Tag Archives: αισιοδοξία

Κούτα η… μαγική!

Standard

Έχετε προσέξει πως κάθε φορά που αγοράζετε κάτι που έρχεται σε μια κάπως μεγαλούτσικη κούτα, τα μικρά σας αντί να παίξουν με το περιεχόμενο, παίζουν με την κούτα? Μπαίνουν, βγαίνουν, κάθονται μέσα, φέρνουν τις κουτάλες και την κάνουν βάρκα με κουπιά, κρύβονται μέσα, τη ζωγραφίζουν, τη σκίζουν και δεν δέχονται να την πετάξεις ακόμα κι όταν έχει γίνει ένα (ή πολλά) κομμάτι χαρτόνι!

Μετά από κάποιες αγορές τις τελευταίες μέρες, βρεθήκαμε με δύο μεγάλες κούτες (και μια μικρότερη) και η χαρά τους ήταν μεγάλη. Βέβαια κάποιες φορές υπήρχε και διπλωματικό επεισόδιο για το ποιος θα έχει την ποια κούτα. Έτσι, αποφάσισα κι εγώ να τους φτιάξω μια μαγική κούτα που θα χωράνε και οι δύο να παίζουν. Τους είπα επίσης πως τα καλύτερα παιχνίδια όλου του κόσμου και όλων των εποχών, είναι παιχνίδια που δεν τα αγοράζεις αλλά τα βρίσκεις ή τα φτιάχνεις (σας ετοιμάζω ποστ μετάφραση 😉 ). Την εποχή που διανύουμε άλλωστε, καλό είναι να συνηθίζουν στην ιδέα των όχι πολλών αγοραστών παιχνιδιών. Και όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, πολύ χαίρομαι!

Πόσες και πόσες φορές έχω πει ότι θα ήθελα να αγοράζω παιχνίδια στον Γιώργο και τη Ναταλία ΜΟΝΟ Χριστούγεννα και στα γενέθλια, αλλά για κάποιον λόγο πάντα βρίσκεται ένα παιχνιδάκι που ανοίγουν με τρελή χαρά σε άσχετη φάση? Γιατί γίνεται αυτό? Επειδή είναι φτηνούλικα και λυπάσαι να τους χαλάσεις το χατίρι? Επειδή μας αρέσει να είμαστε ο Άγιος Βασίλης πολλές μέρες τον χρόνο? Επειδή μας έπεισαν τελικά πως πρέπει να αγοράζουμε ότι μας γυαλίσει? Και μετά αδειάζω σακούλες ατελείωτες από το δωμάτιο τους για να αδειάσει και να έχουν χώρο να παίξουν. Κι αυτά δεν πολύ παίζουν. Μόνο με τα ίδια και τα ίδια, αλλά εννοείται πως αρνιούνται να πετάξουν το μεγάλο γκαράζ ή το σπαθί του Luke Skywalker, ή τον πάγκο με τα εργαλεία που τον χρησιμοποιούμε για να ακουμπάμε ότι να ‘ναι! Και ναι, το παραδέχομαι πως έχω αδειάσει πολλά παιχνίδια δίχως την άδεια του Γιώργου ή της Ναταλίας «για το καλό τους», και σιγά σιγά, ο χώρος τους ανοίγει και μένουν λίγα και καλά παιχνίδια και ΠΟΛΛΑ, πολλά όμως βιβλία!

Και έπιασα που λέτε ψαλίδι και χαρτοταινία και άρχισα να κόβω και να κολλάω. Και η κούτα έγινε μαγική. Δεν ήταν πια μια κούτα, αλλά ένα κάστρο με είσοδο, κυρίως χώρο και παρατηρητήριο. Παράθυρα, βόμβες, σπαθιά και το οικογενειακό έμβλημα πάνω από την είσοδο! Και έχει τρεις μέρες τώρα που μπαίνουν μέσα, βάζουν και τα ανθρωπάκια τους μέσα, ζωγραφίζουν το εξωτερικό, σώζει ο ένας τον άλλον ή κρύβονται από τον δράκο (βλ. μαμά) και αν και έπρεπε να μεταφέρουμε αλλού την πολυθρόνα για να χωρέσει το νέο κτηριακό συγκρότημα, ευχαριστιέμαι το γεγονός ότι τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Αν τους δώσεις κάτι απλό με το οποίο θα αφεθούν στην φαντασία τους, θα το χαρούν τόσο μα τόσο πολύ! Και γι αυτό που λέτε, είμαι σίγουρη πως παρά την κρίση, τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν δίχως να τους λείψει τίποτα! Εμείς μπορεί να στερηθούμε πολλά από αυτά που εδώ και κάποια χρόνια θεωρούμε αναγκαία αλλά ίσως και να μην είναι. Εάν έχουμε υγεία και αισιοδοξία, μαζί με μια δόση φαντασίας, θα είμαστε καλά. Μπορεί να τρώμε χόρτα και όσπρια τις διπλάσιες φορές, μπορεί να μαζευόμαστε σε σπίτια αντί να βγαίνουμε έξω (μην μου πείτε ότι δεν είναι πιο ωραίο?), μπορεί να μην έχουμε να πάρουμε τα παιδιά μας σε φροντιστήριο αλλά να κάνει ο ένας μάθημα στο παιδί του άλλου όταν υπάρχει ανάγκη, να μπαλώνουμε τα σώβρακά μας αντί να παίρνουμε καινούργια (κατά την διαφήμιση του Τζάμπο), μπορεί να ζοριστούμε λιγάκι ή και πολύ, αλλά τα παιδιά θα είναι παιδιά. Θα παίζουν ακόμα και με τα τάπερ της μαμάς, τα βότσαλα, τα ξύλα και τα χαρτιά. Θα φτιάχνουν τα δικά τους παιχνίδια και θα περνάνε καλά εφόσον τους δείξουμε ότι όλα είναι σούπερ! Θα μάθουμε κι εμείς ότι η ζωή είναι όντως σούπερ, αρκεί να εστιάζεις εκεί που σε κάνει να χαμογελάς και όχι εκεί που είναι μαύρα!

Μπορεί να σας ακούγομαι τελείως στο lala-land αλλά η αλήθεια είναι πως το έχω επιλέξει. Είμαι έτοιμη για ότι είναι να έρθει, για όταν έρθει. Δεν διαβάζω και δεν πολύ βλέπω τις απαισιόδοξες ή/και πραγματικές προγνώσεις. Δεν θέλω! Αυτές δεν έχουν ίχνος αισιοδοξίας, μόνο τρομοκρατία υπάρχει. Δεν αφήνω λοιπόν κανέναν να μου ποδοπατήσει την δική μου πραγματικότητα. Είμαι μαμά! Έχω δύο παιδιά! Η οικογένεια μας δεν θα πάψει να χαμογελά και να περνά καλά όσο περνά από το χέρι μας. Αν είμαστε καλά, μπορούμε να βλέπουμε το ουράνιο τόξο ακόμα κι όταν έχει συννεφιά!

Άλλα θα έγραφα και άλλα έγραψα τελικά! Την κούτα μας ήθελα να σας δείξω απλά… Αυτό θα πει παραλήρημα?! 😆

Βροχούλα!

Standard

Σήμερα, ξυπνήσαμε και μόλις τεντώσαμε λίγο τα αφτιά μας, καταλάβαμε ότι ρίχνει πολύ ψιλή βροχούλα. Ήλιος με βροχή. Από αυτή τη βροχή που η φύση γυρνάει στα σύννεφα και λέει ευχαριστώ για το πότισμα και την δροσιά δίχως αέρα,δίχως την παραμικρή καταστροφή (στα αυλάκια των δέντρων, κλπ).  Από αυτή που κάνει την μαμά μου και τον μπαμπά μου να ξεκινούν την μέρα τους χαμογελαστοί, μιας και δεν έχουν πότισμα σήμερα!

Ήλιος και βροχή. Ήξερα να ψάξω για ουράνιο τόξο και όντως υπήρχε ένα μεγάλο και λαμπερό στον ουρανό.

«Γιώργο! Ουράνιο τόξο! Έλα να το δεις!» Και το χαμόγελο αμέσως έλαμψε στο στόμα και τα ματάκια του! Και συνεχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για το σχολείο.

Καλό φθινόπωρο λοιπόν!! Λίγο καθυστερημένα μπαίνουμε κι εμείς (στη Ρόδο) στο φθινόπωρο με «υποσχέσεις» οτι από κατακλυσμό τουλάχιστον, δεν θα πνιγούμε (κατά την βίβλο, ο Θεός έβγαλε ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό μετά τον κατακλυσμό, και ήταν η υπόσχεσή του προς τους ανθρώπους, ότι δεν πρόκειται να ξανακάνει κάτι τέτοιο). Βέβαια, τις μέρες που διανύουμε, αναρωτιέμαι αν θα πνιγούμε από την χρεωκοπία ή τα νέα μέτρα που όλο και θα έρχονται.

Φτιάχνω τον πρώτο ζεστό καφέ του χειμώνα,κοιτάζω την αγουροξυπνημένη μου κόρη που πίνει το milk shake της… Η ζωή είναι όμορφη! Όσα κι αν έχουμε ή δεν έχουμε, το ουράνιο τόξο και  το  ψιλόβροχο μπορούν πάντα να μας κάνουν να χαμογελάμε και να νιώθουμε αισιόδοξοι 😉

Καλό φθινόπωρο και καλό χειμώνα να έχουμε!!!