Tag Archives: αλλαγή

Τα παιδιά αξίζουν διαφορετικά σχολεία!!!

Standard

sxoleio2

 

Το ξέρω πως ακόμη δεν έφτασε ο Αύγουστος, αλλά εμένα μου φαίνεται πως ο Σεπτέμβρης πλησιάζει γρήγορα! Και Σεπτέμβρης σημαίνει, κεφάλια μέσα και αρχή νέου σχολικού έτους. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η δευτέρα δημοτικού που θα πάει φέτος ο Γιώργος θα είναι πιο εύκολη, όπως λένε όλοι και το εύχομαι.

 

Η περσινή χρονιά, αν και ο Γιώργος τα πήγε μια χαρά, είχε τις δυσκολίες της. Και ο λόγος των δυσκολιών αυτών ήταν το άγριο σύστημα που υπάρχει στην Ελλάδα και σε πολλές χώρες του κόσμου. Ένα σύστημα που δεν σέβεται τον μαθητή, αλλά τον πιέζει να μάθει με τρόπο που αποδεδειγμένα δεν είναι ο τρόπος που μαθαίνουν τα παιδιά. Με έναν τρόπο που βάζει την σκέψη σε κουτάκια. Αλλά, αν και δεν δουλεύει,  συνεχίζει και συνεχίζει και που θα πάει δεν γνωρίζω.

 

Κρέμεσαι από τον κάθε δάσκαλο και την τύχη να σου πέσει ένας καλός και ορεξάτος, ώστε το παιδί σου να αγαπήσει την μάθηση. Ζηλεύω τα παιδιά στον Φουρφουρά και τα παιδιά που φοιτούν στα δημόσια σχολεία της Φύσης και των Χρωμάτων τα οποία ίσως και να μην γνωρίζουν πόσο τυχερά είναι! Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να γυρίσω τα μυαλά του διευθυντή του σχολείου του γιου μου να κάνει μια αλλαγή έστω μικρή προς αυτή την κατεύθυνσή. Υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω.

 

Δεν θέλω να προσβάλω όλες τις λαμπρές εξαιρέσεις των δασκάλων που λειτουργούν με ενσυναίσθηση και σεβασμό προς τους μαθητές τους, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μπορέσουν να κάνουν το μάθημά τους ενδιαφέρον και να κινήσουν την περιέργεια των παιδιών για μάθηση! Είμαι σίγουρη πως υπάρχετε εκεί έξω, οπότε μην με βομβαρδίσετε με σχόλια για το πόσο δύσκολη είναι η δουλειά των δασκάλων. Είμαι σίγουρη γι αυτό! Και γνωρίζω πως δεν πληρώνεται αρκετά, όπως πολλά άλλα επαγγέλματα. Όμως το επιλέξατε για κάποιον λόγο, σωστά? Δεν θέλω να προσβάλω γενικά με το σημερινό μου άρθρο. Έκκληση κάνω. Σε γονείς και δασκάλους! Εσείς δάσκαλοι, που δεν είστε ευχαριστημένοι με το σύστημα, αυτό που θα μπορούσατε να κάνετε, είναι να δείτε αν μπορείτε να αλλάξετε σιγά σιγά τα μυαλά των συναδέλφων σαν ώστε η Ελλάδα να αλλάξει το σύστημα των σχολείων της και να γίνουν σχολεία σαν αυτά στον Φουρφουρά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, που έχουν ξεκινήσει να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Εσείς γονείς (κι εγώ μαζί), πρέπει να απαιτήσετε αυτή την αλλαγή και να βοηθήσετε να γίνει! Για τα παιδιά μας πρόκειται άλλωστε!

 

Ποιος ο λόγος? Ξέρετε κάτι? Όταν το παιδί μου πήγε δημοτικό την περσινή χρονιά, δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Ήμουν σίγουρη πως θα διαφωνούσα με πολλά και είπα πως παρ’όλα αυτά, εγώ θα διατηρήσω τον σεβασμό του Γιώργου προς την δασκάλα του. Θα βρίσκω τρόπους να την δικαιολογώ χωρίς να συμφωνώ απόλυτα μαζί της και θα μείνω χαλαρή στο τι, πως και πόσο ο Γιώργος θα ασχολείται με τις εργασίες του για το σπίτι. Δεν μας ενδιαφέρουν τα αυτοκόλλητα του είπα. Η προσπάθεια μας ενδιαφέρει. Όλα καλά μέχρι εδώ? Ε λοιπόν, έχω να σας πω κάτι! Αυτό δεν λειτουργεί τελικά!

 

Και τώρα θα σας πω και τον λόγο δίνοντας μερικά παραδείγματα μέσα από την τάξη, όχι απαραίτητα από την δική μας τάξη, αλλά και άλλα παραδείγματα, από διαφορετικές τάξεις, από διαφορετικά σχολεία!

 

sxoleio1

 

Ξέρετε γιατί δεν λειτουργεί η δική μου προσπάθεια να κάνω ένα παιδί που θα είναι πιο χαλαρό και δεν θα νιώθει φόβο? Γιατί όταν μια δασκάλα βάζει αυτοκόλλητο σε μια φωτοτυπία, που άλλες φορές είναι σούπερ αυτοκόλλητο, άλλες όχι τόσο σούπερ, άλλες φορές γράφει μπράβο, άλλες πολύ καλά, άλλες φορές βάζει θαυμαστικά, άλλες ερωτηματικό και άλλες στεναχωρημένη φατσούλα σε σφραγίδα, είναι βαθμολογία! Στο πρωτάκι??? Όταν στην πρώτη φωτοτυπία του χρόνου δεν παίρνουν όλα το ίδιο αυτοκόλλητο, είναι τρομοκρατία για το παιδί! Και όταν η φωτοτυπία του κάθε μαθητή περνάει μπροστά από όλους τους μαθητές για να δουν όλοι πόσο καλά ή χάλια έκανες την φωτοτυπία σου, είναι απλά έλλειψη σεβασμού!

 

Όταν από την πρώτη εβδομάδα που πάνε σχολείο τα παιδιά, μαθημένα σε ένα νηπιαγωγείο, όπου έπαιζαν και βόλταραν και μιλούσαν μέσα στην τάξη, μπαίνουν τιμωρία στον πίνακα όρθια για να μάθουν να μην το ξανακάνουν, είναι στην καλύτερη, μια κακή αρχή! Όταν από τις τάξεις της πρώτης δημοτικού, ακούγονται αγριοφωνάρες και απειλές, είναι λεκτική κακοποίηση! Όταν δασκάλα σπάει το μολύβι του μαθητή της παραδειγματικά μέσα στην τάξη, είναι κακοποίηση επίσης. Και όταν μετά η δασκάλα αυτή τους κάνει χίλια δυο όμορφα πράγματα στην τάξη με πλαστελίνες, με βίντεο, τραγούδια κλπ αφού τα παιδιά έχουν υποστεί όλα τα παραπάνω, τότε είναι σχιζοφρένεια! Πώς θα αισθανόταν η ίδια η δασκάλα σε ένα συνέδριο για εκπαιδευτικούς αν όταν μίλησε στον διπλανό της ή έγραφε ένα sms στο κινητό της, ο ομιλητής της άρπαζε το κινητό, το έσπαγε και την έβαζε να κάτσει όρθια μπροστά σε όλους τους άλλους εκπαιδευτικούς? Ή αν σχολίαζε τον τρόπο με τον οποίο διαβάζει, αργό και χαζό? Ή άμα ο ομιλητής πάντα, τους έβαζε να κρατούν σημειώσεις, μετά τις κοιτούσε, τις σχολίαζε και τις βαθμολογούσε και τις έδειχνε σε όλους τους εκπαιδευτικούς της αίθουσας? Μμμμμ… Δεν ακούγεται πολύ καλό συνέδριο έτσι? Δεν νομίζω να ξανά πατούσατε σε κάτι τέτοιο? Αν από την άλλη, έκανε παιχνίδια, σας έβαζε να συζητάτε μεταξύ σας και να μάθετε πράγματα ο ένας από τον άλλον, αν διασκεδάζατε σ’αυτό το συνέδριο μαθαίνοντας πολλά και διάφορα που αφορούν την δουλειά σας?

 

Ερώτηση λοιπόν: γιατί υπάρχουν οι φωτοτυπίες για το σπίτι την στιγμή που απαγορεύονται? Φωτοτυπία μαθηματικών, φωτοτυπία γλώσσας, αντιγραφή στο τετράδιο και για τα δύο μαθήματα. Όχι 2 σειρές! 10 σειρές! Ο Γιώργος την πρώτη φορά που είδε τι είχε να γράψει, με κοιτούσε με βουρκωμένα τα μάτια! Δεν το πίστευε! Το δαχτυλάκι του πονούσε από την δεύτερη μέρα σχολείου, κι εγώ κοιτούσα τον κάλλο που έχω στο δικό μου δάχτυλο και η μητέρα μου του έδειχνε τον δικό της! Τι άλλαξε δηλαδή τόσες γενιές μετά? Ότι δεν τρώνε ξύλο τα παιδιά μας??? Χαίρω πολύ!

 

Ακόμη και άρρωστος να ήταν ο Γιώργος, πήγαινα στο σχολείο του να πάρω τις φωτοτυπίες και αρρωστούλης όπως ήταν, κάναμε τα μαθήματά του, γιατί πότε ακριβώς θα κατάφερνε να κάνει 2-3 φωτοτυπίες γλώσσας μαζεμένες, άλλες 2-3 φωτοτυπίες μαθηματικών και αντιγραφή και όλα τα άλλα? Γιατί να πρέπει να τον πείσω πως οι δασκάλες είναι καλές, αλλά έχουν κι αυτές τα προβλήματά τους και τις αντοχές τους και ξεσπάνε στα παιδιά καμιά φορά? Οι δασκάλες γνωρίζουν ότι ένα παιδί έχει κι αυτό τα δικά του θέματα όπως και οι ίδιες? Όταν ξεσπάει λοιπόν αυτό το παιδί, γιατί μπαίνει τιμωρία ενώ η δασκάλα όχι? Και γιατί να του λέω εγώ πως ακόμη κι αν οι δασκάλες λένε στα παιδιά πως αν δεν προσπαθήσουν αρκετά, θα πρέπει να ξανακάνουν την πρώτη, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση και απλά τους το λέει για να προσπαθούν πιο πολύ? Πότε ο φόβος ισούται με αγάπη για μάθηση και σεβασμό σ’ αυτόν που σε μαθαίνει? Και το ερώτημά μου συνεχίζει. ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ???

 

Στα σχολεία μας έχουμε ΠΟΛΥ ύλη (και όλο λένε να την αυξήσουν! Αν είναι δυνατόν δηλαδή τα παιδιά στο γυμνάσιο να κάνουν αρχαία! Δύο γλώσσες και 5-6 φροντιστήρια!). Φεύγουμε από τα σχολεία μας περήφανοι γιατί μαθαίνουμε πράγματα που μαθαίνουν άλλοι στο πανεπιστήμιο! Με ποιο κόστος και γιατί? Να νιώθεις βλάκας μέσα στην τάξη επειδή μαθαίνεις λίγο διαφορετικά από τα άλλα παιδιά, μιας και δεν έτυχε να μαθαίνεις παπαγαλία, να τρως τον χειμώνα σου σαν παιδί διαβάζοντας από την πρώτη 2 ώρες την ημέρα γιατί σου βάζουν από τόσο μικρό να κάνεις μαθήματα στο σπίτι αντί να χαλαρώσεις (τι θα γινόταν αν τα παιδιά δεν είχαν καθόλου εργασίες στο σπίτι?). Να φοβάσαι τον δάσκαλο και την δασκάλα σου, ακόμη κι αν σε θεωρεί καλό παιδί και καλό μαθητή, γιατί βλέπεις τι συμβαίνει στους άλλους και τρέμεις την ώρα που θα συμβεί και σε σένα αν κάνεις λάθος. Να έχεις και την μαμά σου στο σπίτι να σε πιέζει, γιατί όσο χαλαρή κι αν είναι, προσπαθεί να σε προστατεύσει από το σύστημα και την ντροπή σου αν δεν τα κάνεις σωστά και σε μαλώσει η δασκάλα ή σου βάλει άσχημο αυτοκόλλητο, γιατί το σύστημα σε κάνει να ντρέπεσαι! Να μην αγαπάς το σχολείο, παρά μόνο τα διαλείμματα και τις εκδρομές και αργότερα τις κοπάνες! Και στο κρεσέντο τις παιδείας οι πανΕλλήνιες. Ο εφιάλτης κάθε παιδιού! Και τέλος, να φτάνεις σε μια ηλικία που δεν θυμάσαι ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά τα μαθήματα που είχες κάνει στο σχολείο, ακόμη κι αν ήσουν αριστούχος μαθητής!

 

σχολειο3

 

Δηλαδή σκέφτομαι λιγάκι. Μόνο λιγάκι… Πόσο πιο εύκολα θα ήταν αν το γράμμα Αα τα παιδιά το ζωγράφιζαν πάνω σε ένα αβγό πχ. Αν έβγαιναν μετά στην αυλή να ψάξουν να βρουν πράγματα που ξεκινάνε από το Αα, και μετά με τα αβγουλάκια τους σχεδίαζαν το γράμμα στο προαύλιο του σχολείου και η δασκάλα να τους διάβαζε το μάθημα κάτω από το δέντρο, καθώς αυτά το τρώνε? Ή αν το 10, το μάθαιναν μαζεύοντας το κάθε παιδί και από 10 αντικείμενα μέσα ή έξω από την τάξη και μετά με μολύβια ή με ότι αντικείμενο, το σχεδίαζαν κιόλας ? Και αν στο μάθημα έβγαιναν στον λαχανόκηπο του σχολείου να φυτέψουν 10 σποράκια και στο μάθημα για το περιβάλλον, τα φρόντιζαν? Ή αν με τουβλάκια lego μάθαιναν τις μονάδες τις δεκάδες κλπ? Κι ας έκανε και κάποιο παιδί ένα διαστημόπλοιο την ώρα του μαθήματος! Δεν πειράζει! Πόσα τουβλάκια άραγε χρησιμοποίησε για να το φτιάξει? Θυμάται? Πάνω από 10, κάτω από 10? Με μαλακές μπαλίτσες τα παιδιά να προσπαθούν να ρίξουν το τενεκεδάκι με το γράμμα που θα φωνάξει η δασκάλα, ή την λέξη που θα φωνάξει η δασκάλα! Να στύβουν τον χυμό από πορτοκάλι και να καθαρίζουν μετά καθώς ευχαριστιούνται τον χυμό που μόλις έφτιαξαν, μιλώντας για τις βιταμίνες, και άλλα πολλά! 😉

 

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με το παιχνίδι! Το παιχνίδι!!! Ότι μας είχαν μάθει κάποιοι καθηγητές μου τότε με παιχνίδι, με χιουμορ, ακόμη το θυμάμαι! Μόνο αυτά όμως! Το κλασσικό ΜΕΘυσμένος ΑΙΘίοπας ΠΡΟΠονείται ΒΟΥΤώντας, ακόμη το θυμάμαι πχ. Όπως και το ότι η Μεθανόλη μυρίζει σαν κλανιά (γιατί είναι το ίδιο με την κλανιά). Θυμάμαι την Ιφιγένεια εν Αυλίδι, γιατί η καθηγήτρια μας την έλεγε με τόσο πάθος που θέλαμε να συνεχίσει και παρακάτω! Δεν θυμάμαι τους νομούς της Ελλάδας, κι ας τους είχα μάθει νερό. Δεν θυμάμαι ολοκληρώματα, δεν θυμάμαι ιστορία της Ελλάδας. Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα! Και τα περισσότερα από αυτά δεν μου χρειάστηκαν η αλήθεια στις σπουδές μου αργότερα, αν και τώρα θα ήθελα να γνωρίζω ειδικά την πρόσφατη ιστορία μας, αν και αυτήν δεν την είχαμε καλύψει καν, μιας και δεν ήταν SOSαρα!

 

Με όσους εκπαιδευτικούς κι αν έχω μιλήσει, συμφωνούν πως το σύστημα είναι σκάρτο! Γιατί δεν ενώνουμε λοιπόν τις δυνάμεις μας να κάνουμε κάτι διαφορετικό? Η αρχή έγινε! Με τα σχολεία της Φύσης και των Χρωμάτων, αποδεικνύεται πως όλο αυτό μπορεί να γίνει και στα δημόσια σχολεία! Τι περιμένουμε? Εγώ είμαι πρόθυμη να βοηθήσω! Count me in ένα πράμα! Μόνη μου δεν μπορώ! Αποκλείεται όλοι οι γονείς να συμφωνούν με όλο αυτό που συμβαίνει στα παιδιά τους! Τον φόβο, την κούραση! Δάσκαλοι, είμαστε μαζί σας για να κάνουμε την αλλαγή. Δεν μπορούν όλα να αλλάξουν αμέσως, αλλά βήμα βήμα, γίνεται! Τα παιδιά μας αξίζουν διαφορετικά σχολεία! Πάμε να τα φτιάξουμε???

 

Και επειδή δεν θέλω και πολύ, άνοιξα ένα γκρουπ το οποίο ελπίζω να γίνει πηγή έμπνευσης για όλους όσους θέλουν να αλλάξουν την παιδεία. Γονείς, εκπαιδευτικοί, όσοι μπορούν να κάνουν κάτι. Τοπικές ομάδες, πανελλαδικές δράσεις. Πολλά θα γίνουν σιγά σιγά! Όποιος θέλει, ας μπει ΕΔΩ να ξεκινήσουμε! 

 

Δείτε το έργο αυτό που δείχνει την ιστορία ενός ελεύθερου σχολείου. Το Summerhill. Μπορεί να μην συμφωνώ με τα εσωτερικά σχολεία, αλλά γιατί να μην είναι έτσι ένα κανονικό σχολείο?

 

 

Η ομιλία του Άγγελου Πατσια στο TEDex Θεσσαλονίκης. Ο διευθυντής του σχολείου του Φουρφουρά.

 

 

Ορισμένα λινκ που μια φίλη είχε την καλοσύνη να κοινοποιήσει στο γκρούπ ενσυναίσθηση στο facebook

Για ένα Ελευθεριακό σχολείο στην Μερίδα της Ισπανίας

Η σελίδα των Σχολείων της Φύσης και των Χρωμάτων και η σελίδα τους στο FB

Το blog του σχολείου του Φουρφουρά (που μόλις είδα ότι έχει το ίδιο σχέδιο με το δικό μου!)

Ένα ελεύθερο σχολείο για να πάρουμε ιδέες. Μπορεί να γίνει και στα δημόσια 😉

Ανανέωση!

Standard

Πως σας φαίνεται το νέο look του blog???

 

Μετά από τόσα χρόνια, είπα να κάνω μια αλλαγή! Και η αλήθεια είναι ότι πολύ κρατήθηκα, μιας και είμαι των αλλαγών. Στο μαλλί, στο σπίτι (διαρρύθμιση αλλά και διακόσμηση), γιατί όχι και στο blog? Έχει καιρό που το σκέφτομαι, δοκιμάζω το ένα, δοκιμάζω το άλλο. Χτες λοιπόν το πήρα απόφαση και σήμερα όλη μέρα διορθώνω τις ρυθμίσεις!

 

Μην ανησυχείτε, δεν θα αλλάξει και το περιεχόμενο του blog!!! Μου φαίνεται περίεργο κάθε φορά που μπαίνω στο blog, αλλά θα το συνηθίσω γιατί μου αρέσει 😉

 

 

Το πειραματόζωο…

Standard

Όσο ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί (τον σούπερ Τζώρτζη μου), έψαχνα πολλά και διάφορα. Μερικά με έσωσαν (βλέπετε babywearing ας πούμε), άλλα ήταν λούσα παιδικά και για εγκυμονούσες, μερικά για την ανάπτυξη του μωρού, κάποια για την ψυχολογική (από τότε είχα πειστεί πχ να μην αφήνω ποτέ το μωρό να κλαίει) και κάποια για την σωματική. Διάβαζα, έβλεπα, έπαιρνα ιδέες αλλά η αλήθεια είναι ότι όσα και να διαβάσεις, αν είναι ένα απλό άρθρο που σου λέει 2-3 κουβέντες και συμβουλές, δεν σου λέει πραγματικά τι θα πρέπει να κάνεις σε όλες τις περιπτώσεις που θα σου συμβούν στην πραγματικότητα.

Στο πρώτο παιδί επίσης… πως να το πω, πως να το πω; Δοκιμάζεις, αποτυγχάνεις, δεν σου πάει, αλλάζεις στάση, διαβάζεις κάτι άλλο που σου ταιριάζει περισσότερο, δοκιμάζεις, κ.ο.κ. Δηλαδή το πρώτο παιδί είναι ολίγον τι… πειραματόζωο! Βέβαια, μπορεί να το τρελαίνεις με τις αλλαγές που κάνεις, αλλά από την άλλη, δεν είναι καλύτερο να μην συνεχίζεις κάτι που βλέπεις πως κάνει το παιδί να αντιστέκεται ή που δεν σου πάει εν τέλει; Γιατί αυτά που διάβαζες στην εγκυμοσύνη και είχες συμφωνήσει (με τον εαυτό σου και μ’ αυτόν που τα έγραφε), ήταν πριν δεις τα ματάκια του μικρού σου! Πριν κλάψει με τεράστιο παράπονο και κλαίγοντας να προσπαθεί να σε αγκαλιάσει! Πριν καταλάβεις πόοοοσο απερίγραπτα θα το αγαπάς αυτό το πλασματάκι που σου κλωτσά την κοιλιά! Με λίγα λόγια, ναι… Μόλις γεννήσεις και γίνεις μαμά, πάνε πολλά περίπατο. Όπως πχ το εξάμηνο που θα θήλαζα και θα τον άλλαζα δωμάτιο, και διάφορα άλλα παρόμοια.

Και εν τάξει, όσο ήταν μωρό, δεν τον άφηνα να κλαίει. Χαίρομαι που δεν είχα κάνει και αυτό το λάθος! Μετά άρχισε να μεγαλώνει. Να κάνει ζουζουνιές και πείσματα (όπως ακριβώς κάνει και η Ναταλία τώρα), κάπως έπρεπε να αντιδράσω. Του έλεγα ΟΧΙ! Μετά διάβασα να μην του λέω όχι παρά μόνο όταν επρόκειτο για κίνδυνο. Το άλλαξα (πόσο δύσκολο όμως να μην λες «οχι»! Αγαπημένη λέξη όταν έχεις την ηγεσία!!!). Διάβασα να  τους τραβάς αλλού το ενδιαφέρον άμα βάλουν τα κλάματα. Τώρα όμως διαβάζω να μην το κάνεις αυτό. Να συμφωνείς με το γεγονός ότι είναι στεναχωρημένα για αυτό που δεν τα αφήνεις να κάνουν, να τα πάρεις αγκαλιά και να τους πεις ότι κατάλαβες όσα νιώθει. Έτσι ξέρει το παιδί ότι σέβεσαι και τα δικά του συναισθήματα. Αυτό το έκανα στον Γιώργο από τα 2-3 του. Στην Ναταλία που το ήξερα… από την αρχή…

Στον Γιώργο είχα μάθει τα τάιμ-άουτ (time-out) που για τιμωρία βάζεις το παιδί να κάτσει κάπου για όσα λεπτά είναι και η ηλικία του. Για να το σκεφτεί καλύτερα αυτό που έκανε και για να ηρεμήσει. Το είχα φτάσει μόνο μέχρι τα 2 λεπτά. Μετά διάβασα ότι καλύτερο ίσως είναι αυτή η τακτική να γίνεται μαζί με την μαμά. Δηλαδή αντί να βάλεις τα μικρά μόνα τους κάπου, να τα πάρεις αγκαλιά και να τους πεις να πάτε να κάτσετε μαζί στον καναπέ και να διαβάσετε ένα βιβλίο πχ. Το άλλαξα. Μου φαινόταν πιο πολιτισμένο και πιο όμορφο για το παιδί.  Όταν δεν άκουγε, τον απειλούσα ότι θα πάει στην τιμωρία ή πως θα του πάρω κάποιο παιχνίδι και θα πάει ψηλά για λίγες μέρες. Απαίσιο; Κι όμως να πάρει! Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιόν λόγο δεν δούλευε κάτι μακροχρόνια. Ναι ΟΚ, ηρεμούσε για λίγο, αλλά το ίδιο και το ίδιο λάθος θα το ξανάκανε! Τι στο καλό έπρεπε να κάνω; Με ποιον τρόπο να έχω τα ηνία;

Και τώρα (νομίζω) έχω μια πιο σωστή απάντηση. Ήρθε με το που γεννήθηκε η Ναταλία και διάβασα ένα βιβλίο (Growing our Children, Growing Ourselves  για το οποίο θα σας μιλήσω σε άλλο ποστ). Καθόλου τιμωρίες, καθόλου φωνές, αφήνεις το παιδί να είναι παιδί και του λες και του ξαναλές και του ξαναματαλές για ποιον λόγο κάτι είναι σωστό ή λάθος. Δεν θα κακομάθει επειδή το αφήνεις να τρέχει μέσα στο σπίτι ή επειδή φωνάζει την ώρα που μιλάς στο τηλέφωνο. Εσένα μπορεί να σε ενοχλεί, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το αφορά. Ο λόγος που θες να σταματήσει να κάνει χαζομάρες στο σούπερ μάρκετ είναι επειδή εσύ αισθάνεσαι άσχημα. Αυτό παιδί είναι. Χαζομάρες θα κάνει… Θα μάθει και την σωστή συμπεριφορά και τα πάντα, εφόσον άλλωστε έχει το σωστό παράδειγμα. Και εννοείται πως δεν είμαι ακόμη ο Βούδας, οπότε και μου φεύγουν και τσιρίδες και λέω και το γνωστό «Θα γίνει αυτό που λέω!», αλλά όπως μου είπε μια φίλη… Το θέμα είναι ότι μπορεί να κάνεις λάθη, αλλά εφόσον υπάρχει έστω αμυδρά κάπου στο μυαλό σου μια συγκεκριμένη προσέγγιση και φιλοσοφία, το παιδί το καταλαβαίνει ακόμη κι όταν εσύ πας ανάποδα.

Και έκατσα και είπα στον Γιώργο μου. «Αγάπη μου, η μαμά θέλει να σου πει πως αποφάσισε πως δεν θα σου ξαναβάλει τιμωρία (αυτό το τήρησα), θα προσπαθήσει να μην φωνάζει πολύ (και όταν το κάνω του ζητάω συγνώμη) και κάποια στιγμή μπορεί και να καταφέρει να μην φωνάζει –σχεδόν- καθόλου. Πως έτσι πιστεύει πως θα είναι καλύτερα τα πράγματα αρκεί να καταλάβει πως αυτό δεν σημαίνει πως θα μπορεί να κάνει ότι θέλει. Πως σιγά σιγά θα δει πως θα κάνει το σωστό επειδή του αρέσει και επειδή καταλαβαίνει πως είναι όμορφο να είμαστε σωστοί, όχι επειδή αλλιώς θα έχει επιπτώσεις, αλλά επειδή θα σέβεται και τους άλλους, όπως εμείς σεβόμαστε αυτόν… Πως θέλω να με βοηθήσει γιατί θα είναι δύσκολο και πως θέλω να ξέρει πως ότι κάνω το κάνω γιατί θέλω όταν μεγαλώσει να γίνει ένας πολύ καλός άνθρωπος. Και το μικρό μου πειραματόζωο το δέχτηκε, πήρα την άδεια του και ξεκίνησα! 😉

Η Ναταλία απολαμβάνει όλα αυτά από νωρίτερα. Πολύ πιο ελεύθερη κάνει ότι θελει (σχεδόν, έτσι; Μην τρελαθούμε και τελείως!), κι αν δείτε τους μπογιατισμένους μου τοίχους και έπιπλα, θα το πιστέψετε! Όταν κλαίει της μιλάω για αυτά που νιώθει δίχως να της αλλάζω συζήτηση, την αφήνω πολύ παραπάνω να κάνει αυτά που θέλει και δεν την τιμωρώ βέβαια.

Μακάρι να ήξερα και από την αρχή με τον Γιώργο κάποια πράγματα… Νιώθω τύψεις πολλές φορές. Από την άλλη ελπίζω να μην έχει χαθεί η ευκαιρία να συνειδητοποιήσει αυτή την αλλαγή και να νιώσει κι αυτός ελεύθερος, να είναι ο εαυτός του δίχως να φοβάται πως θα κριθεί ή τιμωρηθεί…

Κάτι συζητούσαμε τις προάλλες, ούτε καν θυμάμαι τι. Αυτό που θυμάμαι ήταν μια κουβέντα του Γιώργου. Κάτι για γονείς βέβαια και μου είπε… Τι σαν εσάς που δεν μας μαλώνετε, και δεν μας βάζετε τιμωρία ή δεν μας χτυπάτε; Άρα τα βλέπει! Τα ακούει! Ή τότε που από τα νεύρα μου ξεστόμισα με ευκολία το κλασσικό «σταμάτα Γιώργο γιατί θα φας ξύλο!!!» και όταν το άκουγα έλεγα από μέσα μου «ελπίζω να μην το άκουσε τώρα» και γύρισε ο Γιώργος με ένα ύφος σαν να κοιτάει κάποιον τρελό και μου απαντά «μαμά τι λες; αφού εσείς δεν μας δέρνετε!!!» και του είπα πως πάνω στα νεύρα τους οι μεγάλοι λένε πολλές χαζομάρες τελικά!

Πειραματόζωα τα πρώτα μας παιδιά, ίσως και τα δεύτερα… Ίσως και τα τρίτα! Όσο ζω μαθαίνω δε λένε; Τι λάθη θα κάνουμε; Μου λέτε; Πόσα και πόσο μεγάλα; Ένα πράγμα μόνο εύχομαι και προσεύχομαι. Ότι λάθη και να είναι αυτά, να μην είναι τέτοια ώστε να τους κλείσουν μονοπάτια που θα έπαιρναν αλλά από χαμηλή αυτοπεποίθησή/κόμπλεξ/φόβο δεν τολμούν να τα πάρουν… Δηλαδή να μην τα χαντακώσω… Να μην τα πληγώσω… Αυτή την στερνή μας γνώση δεν γινόταν να την είχαμε τώρα;