα, ίση θαλπωρή, αγάπη και ευκαιρίες με αυτούς!

 

Μπορεί για μένα τα παιδιά μου να είναι βασιλόπουλα και πριγκίπισσες, αλλά δεν παύουν να είναι όντως παιδιά όλου του κόσμου που πρέπει -να θέλουν- να θεωρούν το κάθε παιδί του κόσμου το ίδιο πριγκίπισσα, το ίδιο βασιλόπουλο, ανεξαιρέτως φυλής, ρουχισμού, χρημάτων, κλπ. Και αυτό, καλούμαι να τους το διδάξω εγώ και το σχολείο. Πως δηλαδή, όλα τα παιδιά είναι ίσα! Και αν σαν γονιός δεν το κάνω, καλό είναι λοιπόν το σχολείο να το κάνει για μένα! Απλή παιδαγωγική! Μην παθαίνουμε λοιπόν αμόκ! Αφού κατά βάθος, όλοι συμφωνούμε! Ας θυμώσουμε και ας φωνάξουμε για άλλα! Πιο σημαντικά… Εκεί που πραγματικά χρειάζεται! Φιλικά πάντα 😉

Happy Mother’s Day 2016!

Standard

c443ab2c22de1d0ba62b7b9184c09902

 

Είναι και φέτος η γιορτή της μητέρας! Η γιορτή για την γυναίκα που κάποτε ήταν κοριτσάκι και έπαιζε με τις κούκλες της και ονειρευόταν πως είναι μαμά. Και όταν κουραζόταν ή βαριόταν, άφηνε την κούκλα της όπου της ερχόταν και έπαιζε ότι άλλο της ερχόταν και ότι είχε όρεξη. Το κοριτσάκι που μεγάλωσε και κάποιες φορές ήθελε να παίζει με τα αγόρια και άλλες ντάντευε τα μικρότερα παιδιά της παιδικής χαράς ή της παρέας. Που άλλοτε ήταν άταχτη και απρόσεκτη και άλλες προσεκτική και μυαλωμένη. Και μεγαλώνοντας, έμαθε πως τα δάκρυα είναι για τα μικρά κοριτσάκια ή πως δεν έχει σημασία και μπορείς να κλαις όσο θέλεις και όσο μπορείς! Έμαθε πως να κρατάει τον πόνο της, ή πως να εμπιστεύεται να τον δείξει και σε άλλους.

 

Μεγαλώνοντας το κοριτσάκι, έγινε έφηβη. Εκεί έμαθε πως να επιτρέπει στους άλλους να την θεωρούν κατώτερη, ή έμαθε να πολεμάει για το δίκιο της και την ισότητα. Έμαθε να μοιράζει την αγάπη της ακόμη και όταν δεν θέλει, αλλιώς δεν θα την αγαπάνε ή έμαθε να μην τη δίνει, εκτός κι αν πραγματικά το θέλει!

 

Όταν έγινε γυναίκα το κοριτσάκι, αγάπησε. Ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε. Και αφού ένιωσε έτοιμη, έγινε μαμά! Μια μαμά, που υποσχέθηκε να μεγαλώσει ένα παιδί ελεύθερο. Ελεύθερο να κλαίει και έτσι να δείχνει τη δύναμή του. Ελεύθερο να μιλάει, να εκφράζεται, να δίνει την αγάπη του εκεί που θέλει και όταν θέλει. Ελεύθερο να διεκδικεί το δίκιο το δικό του αλλά και των άλλων. Ελεύθερο να μεγαλώνει όπως του αξίζει και όπως θέλει. Και μετά το ίδιο υποσχέθηκε και στο δεύτερο παιδί! Σε όσα παιδιά έκανε.

 

Και μη νομίζετε. Η δουλειά αυτή της μαμάς είναι δύσκολη! Ώρες ώρες πολλή δύσκολη! Γιατί ενώ είναι η ομορφότερη και η πιο σημαντική, μας φέρνει αντιμέτωπες με όλα τα κοριτσάκια που υπήρξαμε και δεν ήταν ελεύθερα. Που κράτησαν τα δάκρυά τους για να μην τα πουν κλαψιάρικα, που δεν έδειξαν τον πόνο τους για να μην τους πουν πως κάνουν σαν μικρά κοριτσάκια. Που κάποια στιγμή σταμάτησαν να νιώθουν πριγκίπισσες! Και μέσα στη δύσκολη αυτή δουλειά, μεγαλώνεις και ψηλώνεις, αλλά όπως λέει και το τραγούδι, «η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει»! Μαθαίνεις τον εαυτό σου και τον κοιτάς κατάματα. Νιώθεις ανήμπορη να συνεχίσεις, νομίζεις ότι τα κάνεις όλα σαλάτα, είσαι σίγουρη ότι ενώ έχεις καλές προθέσεις, κανείς δεν σε καταλαβαίνει. Νιώθεις ότι όλα τα κάνεις εσύ και πως θες λίγο να ανασάνεις! Όμως συνεχίζεις! Γιατί τα παιδιά σου αξίζουν τα πάντα! Είναι οι καλύτεροι δάσκαλοί σου αν τους αφήσεις και ο καλύτερος τρόπος να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου και να κάνεις ανασκόπηση και να γίνεις αυτό για το οποίο γεννήθηκες. Μπορεί αυτή λοιπόν η γυναίκα να ξέχασε πως έχει φτερά, αλλά όταν μεγαλώνει παιδιά και θέλει να τα μάθει να πετάνε, πρέπει να τους δείξει πως ανοίγουν τα φτερά τους, πως κάνουν τον πρώτο σάλτο, να πετάξει για λίγο δίπλα τους και μετά να τα αφήσει να συνεχίσουν την πτήση τους. Για να το κάνει αυτό όμως, βρίσκει ξανά τα φτερά της! Και αυτά πλέον τα χρησιμοποιεί και για δικές της ολόδικές της πτήσεις!

 

Είμαστε μαμάδες, σημαίνει πως όπως και να είμασταν σαν κοριτσάκια, όπως και να προχωρήσαμε ως έφηβες και ως γυναίκες μετά, όσο κι αν χάσαμε όλους μας τους ρόλους για κάποια περίοδο και μείναμε μαμάδες ΜΟΝΟ, πως θυμόμαστε τα πάντα κοιτάζοντας τα παιδιά μας, και μέσα από τον θαυμασμό μας και τη λαχτάρα μας να πετάξουν, κάνουμε τις ωραιότερες και πιο ελεύθερες πτήσεις της ζωής μας!

 

Χρόνια μας πολλά ΜΑΜΑΔΕΣ! Μην ξεχνάτε να πετάξετε 🙂