Tag Archives: γάτα

Μεγαλώνοντας φιλόζωους!

Standard

 

2 χελώνες θέλουν τάισμα 2 φορές την μέρα και άλλαγμα του νερού τους 2 φορές την εβδομάδα. 6 (ναι καλά βλέπετε!) γατάκια θέλουν τάισμα 2 φορές την ημέρα, σκοπιά μέχρι να φάνε για να μην τους ορμήσει η κακιά γάτα γειτόνισσα, κολλύριο στα ματάκια τους γιατί έχουν επιπεφυκίτιδα και χαδάκια για να κάνουν όλα τους και λίγο χρου χρουυυυυ και να κοιμηθούν χαρούμενα. Πως το λέμε αυτό? Δίνοντας το παράδειγμα για φιλοζωία! Βέβαια… Η μαμά τα κάνει όλα αυτά, τα παιδιά παρατηρούν και μαθαίνουν.

 

Τις χελώνες τις πήραμε για να μάθει ο Γιώργος ότι σεβόμαστε και προσέχουμε τα ζώα και για να έχει κι αυτός κάτι ζωντανό δικό του. Τις ονομάσαμε Μάτς και Μουτς και ποζάρουν η μια πάνω στην άλλη σκαρφαλωμένες πάνω στην βρεγμένη τους πέτρα. Αν δεν τους ταΐσω, δεν θα το θυμηθεί κανείς άλλος, και αν δεν τους αλλάξω το νερό, θα μείνουν να βρωμίσουν και κανείς δεν θα καταλάβει από που έρχεται αυτή η απαίσια μυρωδιά… Του αρέσουν του Γιώργου αλλά δεν ζητούν χάδια, δεν τον ακολουθούν στις εξερευνήσεις του, δεν είναι φίλοι. Τι να κάνουμε όμως? Δεν τις πετάμε στην λεκάνη της τουαλέτας, απλά η μαμά τις νταντεύει. Αφασία είναι εδώ που τα λέμε και ευτυχώς τον χειμώνα δεν πολυτρώνε και έτσι δεν βρομίζουν και πολύ το  νερό. Κάθε τόσο σκαρφαλώνει και ο Γιώργος να τους ρίξει φαγητό και να τους μιλήσει.

 

Και κάποια στιγμή μια -αντικειμενικά- όμορφη γάτα ήρθε να γίνει κολλητή με τον Γιώργο. Τρίφτηκε στο πόδι του και αυτός κατουρήθηκε από την χαρά του. «Με αγαπάει η γάτα αυτή! Να της δώσουμε κάτι να φάει? Πεινάει και κάνει λυπημένο θόρυβο…» Και της δώσαμε λίγο  τυρί. Και ήρθε και την επόμενη και ο Γιώργος άρχισε να φωνάζει «η γάτα μουυυυυ!!!!» Την κυνηγούσε κι αυτή έτρεχε και ο Γιώργος χαιρόταν πιο πολύ γιατί «η γάτα μου ξέρει να παίζει κυνηγητό!!!»  Δεν είχαμε τυρί και δεν την δώσαμε τίποτα. Και συνέχισε να έρχεται και κάποια στιγμή σταμάτησε. Και μετά… νά την! Και η κοιλιά της φαινόταν και λίγο στρουμπουλή και κοιμόταν πάντα στο μπαλκόνι μας, έκανε κρύο και την λυπηθήκαμε που ήταν εγκυούλα και αρχίσαμε να την ταΐζουμε καθημερινά. Και όπου πήγαινε ο Γιώργος, και η γάτα από δίπλα. Και έγιναν κολλητοί! Και η κοιλιά μεγάλωνε και φούσκωνε! Η γάτα του Γιώργου μου… θα γεννούσε και τι θα κάναμε μετά? Αλλά πως να του το στερήσω αυτό του Γιώργου?

 

Ήρθε η μέρα που η γάτα μας γέννησε! 6 γατάκια. Σε μια κούτα μπροστά στο μπαλκόνι μας. Ο Γιώργος είδε τα γατάκια του να γεννιούνται και καθημερινά τα έβλεπε κουρνιασμένα με τη μαμά τους ή το ένα με το άλλο αγκαλίτσα και τα χάιδευε για να τον μάθουν και να μην τον φοβούνται. Άρχισαν να μεγαλώνουν, να ανοίγουν τα ματάκια τους να παίζουν, να γίνονται τρις χαριτωμένα και η μαμά τους τα πήρε. Τα βρήκαμε, τα φέραμε πίσω, τα ξαναπήρε και το πήραμε απόφαση ότι δεν θα έχουμε πια γατάκια. Μέχρι που τα έφερε τελικά όλα πίσω με κλειστά και τσιμπλιασμένα μάτια και εκεί με έπιασε πανικός για τα παιδιά. Να μην τα ακουμπάνε και πάθουν κι αυτά καμιά ζημιά στα ματάκια τους. Τα ταΐζαμε πιο πέρα μήπως και ξαναφύγουν η αλήθεια. Είχα αρκετή δουλειά για να τρέχω και για τα γατιά. Θα τα βλέπαμε και θα τα ταϊζαμε από μακρια. Φύγανε… Και καθώς γυρνούσαμε ένα βράδυ, η γάτα στην άκρη του δρόμου πατημένη όπως τόσες άλλες γάτες στην Ελλάδα. Η πρώτη γάτα του Γιώργου! Δεν την είδε, αλλά κοιταχτήκαμε με τον Μάκη και του είπα ψιθυριστά «πρέπει να βρούμε τα γατάκια! Με κλειστά τα μάτια δεν θα ζήσουν…». Φτάσαμε σπίτι και τα γατάκια… ήταν εκεί! Τα είχε φέρει η μαμά τους και καθώς έφευγε για την τσάρκα της, την χτύπησε αυτοκίνητο. Τώρα αναγκαστικά θα έπρεπε να τα νταντεύουμε εμείς.

 

Την άλλη μέρα είπαμε στον Γιώργο τι έγινε. Η πρώτη του επαφή με τον θάνατο… Στενοχωρήθηκε «δεν μπορώ να το βάλω στο κεφάλι μου!» έλεγε και ξαναλεγε… Κατάλαβε ότι είχε ευθύνη σ’αυτά τα γατάκια και πως η γάτα του, του είχε αφήσει τα παιδάκια της και θα έπρεπε εμείς να τα φροντίζουμε σαν την μαμά τους! Τώρα έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα μικρά παίζουν μαζί τους και έχουν τόση πλάκα! Ακόμα και η Ναταλία κουνάει το ψεύτικο ποντικάκι και τα γατάκια παίζουν και προσπαθούν να το πιάσουν καθώς το τινάζει στον αέρα. Και σκάει στα γέλια 🙂

 

Βέβαια και πάλι όλα σχεδόν εγώ τα κάνω. Κάποιες φορές με την παρέα  του Γιώργου. Αλλά ο Γιώργος είδε. Έμαθε. Ήμουν το παράδειγμα του. Φρόντισα την γάτα του, τις χελώνες του, τα γατάκια του… Και έτσι, όταν δει ένα ζώο στο δρόμο, θα το νοιαστεί, αργότερα ίσως μου φέρνει κι αυτός μικρά ζωάκια όπως έκανα κι εγώ άλλωστε. Δεν θα μαθαίνει σκοποβολή πάνω σε αδέσποτα ζώα, δεν θα τα φοβάται και δεν θα τα κλωτσά ή θα τα βασανίζει. Θα τα σέβεται και θα ξέρει ότι είναι μικρές υπάρξεις με ίσα δικαιώματα για ζωή. Θα τους ρίχνει μπουκιά από το σάντουιτς του επειδή τον κοιτάνε στα μάτια ή το κεφτεδάκι του στο εστιατόριο (κρυφά) κι ας του λέμε ότι τα πληρώνουμε για μας και ότι η γάτα είναι στρουμπουλή και άρα καλο-ταϊσμένη, αλλά τότε θα ξέρω… ότι έκανα σωστά την δουλειά μου, μεγαλώνοντας… φιλόζωους!

«… απόψε γέννησε η γάτα!»

Standard

 

 

 

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μας υιοθέτησε με την βοήθεια του γιου μου μια υπέροχη γατούλα. Λευκή με μάυρα και πορτοκαλί σχήματα, κίτρινα μάτια και χνουδωτή χνουδωτή. Όταν ο Γιώργος πάει βόλτα τριγύρω, η γάτα του τον ακολουθεί, ακόμα και όταν σκαρφαλώνει ένα δέντρο ο Γιώργος, αν την φωνάξει, τσουπ… πηδάει κι αυτή πάνω! Την φωνάζει «γάααατα μουυυυυ!», οπότε όταν σκεφτήκαμε ονόματα, «γάτα» ήταν αυτό που την βαφτίσαμε, μιας και σε αυτό ακούει 😉

Λίγο μετά η γάτα,  άρχισε να φουσκώνει. Την ταϊζαμε κι εμείς καλύτερα μιας και καταλάβαμε τι παίζεται και αυτές τις μέρες η κοιλιά της είχε γίνει τόσο μα τόσο μεγάλη που την λυπόμουν την καημένη… Από χτες το βράδυ ήταν ανήσυχη. Ανέβηκε και στης γιαγιάς το σπίτι κάτι που δεν το έχει ξανακάνει και νιαούριζε δυνατά σαν κάτι να ζητούσε. Το πρωί, ήρθε και όλο νιαούριζε η καημένη απ’έξω και ενώ της έβαλα φαϊ, δεν το άγγιξε  σχεδόν. Αγρίεψε σε μια γάτα που ήρθε πάνω στο μπαλκόνι μας, ηρεμούσε μόνο όταν την χαιδευα και ενώ της έφτιαξα μια φωλίτσα με πετσέτες κάπως κρυμένη κάτω από έναν θάμνο κοντά στο σπίτι μας, ήθελε να είμαι κι εγώ εκεί δίπλα αλλιώς δεν καθόταν εκεί. Μάλιστα, έκανε κάτι που δεν το  έχω ξαναδεί. Την ώρα που έφυγα απο την φωλίτσα της, πήδηξε και μου έπιασε και με τα δύο της πόδια το πόδι μου. Το έκανε 2 φορές!!! Για να μείνω… Ήθελε συμπαράσταση. Δεν ήξερε αν θα τα βγάλει πέρα μόνη της; Πονούσε. Δεν μπορούσε να κάτσει, δεν ήξερε τι να κάνει. Μου ψιλοδάγκωσε το χέρι μου…

Βρήκα μια κούτα, έβαλα εκεί την μία πετσέτα και αμέσως (αλλά αμέσως) πήδηξε μέσα και άρχισε να σπρώχνει! Αμάν! Γεννάει… τώρα???? Η κούτα ήταν έξω ακριβώς από την μπαλκονόπορτά μας, να μας βλέπει και  να την βλέπουμε! Μέχρι να αλλάξω την Ναταλία και να πάω να δω την γατούλα, ένα λευκό γατάκι ήταν ήδη πλυμένο από την μαμά του! Μέχρι να κοιμίσω τη Ναταλία, είχε κάνει άλλα δύο! Κάθε φορά της έλεγα τι καλή γατούλα είναι πόσο καλά τα πάει! Ο Γιώργος είδε να γεννιέται το ένα, αυτό που είναι ίδιο η γάτα μας και χάρηκε πολύ! Δεν φαινόταν ακριβώς πως βγαίνει το γατί, αλλά κρυμμένο πίσω από το πόδι της, φαινόταν να εμφανίζεται σιγά σιγά!

Μέσα σε 2 ώρες να ήταν? Η γατούλα μας απέκτησε 6 πανέμορφα γατάκια! 2 ολόλευκα, 1 πορτοκαλί, 2 λευκά με λίγο μαύρο στο κεφαλάκι τους και 1 λευκό με μαύρα και πορτοκαλί σημάδια! Μικρά σαν ποντικάκια με κλειστά τα ματάκια τους, κουλουριασμένα και πλυμένα από την μαμά τους, έψαχναν το πιο ωραίο και ζεστό μέρος πάνω στη μαμά τους για να ηρεμήσουν και να κοιμηθούν όλοι μαζί (και η κουρασμένη μαμά τους μαζί). Αφού σκέφτηκα πως; στο καλό καταφέρνει μια μαμά γάτα να κοιμίσει ταυτόχρονα 6 γατάκια και να κοιμηθεί κι αυτή μαζί τους κι εμείς κάνουμε ολόκληρες ιστορίες για ένα; Βιβλία για να τα αφήνουμε να κλαίνε, να μην τα κοιμίζουμε μαζί μας! Να! 6 μικρά ασφαλή γατάκια, ζεστά, ακουμπισμένα πάνω στη μαμά τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν, κοιμούνται δίπλα/πάνω/κάτω θηλάζοντας! Κάποια στιγμή, μου λέει ο Γιώργος «μαμά, έλα να δεις να τρελαθείς από τη χαρά σου!» και πήγα και ήταν και τα 6 σε μια σειρά κολλημένα το καθένα σε μια θηλή να πίνουν γαλατάκι ήρεμα ήρεμα κι αυτή να τα γλύφει! Μια ζωγραφιά!

 

 

Δηλαδή, η φύση ξέρει ότι αυτό χρειάζονται τα μωρά. Όχι μόνο τα μωρά γατάκια και σκυλάκια! Αυτά είναι καλύτερα από μας; Και τα μωρά ανθρωπάκια μια χαρά θα ήταν έτσι! Και σκεφτόμουν που δεν έχει να διαβάσει τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει για να τα κακομάθει! Ποιος θα της πει αυτής της έρημης της γάτας ότι δεν πρέπει να κοιμάται με τα μωράκια της μαζί γιατί μετά δεν θα φεύγουν από κοντά της ή δεν θα μπορούν να γίνουν καλά γατιά, αλλά θα είναι μαμόθρεφτα και ανασφαλή! Ποιος θα της πει να τα αφήνει και καμιά φορά να κλαίνε για να κοιμηθούν μόνα τους γιατί αλλιώς θα πρέπει να τα κοιμίζει όλη την ώρα μέχρι να παντρευτούν και να φύγουν από το σπίτι; Και έλεος! Σίγουρα κάποιος πρέπει να της πει να μην τα θηλάζει όλη την ώρα γιατί θα χαλάσει το στήθος της. 10λεπτά από το ένα, και 10 λεπτά από το άλλο είναι αρκετό! 😉