Category Archives: παιδί

Ο τέλειος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί!

Standard

perfect-children

 

Από το 2007 είμαι μαμά! Από το 2007, ψάχνω, διαβάζω, μελετάω, αναρωτιέμαι, στεναχωριέμαι, χαίρομαι, περηφανεύομαι, και τελικά αποφασίζω! Ποιος είναι ο τέλειος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί? Θα σας πω! Μμμμμ… Όχι από την αρχή του ποστ βρε παιδιά! Να εξηγήσω πρώτα!

 

Λοιπόν, πριν το Facebook, Υπήρχαν τα διάφορα μαμαδοφόρουμ (πριν από αυτά ήταν οι παιδικές χαρές, η γειτονιά, κλπ), διάφορα άρθρα από sites και τώρα έχει έρθει πια και το FB. Μαμάδες που μιλάνε για τα τέλεια παιδιά τους, τον τρόπο που τα μεγαλώνουν, τα συγκρίνεις με τα δικά σου, συγκρίνεις και τις μαμάδες αυτές με σένα. Άλλες φορές βγαίνεις εσύ καλύτερη, άλλες φορές χειρότερη, άλλες φορές αναρωτιέσαι πόσο πίσω είσαι! Πως στο καλό κάποιες είναι τόσο σούπερ και τι στο καλό κάνεις λάθος? Και έχοντας μπει και διαβάσει και έχοντας συμμετάσχει σε πολλά και διάφορα, τελικά έβγαλα ένα συμπέρασμα! Ή πολλά, θα δείξει πως θα πάει το ποστ! Καθώς γράφω μου έρχονται άλλωστε!…

 

Υπάρχουν κάποια πράγματα που σίγουρα, δίχως αμφιβολία, είναι σωστά. Ο θηλασμός πχ, είναι ό,τι καλύτερο. Το να αφήνεις το παιδί σου να κλαίει για να μάθει να κοιμάται, είναι μέγα λάθος. Το να το χτυπάς, επίσης! Ο φυσιολογικός τοκετός καλύτερος από μια καισαρική. Η καλή διατροφή του παιδιού, δώρο για το σώμα του. Και από κει και πέρα, αρχίζουν τα δύσκολα!

 

Φωνάζεις στα παιδιά σου όταν σου έχουν σπάσει πια τα νεύρα? Τους βάζεις τιμωρία? Τα αφήνεις να παίζουν μόνα τους δίχως ποτέ να τους πεις να μην κάνουν κάτι, ακόμη κι αν φοβάσαι ότι θα πέσουν και θα σπάσουν το κεφάλι τους? Τους λες ΌΧΙ ακόμη κι αν δεν πρόκειται για κάτι ΠΟΛΥ επικίνδυνο? Όταν κλαίνε τα πιάνεις αγκαλιά? Πως? Μπορούν να σε βλέπουν καθώς κλαίνε ή είναι το κεφαλάκι τους στον ώμο σου και άρα δεν σε κοιτάνε? Τους μιλάς με χαϊδευτικά ή με παρατσούκλια? Έχεις για τα παιδιά πολλά παιχνίδια ή όχι? Έχεις και μπάρμπι? Τα αφήνεις να βλέπουν και τηλεόραση? Τα βάζεις να μαζέψουν τα παιχνίδια τους? Τι τους δίνεις να φάνε? Πολλά κρέατα? Λίγα? Όταν μαλώνουν τα παιδιά σου, μιλάς? Τα αφήνεις να τα βρουν μόνα τους ακόμη κι αν θεωρείς ότι το ένα συνεχώς αδικείται? Και τι λες? Πως το λες? Βάζεις όρια? Τι όρια? Πως τα βάζεις? Και η λίστα συνεχίζετε! Και όσο μαθαίνεις, τόσα περισσότερα διαβάζεις. Και όσα περισσότερα διαβάζεις, τόσα περισσότερα συνειδητοποιείς πως δεν γνωρίζεις και πως κάνεις λάθος!

 

Και τελικά βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι και καταλαβαίνεις πως πρέπει να μια απόφαση και να διαλέξεις τον ένα από τους δύο δρόμους. Γιατί αλλιώς θα τρελαθείς!

 

Ή θα συνεχίσεις να διαβάζεις και να είσαι με ένα ερωτηματικό και ένα βιβλίο στο χέρι. Μια συνεχής απορία για το τι πρέπει να κάνεις. Πως να αντιδράσεις για το κάθε τι μικρό. Και όσο το κάνεις συνειδητοποιείς πως δεν ξέρεις για πόσα πράγματα και για ποια πρέπει να ψάξεις να βρεις την λύση. Είσαι χαμένη και δεν νιώθεις πια σίγουρη για το πόσο καλή μαμά είσαι. Πριν να διαβάσεις τόσα πολλά, είχες αυτό το ένστικτο. Αυτό το μητρικό ένστικτο, αλλά τώρα βλέπεις πως δεν ήταν αρκετό. Δεν είσαι πια ο εαυτός σου, πρέπει να συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο στα παιδιά και αυτό σου προκαλεί νεύρα, αλλά από την άλλη, είναι για το καλό των παιδιών. Αν τα καταφέρεις να είσαι τέλεια, θα είναι και το παιδί σου τέλειο. Και όσο και να προσπαθείς, έχεις νεύρα ρε παιδί μου! Πολλά νεύρα! Γιατί πόσο να προσπαθείς να είσαι κάτι που δεν είσαι? Και τα παιδιά? Γιατί δεν είναι τέλεια και όχι όπως θα έπρεπε να είναι βάσει του βιβλίου? Γιατί το ένα δεν σε ακούει? Το άλλο φωνάζει και επιμένει και μεταξύ τους υπάρχουν φορές που αναρωτιέσαι τι στο καλό έχεις κάνει και δεν τα πάνε καλά! Να συνεχίσεις τον δρόμο αυτό? Να συνεχίσεις για να μάθεις κι άλλα και να τα καταφέρεις κάποια στιγμή?

 

Ή να πας από το άλλο δρομάκι? Να διαβάζεις νέα βιβλία, να μαθαίνεις τριγύρω διάφορα και μετά να τα περνάς από το δικό σου ολόδικό σου φίλτρο? Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και αυτό το μητρικό ένστικτο που είναι το πιο δυνατό από οποιοδήποτε άλλο? Να καταλάβεις ότι δεν πρόκειται να τα κάνεις ΠΟΤΕ όλα τέλεια, να καταλάβεις πως δεν υπάρχει τέλειο παιδί, όσο κι αν θα το ήθελες για το παιδί σου? Να αποδεχθείς ότι θα κάνεις πολλά λάθη! Πολλά! Πως κάποια μέρα τα παιδιά σου θα στην πουν, θα σου φωνάξουν ίσως γι αυτά ή θα στα τρίψουν και στην μούρη δείχνοντάς σου ότι τα δικά τους παιδιά τα μεγαλώνουν αλλιώς. Όπως δηλαδή πρέπει κιόλας 😉 Να αποφασίσεις πως είσαι αυτή που είσαι? Πως θα προσπαθείς συνεχώς για το καλύτερο και πως θα το κάνεις με τον δικό σου τρόπο, γιατί αλλιώς δεν είσαι ο εαυτός σου και αυτόν θέλεις να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα παιδιά σου?

 

Λοιπόν τι διαλέγεις? Εγώ επέλεξα! Και δεν έχω πια τύψεις! Πριν διαβάσω όλα όσα διάβασα και έμαθα, είχα καταλάβει κάτι. Πως η αγάπη μου για τα παιδιά, αλλά και τα ίδια μου τα παιδιά μου έδειχναν πάντα τον σωστό τρόπο. Και το ξέχασα φαίνεται στον δρόμο! Ξέχασα ότι είμαι η μαμά τους! Η Λυδία! Η Μαμά Λυδία που η Ναταλία όταν γράφει το όνομά μου γράφει απλά «μαμά»! Και αυτά είναι τα παιδιά μου! Αυτά που ώρες ώρες μπορεί να μου σπάσουν τα νεύρα και να τους βάλω και τις φωνές. Αυτά που το βράδυ θα τους ζητήσω συγνώμη και θα με πάρουν αγκαλιά και θα μου πουν πόσο με αγαπούν! Που τα αγκαλιάζω και το ξέρουν ότι τα αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Που έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα χαίρομαι ακόμη πιο πολύ. Που έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα πράγματα άλλες φορές είναι πιο εύκολα τα πράγματα και άλλες πιο δύσκολα! Και μετά τα βλέπεις να κοιμούνται αγκαλιά και σου θυμίζουν πως όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι!

 

george-nat-sleeping

 

Ποιόν τρόπο διάλεξα? Χρειάζεται να σας πω?  Μα τον ΔΙΚΟ ΜΟΥ τέλειο τρόπο να μεγαλώσεις ένα παιδί φυσικά! Αυτόν που βγαίνει από την καρδιά μου! Όχι της τέλειας μαμάς! Όχι του τέλειου παιδιού! Αλλά της τέλειας και ολοκληρωτικής αγάπης! Εκεί εκπτώσεις, αμφιβολίες και αλλαγές δεν κάνω! Δεν το δέχομαι!

 

Υπάρχει το τέλειο παιδί? Η τέλεια μαμά? Ο τέλειος τρόπος μεγαλώματος? Είναι ένας και μοναδικός? Υπάρχει manual? Και δεν παίρνει αλλαγές? ΟΚ, δεν λέω να είμαστε «όσα παίρνει ο άνεμος!» αλλά από κάποιο σημείο και μετά, δεν πρέπει να είμαστε λίγο χαλαροί? Ο εαυτός μας? Ο καλύτερος εαυτός μας, έστω?

Δύο παιδιά ή ένα?

Standard

my-2

 

Πριν κάνω παιδιά, έλεγα πάντα πως θα ήθελα να κάνω τρία! Πριν κάνω παιδιά έλεγα πολλά και διάφορα διαφορετικά από αυτά που λέω τώρα βέβαια! Ο άντρας μου μεγάλωσε με άλλα τρία αδέρφια κι εγώ με έναν αδερφό μεγαλύτερό μου (2 χρόνια). Το να κάνουμε τρία παιδιά φαινόταν μια πολλή καλή ιδέα για μένα.

 

Και μετά έγινα μαμά! Του Γιώργου μου. Άλλαξε όλος ο κόσμος μου. Όλα όσα είχα φανταστεί, γι αυτό το παιδί, τα άλλαζα. Για να φανταστείτε, είχα βρει μια δουλειά και τους είχα πει ότι είμαι έγκυος και ότι θα μπορώ να ξεκινήσω 2 με 3εις εβδομάδες μετά που θα γεννούσα. Θα το κρατούσε η πεθερά μου είχα σκεφτεί, μέχρι να είναι σε ηλικία να πάει παιδικό! Το σκέφτομαι και γελάω, πραγματικά!

 

Όταν λοιπόν γέννησα, ένα ήταν ξεκάθαρο! Ότι θα το μεγάλωνα εγώ, θα το θήλαζα, θα το είχα κοντά μου μέρα νύχτα και ότι βλέψεις επαγγελματικές είχα εγώ αλλά και οι γονείς μου (που πλήρωσαν πτυχία και μεταπτυχιακά), θα περίμεναν όσο χρειαζόταν, γιατί είχα γίνει πια μαμά. Είχα ένα παιδί και ήμουν υπεύθυνη εγώ και ο άντρας μου για να το μεγαλώσουμε όπως θα θέλαμε. Συνειδητά, αποφασίσαμε να κάνουμε ότι χρειαστεί ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύω εγώ. Τα πτυχία μπήκαν στο ντουλάπι και αποδέχτηκα τον όρο full time mom, με μεγάλη μου χαρά!

 

Και το ένα παιδί, ήταν παιδί που δεν καθόταν ποτέ από βρέφος, ούτε σε ρηλάξ, ούτε σε πάρκο, ούτε σε τίποτα. Ήθελε αγκαλιά, περπάτημα, σκαρφαλώματα, πολλούς θηλασμούς, προσοχή, φροντίδα και αγάπη! Και όταν πλησίαζε τα 3 (λίγες μέρες πριν δηλαδή), ήρθε και η αδερφή του! Η Ναταλία μας 🙂

 

Κάποια στιγμή θυμάμαι την μαμά μου να μου λέει πως τα δύο παιδιά, δεν διπλασιάζουν τον χρόνο και τις δουλειές που πρέπει να αφιερώνεις γι αυτά, αλλά τον πολλαπλασιάζουν. Και είχε δίκιο! Αλλά ήμουν σίγουρη πως ήθελα και ένα δεύτερο παιδί. Αρχικά για να μεγαλώνει ο Γιώργος με ένα ακόμη αδερφάκι. Για να μην τον «κακομάθουμε» όπως καμιά φορά συμβαίνει με τα μοναχοπαίδια (αν και τελικά αυτό έχει να κάνει με τους γονείς και μόνο με αυτούς), αλλά βασικά γιατί ήθελα στη ζωή του να έχει έναν συνοδοιπόρο, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μεγαλώσει και μοιραστεί παρόμοιες εμπειρίες. Έναν άνθρωπο με τον οποίο θα ξέρει πάντα πως θα μπορεί να είναι ο εαυτός του, με τον οποίο θα τους δένει μια αγάπη και στον οποίο θα μπορεί να στηριχτεί, να θυμάται, να γελάει, όταν πια εμείς θα έχουμε φύγει….  Αργότερα και για μας κατάλαβα!

 

Η Ναταλία ήταν κι αυτή ένα μωρό που ζητούσε να θηλάσει σχεδόν όλη την ώρα, καθόταν βέβαια και λίγο περισσότερο στο λίκνο και μάλιστα κοιμήθηκε μία ή δύο φορές μόνη της καθώς έπαιζα με τον Γιώργο! Μετά ήταν κι αυτή μια ζουζούνα όπως ο αδερφός της, αλλά ακόμη πιο πεισματάρα.

 

Είχαμε ζήλιες, όχι κάτι φοβερό αλλά τις είχαμε. Ένιωθα τρομερές τύψεις, γιατί σήμαινε πως δεν κάνω καλά την δουλειά μου σαν μαμά.

 

Είχαμε και έχουμε τσακωμούς. Ξεσπάσματα του στιλ, μόνο τη Ναταλία δεν θυμώνετε ποτέ (ακόμη κι ας το κάνουμε και μάλιστα επιδεικτικά καμιά φορά για να το δει και ο Γιώργος) αλλά ο Γιώργος είναι 7 και η Ναταλία 4. Πως δίνεις σε ένα εφτάχρονο παιδί να καταλάβει πως άλλα περιμένεις από αυτό και άλλα από ένα παιδί 3 χρόνια μικρότερο? Στα μάτια τους, η αδικία είναι μεγάλη!

 

Θυμάμαι στην αρχή, όταν ακόμα ήταν μωρό η Ναταλία, που λογάκια αγάπης πολλά και τρυφερά δεν της έλεγα μπροστά στον Γιώργο. Τον έπιανα με το μάτι μου να με κοιτά με παράπονο. Κι ας του έλεγα κι αυτού μετά, του είχε μείνει το γεγονός ότι η μαμά αγαπάει πιο πολύ την μικρή! Περίμενα τα βραδινά ξυπνήματά της για να την λούσω με τρυφερά λογάκια και χάδια. Την ώρα που όλοι κοιμόντουσαν!

 

Αλλά δεν γίνεται τελικά. Όσο και να έχεις χωριστεί στην μέση, όσο κι αν προσπαθείς να μην είσαι διαιτητής, κάποιες φορές θα γίνεις, ότι και να λένε τα βιβλία. Και τότε θα είσαι άδικος με το ένα παιδί στα δικά του μάτια. Μπορεί και στα δικά σου όταν το σκεφτείς μετά. Όσο κι αν προσπαθήσεις, θα τα παίξεις. Θα φωνάξεις! Θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω, θα κουραστείς και θα ψάχνεις ώρες ώρες να δεις που στο καλό έκανες λάθος κι αν θα ήταν καλύτερα απλά να είχες μια καριέρα και να τα έβλεπες λίγο το μεσημέρι και λίγο το βράδυ πριν κοιμηθούν! Θα φτάσεις σε σημείο να αναρωτιέσαι τι στο καλό κόμπλεξ μπορεί να τους έχεις δημιουργήσει και τι θα λένε στον ψυχαναλυτή τους 20 χρόνια από τώρα! Ξαφνικά, όσο κι αν το πίστευες πριν. Απλούστατα, δεν είσαι τέλεια!

 

Και μετά αρχίζουν και μεγαλώνουν. Και τα βλέπεις που όλο και περισσότερη ώρα παίζουν όμορφα δίχως καβγάδες. Που αγκαλιάζονται και γελάνε και που στα καλά τους θα σου πουν πόσο αγαπάνε ο ένας τον άλλον! Που αρχίζεις κι εσύ να βρίσκεις και τον εαυτό σου, αυτόν που είχες πριν τον ρόλο της μαμάς, έστω και για λίγη ώρα την ημέρα. Που μπορείς ακόμη και βιβλίο να διαβάσεις καθώς αυτά απασχολούνται το ένα με το άλλο (μέχρι να μαλώσουν πάλι)!

 

Και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι καλά τα πας. Ότι αξίζει τον κόπο. Ότι ο ένας είναι όντως θησαυρός για τον άλλον, αλλά βασικά και τα δύο, ο μεγαλύτερος θησαυρός του κόσμου για σενα. Και σκέφτεσαι τελικά πως ΑΞΙΖΕΙ! Αξίζει πραγματικά, όσο δύσκολα και να τα βρίσκεις ώρες ώρες, όσο κι αν νιώθεις τύψεις πολύ συχνά, όσο κι αν για κάποιον καιρό υπάρχεις σχεδόν μόνο ως μαμά!

 

Δύσκολη η δουλειά της μαμάς ενός παιδιού! Ακόμη πιο δύσκολη η δουλειά της με δύο παιδιά! Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολη με τρία ή με περισσότερα παιδιά. Το δικό μου όριο είναι πια τα δύο! Ο θησαυρός μου είναι αυτά τα δύο παιδιά! Είμαι τόσο μα τόσο περήφανη γι αυτά και χαίρομαι που έχω την δυνατότητα να τα μεγαλώνω εγώ.

 

Πολλοί με ρωτάνε αν θα πρέπει να κάνουν κι άλλο παιδί ή να μείνουν στο ένα. Δεν μπορώ να απαντήσω αυτή την ερώτηση παρά μόνο για μένα. Και είναι σίγουρο για μένα, πως δίχως τη Ναταλία και τον Γιώργο, η οικογένειά μας δεν θα ήταν ολοκληρωμένη! Τα δύο αυτά παιδιά μου δίδαξαν πολλά πράγματα. Το πιο σημαντικό, ήταν ότι στο ένα ήμουν σίγουρη πως είμαι καλή μαμά. Στο δεύτερο άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου και να με δουλεύω ακόμη περισσότερο, μέχρι να φτάσω πάλι στο σημείο να πω ότι ναι, είμαι καλή μαμά! Δεν είμαι τέλεια! Δεν θα μπορούσα άλλωστε, όσο κι αν το έχω προσπαθήσει στο παρελθόν. Δεν θα φτάσω ποτέ στο τέλειο κι ας νόμιζα ότι μπορούσα, ΑΛΛΑ αυτό που είμαι τώρα, είναι αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά μου! Κι αυτό που είμαι τώρα, τους το προσφέρω απλόχερα, δίχως τσιγκουνιές αλλά με πολύ αγάπη!

 

Δύο παιδιά ή ένα λοιπόν? Για μένα, σίγουρα ΔΥΟ! Και πιο συγκεκριμένα, ο Γιώργος και η Ναταλία 🙂

Κοριτσίστικες αποκριάτικες στολές… της ντροπής!!!

Standard
A 1242248

αστυνομικός!

Είχα πει να μην γράψω τίποτα, αλλά δεν τα κατάφερα! Συγνώμη λοιπόν αν θα στεναχωρήσω κάποιες φίλες και γνωστές που μπορεί να διαβάσουν το άρθρο μου και να τα πάρουν μαζί μου, αλλά πραγματικά δεν άντεξα!

Το είχα προσέξει και πέρσι, το πρόσεξα και φέτος ακόμη περισσότερο. Πηγαίνοντας σε γνωστό πολυκατάστημα αλλά σερφάροντας και λίγο στο ίντερνετ για στολές κοριτσίστικες έπεσα σε κάποιες στολές που και πάλι με άφησαν με ανοιχτό το στόμα. Και πριν να κάνω παιδιά κάτι είχα προσέξει, αλλά τώρα που έχω παιδιά το προσέχω ακόμη περισσότερο! Πραγματικά καθώς περιπλανιόμουν στους διαδρόμους του καταστήματος αυτού ψάχνοντας για διάφορα αποκριάτικα αξεσουάρ για να ντύσω την Ναταλία Νεράιδα του κήπου και τον Γιώργο Luke Skywalker (έπρεπε να τις φτιάξω για να μην τις πληρώσω χρυσάφι και να είναι και του γούστου μου), είδα πολλές και διάφορες στολές! Ε, όχι! Έλεγα μέσα μου! Τι πουλάνε οι άχρηστοι ρε παιδί μου? Υπάρχει περίπτωση να τις αγοράζει κάποιος αυτές τις στολές για τις κόρες του? Στολές από 6 χρονών, sexy όσο δεν έχω ντυθεί ούτε καν εγώ ποτέ σε απόκριες ή μη! Και τελικά, είδα φωτογραφίες στο Facebook από περήφανες μαμάδες να ποστάρουν τα κοριτσάκια τους με περηφάνια, φορώντας τέτοιες στολές!

κι άλλη αστυνομικός για να μην είναι όλες ίδιες!

κι άλλη αστυνομικός για να μην είναι όλες ίδιες!

Αλλά ας πούμε ότι εγώ είμαι σεμνότυφη και δεν ντύθηκα ποτέ έτσι! Ποιος ο λόγος να ντυθεί έτσι ένα μικρό κοριτσάκι??? Αλήθεια υπάρχει λόγος? Ποιος ακριβώς? Να δείξει η μαμά ότι το κοριτσάκι της μεγαλώνει και πως θα γίνει σούπερ γκόμενα? Πως είναι σούπερ γκόμενα από τώρα? Απλά έχει πλάκα να φαίνεται sexy? Τι? Πείτε μου να καταλάβω!

γκανγκστερ!!!

γκανγκστερ!!!

Ας κάνω λοιπόν και την επόμενη ερώτηση! Στα 13-15 της αν θα θέλει την ίδια στολή για να βγει το βράδυ έξω με τους φίλους της (τότε που ΚΑΙ ή ίδια αλλά ΚΑΙ τα αγόρια φίλοι της θα ξέρουν τι εστι sexy και τον λόγο που θέλεις να είσαι sexy), θα την αφήσετε να την φορέσει? Και αν όχι, τι θα της πείτε όταν σας πει ότι στα 7 της την είχε φορέσει??? Αν τότε δεν ήταν κακό, γιατί θα είναι τώρα που μεγάλωσε κακό να ντυθεί σαν στριπτιζέρ? Γιατί έτσι είναι αυτές οι στολές ρε παιδιά! Σαν στολές που φοράνε οι στριπτιζέρ!

Γάτα???

Γάτα???

Και ΟΚ, ας πούμε ότι τότε απλά θα το θέλει εκείνη για να τραβήξει τα βλέμματα των αντρών πάνω της και δεν «κάνει»! Στα 7 τους, στα 10 τους, στα 12, γιατί είναι καλό να στρέψει τα μάτια του οποιοδήποτε άντρα πάνω του το κοριτσάκι που δεν έχει ιδέα??? Ενός άντρα που ήθελε δεν ήθελε, βλέπει μπροστά του ένα κοριτσάκι ντυμένο sexy?

Η κοκκινοσκουφίτσα!

Η κοκκινοσκουφίτσα!

Και όπως μου είπε μια καλή φίλη! Χίλιες φορές καλύτερα να τα φορέσει αν ντε και καλά θέλει, τότε που θα γνωρίζει και ένα δυο πράγματα περισσότερα και θα ξέρει ας πούμε, να αντιμετωπίσει και αυτά τα βλέμματα, παρά τώρα που έχει άγνοια και δεν ξέρει πως να προστατέψει τον εαυτό της και το σώμα της! Αλλά όπως και να ‘χει, δεν είναι αυτές οι στολές προσβολή και στο γυναικείο φύλο? Δηλαδή η αστυνομικός πρέπει να είναι σε στολή όπως φαντασιώνονται οι άντρες? Και τη νοσοκόμα? Και γενικά tη γυναίκα από την παιδική της τελικά ηλικία? Όχι δεν είναι απλά μια στολή! Είναι όλη η φιλοσοφία πίσω από αυτό! Το τι σημαίνει! Ποιος το φοράει! Να είσαι ενήλικη, κάνε ότι θες! Αλλά στο παιδί? Το οποίο παίρνει και sexy πόζες στις φωτογραφίες! Και γελάνε και καμαρώνουν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες!

Αλλιώς θυμάμαι την Μίνι!

Αλλιώς θυμάμαι την Μίνι!

Καλές μου μαμάδες! Τα κορίτσια μας και τα μάτια μας! Ας κρατήσουμε την αθωότητα τους όσο περισσότερο γίνεται. Την χάνουν που την χάνουν νωρίτερα όσο περνάνε τα χρόνια, ας μην τους την αφαιρούμε κι εμείς ακόμη γρηγορότερα επειδή μας αρέσει να βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και να φανταζόμαστε πως θα είναι όταν μεγαλώσουν! Ας έχουν στο μυαλουδάκι τους ακόμη όμορφες εικόνες, παραμύθια, νεραϊδόσκονες, και παιδικές ιστορίες! Υπάρχει πάντα και ένα όριο! Εμείς θα το βάλουμε αυτό και θα ακολουθήσουν μετά και τα καταστήματα που δέχονται να βάλουν στα ράφια τους τέτοια κατασκευάσματα! Σκεφτείτε το!

A 67626

Νοσοκόμα!

Καλές απόκριες σε όλους 🙂

Ο ρατσισμός του παιχνιδιού!

Standard

d2

 

Τρώω αρκετό ψάξιμο για να βρω τα δώρα των παιδιών τα Χριστούγεννα και αμέσως μετά για τα γενέθλια. Στόχος μου είναι, παιχνίδια που να μην χρειάζονται μπαταρίες, εκτός αν αυτές κάνουν κάτι δευτερεύον, αλλά και πάλι, το δίχως μπαταρίες μου αρέσει ακόμη περισσότερο.

 

Ψάχνω για κάποιο παιχνίδι που να βάζει το παιδί σε σκέψη, σε δημιουργικό πνεύμα, κάτι να του μάθει, κάτι να του κεντρίσει την φαντασία (εκεί διαφωνούμε και με τον άντρα μου που θεωρεί ότι το παιχνίδι πρέπει να είναι για παιχνίδι και στα γούστα του παιδιού, και το εκπαιδευτικό παιχνίδι απλά να τους το πάρεις εκτός γιορτών. Ας μην κάνουμε όμως τον ίδιο διάλογο και τώρα!). Ψάχνω από σελίδες στο ίντερνετ κυρίως και μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων για πιο φτηνές λύσεις αν υπάρχουν. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχει και το οικονομικό στη μέση…

 

Τα παιδιά μου είναι 7 και 4! Αγόρι και κορίτσι! Και φέτος συνειδητοποίησα για ακόμη μια φορά, πόσο ρατσιστικά αντιμετωπίζουν οι περισσότερες βιοτεχνίες παιχνιδιών τα παιδιά, ανάλογα με το φύλο τους! Και περιττό να σας πω πόσο ωραιότερα παιχνίδια έχουν τα αγόρια από τα κορίτσια! Πιο hands-on να το πω? Δημιουργικά, με σκέψη, με ικανότητες. Δηλαδή, πραγματικά να φρίξεις! Ειδικά στην Ελλάδα, γιατί από εξωτερικό μπορείς να βρεις πολλά όμορφα και για τα κορίτσια, με ανεβασμένο το κόστος βέβαια, μιας και αν θες το κορίτσι σου να μάθει και κάτι άλλο πλην των συνηθισμένων, πρέπει να το πληρώσεις ακριβά!

 

Σε μεγάλα παιχνιδάδικα εδώ στην Ελλάδα, μπορείς άνετα να βρεις μικροσκόπια, σετ γιατρού, σετ επιστήμονα, παιχνίδια με ξύλα, σφυριά, κλπ, ΑΛΛΑ αν το πάρεις σε κοριτσάκι θα σε κοιτάει καλά καλά νομίζοντας πως έκανες λάθος, γιατί στην συσκευασία θα έχει φωτογραφίες από αγοράκια, τα παιχνίδια θα είναι σε αγορίστικα χρώματα (αλλά αυτό το ξεπερνάμε ας πούμε)!

 

Για τα κορίτσια θα βρεις κουζινικά, ροζ συσκευασίες με κοσμήματα ή χάντρες για να φτιάξουν μόνα τους, είδη μαγειρικής, κούκλες με μπιμπερό, σετ μακιγιάζ, πιστολάκια για τα μαλλιά, κλπ! Παράδειγμα: Μετά από ψάξιμο, και μιας και η Ναταλία βλέπει ένα παιδικό με μια μικρή γιατρό, ήθελα να της πάρω ένα σετ γιατρού! Είπα να μην έχει ρε παιδί μου αγοράκι πάνω ή να είναι ντε και καλά μπλε, αλλά λίγο πιο προσεγμένο. Επέλεξα λοιπόν ένα λίγο καλύτερο μαγαζί για να της πάρω. Είχε δύο σετ. Ένα μπλε πλαστικό τσαντάκι με το σετ του γιατρού και ένα κόκκινο χαρτονένιο βαλιτσάκι με σχεδόν τα ίδια εργαλεία μέσα και ήταν παρακαλώ, σετ… νοσοκόμας!!! Ναι στο 2014!!!

 

Τα αγόρια μας παίζουν με μεκανό, με βίδες, με επιστημονικά παιχνίδια και μικροσκόπια, και τα κορίτσια με κούκλες, μεικ απ, και πρίγκιπες! Τέλεια!!! Ναι, το ξέρω πως για τα αγόρια έχει και τις κλασικές μπετονιέρες, όπλα, πολεμιστές, τέρατα, κλπ, αλλά τουλάχιστον ακόμη και στα κλασικά παιχνιδάδικα βρίσκεις και όμορφα παιχνίδια για αγόρια. Για κορίτσια όμως δύσκολα!

 

Υπάρχουν επιλογές και το γνωρίζω. Από κει ψωνίζω! Αλλά είναι σπάσιμο να το βλέπεις τόσο καθαρά μπροστά σου! Τα χαζοχαρούμενα κοριτσάκια και τα έξυπνα δυνατά αγόρια! Τώρα που η γυναίκα έχει φτάσει μέχρι το φεγγάρι, να συνεχίζουμε να ψωνίζουμε τα ίδια και τα ίδια στα παιδιά μας, να τα αποχαυνώνουμε και να τους φοράμε ρόλους και πρέπει και δεν πρέπει λόγω συσκευασίας και χρώματος! Πως το πολεμάς αυτό όλο το μέγα πρόβλημα που συνεχίζει και θα συνεχίζεται για χρόνια ακόμη!

 

Μέχρι κάποια ηλικία, στην Ναταλία δεν είχαμε αγοράσει παιχνίδι. Είχε του Γιώργου. Έπαιζε με αυτοκινητάκια, με σφυριά, με κατσαβίδια, μπάλες, κλπ! Μετά αρχίσανε τα δωράκια, άρχισε να καταλαβαίνει, άρχισε να βλέπει τα άλλα κορίτσια. Και τώρα…

 

Στη Ναταλία αρέσει το ροζ, ο Γιώργος το θεωρεί κοριτσίστικο! Και δεν μιλάω για το χρώμα. Μιλάω για την φιλοσοφία που υπάρχει πίσω από το χρώμα. Δεν θα βάλω στον Γιώργο ροζ μπλουζάκι αν δεν θέλει, αλλά θα πάρω στον Μάκη ροζ μπλουζάκι (αντρικό όχι με δαντελίτσες είπαμε), για να το δει ο Γιώργος. Θα φορέσω μπλε μπλούζα, για να το δει η Ναταλία. Θα πω στη Ναταλία για γιατρούς γυναίκες και επιστήμονες, και θα πω και στον Γιώργο για άντρες που μαγειρεύουν τέλεια, ζωγράφους κλπ. Θα τους τονίσω το γεγονός ότι δεν υπάρχει επάγγελμα που να μην μπορεί να κάνει μια γυναίκα ή ένας άντρας αντίστοιχα. Βλέπουν και τριγύρω όμως, δεν ζουν στην γυάλα! Κάνεις εσύ την υπέρβαση, το παιδί μπορεί να τσινίσει! «Μα είναι αγορίστικο αυτό μαμααααα!», το δουλεύεις ψάχνοντας παιχνίδια με ροζ χρώμα, αλλά με χρήση του μυαλού ταυτόχρονα, το πληρώνεις και αρκετά, μέχρι εκεί ωραία!

 

Πόσο θα συνεχιστεί αυτό? Και γιατί το δεχόμαστε άραγε? Από πότε αποφασίσαμε πως μεγαλώνουμε είτε αγόρια που κάποτε θα γίνουν έτοιμοι για μάχη (άλλη λέξη μου έρχεται τώρα αλλά έχει χάρη που διαβάζει και ο μπαμπάς μου το blog χαχα), επιστήμονες με μόνο την επιστήμη τους σαν εφόδιο από μικρά ή ποδοσφαιριστές και οδηγούς της Φορμουλα 1 που θα έχουν από δίπλα τους κορίτσια για τρόπαια (τα δικά μας κορίτσια), από την μια sexy ντυμένα, μέσα στο make-up και το βαμμένο μαλλί και χτενισματάκι και από την άλλη νοικοκυρεμένες καλές νοικοκυρές και μαγείρισσες, με τις οποίες βαριέσαι να ανοίξεις μια κουβέντα της προκοπής γιατί δεν έχουν ιδέα τίποτα άλλο από αυτό που θα τους πλασάρει η εκάστοτε barbie της tv? Πραγματικά μου έρχεται να λανσάρω σειρά παιχνιδιών! Ψάχνει κανείς να επενδύσει? 😆

 

Εσείς πως το αντιμετωπίζετε αυτό αλήθεια?

Το ελεύθερο παιδί!

Standard
mother-is

Μητέρα είναι αυτός που έχει μεγάλα όνειρα για σένα, αλλά μετά σε αφήνει να κυνηγήσεις τα δικά σου και σε αγαπά ακριβώς το ίδιο ❤

 

Υπάρχει ένα τριπάκι (βασικά διάφορα υπάρχουν) στο οποίο μπορεί να πέσει κάποιος, και ίσως κατά καιρούς έχω πέσει κι εγώ. Όταν ένας γονιός μεγαλώνει (ή προσπαθεί να μεγαλώσει) το παιδί του με μια ήπια διαπαιδαγώγηση, βασικά προσπαθώντας να μεγαλώσει παιδιά με τον δικό τους χαρακτήρα και όχι με αυτόν που θα άρεσε στους γονείς τους να έχουν, προσπαθώντας να μεγαλώσει παιδιά ελεύθερα, παιδιά που δεν φοβούνται τους γονείς τους, παιδιά που δεν κάνουν το σωστό επειδή φοβούνται την τιμωρία, αλλά κάνουν κάποια στιγμή το σωστό αλλά επειδή θέλουν να κάνουν το σωστό,αυτός ο γονιός ακούει πολλά και διάφορα.

 

Ακούει το πόσο κακομαθαίνει τα παιδιά του. Το ότι τα αφήνει κολλημένα πάνω του, πως δεν θα ανεξαρτητοποιηθούν, πως τους κάνει κακό, πως δεν θα γνωρίζουν πως να αντιμετωπίσουν τον κόσμο, πως δεν θα είναι σαν τα υπόλοιπα παιδιά, θα είναι μαμάκηδες, πως τα δικά τους θα τα μεγαλώσουν αλλιώς, ή τα μεγάλωσαν αλλιώς και βγήκαν σούπερ και πολλά άλλα τέτοια! Και επειδή οι περισσότεροι από μας τους γονείς, η αλήθεια είναι, μεγαλώσαμε με τον τρόπο που όλοι μάς λένε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, έχουμε και ένα μικρό ερωτηματικό ώρες ώρες στο πίσω μέρος του μυαλού μας (ειδικά στις κάποιες δυσκολίες), έχουμε την ανάγκη να δούμε τα παιδιά μας να διαψεύδουν τους φόβους των τριγύρω. Και εκεί τσουπ, σκοντάφτουμε και πέφτουμε στο τριπάκι που σας έλεγα. Και τα κάνουμε θάλασσα, γιατί ενώ γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, κάνουμε άλλα! Αυτά που μας λένε οι άλλοι ότι πρέπει να κάνουμε, ή κάτι στο ενδιάμεσο, ή κάτι άσχετο! Σαλάτα με λίγα λόγια!

 

Φαινομενικά λοιπόν, τα ελεύθερα παιδιά, δεν «κολλάνε»! Όταν θέλουν κάτι, θα επιμένουν, θα κλάψουν, θα φωνάξουν, θα διεκδικήσουν το δίκιο τους και με το δικό τους μυαλό, θα θεωρούν πως έχεις άδικο! Η επιμονή αυτή, το πείσμα και ο τσαμπουκάς τους, θα θεωρηθεί αγένεια, θα θεωρηθεί κακομάθημα του παιδιού, θα θεωρηθεί κακή διαπαιδαγώγηση. Σαν γονιός, θα ντραπείς, θα προσπαθήσεις να ηρεμήσεις το παιδί, θα παίξει και κανένα σχόλιο του στιλ, «λίγος χρόνος έχει μείνει μέχρι να βάλετε τις βάσεις για υπάκουα παιδιά!» και θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι αν κάτι περισσότερο πρέπει να κάνεις, θα μιλήσεις για τιμωρία στο παιδί, θα βάλεις τις φωνές. Γιατί κατά βάθος, θες να δουν και οι άλλοι πως τα παιδιά σου σε σέβονται! Αχ! Σε σέβονται! Γιατί άραγε μας λείπει και αποζητάμε τόσο τον σεβασμό? Και αλήθεια, νομίζουμε πως το υπάκουο παιδί αυτό κάνει? Σέβεται? Ή φοβάται? Κι εμείς μετά χαιρόμαστε μέσα στον εγωισμό μας, γιατί αν και γνωρίζουμε πως δεν είναι σεβασμός αλλά φόβος, οι άλλοι το θεωρούν σεβασμό? Τι καλά! Έχω τα καλύτερα παιδιά του κόσμου!

Και μετά έρχεται και η ανεξαρτησία. Το άλλο μεγάλο θέμα για κάποιον που δεν προσπαθεί να σπρώξει το παιδί του στην ανεξαρτησία (όσο αυτό ακόμα χρειάζεται την ασφάλεια) με κάθε κόστος! Και αφήνεις το παιδί σου κολλημένο πάνω σου, για μήνες, για χρόνια. Το κοιμίζεις κοντά σου, το κουβαλάς πάνω σου σε μάρσιπο και ακούς και πάλι σχόλια. «Μα έτσι δεν θα ξεκολλήσει ποτέ από πάνω σου» και «λογικό είναι να μην θέλει κανέναν άλλον εκτός από εσένα, αφού έτσι το έμαθες!» και «πως θα πάει σχολείο χωρίς κλάματα?» Και τελικά έρχεται ο καιρός που το παιδί θα πάει σχολείο και το αποδεικνύει πως δεν έχει πρόβλημα, είναι κοινωνικό, τα καταφέρνει! Και παίρνεις βαθιά ανάσα γιατί το απέδειξες! Χα! Γιατί έτσι θα σταματήσουν τα σχόλια. Αλλά έρχεται το δεύτερο και ενώ ξεκινά καλά το σχολείο, ξαφνικά δείχνει να σε χρειάζεται! Να κολλάει και πάλι πάνω σου και να μην θέλει κανέναν! Και εκεί αρχίζεις και νιώθεις περίεργα! Κλωνίζεσαι! Γιατί αλήθεια? Κουράστηκες? Χρειάζεται να αποδείξεις κάτι? Τι?

 

Το παιδί μου κοντεύει 4! Το άλλο, το «μεγάλο» κοντεύει 7! Δύο υπέροχα παιδιά! Πανέξυπνα, ταλαντούχα, καλά, κοινωνικά, ανεξάρτητα, ελεύθερα! Ελεύθερα να νιώσουν όπως θέλουν, να εκφραστούν όπως νιώθουν, μέχρι να μάθουν να διαχειρίζονται και τις αντιδράσεις τους! Ανεξάρτητα όταν αισθάνονται καλά, κολλημένα πάνω στην μαμά τους και τον μπαμπά τους όταν νιώθουν πιεσμένα! Αυτό δεν ήθελα? Να νιώθουν πως η μαμά και μπαμπάς είναι και θα είναι για πάντα, το λιμάνι τους? Εκεί που όσο κι αν έχουν μεγαλώσει, μπορούν να βρουν την γαλήνη και την συμπαράσταση? Αυτό δεν είναι το θέμα? Να μπορούν να αισθάνονται ελεύθερα για να διεκδικήσουν, να γελάσουν, να πετάξουν, να αποτύχουν, να κλάψουν, να θυμώσουν, να κολλήσουν μέσα στην αγκαλιά μας, δίχως να αισθάνονται κριτική, απογοήτευση και πως ο θαυμασμός μας έχει μειωθεί? Ακόμη και σε πισωγυρίσματα, σε αποτυχίες, σε άσχημες στιγμές! Αυτό θα πει σιγουριά!

 

Το ξαναλέω. Η κόρη μου κοντεύει 4! Ο γιος μου τα 7! Στα δύσκολα έρχονται κοντά μου. Ο Γιώργος πολλές φορές και στον μπαμπά του. Συζητάει, ακούει την γνώμη μας, μας λέει τις σκέψεις του. Τις όμορφες σκέψεις του, αυτές που τον κάνουν να ντρέπεται και λίγο. Αυτές που τον προβληματίζουν! Η Ναταλία, δυναμική, όταν θέλει κάτι, θα βρει τρόπο να τα καταφέρει. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα σου σπάσει τα νεύρα και θα μαλλιάσει η γλώσσα της. Θυμάμαι πως έτσι ήμουν κι εγώ! Κάπου τον έχασα αυτόν τον δυναμισμό στην πορεία. Έχω ορκιστεί να προσπαθήσω να μην της τον χάσω κι αυτής! Αυτός ο δυναμισμός της, παράλληλα με το γεγονός ότι μιλάει πολύ σωστά, μάλλον μας έχει κάνει να περιμένουμε πολλά από αυτήν. Ίσως περισσότερα από όσα πρέπει. Ίσως ξεχάσαμε και τον Γιώργο στην ηλικία της. Και τώρα τελευταία, η Ναταλία μου θύμισε πως πρέπει να θυμάμαι πως είναι ακόμη μικρή! Είναι το μωρό μου. Με χρειάζεται! Νιώθει ανασφάλεια τον τελευταίο καιρό. Προσπάθησα να την πείσω πως δεν αισθάνεται έτσι. ¨οοοοχιιιιιι, είσαι ανεξάρτητη εσύ! Σε μεγάλωσα σωστά! Γιατί να μην είσαι? Να δες το αδερφό σου!» Και τελικά κατάλαβα (νομίζω)… Είσαι το μικρό μου κοριτσάκι, σε μεγάλωσα με τον τρόπο που σε μεγάλωσα, για να νιώθεις ελεύθερη να βρίσκεσαι στην αγκαλιά μου, κολλημένη όπως παλιά, μέχρι να νιώσεις αρκετά έτοιμη να αντιμετωπίσεις ότι καινούργιο συμβαίνει στην ζωή σου! Γιατί θέλω να γίνεις τόσο γρήγορα ανεξάρτητη? Γιατί να μην με χρειάζεσαι?

 

Γιώργο μου, Ναταλία μου, είμαι εδώ! Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εύχομαι να νιώθετε ελεύθεροι να έρχεστε κοντά μας και να νιώθετε την αγάπη και τον θαυμασμό μας. Γιατί τώρα αλλά και για πάντα, σας αγαπάμε, σας θαυμάζουμε και σκεφτόμαστε μόνο τα καλύτερα και για τους δυο σας! Αυτό δεν θα το αλλάξει τίποτα! Ποτέ! Η μεγάλη μας προσδοκία, είναι να είστε αυτό που θέλετε να είστε! Συγνώμη που καμιά φορά πέφτουμε μέσα στα «τριπάκια». Κι ευχαριστούμε που μας θυμίζετε να βγούμε από κει μέσα 🙂

Καλά Χριστούγεννα!!!

Standard

DSC09766

 

Στην οικογένεια μας στη Ρόδο, η μεγάλη γιορτή του χρόνου δεν είναι η πρωτοχρονιά, αλλά τα Χριστούγεννα! Λίγο το γεγονός ότι η μητέρα μου είναι από Κύπρο (κι εκεί από τους Εγγλέζους, γιόρταζαν επίσης τα Χριστούγεννα μαζί με το άνοιγμα δώρων, κλπ), λίγο το ότι εμείς είμασταν ανυπόμονοι, ποιος ξέρει? Το σίγουρο που θυμάμαι, είναι πως δεν μας είχαν πει ποτέ για τον Άγιο Βασίλη. Ή μάλλον μας είχαν πει λίγο αργότερα που ρωτήσαμε. Μας είχαν πει ότι δεν υπάρχει! Εντάξει, δεν πάθαμε και κάτι, αλλά όταν έγινα μαμά, αποφάσισα πως κανένα παιδί δεν χάνει την εμπιστοσύνη του στους γονείς τους, επειδή κάποια στιγμή συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει ο συγκεκριμένος Άγιος!

 

Και έτσι λοιπόν, για τα παιδιά μου, υπάρχει ο Άγιος Βασίλης! Βέβαια επειδή παίρνουν δώρα από διάφορους, και στους άλλους παππούδες ο Άγιος Βασίλης έρχεται Πρωτοχρονιά, άλλα δώρα ο ένας παππούς, ο άλλος παππούς, η γιαγιάδες, οι θείοι, θείες, γονείς κλπ και ο καθένας ήθελε να ξέρουν τα παιδιά ποιος πήρε τι, βρήκα την λύση…

 

Ο δικός μας Άγιος Βασίλης, δεν φτιάχνει τα δώρα, ούτε τα διαλέγει αυτός και βέβαια δεν τα φέρνει ΜΟΝΟ στα καλά παιδιά, αλλά σε όλα τα παιδιά. Και ποιος είναι ο ρόλος του Άγιου Βασίλη λοιπόν? Θα σας πω…

 

Όλοι οι φίλοι, συγγενείς, γονείς, κλπ, αγοράζουν τα δώρα τους. Μετά, σε κάποιον προκαθορισμένο χρόνο, τα αφήνουν σε ένα μυστικό μέρος από όπου οι καλικάτζαροι τα μαζεύουν (χωρίς κανείς μας να τους έχει δει), τα πάνε στο εργαστήρι του Άγιου Βασίλη, τα αμπαλάρουν, τα ραντίζουν με μαγική αόρατη χρυσόσκονη Χριστουγεννιάτικης χαράς, μετά τα φέρνει ο Άγιος Βασίλης το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Στο τζάκι δίπλα, πριν κοιμηθούν τα παιδιά, αφήνουμε γάλα και μελομακάρουνο ή κουραμπιέ ή μπισκότο. Ο Άγιος Βασίλης πάντα θα αφήσει και λίγα ψίχουλα, θα χύσει και λίγο γάλα, θα ρίξει και κάτι κάτω, αλλά το πρωί τα μικρά θα βρουν τα δώρα που τους άφησε κάτω από το δέντρο στολισμένα! Πέρσι τα παιδιά του άφησαν ευχαριστήριο γράμμα και ο Άγιος Βασίλης τους απάντησε! Μεγάλη χαρά!!! Και μόνο αυτή η χαρά τους, όλες αυτές οι αναμνήσεις και η μαγεία που θα τους μείνει στις καρδούλες, αξίζει αυτό το «ψέμα»!

997Santa_Claus

 

Λοιπόν φέτος το πήρα ένα βήμα παραπάνω. Έβγαλα φωτογραφία το δέντρο μας, βρήκα φωτογραφία (αυτή από πάνω) από έναν Άγιο Βασίλη και έβγαλα όλα τα γύρω γύρω του, το έβαλα στο photoshop και το πρόσθεσα στην πρωτότυπη φωτογραφία. Είδη είπα στα παιδιά ότι φέτος θα προσπαθήσουμε με τον μπαμπά να κάνουμε το κομπιούτερ να τραβήξει φωτογραφία τον Άγιο Βασίλη! Και βεβαίως θα τα καταφέρουμε! Και τα μικρά περιμένω πως και πως να δω την αντίδρασή τους όταν θα δουν τον Άγιο Βασίλη μπροστά στο δέντρο τους!!!

 

Και μιας και οι περισσότεροι γιορτάζετε τον Άγιο Βασίλη την Πρωτοχρονιά , έχετε χρόνο να κάνετε κι εσείς μια τέτοια ματσαραγκιά! Αν σας αρέσει η ιδέα δηλαδή! 😉

 

Καλά Χριστούγεννα από μένα λοιπόν! Χαρούμενα, με υγεία και γεμάτα χαρά!!! 🙂

 

Santa-was-here

Παιδικοί σταθμοί και γιορτούλες!

Standard

giorth-sxoleiou

 

Έρχονται (δηλαδή ήρθαν ουσιαστικά) τα Χριστούγεννα και αρχίζουν σιγά σιγά και οι γιορτούλες των σχολείων και των παιδικών σταθμών! Τι μεγάλη συγκίνηση να βλέπεις τα παιδάκια σου ίσως και για πρώτη φορά, να παίρνου μέρος σε μια παιδική γιορτούλα στην οποία σίγουρα χρειάζεσαι χαρτομάντιλα για να μην γίνεις ρεζίλι ή να μοιάζεις με τον Alice Cooper προς το τέλος της γιορτής!!!

 

Φέτος πάει και η Ναταλία μου παιδικό σταθμό. Σε έναν υπέροχο παιδικό σταθμό που επέλεξε σχεδόν μόνη της μετά από βόλτα σε τρεις συνολικά. Δεν θα το κρύψω πως αυτός ήταν και ο δικός μου αγαπημένος, μιας και ο Γιώργος είχε πάει εκεί, όταν ήταν στην ηλικία της μικρής μας. Ένας παιδικός σταθμός που αφήνει την μαμά να μείνει μέσα, για όσο θέλει και χρειάζεται το παιδί,  ή να μείνει απ’ έξω σε έναν όμορφο χώρο πίνοντας καφεδάκι, κάτι που κάνω κι εγώ σχεδόν καθημερινά, όχι επειδή με χρειάζεται η Ναταλία (από την πρώτη μέρα μπήκε μέσα φουριόζα δίχως πρόβλημα ανασφάλειας), αλλά επειδή ο όμορφος αυτός σταθμός, είναι μακριά από το σπίτι. Μένω εκεί και διαβάζω, μπαίνω στο facebook, τα λέω με την φίλη πια Καίτη, ιδιοκτήτρια του σταθμού, παίρνω την Ναταλία, πάμε στο σχολείο του Γιώργου και μετά σπίτι… Σ’ αυτόν τον παιδικό σταθμό, τα μικρά κάνουν τις χειροτεχνίες τους και λίγο βοηθούν οι δασκάλες. Μπορεί να βγάλουν μια μουτζούρα, αλλά είναι η δική τους μουτζούρα! Αυτό δεν έχει σημασία? Τέλος πάντων. Ας μπω στο ψητό!

 

Σεπτέμβρη ξεκινούν τα παιδιά σιγά σιγά, μέχρι να συνηθίσουν πάει Οκτώβρης και λίγο μετά… ξεκινάνε οι πρόβες για την γιορτούλα του σχολείου, ξεκινούν οι χειροτεχνίες που θα πάρουν τα μικρά μαζί τους, ξεκινά ο ενθουσιασμός από τα ίδια αλλά και τις μαμάδες! Το παιδί μου θα είναι ταρανδάκι? Μπράβο Ναταλία! Το ξέρεις το ποίημα σου? Θα το μάθεις μην ανησυχείς! Ακόμα κι αν δεν το μάθεις, μας πειράζει? Όχι βέβαια!
Τι θα κάνετε Ναταλία στην γιορτή σας? Θα χορέψετε??? Μπράβοοοο! κλπ κλπ! Ενθουσιασμός και από τα μικρά που όλοοοοοι θα πάμε να την δούμε, θα την χειροκροτήσουμε και θα συγκινηθούμε!

 

Οι δασκάλες αγχώνονται! Η γιορτή πρέπει να αρέσει στους γονείς. Το κάθε παιδί να έχει ισάξιο ρόλο. Να πει σωστά το μέρος του. Να μην στεναχωρηθεί κανείς! Και τα παιδιά κάνουν κάθε μέρα πρόβα!

 

Μαμάααα, μου αρέσει πολύ να κάνω πρόβα. Και τον Νοέμβρη το ίδιο μου είπε! Η μαμά βλέπει και μια δυο πρόβες. Δάκρυα! Αχ τι θα κάνω στην γιορτή καλές μου μαμάδες! Και τον Δεκέμβρη η Ναταλία ξαφνικά, δεν θέλει να πηγαίνει στην γιορτή! Ο μουσικός έχει μακριά μαλλιά! Μα πάντα είχε! Η στολή της θα είναι ταρανδάκι και θα είναι καφέ! Μα το ήξερε από πριν και της άρεσε! Η κυρία την μάλωσε πριν καιρό! Ίσως την έθιξε, ποιος ξέρει? Και ένας συμμαθητής της την χτύπησε και πάλι πριν καιρό! Μα γιατί να το θυμηθεί τώρα!

 

Και η καλή μου Καίτη, και μια άλλη καλή φίλη, μου είπαν το αυτονόητο! Στρεσάρονται βρε με την γιορτή… Αλλάζει το πρόγραμμα του σταθμού. Πιέζονται, βαριούνται, αγχώνονται! Και η Ναταλία κλαίει όταν της λέω ότι θα πάμε σχολείο. Μετά από καιρό θα πάμε πάλι αύριο! Δεν μπορώ να φύγω ούτε για αστείο, ούτε για κάποια δουλειά από κει. Βγαίνει κλαίγοντας γιατί ξεκάθαρα πια το είπε, πως δεν της αρέσει η πρόβα! Πως δεν την νοιάζει η γιορτή, αλλά το τελευταίο το μετανιώνει, κάθε τόσο γιατί ζηλεύει που οι άλλοι θα κάνουν!

 

Θα πάμε αύριο μαζί! Αν δεν θέλει, δεν θα κάνει πρόβα. Αν δεν θέλει, δεν θα κάνει γιορτή. Θυμάμαι στην ηλικία της έτρεμα την ώρα της γιορτής. Ακόμη και στο δημοτικό δεν σήκωνα ποτέ το χέρι μου για να μου δώσουν ποίημα. Προτιμούσα να είμαι αγγελάκι σιωπηλό, δίχως φόβο κάποιου σαρδάμ, ή κάποιου λάθους. Δίχως τον φόβο να γίνω ρεζίλι μπροστά σε τόσο κόσμο! Έτσι το έβλεπα. Τα μικρά μας πόσο σίγουρο είναι πως δεν το βλέπουν έτσι? Γιατί καμιά φορά μετά το ποίημα τους ξεσπάνε σε κλάμα? Γιατί ντρέπονται να το πουν, γιατί χτυπάει η καρδούλα τους γρήγορα και η αναπνοή τους είναι κοφτή? Γιατί βαριούνται στην πρόβα? Γιατί αισθάνονται περίεργα τον τελευταίο καιρό? Αγχώνονται? Νιώθουν με τις καταπληκτικές τους κεραίες το άγχος και την αναμπουμπούλα του σταθμού?

 

Ευτυχώς στον δικό μας παιδικό, το άγχος για μια άψογη γιορτή δεν υπάρχει. Δεν τα πιέζουν πολύ, το έχω δει, αλλά όσο να’ ναι η πρώτη φορά για ένα παιδί, είναι δύσκολη! Στολές υπερπαραγωγή δεν θα φορέσουν όπως ίσως σε άλλους παιδικούς, για να μην ζοριστούν, η χορογραφία δεν θα είναι ισάξια με αυτή της λίμνης των κύκνων επίσης για να μην ζοριστούν, αλλά αν ακόμη κι αυτά τα λίγα φτάνουν για να ζορίσουν κάποια?

 

Και αναρωτήθηκα και μίλησα με την φίλη Καίτη, για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά? Δεν θα μπορούσαν να γίνονται αλλιώς οι γιορτούλες? Δίχως βαρβάτη προετοιμασία? Ένα τραγουδάκι ας πούμε? Μια έκθεση με φωτογραφίες τους, με τις χειροτεχνίες τους για να θαυμάσουμε όλοι μαζί, οι γονείς και τα παιδιά μαζεμένοι πάλι μαζί, να μιλήσουν για τους μήνες που πέρασαν. Να πει και το κάθε παιδί τι του άρεσε πιο πολύ. Ίσως να έκαναν γονείς και παιδιά μια δραστηριότητα λίγο αστειούτσικη κιόλας, να γελάσουν με τα παιδιά. Κάτι που να μην χρειάζεται να αλλάξει το όμορφο πρόγραμμα του παιδικού… Και πήρα την απάντηση! Οι γονείς περιμένουν το παιδί τους να πει ποίημα, να φορέσει στολή, να το χειροκροτήσουν! Το παιδί μου ήταν το ομορφότερο, με το πιότερο νάζι, δυσκολότερο ποίημα που όμως είπε απίθανα, τι χαριτωμένα ντράπηκε, κοίτα το μωρέ έκλαψε, κλπ κλπ! Φωτογραφίες, βίντεο και όλα τα συναφή…

 

Είμαστε εμείς ο λόγος? Και βέβαια και οι ίδιοι σταθμοί που μπαίνουν στο τρυπάκι να ευχαριστήσουν τους γονείς! Να δείξουν ίσως και τι καλός παιδικός είναι! Αλλά κι εμείς? Εγώ? Για να θαυμάσω και να θαυμάσουν και οι άλλοι μαζί μου το εκπληκτικό μου παιδί, υποκύπτω? Το αφήνω να ζοριστεί? Να ζοριστεί λίγο με την αλλαγή του σχολείου, του νέου γι αυτήν σχολείου, δεν είναι αρκετό? Θέλω να μου αποδείξει και κάτι άλλο? Γιατί? Ναι ΟΚ, θα μου πείτε, τα άλλα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα (ή δεν το εκδηλώνουν, θα ρωτήσω εγώ), ίσα ίσα που το χαίρονται (ή τους δείξαμε πως πρέπει να το χαίρονται θα ξαναρωτήσω). Επειδή ένα παιδί έχει θέμα θα σταματήσουν οι γιορτές?

 

Δεν έχει μόνο το δικό μου παιδί πρόβλημα. Ντε φάκτο! Το λένε και οι δασκάλες… Όλα (άντε όχι όλα, ας πω πολλά) σπάζονται μετά από λίγο καιρό, όλα έχουν το λίγο άγχος και ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά παιδικού σταθμού (τα μεγαλύτερα έχουν ίσως καλύτερους μηχανισμούς διαχείρισης, άλλο κεφάλαιο αυτό). Ίσως κάποια στιγμή να αναρωτηθούμε αν θα πρέπει να το υποστούν αυτό το νέο άγχος και για ποιον λόγο πρέπει να τον υποστούν… Αυτό αναρωτιέμαι… Δεν ξέρω, λέω εγώ τώρα…

 

Υ.Γ. Δοκιμάστε στη γιορτή του παιδιού σας να σκεφτείτε πως θα νιώθατε αν ανεβαίνατε στην σκηνή μπροστά σε όλο τον κόσμο, να πείτε έναν λόγο… Και μόνο στη σκέψη, η καρδιά σας θα αρχίσει να χτυπάει δυνατά! 😉

Υ.Γ. 2 Κι εγώ μπήκα στο τρυπάκι της γιορτούλας! Ακόμα εκεί μέσα είμαι, μην νομίζεται ότι τα λέω για τους άλλους…

Υ.Γ. 3 Καίτη, ευχαριστώ γιατί με άκουγες πραγματικά όταν σου μίλησα.  🙂

Παιχνίδια με γράμματα (ηλικία 2+)

Standard

PIC000390

 

Σας έχω κι άλλο παιχνιδάκι για τα μικρά σας! Εγώ το ξεκίνησα στον Γιώργο από μικρό, έτσι για να έρχεται σε επαφή με τα γράμματα.

 

Αλφαβήτα μπορείτε να βρείτε παντού. Κάρτες με τα γράμματα της Αλφαβήτας με τα οποία μπορείτε να παίξετε με τα μικρά σας, αλλά προσοχή! Τα γράμματα δεν τα μαθαίνουμε στα παιδιά με το όνομά τους (δηλ. Άλφα, Βήτα, Γάμμα, κλπ…), αλλά με τον ήχο τους. Το Άλφα δηλαδή το λέμε στα παιδιά Αααα, το Βήτα, ββββ, κλπ. Όχι βου, γου, αλλα βββ, γγγ και πάει λέγοντας. Αυτό κάνουν πλέον και στο σχολείο, αλλά αυτό τα βοηθά και στην ανάγνωση αργότερα.

 

Με τη λογική της Μαρίας Μοντεσσόρι λοιπόν, αν τα παιδιά βλέπουν κάτι, λένε κάτι και το αγγίζουν ταυτόχρονα, τότε το μαθαίνουν πολύ πιο γρήγορα, γιατί λειτουργούν πολλές αισθήσεις μαζί. Έτσι τους έφτιαξα τα δικά μου γράμματα που μοιάζουν με αυτά που έχουν και στα σχολεία Μοντεσσόρι. Πήρα μπλε και κόκκινο χαρτόνι και έκοψα τετράγωνα ίδιου μεγέθους. Πήρα επίσης και φύλο φελλού και σχεδίασα πάνω του τα κεφαλαία γράμματα της Αλφαβήτου και με ένα κοπίδι τα έκοψα. Κόλλησα σε κόκκινο χαρτόνι τα φωνήεντα και σε μπλε τα σύμφωνα.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Όταν μαθαίνουμε στα μικρά μας τα γράμματα, δεν τα μαθαίνουμε όλα μαζί, αλλά ένα ένα! Τους δείχνουμε το γράμμα, το πιάνουμε με το ένα χέρι, το λέμε σαν ήχο και με το δάχτυλό μας ακουμπάμε και «γράφουμε» το γράμμα πάνω στον φελλό. Μετά το δίνουμε στο παιδί να το κάνει μόνο του. Αυτή είναι η πρώτη επαφή με το γράμμα. Μπορούμε να πούμε και διάφορες λεξούλες που ξεκινάνε από αυτό το γράμμα, μερικές αστείες για να γελάσουμε και αυτό! Την άλλη φορά του δείχνουμε το γράμμα που έχουμε μάθει και βλέπουμε και ένα καινούργιο! Όσο το παιδί έχει όρεξη να το κάνει, αν βαρεθεί, ή αν δεν δείχνει γενικά ενδιαφέρον, το αφήνουμε για λίγο αργότερα ή για μήνες αργότερα! Από μόνο του θα θέλει να ασχοληθεί με τα γράμματα και τότε, το παραθυράκι που είναι έτοιμο να μάθει, στο μυαλουδάκι του παιδιού μας, είναι ορθάνοιχτο και ρουφάει σαν σφουγγάρι 🙂

 

Λοιπόν, εμείς το έχουμε πάρει και ένα βήμα πιο πέρα αυτό το παιχνίδι με τα γράμματα και τα δύο παιδιά μαζί κάνουν ομάδα για να παίξουν όμορφα και να γελάσουν! Τι κάνουμε?

 

Αρχικά, βάζουμε τα γράμματα σε μια σειρά κάτω στο πάτωμα. Από πριν, έχω μαζέψει διάφορα (κάμποσα) αντικείμενα που ξέρω ότι έχουν πιάσει την γκάμα όλων των γραμμάτων καμιά φορά και 2-3 ανα γράμμα. Με λίγα λόγια, αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι, αλλά αργότερα βοηθούν και τα παιδιά σ’αυτό!

 

PIC000384

 

Τα βάζω σε ένα μπολ (τα αντικείμενα, όχι τα γράμματα) και τα παιδιά πρέπει να τοποθετήσουν το κάθε αντικείμενο πάνω στο γράμμα από το οποίο ξεκινά το κάθε πράγμα. Δείτε τα δικά μας να πάρετε καμιά ιδέα και καλό παιχνίδι 🙂

 

Στα παιδιά αρέσει πολύ. Ειδικά όταν ο καθένας τους πάει και κάθεται πάνω στο γράμμα που ξεκινάει το όνομά του, ή όταν δεν έχουμε και καλά κάποιο αντικείμενο που να ξεκινάει από το Ππππ, οπότε πρέπει να βάλουμε έναν ποπό πάνω! Χαχα!

 

PIC000378

PIC000386

 

 

Γιατί δεν δίνω δεκάρα ΣΤΑ παιδιά των φαναριών!

Standard

paidi-fanarion

Δεν δίνω μόνο δεκάρα για τα παιδιά των φαναριών, ραγίζει η καρδιά μου που τα βλέπω, αλλά έχει χρόνια που πήρα την απόφαση να μην ξαναδώσω δεκάρα στα μικρά τους ικετευτικά χεράκια!

 

Πριν γεννήσω τον Γιώργο, έμενα Χαλκίδα με τον άντρα μου. Σας το έχω αναφέρει παλιότερα. Τότε, όπως όλοι ειδικά οι προ παιδιών άνθρωποι, βγαίναμε κι εμείς αρκετά συχνά. Ε, λοιπόν, ακόμη θυμάμαι ένα πολύ ευγενικό ξανθό γαλανομάτικο αγοράκι, γύρω στα 5-6 θα ήταν. Όπως φανταζόμουν ότι θα ήταν και ο δικός μου γιος, όταν κάποια στιγμή έκανα παιδί (γαλανομάτης μπαμπάς, όνειρα βλέπετε…). Πουλούσε χαρτομάντιλα!

 

«Θα θέλατε να πάρετε χαρτομάντιλα παρακαλώ?» ρωτούσε!

Πάντα στον πληθυντικό, πάντα με ένα αγνό χαμόγελο, πάντα ευγενικό και τόσο γλυκό. Το έπιανα στη συζήτηση. Από που είναι, αν πάει σχολείο, που είναι η μαμά του και ο μπαμπάς του. Δεν μου είπε ποτέ ολοκληρωμένη απάντηση. Η τσάντες μου είχαν γεμίσει χαρτομάντιλα και όποτε ερχόταν να με ρωτήσει αν ήθελα, πάντα λύγιζα και αγόραζα. Και το κοιτούσα με λύπηση και ταυτόχρονη τρυφερότητα καθώς έφευγε…

 

Μια μέρα, οδηγούσα κοντά στον δρόμο της παραλίας της Χαλκίδας. Μπροστά μου, ένα αγροτικό που οδηγούσε ένας μελαχρινός κύριος. Γύφτος? Τσιγγάνος? Δεν ξέρω! Και τότε, σταμάτησε μπροστά μου, ένα τσούρμο παιδιά πήγαν να πηδήξουν στην καρότσα του και αυτός τους απάντησε:

«Όχι ακόμη! Πάτε για άλλη μια γύρα. Θα περάσω να σας πάρω σε καμιά ώρα!»

Σοκαρίστηκα!!! Όχι ότι δεν το ήξερα! Το ήξερα, αλλά το έβλεπα μπροστά μου! Ήμουν μάρτυρας μιας καλοστημένης δουλειάς. Μιας καλοστημένης δουλειάς εις βάρος παιδιών! Από το σοκ μου, ούτε πινακίδες κατέγραψα! Προσπάθησα να την θυμάμαι, αλλά δεν τα κατάφερα! Αναρωτήθηκα αν εγώ το είδα τόσο εύκολα, γιατί το κράτος δεν το έχει δει ποτέ και γιατί δεν κάνει κάτι γι αυτά τα μικρά παιδιά! Θύμωσα και πήρα την απόφασή μου! Ποτέ πια δεν θα ξαναδώσω ούτε μια δεκάρα στα παιδιά αυτά!

 

Την επόμενη φορά που είδα το παιδάκι αυτό το γλυκό, του εξήγησα όμορφα ότι δεν θα του ξαναδώσω χρήματα, γιατί αν δεν δίνει κανείς μας, τότε δεν θα χρειάζεται να κάνει αυτό που κάνει! Έκλαιγα μέσα μου… Αναρωτιέμαι αν το κατάλαβε ή αν ένιωσε πως το προδίδω…

 

Φέτος, στην Χαλκίδα  πάλι, έπινα το καφεδάκι μου παρέα με τον Μάκη και τσουπ, ένα καστανόξανθο μακριμάλλικο κοριτσάκι με καστανοπράσινα ματάκια και όμορφα ρουχαλάκια, πουλούσε και πάλι χαρτομάντιλα. Του χαμογέλασα και του είπα πως δεν θα πάρω. Του χάιδεψα τα μαλλιά και φεύγοντας, του έπεσε ένα σκουπιδάκι από την τσέπη, το σήκωσε και το πήρε στα σκουπίδια να το πετάξει. Βούρκωσα! Ένα κοριτσάκι σαν όλα τα άλλα. Σαν το δικό μου, αντί να παίζει στις κούνιες, δούλευε επειδή είμαστε τελικά ρατσιστές, μιας και πουλάει και πιο πολλά από όσο τα μελαχρινά και άπλυτα γυφτάκια! Τα καστανόξανθα παιδιά, τα βλέπουμε πιο δικά μας. Τα γυφτάκια τα έχουμε και λίγο χεσμένα (σορρυ για τα Γαλλικά μου, αλλά αλήθεια δεν είναι?)!

 

Και χτες πάλι, έξω από μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Ρόδο πια, δύο αγοράκια περίμεναν να πάρουν τα καροτσάκια στο αυτοκίνητο για να τους μείνει το ευρώ να το πάρουν! Και γύρισα στο ένα και το ρώτησα:

«Γιατί δεν είσαι σχολείο αγόρι μου?»

«Γιατί δεν πάω!» μου απάντησε

«Γι αυτό δεν σου δίνω λεφτά να ξέρεις. Γιατί αν κανείς δεν σου δίνει, θα ήσουν σχολείο τώρα!» και μπήκα μέσα…

 

Έχει τύχει σε μεγάλους να δώσω ελεημοσύνη. Το αν είναι ψεύτες, αν δεν τα χρειάζονται πραγματικά ή αν θα πάρουν την δόση τους ή δεν ξέρω γω τι άλλο, είναι δική τους δουλειά! Ίσως δίνω για να νιώσω κι εγώ καλύτερα! Ξέρετε, ανώτερη και διάφορα τέτοια, ή επειδή νιώθω ένα τσίμπημα εκείνη την ώρα. Στα παιδιά το τσίμπημα γίνεται μαχαιριά, ναι το ομολογώ ότι ακόμη και τώρα είναι μεγαλύτερη όταν πρόκειται για ένα καλοπλυμένο παιδί που μοιάζει με τα δικά μου… Ίσως γιατί παραμένει κάποιο ρατσιστικό στοιχείο μέσα μου, ίσως όμως επειδή αναρωτιέμαι αν το έχουν κλέψει από την μαμά του, ή αν το πούλησαν οι γονείς του για να ζήσουν τα άλλα αδερφάκια τους, ή άλλα σενάρια πάντα τραγικά… Και ναι, πάντα αναρωτιέμαι αν τρώνε ξύλο ή αν τα κακομεταχειρίζονται αν δεν γυρίσουν με αρκετά χρήματα πίσω, αλλά δεν αγοράζω ΤΙΠΟΤΑ! Και σας καλώ να κάνετε το ίδιο! Γιατί, αν κανείς μας δεν δίνει ΠΟΤΕ χρήματα στα παιδιά των «φαναριών», τότε αυτά τα παιδιά δεν θα είναι πλέον εκμεταλλεύσιμα. Τότε δεν θα υπάρχει πλέον το εμπόριο αυτών των παιδιών, τότε ίσως, ΙΣΩΣ να μπορούν να ζήσουν κι αυτά μια κάποια παιδική ηλικία!

 

Πρόσφατα βγήκε νομοθεσία η οποία λέει πως αν δεις κάποιους που ζητάνε ελεημοσύνη και έχουν μαζί τους κουταβάκια που πολύ πιθανόν να είναι ναρκωμένα ή ποτισμένα με αλκοόλ για να είναι ήρεμα, μπορείς να ζητήσεις να στο δώσουν να κάνεις εξετάσεις, ώστε να το πάρουν μακριά τους, σε κάποιο φιλοζωικό σύλλογο! Και πολύ καλά έκαναν! Και έγινε βούκινο, και το μάθαμε όλοι και στο FB και παντού! Για τα παιδιά αυτά όμως? Δεν υπάρχει κάτι??? Αναρωτιέμαι…

 

Αφού λοιπόν το κράτος αδυνατεί να κάνει κάτι γι αυτά τα παιδιά και να μαζέψει όλους αυτούς τους έμπορους των παιδικών ψυχών, όσο κι αν αυτό με θυμώνει, μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι, σας παρακαλώ, ας μην δίνουμε δεκάρα ΣΤΑ παιδιά αυτά, για να τους αποδείξουμε πως δίνουμε πολύ περισσότερο από μια δεκάρα ΓΙΑ αυτά!!!

Πρώτη μέρα στο σχολείο! 2013-2014

Standard

πρωτη-μερα-σχολειο-13

Ένα περίεργο πράγμα όμως κι αυτό!? Την κάθε μέρα την ζεις, δεν περνάει τόσο γρήγορα! Κάποιες μέρες ποιο γρήγορα από τις άλλες, κάποιες μέρες πιο αργά. Τον χρόνο τον θυμάσαι. 365 μέρες συνολικά και όλες πάνω κάτω τις καταλαβαίνεις επίσης. Πως γίνεται λοιπόν ΤΑ χρόνια να περνάνε τόσο γρήγορα???

Το πρώτο μου μωρό έγινε πρωτάκι! Πήγε πρώτη μέρα σήμερα με την σάκα του στο σχολείο, πήρε τα βιβλία του και τα έφερε με χαρά στο σπίτι που ξαναμύρισε σχολείο, έκατσε στην τάξη, έμαθε τους κανόνες του σχολείου (όπως πχ το ότι δεν βάζουν τα πόδια τους πάνω στο θρανίο και ότι δεν ενοχλούν -συνέχεια- τον διπλανό τους (μεταξύ μας τώρα, το συνέχεια νομίζω πως ήταν προσθήκη του Γιώργου)), η ομάδα του κέρδισε τους αγώνες στην γυμναστική και στις 11.30, όταν χτύπησε το κουδούνι για να σχολάσουν, βγήκε έξω ενθουσιασμένος και με αγκάλιασε με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Ούτε καν θυμήθηκε να σκουπίσει το φιλί που του έδωσα στο μάγουλο! Το αγοράκι μου! Ξύπνησε ενθουσιασμένος, «μεγάλη μέρα σήμερα!» μας έλεγε!

«Μεγάλη μέρα» στο σεκόντο και η Ναταλία μας! Το δεύτερο μωρό μας, που σήμερα πήγε πρώτη μέρα παιδικό! Σε δύο κατ’ ακρίβεια για να αποφασίσει σε ποιον τελικά θα πάει από Δευτέρα! Και αποφάσισε να πάει σ’αυτόν που είχε πάει στην ίδια ηλικία και ο αδερφός της. Ξέγνοιαστος παιδικός σταθμός, γεμάτος χρώματα, ξυποληταρία, μουσική και χαρούμενα παιχνίδια! Δίχως κλάματα όπως και ο αδερφός της τότε, χάθηκε στην τάξη και βρήκε να κάνει αυτό που της άρεσε για την λίγη ώρα που την άφησα μόνη της σήμερα!

Δύο χαρούμενα παιδιά παρέδωσα σήμερα στα σχολεία τους. Δύο καλά, χαρούμενα παιδιά γεμάτα αυτοπεποίθηση και φαντασία! Δύο παιδιά έτοιμα να κατακτήσουν τον κόσμο, να τον κάνουν καλύτερο. Δύο παιδιά γεμάτα όνειρα για το μέλλον!

Δασκάλες των παιδιών μου, αυτά τα δύο παιδιά που σας εμπιστεύομαι, είναι το φως της ζωής μου. Της δικής μου και του μπαμπά τους! Γι αυτά τα παιδιά έχουμε ξοδέψει ώρες μελέτης, ώρες συζήτησης, μα πάνω απ’ όλα δίνουμε δίχως όρια, όλη μας την αγάπη και αφοσίωση. Αυτά τα ματάκια που θα σας κοιτάνε και θα είστε σαν την μαμά τους, μιας και η μαμά δεν θα είναι εκεί, θα σας εμπιστευτούν και θα σας πιστέψουν. Θα μάθουν από σας, θα σας αγαπήσουν και από σας θα μάθουν να αγαπούν το σχολείο. Όπως και όλα τα παιδιά, όλων των μαμάδων και μπαμπάδων. Μπορεί το σχολείο να μην είναι όπως θα θέλατε να είναι, να δυσκολεύεστε και να θυμώνετε που κι εσείς αλλιώς τα περιμένατε αλλά αλλιώς πρέπει να δουλέψετε, ΑΛΛΑ, αυτά τα παιδιά που σας εμπιστεύομαι εγώ σήμερα, είναι οι αγάπες μου! Σας παρακαλώ πολύ, …να το θυμάστε! 😉

Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδάκια! Από τα πιο μικρά, ως τα πιο μεγάλα! Καλή σχολική χρονιά στους δασκάλους τους! Καλή σχολική χρονιά και σε μας! 🙂

ταξηΑ