Tag Archives: αναμνήσεις

Τα καλύτερα είναι εδώ!

Standard

right-now5

 

The best is yet to come, λένε. Τα καλύτερα θα ρθούν, τραγουδάει η φίλη μας η Αλεξίου. Και ονειρευόμαστε τη μέρα που θα είναι όλα καλύτερα. Περιμένουμε το μέλλον. Τότε που θα έχουμε χάσει τα κιλά που θέλουμε. Τότε που θα έχουμε λεφτά. Τότε που θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά. Τότε που θα πάρουμε την άδεια ή την σύνταξη. Τότε που… Και περνάνε οι μέρες και η απόλυτη ευτυχία δεν έρχεται ποτέ. Ούτε τα απολύτως καλύτερα, ούτε τα καλυτερότερα… Μα γιατί άραγε? Μας μούτζωσαν? Είμαστε γκαντέμηδες? Τι στο καλό συμβαίνει?

 

Χτες πήγαμε μια ολοήμερη εκδρομή με τα παιδιά. Τελευταία Κυριακή πριν αρχίσει το σχολείο και τα μαθήματα. Από αυτές που γυρίζοντας με το αυτοκίνητο τα παιδιά δεν αντέχουν και φτάνουν στο σπίτι κοιμισμένα. Από αυτές τις μέρες που τα βάζεις στο κρεβάτι με τα ρούχα και συνεχίζουν τον ύπνο τους. Από αυτές που γυρίζεις κάποια στιγμή και κοιτάς στα πίσω καθίσματα και βλέπεις τα παιδιά σου έτσι:

 

right-now10

 

Τα βλέπεις έτσι και ξέρεις ότι γράψανε λαμπερές, χρυσαφί, χαρούμενες αναμνήσεις στα μυαλουδάκια τους (όσοι έχετε δει το έργο «τα μυαλά που κουβαλάς» βλέπετε τώρα εκείνες τις στρογγυλές μπαλίτσες αναμνήσεων ε?). Και χαμογελάς, γιατί ξέρεις ότι βοήθησες κι εσύ σ’αυτό 🙂

Και μετά γυρίσαμε στο σπίτι και έβαλα να δω τις φωτογραφίες που βγάλαμε όλοι μαζί! Και ξαφνικά άρχισα να σκέφτομαι (γιατί άλλωστε το έβλεπα μπροστά μου)!

 

right-now3

 

right-now2

 

Δεν είναι μόνο στα δικά τους μυαλουδάκια αυτές οι όμορφες ευτυχισμένες στιγμές που γίνονται αναμνήσεις μόλις περάσουν λίγες ώρες! Είναι και στα δικά μας ενήλικα μυαλά! Κι εγώ πέρασα καλά με τα παιδιά μου! Κάναμε τρέλες στην παραλία. Είμασταν και οι τέσσερις μαζί, όλοι με μάσκες και δείχναμε ο ένας στον άλλον τα διάφορα είδη ψαριών που βλέπαμε στα βραχάκια, κάνοντας νοήματα και βγάζοντας ήχους μέσα από τους αναπνευστήρες!

 

Μαζέψαμε μικρά και μεγάλα κοχύλια και θαυμάσαμε τα παιδιά μας πάνω στα βράχια. Είτε με άλλα παιδάκια να ψάχνουν καβούρια, αλλά και μόνα τους να ανεβαίνουν και να ποζάρουν για φωτογραφία.

 

right-now1

 

right-now4

 

Γελάσαμε, χαλαρώσαμε, αφήσαμε τα πάντα έξω από το μυαλό μας και το γεμίσαμε με αυτές τις στιγμές που ζούσαμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Μέχρι που έπεσε σκιά. Και τότε βγάλαμε κι άλλες σέλφις όλοι μας μαζί αλλά και οι δυο μας μόνοι, γιατί θυμηθήκαμε πως αγαπιόμαστε και πως από αυτή μας την αγάπη βγήκαν τα δυο πλάσματα που θαυμάζαμε εκείνη τη στιγμή. Και τέλος, βγάλαμε φωτογραφία το τοπίο, λες και στο μυαλό μας δεν ήταν αρκετό για να μείνει.

 

right-now9

 

Ε, λοιπόν, πραγματικά! Γιατί περιμένουμε τα καλύτερα να ρθούν? Γιατί? Προσπερνάμε μέσα στην καθημερινότητα μας τις μικρές και μεγάλες στιγμές ευτυχίας! Κάποιες φορές μαζεμένες σαν την χτεσινή μέρα και άλλες μία μία μόνη της, περνάνε μέσα στη μέρα και εμείς τις προσπερνάμε! Γιατί, the best is yet to come! Όχι φίλοι μου. Δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ αν δεν τις έχεις ζήσει ήδη. Αν δεν έχεις ανοίξει τα μάτια σου, το μυαλό σου, την καρδιά σου, οι καλύτερες στιγμές θα έρθουν και δεν θα τις πάρεις καν χαμπάρι. Tο the best to come, είναι αυτό που ζεις τώρα και γελάς μέχρι δακρύων με την κολλητή σου, τα παιδιά σου, τον άντρα σου. Είναι που είμαστε όλοι καλά και που μπορούμε να πηγαίνουμε ολοήμερες και που ακόμη και μετά από γκρίνια, βλέπεις τα ψάρια στον βυθό της θάλασσας και γουρλώνεις τα μάτια μέσα από την μάσκα και φωνάζεις «ουυυυ, ουυυυυ!» για να τα δουν και οι άλλοι! Είναι το χαμόγελο της κόρης σου όταν πας να την πάρεις από το σχολείο την πρώτη της μέρα. Είναι η μεγαλίστικη αγκαλιά του γιου σου καθώς περπατάς στο δρόμο και το χάδι του στην πλάτη σου (όπως του κάνεις συνήθως εσύ). Είναι που ακούει ο άντρας σου ένα τραγούδι που θέλει να μοιραστεί μαζί σου και το δυναμώνει, καθώς ρίχνει μια παράφωνη κορόνα στο κρεσέντο του! Είναι όλα αυτά! Αυτά που έρχονται και φεύγουν ΤΩΡΑ. Και αν δεν το καταλάβουμε, απλά θα χάσουμε τη ζωή μας στο περίμενε μιας τελειότητας που ποτέ δεν θα έρθει, γιατί δεν έχουμε μάθει να την βλέπουμε… Σ’ αυτό το μικρό κοχύλι πχ (η στο βλέμμα της)! 😉

 

right-now6

 

 

Αυτό εδώ το… σήμερα!

Standard

Giorgos_Natalia1

 

Σήμερα το πρωί, είδα μια φωτογραφία στο facebook και ένιωσα… μμμ… δεν ξέρω πως ακριβώς! Ήταν μια φρεσκομαμά, με ένα μωράκι κοιμισμένο μέσα στο σλινγκ της. Ένα τόσο δα κεφαλάκι χωμένο και κρυμμένο στο στήθος της, γυμνά ποδαράκια τοσοδούλικα ξεπρόβαλαν από το σλινγκ, και η μαμά περήφανη στη φωτογραφία. Μια όμορφη εικόνα ομολογώ. Νομίζω πως πήγα να ζηλέψω (αν δεν ζήλεψα στιγμιαία) λίγο, γιατί σκέφτηκα πως πολύ πιθανόν δεν θα ξαναζήσω αυτή την περίοδο.

 

Giorgos_Natalia2Ο Γιώργος έχει γίνει ένα αγοράκι σχεδόν 6μιση χρονών. Πλέον του ζητάω την άδεια για να τον φιλήσω κι αυτός με αφήνει «αλλά μόνο στα μαλλιά, εντάξει?»! Ευτυχώς είναι κάποιες ώρες λιγάκι αγκαλίτσας ακόμη. Έχει ψηλώσει, έχει αρχίσει να διαβάζει από μόνος του, ενδιαφέρεται για επιστημονικά πράγματα και μας ρωτά, έχει αρχίσει να παίζει και να ζητάει να χρόνο πιο πολύ με τον μπαμπά του παρά εμένα. Θέλει να κάνει το δικό του και επιμένει γι αυτό, κάνει όλο και πιο πολλά επικίνδυνα πράγματα, αλλά συνεχίζει να είναι ένα ευαίσθητο παιδί που σκέφτεται πολύ τους άλλους! Φτάνει η αρχή του καλοκαιριού και μετά από το καλοκαιράκι, θα γίνει ένα πρωτάκι στο δημοτικό. Μεγάλωσε!

 

Η Ναταλία, είναι ένα κοριτσάκι σχεδόν 3μιση χρονών. Ξέρει πολύ καλά τι της αρέσει και τι όχι. Κάθε πρωί επιλέγει τα ρούχα της, και κάθε μεσημέρι, και απόγευμα και βράδυ! Όταν της την πεις για κάτι λίγο απότομα  την πιάνει το παράπονο γιατί δεν έπρεπε να της το πεις με τέτοιον τρόπο. Την έθιξες! Μας έχει μάθει κατά κάποιον τρόπο να μιλάμε με ευγένεια για τα πάντα, ακόμη κι αν η ίδια νομίζει πως είναι η βασίλισσα Ελισάβετ ώρες ώρες και ξεχνάει τις πολλές ευγένειες και αρχίζει τις… διαταγές! Είναι πραγματικό θηλυκό αυτό το κορίτσι! Με τις πόζες της, της κινήσεις της. Παλεύει με τον παρορμητισμό της τελευταία. Όταν θυμώσει, κρατιέται να μην χτυπήσει, κάτι που έκανε συχνά όταν ήταν μικρότερη. Έχει μάθει να μοιράζεται και όταν της συμβεί μια «αδικία» ξεσπάει με πολύ συναίσθημα δίχως να χάνει την λογική της! Της αρέσουν τα χάδια, τα φιλιά και οι αγκαλιές, όταν όμως η ίδια έχει όρεξη!

 

Οπότε, όταν είδα αυτή την φωτογραφία σήμερα, σκέφτηκα πόσα πράγματα δεν θα ξαναζήσω! Την πρώτη στιγμή που τα αντικρίζεις και που μυστικά τους δίνεις την υπόσχεση πως θα τα αγαπάς πάντα, ότι και να συμβεί! Τα μικρά τοσοδούλικα πατουσάκια που χώνεις στο χέρι σου στην αρχή και μετά από λίγους μήνες, βρίσκουν εύκολα τον δρόμο προς το κεφάλι σου (συχνά και το στόμα σου) την ώρα που θηλάζεις μικρά πλασματάκια! Πλασματάκια που τοποθετείς μέσα στο σλινγκ και κάνεις ότι θες ακούγοντας την αναπνοή τους, βλέποντας τα ματάκια τους γλαρωμένα και μετά κοιμισμένα μέσα στην αγκαλιά σου και θαυμάζεις τις πελώριες βλεφαρίδες τους και την σαλιωμένη σου μπλούζα μόλις ξυπνήσουν από τον όμορφο υπνάκο τους! Τα πρώτα τους λογάκια, βηματάκια, και το άδειο σπίτι γιατί έχεις βάλει όλα τα μπιμπελό και έπιπλα στην άκρη για να έχουν άπλα να εξερευνήσουν δίχως να φοβάσαι ότι θα χτυπήσουν! Ακόμη και την περίοδο που είναι κολλημένα πάνω σου, όταν δεν νιώθουν ασφάλεια να είναι μακριά σου ή επειδή βγάζουν δοντάκια (ναι, ακόμη κι ας δεν έχει περάσει παρά κανένας χρόνος μόνο που ένιωθα να πνίγομαι ώρες ώρες από αυτό)! Ακόμη και την εγκυμοσύνη θυμάμαι ευχάριστα αν και με τόσους εμετούς και ζαλάδες που είχα και στις δύο, τα άγρυπνα βράδια που δεν μπορούσα να βολευτώ και που πονούσα τόσο την μέση μου, είχα πείσει τους άλλους να μου τα θυμίσουν σε περίπτωση που σκεφτόμουν και για τρίτο παιδί κάποια στιγμή! Όχι δεν έχω αλλάξει γνώμη! Είμαι γεμάτη με δύο παιδιά, δεν θα προσπαθούσα για τρίτο σε καμία περίπτωση πιστεύω!

 

Κι όμως, καταλαβαίνω τώρα, πως όλα αυτά πέρασαν! Τα μωρούλικά μου, δεν είναι πια μωρούλικα. Είναι παιδάκια! Όλα αυτά που έζησα μαζί τους όσο ήταν ακόμη μωρά και μετά μικροσκοπικά πλασματάκια, πάει, πέρασαν! Και τα αναπολώ και όταν βλέπω μια μαμά που βρίσκεται σ’αυτή την περίοδο κοιτάζω με χαμόγελο! Σκέφτομαι πόσο όμορφα πράγματα έχει να ζήσει μπροστά της. Και πόσο καμιά φορά δεν θα το καταλαβαίνει, γιατί υπάρχει και η κούραση στην μέση…

 

Giorgos_Natalia3Δεν ζηλεύω που τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει! Θέλω να πιστεύω πως τα πήγαμε καλά σε όλες τις στιγμές που πέρασαν. Και τα πάμε καλά και τώρα! Δεν μπορεί κανείς να εκφράσει πραγματικά την αγάπη αυτή που νιώθει για τα παιδιά του, τον θαυμασμό και την περηφάνια, την συγκίνηση…! Σήμερα ο Γιώργος μου έφερε το ποίημα που θα πει στην γιορτή του σχολείου. Το διαβάζαμε στο αυτοκίνητο και βούρκωνα, και ουφ ουφ! «Πλάκα κάνεις μαμά?» με ρώτησε! «Εγώ δεν συγκινήθηκα όταν μας το διάβασε η δασκάλα!». Ναι αλλά εγώ συγκινήθηκα! Η Ναταλία τον αγκάλιασε λες και καταλάβαινε! Μεγαλώνουν!

 

Και θα έλεγα the best is yet to come, αλλά δεν θα το πω! Γιατί the best is now! Ναι και μετά, και πιο μετά και πολύ μετά, αλλά και ΤΩΡΑ! Γιατί σήμερα έγραφα σε χαρτάκι μηνυματάκι στον Γιώργο να το δει μόλις ξυπνήσει και να το διαβάσει σιγά σιγά περήφανος που μπορεί να διαβάσει λίγο! Σήμερα πήγα και τον πήρα από το σχολείο και συνειδητοποίησα πως μεγάλωσε κι άλλο! Και η Ναταλία σήμερα χάρηκε που στο ραδιόφωνο έβαλε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια (το «μία η άνοιξη») που τώρα έχει γίνει και δικό της, και έτρεξε χαρούμενη στο σαλόνι να το χορέψουμε μαζί! Σήμερα με γαργαλούσαν και τα δύο και πηδούσαν πάνω μου για να με κάνουν πίτα! Σήμερα μου κάναν αστεία για να γελάσω γιατί χαίρονται κι αυτά όταν τα καταφέρνουν να με κάνουν να γελάω όσο χαίρομαι κι εγώ να τα κάνω να γελάνε!

 

Ναιιιι, περιμένω και φαντάζομαι τι όμορφα που θα είναι όταν θα μεγαλώσουν! Να συζητάμε και να επιχειρηματολογούμε για διάφορα θέματα. Να διαφωνούμε και να μας αλλάζουν μυαλά αναγνωρίζοντας το δίκιο τους! Να μας εκπλήσσουν με την εξυπνάδα τους, το ταλέντο τους, την ευρηματικότητά και την προσωπικότητά τους! Περιμένω να δω τι άντρας και τι γυναίκα θα γίνουν, με μεγάλη ανυπομονησία, δεν το κρύβω! ΑΛΛΑ, κι αυτό εδώ το ΣΗΜΕΡΑ, δεν… παίζεται!!!! 🙂

Επέτειος γάμου!!!

Standard

 

Λοιπόν σήμερα έγινε το πρωτοφανές (μετά το πρόσφατο hint που του το θύμισα δηλαδή), και μου θύμισε ο Μάκης την σημερινή επέτειο γάμου μας! Χαχα! Δηλαδή ακόμα προσπαθούσα να ξυπνήσω, οπότε έχω την δικαιολογία πως δεν πρόλαβα να σκεφτώ ούτε καν ότι είχα ξυπνήσει…

 

Ναι, έχουμε επέτειο γάμου! Είμαστε παντρεμένοι 8 χρόνια. Πριν 8 χρόνια τέτοια ώρα είχαμε είδη στίσει τους καλεσμένους μας και λίγο μετά φεύγαμε για την εκκλησία. Είχα άγχος μην σκοντάψω στην εκκλησία, καθώς πηγαίνω στον Μάκη και είχα ένα χαμόγελο που κολλούσε στα δόντια (είχε στεγνώσει το στόμα μου) και εκεί που προχωρούσα προς τον Μάκη, έβλεπα γύρω μου μόνο άτομα τα οποία δεν γνώριζα μέχρι που ξαφνικά είδα μπροστά, την κολλητή μου να χαμογελάει και πιο δίπλα τον Μάκη να με κοιτάει με ένα επίσης αγχωμένο αλλά ταυτόχρονα αγαπησιάρικο χαμόγελο. Όταν έφτασα κοντά του και μου έδωσε την ανθοδέσμη και ένα φιλί στο μάγουλο, μου είπε οτι είμαι μια κούκλα (χιχι) και ξεκινήσαμε να παντρεφτούμε! Το άγχος μου, είχε κάνει φτερά!

 

Πάντα λέμε «τι να μας πει αυτή η επέτειος μπροστά στην άλλη, σ’αυτή που μετράμε χρόνια μαζί… 16 παρακαλώ!», αλλά η αλήθεια είναι πως κι αυτή η επέτειος έχει την δική της χάρη. Μπορεί να μην είναι τόσα χρόνια όσο της άλλης, αλλά είναι η επέτειος της μέρας που αποφασίσαμε να ζήσουμε τις υπόλοιπες μέρες μας μαζί! Να είμαστε και με τα δύο πόδια σ’αυτή την σχέση και να γίνουμε οικογένεια!

 

Το βράδυ εκείνης της μέρας χορεύαμε το τραγούδι μας, που όποτε ακούμε από τότε, πάντα κοιταζόμαστε και το τραγουδάμε ο ένας στον άλλον. Αν είμαστε σπίτι, πιανόμαστε να χορέψουμε και τότε …2 πλέον μικρά χαρούμενα ανθρωπάκια, έρχονται τρέχοντας για να τα πάρουμε πάνω μας να το χορέψουμε όλοι μαζί αγκαλιά! 🙂

 

Στο αφιερώνω και πάλι αγάπη μου!