Tag Archives: δώρα

Μας πήρε η μπάλα!

Standard

Και όχι μόνο η μπάλα εδώ που τα λέμε, αλλά τα «εκατομμύρια» παιχνίδια που υπάρχουν στο δωμάτιο του Γιώργου και στο πατάρι μας!!!

Μα πως έγινε αυτό??? Είμαι εναντίων των πολλών παιχνιδιών, τον μεγάλων, αστραφτερών, πλαστικών, ψεύτικων και παιχνιδιών άνευ λόγου! Κι όμως να πάρει… Πως την χάσαμε την μπάλα? Γιατί παντού μέσα σ’ αυτό το σπίτι υπάρχουν παιχνίδια? Κρύβω παιχνίδια στο πατάρι, στα ψηλά ράφια, κάθε φορά που συγυρίζω τα παιχνίδια του πετάω και από κάποιο, αλλά και πάλι, τι γίνεται? Τι Λερναία Ύδρα είναι αυτή?

Στην αρχή, είχα κρατήσει χαρακτήρα. Παίρναμε λίγα και καλά… Δεν έπαιζε με τίποτα πάνω από λίγα λεπτά. Πιο πολύ έπαιζε με την κούτα, με το χαρτί, με τα κουτάλια, τα πιρούνια. Οπότε, ψάχναμε κάτι που να του αρέσει και να του τραβήξει την προσοχή και να του αρέσει να παίζει μ’ αυτό. Να μάθει μέσα από το παιχνίδι, να αφοσιωθεί και να καταφέρει αυτό που του ζητάει το αντικείμενο. Και όσο δεν βρίσκαμε κάποιο, όλο και ψάχναμε για ΤΟ παιχνίδι αυτό! Και δώστου ο Γιώργος να παίζει με τις όλο και πιο μεγάλες κούτες από τα παιχνίδια του, δώστου να έρχονται τα γενέθλια, οι γιορτές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, κλπ, να του παίρνουν όλοι δώρα παιχνίδια, και ΤΟ παιχνίδι να μην έχει βρεθεί ακόμη.

Εντάξει, σίγουρα έχει αρχίσει να παίζει παραπάνω με κάποια παιχνίδια, αν και οι κούτες παραμένουν να είναι από τα αγαπημένα του, ξετρελαίνεται ευτυχώς με τα βιβλία, και τελευταία κάθεται και παίζει και ακούμε τις ιστορίες που βγάζει από το μυαλό του παίζοντας! Τα μισά του παιχνίδια τα έχω στο πατάρι. Κατεβάζω κάποια και ανεβάζω κάποια άλλα κάθε τόσο, ώστε να τα ξεχνάει και να χαίρεται που τα ξαναβρίσκει, το ίδιο κάνω και με τα βιβλία.

Κάποια στιγμή έβαλα βέτο στο σπίτι. Δώρα, μόνο Χριστούγεννα και γενέθλια, και αν κάποιος θέλει να του πάρει κάτι ντε και καλά, ας είναι αυτοκόλλητο ή βιβλίο. Ναι καλά. Εμείς πρώτοι δεν κρατηθήκαμε! Γιατί  το ένα παιχνίδι ήταν σε προσφορά και σίγουρα θα του άρεσε, τα αεροπλανάκια θα τα κάνει σιγά σιγά συλλογή και στο κάτω κάτω είναι φτηνά, πήραμε κάτι στη Ναταλία (στην οποία παιχνίδι εμείς δεν νομίζω να της έχουμε πάρει. Μόνο τα παλιά του Γιώργου και ότι της έφεραν άλλοι) και καλό είναι να πάρουμε και στον Γιώργο να μη ζηλέψει, και έτσι πήραμε την κάτω βόλτα για άλλη μια φορά!

Θυμάμαι πόσο μεγάλη χαρά κάναμε τα Χριστούγεννα ,στα γενέθλιά μας και τις γιορτές όταν ανοίγαμε με λαχτάρα τα δώρα μας! Τα παιδιά μας, θα έχουν αυτή την ανάμνηση άραγε ή τους την στερούμε προσφέροντάς τους δώρα όποτε μας κατέβει; Πόσο κακό τους κάνει αυτό; Έγινε κανένα παιδί κακομαθημένο από τα πολλά παιχνίδια;

Όχι οτι δεν του χαλάμε χατήρι. Βεβαίως και δεν μπορούμε να του πάρουμε ότι ζητήσει και όποτε το ζητήσει, μα και πάλι, εγώ γιατί νιώθω τόσο άσχημα που το δωμάτιο του δεν έχει άλλο χώρο; Και γιατί ο Γιώργος συνεχίζει να θέλει την δική μας παρέα για να παίξει και δεν έχει βρεθεί ακόμα κανένα παιχνίδι που να τον κρατά απασχολημένο με τις ώρες; Σε ποιαν ηλικία αλήθεια έπαιζα με τον αδερφό μου και φτιάχναμε φανταστικούς κόσμους με τα playmobil μας, εκθέσεις με τα παζλ μας, αγώνες αυτοκινήτων, κλπ κλπ? Μήπως το μυστικό σ’ αυτό είναι ότι έπαιζα ΜΕ τον αδερφό μου και όχι μόνη;;; Εσάς τα παιδιά σας παίζουν πολύ ώρα μόνα τους; Είστε κι εσείς πνιγμένοι στα παιχνίδια;

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, πας στο Τζάμπο για κάτι άλλο… Ε, δεν θα πάρεις κάτι με 5 ευρώ; Θα πεις όχι; Για ποιον λόγο δηλαδή να το βάλεις το παιδί σε τέτοια θέση; Δεν ξέρω… Δεν του χαλώ πολλά χατίρια του παιδιού μου. Όχι αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Να κάτσω να μαλώσω μαζί του, να χαλάσουμε τις καρδιές μας για κάτι που δεν θα το βλάψει; Choose your battles (επέλεγε τις μάχες που δίνεις), είχα διαβάσει κάποτε, όσον αφορά το παιδί και τους λόγους που θα του αρνηθείς και θα επιμένεις για κάτι. Και αυτό κάνω. Είναι ένα φρόνιμο παιδί (όσο μπορεί ένα αγοράκι σχεδόν 4 χρονών, μην τρελαθούμε κιόλας!), καλό και φιλεύσπλαχνο, ευαίσθητο, έξυπνο, ανεξάρτητο, και μπορώ να λέω και να λέω για ώρες! Κακομαθημένο δεν θα το έλεγε κανείς, αλλά θα γίνει άραγε;

Έρχονται φίλοι, φέρνουν παιχνίδια. Από αυτά που δεν μου πολυαρέσουν πολλές φορές (με στρατιωτάκια, όπλα, χαζοπαίχνιδα, που σπάνε, που, που, που). Εννοείται πως δεν είναι καν ανάγκη να φέρουν κάτι, αλλά φέρνουν και πολύ το εκτιμώ που σκέφτονται το παιδί μου, αλλά του Γιώργου πολύ του αρέσουν, πώς να τα πετάξω μετά; Και βεβαίως μετά από λίγο με το που δω ότι τα ξέχασε λίγο, πάνε στον αγύριστο… Έχει αρχίσει να θυμάται όμως τελευταία και ρωτάει πού βρίσκονται. Αλλάζω συζήτηση, αλλά για πόσο; Δεν μπορώ να αρνηθώ στους άλλους (φίλους, παππούδες, κλπ) να βλέπουν αυτή τη χαρά στα μάτια του όταν ανοίγει το δώρο του. Δεν μπορώ να ζητήσω λεφτά αντί να του πάρουν παιχνίδι. Το ξέρω ότι δεν το θέλουν. Ο Γιώργος πώς θα χαρεί παραπάνω; Αυτό θέλουν κι αυτοί! Να τον κάνουν να χαρεί. Έστω και στιγμιαία… «Γιουπιιιιι!!!» αναφωνεί! «Ευχαριστώωωω!» και δώστου χαμόγελα και χαρές! Και φτιάχνει την μέρα αυτού που έφερε το δώρο! Σε ποιόν λοιπόν να το στερήσω αυτό; Ούφ!

Μας πήρε η μπάλααααααα!!!! Τι κάνουμε τώρα; Κάνουμε ή δεν κάνουμε; Πότε; Πως; Γιατί; Πείτε καμιά ιδέα! Εσείς τι κάνετε με το θέμα «παιχνίδια»;

Ho-Ho-Hoooooooo!

Standard

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και πάλι. Ήρθε και η τελευταία στιγμή που πάντα επιλέγω να πάω να πάρω τα δώρα και να περιμένω με το χαμόγελο αρχικά και τα νεύρα μετά από κάποια ώρα στην ουρά του ταμείου. Χαλάλι όμως! Θα ανοίγει σκίζοντας το χαρτί ο Γιώργος μας τα δώρα του που καθώς φαίνεται θα είναι και φέτος πολλά. Πολλά! Αλλά όσο πιο πολλά, τόσο λιγότερο θα παίξει με το καθένα τους αλλά και με όλα συνολικά. Πώς να το κάνουμε; Ο κήπος και η κηπουρική είναι το πιο αγαπημένο του παιχνίδι. Το μόνο που ανταγωνίζεται τον κήπο είναι ένα συγκεκριμένο κόκκινο αυτοκινητάκι που το παίρνει μαζί του όπου πάμε και μόνο το βράδυ τ’ αφήνει στο κομοδίνο για να κοιμηθεί. Όλων των ειδών τα εργαλεία και οτιδήποτε μπορεί να κάνει παρόμοια δουλειά, τα χρησιμοποιεί για να χτυπάει σε διάφορα σημεία του σπιτιού προκαλώντας δυνατό θόρυβο. Τα παιχνίδια του τα έχω σε ένα καλάθι και όλο και τα λιγοστεύω.  Ο τρόπος παιχνιδιού ένας, η εκσφενδόνισή τους από το καλάθι. Και εγώ πρέπει να τα μαζεύω το βράδυ από κάθε γωνιά του σπιτιού.

Πήραμε έναν εκτυπωτή και το παιχνίδι που έκανε με την κούτα δε λέγεται. Σήμερα πήρα από ένα Σ/Μ μια καινούργια κούτα. Της άνοιξα ένα παράθυρο και μια πόρτα. Μεγάλη επιτυχία κι αυτή. Και αναρωτιέμαι … Γιατί πάμε και αγοράζουμε ακριβά παιχνίδια αφού τελικά θα ασχοληθούν μ’ αυτά τόσο λίγο? Γιατί; Γινόμαστε ή νιώθουμε έτσι καλύτεροι γονείς; ‘Η μήπως σκεπτόμαστε πως μπορεί να μην έχουμε όσα λεφτά θα θέλαμε, το παιδί μας όμως θα (πρέπει) πάρει αυτό που του αξίζει (δηλαδή το ακριβότερο και το καλύτερο); Και από πότε το καλύτερο είναι και ακριβότερο; Και για πόσον καιρό θα μπορούμε να το λέμε αυτό; Γιατί τώρα το καλύτερο μπορεί να είναι ένα αυτοκινητάκι 5 πόντων, αργότερα όμως τί θα είναι; Ηλεκτροκίνητο; Βενζινοκίνητο; Μερσεντές; Αν ξεκινάμε από τώρα που δεν καταλαβαίνουν με τα ακριβότερα, όταν θα καταλαβαίνουν πόσο ακριβότερα θα μας ζητούν;

Και πάλι σκέφτομαι … Αφού δεν ασχολείται γιατί του τα παίρνουμε και έχουμε γεμίσει το σπίτι και το πατάρι παιχνίδια; Επειδή πολλά από αυτά είναι πάμφτηνα; Ε, και; Καταναλωτική κοινωνία, μου λένε οι γονείς μου. Και υποψιάζομαι πως έχουν δίκιο. Και γίναμε έτσι δίχως να το πάρουμε χαμπάρι.  Και πρέπει να δώσουμε καλό παράδειγμα ε; Φέτος στο Γιώργο θα πάρουμε ένα βιβλίο (ή μαλλον ο Άγιος Βασίλης θα του το φέρει επειδή ήταν τόσο καλό παιδάκι) και μερικά εργαλειάκια του ευρό για να γεμίσει και η μπότα που έχουμε στο τζάκι. Μέχρι να ζητάει τα δώρα του (εκτός αν χρειάζεται κάτι πραγματικά) και να συζητάμε γι αυτά, θα κάνουμε λίγο κράτει. Και θα ανοίξουμε έναν λογαριασμό στην τράπεζα, αν μας περισσεύουν κάποια χρήματα να βάζουμε κάτι κι εκεί … Τα πολλά και φανταχτερά παιχνίδια ας τα παίρνει από τους άλλους. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα του λείψουν ποτέ τα παιχνίδια 😉

Και όταν βρω μια μεγαλύτερη κούτα θα την ζωγραφίσουμε παρέα, θα της κόψουμε πόρτα και παράθυρα και θα χωράει ακόμα καλύτερα μέσα μαζί με τα αρκουδάκια του και θα πάρουμε και μια άλλη μικρότερη να την κάνει πάρκινγκ για τα αυτοκινητάκια του. Πέρσι που του πήραμε ακριβά δώρα με τα οποία έπαιξε λίγο, τί καταλάβαμε; Φέτος αλλάζω τακτική, ακούς Άγιε Βασίλη; Και εννοείται ότι είμασταν τα καλύτερα παιδία του κόσμου!

Για πείτε λοιπόν κι εσείς γονείς, τί γνώμη έχετε;

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα σε όλους και καλή Πρωτοχρονιά (φεύγουμε Χαλκίδα στους άλλους παππούδες). Να είναι κάθε χρόνος και καλύτερος από τον προηγούμενο, να γεμίζουμε αναμνήσεις γλυκές όσο τα μελομακάρουνα και ζεστές όσο το χειμωνιάτικο τζάκι. Να μεγαλώσουμε παιδιά με χαρά στην καρδιά τους που θα γνωρίζουν την έννοια της οικογένειας. Χρόνια μας πολλάααααα!