Tag Archives: εμπειρία

Ένας υπέροχος φυσικός τοκετός!

Standard

toketos1

 

Το Πάσχα, όπως τα περισσότερα από τότε που ήρθαμε Ρόδο, πηγαίνουμε στην Χαλκίδα να τα περάσουμε! Γιορτάζουμε οικογενειακά με την οικογένεια του άντρα μου και σιγά σιγά αυτή η οικογένεια έχει μεγαλώσει, μιας και όλα τα αδέρφια έχουν παντρευτεί και αρχίζουν σιγά σιγά να γίνονται γονείς. Φέτος, είχαμε ένα νέο ανηψούδι στην παρέα (την Άρτεμις) και ένα στον δρόμο. Το περιμέναμε να έρθει στις 10 Μαΐου όπου κι εγώ θα είχα έτοιμο βαλιτσάκι για να ανέβω Αθήνα να παρευρεθώ στον τοκετό τους ως βοηθός μητρότητας. Είχαν αποφασίσει να αλλάξουν γυναικολόγο και να πάνε σε μια γυναικολόγο στην Αθήνα, γνωστή για τους φυσικούς τοκετούς που βοηθά τους γονείς να κάνουν! Είχαμε κι ένα άγχος μήπως δεν προλάβω, αλλά ήμουν σίγουρη ότι θα τα καταφέρω γιατί το ήθελα πολύ! 🙂

 

Από το Μ. Σάββατο ξεκίνησαν κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί και να έρθει πιο νωρίς το μωρό. Την Κυριακή πρωί, μαζευτήκαμε όλοι στο σπίτι του κουνιάδου και της συννυφάδας (Τίμος & Μαρία) η οποία είχε πλέον πονάκια. Τα γράφαμε σε ένα χαρτάκι. Το χαρτάκι έγινε δύο χαρτάκια και στο τρίτο πήραμε την γυναικολόγο να δούμε πότε θα πάμε προς Αθήνα. Άλλοι μέσα στην αγωνία, άλλοι μέσα στην τρελή χαρά (μέσα σ’αυτούς κι εγώ που δεν πίστευα την τύχη μου!), άλλοι σε φυσιολογική χαρά-αγωνία, και η Μαρία στους πόνους αλλά χαλαρή και χαρούμενη αν και δεν πίστευε ότι θα γεννήσει!

 

Στις 5 είμασταν στην εθνική και πηγαίναμε Αθήνα. Εκεί, σε ένα όμορφο, χαρούμενο και γεμάτο χρώματα σαλόνι ιατρείου, ανάμεσα σε μπάλες τοκετού, μαξιλάρια, χαλιά, στρωματάκια και μουσική, ξεκίνησε το ομορφότερο ταξίδι τοκετού. Είχαμε πολύ ώρα μπροστά μας ακόμη, αλλά η γυναικολόγος, άνοιξε το ιατρείο της κι εμείς μείναμε εκεί για να περάσουμε το υπόλοιπο Πάσχα γεννώντας! Κάπου εκεί γύρω νομίζω άρχισε και η Μαρία να πιστεύει πως θα γεννήσει πια!

 

toketos3

 

Εδώ να σας εξηγήσω ένα πράγμα… Τα παιδιά, είχαν μέχρι λίγο καιρό πριν άλλο γιατρό. Εγώ τους μιλούσα για τον φυσιολογικό τοκετό, τον φυσικό/δίχως παρεμβάσεις τοκετό, τον θηλασμό μετά κλπ. Άκουγαν, συμφωνούσαν, προσπάθησαν να μιλήσουν και με τον γιατρό τους ο οποίος συμφωνούσε μαζί τους σε θεωρητικό επίπεδο. Μέχρι εκεί. Σε κάτι μαθήματα ενημερωτικά, η Μαρία έπεσε σε μια μαία υπέρμαχο του φυσικού τοκετού. Ήταν μου είπε, σαν να άκουγε εμένα! Και μετά είδαν και την εκπομπή του Θεοδωράκη (Πρωταγωνιστές) για τις καισαρικές στην Ελλάδα και πια πείστηκαν πως είναι σκούρα τα πράγματα για φυσικό τοκετό με τον γιατρό τους. Έτσι επέλεξαν την γυναικολόγο τους, όπου την γνώριζα από κοπέλες που έχουν κάνει μαζί της φυσικό (τελείως όμως) τοκετό! Το τι ακριβώς σημαίνει αυτό, δεν το γνώριζαν ακριβώς, ούτε κι εγώ βέβαια πρακτικά. Μόνο σε όσα είχα διαβάσει. Πάμε λοιπόν παρακάτω…

 

toketos2

 

Η ώρα περνούσε και οι πόνοι και η διαστολή, παρέμεναν στα ίδια επίπεδα. Δεν προχωρούσε το θέμα. Η Μαρία κουραζόταν και νομίζω είχε αρχίσει να αναρωτιέται πώς στο καλό είχε μπλέξει σε μια τέτοια ιστορία και δεν είχε πάει για επισκληρίδιο να ηρεμήσει. Το έβλεπα στο βλέμμα της! Με τον Τίμο και την γιατρό, προσπαθούσαμε με διάφορα να την κάνουμε να νιώσει λίγο καλύτερα. Τελικά πήγαμε μια βόλτα στα περίχωρα. Κάτσαμε έξω, μιλήσαμε, πέρασε λίγη ώρα. Δοκιμάσαμε πολλά και διάφορα. Πράγματα τα οποία ποτέ δεν είχαν ξανακούσει τα παιδιά, πράγματα τα οποία ποτέ δεν είχα ξανακάνει εγώ σε κάποια έγκυο κατά την διάρκεια του τοκετού της. Κοιμήθηκαν λίγο, η Μαρία όσο μπορούσε, και τότε μέσα στην κούραση και τους πόνους, ξεκίνησαν οι δυνατοί πόνοι. Ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως η Μαρία σταμάτησε να τους φοβάται. Τότε που παραδόθηκε πια στον τοκετό και αφέθηκε στην όλη διαδικασία. Ήταν τότε που άρχισε να εμπιστεύεται τον εαυτό της ακόμη κι αν δεν το είχε καταλάβει ακόμη και η ίδια. Δεν ζήτησε να φύγουμε στο μαιευτήριο, ακόμη κι ας μπορούσε να το κάνει οποιαδήποτε στιγμή για να ζητήσει τελικά επισκληρίδιο. Παρέμεινε εκεί να πονά και να της δίνουμε κουράγιο εμείς οι τρεις!

 

toketos4

 

Στις 3.00 το πρωί μαζέψαμε τα πράγματα μας και πήγαμε στο μαιευτήριο γιατί το μωρό είχε γυρίσει σωστά και ερχόταν! Στο μαιευτήριο ήμουν κι εγώ μέσα στην αίθουσα τοκετού, ο Τίμος και η γυναικολόγος. Μετά ήρθε και μαία και μέσα σε μια ώρα το μωρό ήταν πολύ κοντά. Ο φωτισμός παρέμενε χαμηλός. Ούτε ωκυτοκίνη χρειάστηκε, ούτε επισκληρίδιος. Πείσμα χρειάστηκε, μεγάλη δύναμη και χάδια, βλέμματα αγάπης, κι άλλο πείσμα, κι άλλη δύναμη και τότε, 4.55 π.μ. ένα μωρό βρέθηκε στην αγκαλιά της μαμάς του και μας γέμισε δάκρυα στα μάτια! Ένα δωμάτιο γέμισε χαρά και φυσική ωκυτοκίνη! Το χαμόγελο ήταν μόνιμα κολλημένο στα πρόσωπα μας. Μόλις είχε γεννηθεί ένα μωρό, μια μαμά και ένας μπαμπάς!

 

Ο λώρος παρέμεινε ενωμένος με το μωρό μέχρι που ξεκίνησαν οι συσπάσεις για να βγει κι αυτός, με το μωρό στην αγκαλιά της μαμάς του να ψάχνει το στήθος της! Όλοι καλά! Όλοι χαρούμενοι!

 

Έχω δύο παιδιά, τον Γιώργο και τη Ναταλία, αλλά αυτός ο τοκετός ήταν ο πρώτος που έζησα. Σαν βοηθός μητρότητας, σαν κουνιάδα, σαν συννυφάδα, σαν φίλη που πλέον μας ενώνει και κάτι τόσο μεγάλο! Θες η κούραση, οι ορμόνες, η ωκυτοκίνη που και σε μας ήταν πια ανεβασμένη, όλη μέρα δάκρυα συγκίνησης ανέβαιναν στα μάτια μου!

 

toketos5

 

Ένα είναι το σίγουρο! Άλλο τα μάτια του λαγού κι άλλο της κουκουβάγιας! Αν η Μαρία είχε συνεχίσει στον προηγούμενο γιατρό της, θα είχε μπει για καισαρική ώρες πριν! Το μωρό κοιτούσε προς τον αφαλό της Μαρίας και όχι προς την σπονδυλική της στήλη. Είχαν σπάσει τα νερά πολύ πιθανόν από την προηγούμενη μέρα και ώρες μετά από πονάκια, δεν είχε κάνει διαστολή. Θα της έλεγε ένα «ο τοκετός δεν προχωρά» θα της είχε βάλει ορό και ωκυτοκίνη από την αρχή και οι πόνοι δεν θα ήταν ανεκτοί οπότε θα είχε ζητήσει επισκληρίδιο. Επισκληρίδιος πριν να φτάσει σε διαστολή στα 5-6 εκατοστά, είναι σίγουρο ότι σχεδόν σταματάει τον τοκετό. Οι κινήσεις της Μαρίας εννοείται πως δεν θα ήταν άνετες. Θα ήταν ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι, με τον καρδιοτοκογράφο συνεχώς δεμένο στην κοιλιά της, τον ορό στο χέρι και έτσι ούτε το μωρό θα άλλαζε θέση. Όλα θα ήταν διαφορετικά! Όπως είχε γίνει και στην δική μου περίπτωση όπου κατέληξε σε καισαρική με λίγα λόγια! Κι όμως, ο φυσικός τοκετός δίχως παρεμβάσεις, έσωσε την κατάσταση. Ελεύθερες κινήσεις, φυσικοί πόνοι, χαμηλός φωτισμός, λίγος ύπνος, αλλαγές θέσης, μασάζ, ντους, και άλλα πολλά, πολύ υπομονή και όλα ήρθαν όπως έπρεπε, όπως γίνονταν χιλιάδες χρόνια πριν και οι γυναίκες γεννούσαν τα παιδιά τους. Παρέα με άλλες γυναίκες, μαμάδες, γιαγιάδες και μαμές, με μαντζούνια ίσως, αλλά γεννούσαν. Ναι, το να έχεις και τον γυναικολόγο δίπλα σου, βοηθά. Νιώθεις σιγουριά, αλλά έναν γυναικολόγο όπως αυτήν την γυναικολόγο. Που σε αφήνει να γεννήσεις και έχει τον ρόλο της μαμής βασικά (με γνώσεις γυναικολόγου), που δείχνει εμπιστοσύνη στην γυναίκα και στο σώμα που είναι έτοιμο να γεννήσει. Που αφήνει την φύση να προχωρήσει και κάνει πίσω για να να δει το θαύμα της γέννησης.

 

toketos6

 

Στον γυρισμό για το σπίτι με ρώτησε ο Μάκης τι θα ‘δινα να είχα κι εγώ έναν τέτοιο τοκετό! Η απάντηση: Πολλά!

Δεν ήξερα, και δεν τα κατάφερα! Αλλά καθόλου δεν ζήλεψα! Το έζησα μαζί τους! Μου έκαναν την τιμή να είμαι κοντά τους και να το ζήσω όλο αυτό, μου έκαναν την τιμή να με εμπιστευτούν και τα καταφέραμε όλοι να ζήσουν τον τοκετό που ήθελαν. Η Μαρία, γενναία και δυνατή μου έδειξε πως μπορεί να γεννήσει μια γυναίκα, ο Τίμος πως μπορεί κάποιος έξω από το μαιευτήριο να είναι πραγματικά εκεί για την γυναίκα του (γιατί μέσα στο μαιευτήριο ο σύζυγος δεν έχει χώρο να κάνει πολλά), και η γυναικολόγος, πως ένας γιατρός μπορεί να είναι σαν μάνα στον τοκετό, πως μπορεί να σέβεται την γέννα, το μωρό και όλους όσους είναι γύρω, πως μπορώ να βοηθήσω κι εγώ, και μου χάρισαν μια από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου.

 

«Ευτυχώς που ήσουν κι εσύ εκεί, γιατί δεν θα την είχα βγάλει καθαρή!» μου είπε ο Τίμος!

«Ευχαριστούμε για όλα» μου είπε η Μαρία!

«Ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθειά σου» μου είπε η γυναικολόγος!

Εγώ ευχαριστώ! Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ! 🙂

Advertisements

Μια όμορφη εμπειρία!

Standard

women_circle

 

Έχει 2 μέρες τώρα που γύρισα από ένα ταξίδι που πήγα μόνη μου. Έλειψα τρεις φουλ μέρες και μέσα σ’αυτές είχα μια πολύ όμορφη εμπειρία. Είμαι σίγουρη πως δεν θα καταφέρω να σας δώσω να καταλάβετε γιατί έχω τόσο ενθουσιαστεί, τόσο ώστε να γράψω ένα ποστ σ’αυτό εδώ το μπλογκ, αλλά τις εμπειρίες μου και τις σκέψεις μου μοιράζομαι μαζί με άλλα εδώ μέσα. Κι αυτό λοιπόν θα κάνω και τώρα.

 

Την Παρασκευή ξημερώματα, χτύπησε στις 5 το ξυπνητήρι μου για να προλάβω το αεροπλάνο. Το πρώτο πρωινό από Ρόδο για Αθήνα. Το μεγάλο μου άγχος όλο το βράδυ και ο λόγος που δεν κοιμήθηκα τόσο καλά όσα θα χρειαζόταν, μιας και είχα και ένα απαίσιο κρύωμα, ήταν μήπως ξυπνήσει η Ναταλία και βάζει τα κλάματα καθώς θα φεύγω. Τίποτα δεν συνέβει τελικά. Ετοιμάστηκα, μπήκα στο αεροπλάνο και βρέθηκα στην Αθήνα. Από κει, εύκολα έφτασα στον χώρο όπου θα ξανασυναντούσα φίλες που είχα γνωρίσει την προηγούμενη φορά και νέες που θα ερχόντουσαν στο σεμινάριο πρώτη φορά.

 

Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στον χώρο, ένιωσα την ίδια ζεστασιά που είχα νιώσει και την πρώτη φορά και θυμήθηκα γιατί μου είχε αρέσει και τότε. Τον Νοέμβρη είχα πάει για το πρώτο σεμινάριο που πρέπει να παρακολουθήσει μια γυναίκα που θέλει να γίνει πιστοποιημένη βοηθός μητρότητας. Τώρα, ήμουν εκεί για το δεύτερο, το μεγαλύτερο και τελευταίο από τα απαραίτητα για την πιστοποίηση. Τρεις φουλ μέρες, θα μοιραζόμασταν και θα μαθαίναμε.

 

Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι όσο κι αν ήθελα να πάρω αγκαλιά τα τρία μικρά μωράκια που βρισκόντουσαν με τις μαμάδες τους εκεί, αλλά κρατούσα απόσταση ασφαλείας λόγω του κρυώματος, όλα πήγαν όπως τα θυμόμουν, όπως τα φανταζόμουν και ακόμη καλύτερα!

 

Συζητούσαμε, γελούσαμε, παίζαμε, μαθαίναμε όλες οι γυναίκες μαζί, το πως και το τι χρειάζεται για να είσαι μια γυναίκα βοηθός μητρότητας. Πως θα μεταφέρεις τις γνώσεις σου, την ηρεμία σου, την αγάπη σου, σε όποια έγκυο μαμά σε χρειάζεται για να μπορεί κι αυτή να ζήσει με τη σειρά της, έναν ήρεμο τοκετό. Πως θα μπορέσουμε να την βοηθήσουμε να αντεπεξέλθει μετά στον νέο της ρόλο, και πως θα την ακούσουμε και θα την καταλάβουμε, δίχως να την κρίνουμε, δίχως να την φοβίσουμε, δίχως να την βαρύνουμε, δίχως να την πιέσουμε με τα δικά μας πιστεύω.

 

Κάναμε ασκήσεις, μασάζ, χορέψαμε, τραγουδήσαμε, ακούσαμε, φάγαμε, κλάψαμε! Άλλες ξαπλωμένες, άλλες καθιστές σε μαξιλάρια, σε μπάλες, σε στρωματάκια, ανάσκελα, μπρούμυτα, οκλαδόν, θηλάζοντας! Όπως η κάθε μια ένιωθε άνετα. Όλες καταλαβαίναμε η μία την άλλη, αν και διαφορετικές, είμασταν μια ομάδα. Η μια έβλεπε τα θετικά της άλλης και αναρωτιόμασταν αν μπορεί να εννοεί τα αρνητικά της και αν πράγματι καταλαβαίνει τα υπέροχα θετικά της. Η κάθε μια δυναμική αλλά και ευάλωτη στα δικά της θέματα. Η κάθε μια με τις δικές τις τύψεις, με τις δικές τις πληγές, αλλά πραγματικά εγώ ένιωθα πως ήμουν σε ένα κοπάδι από λέαινες. Η μία να φροντίζει την άλλη, να προστατεύει την άλλη, να κάνει παρέα με την άλλη, και να χαϊδεύει η μία την άλλη, να την κρατά αγκαλιά, να γελάει και να παίζει η κάθε μια με την άλλη. Ένας κύκλος στοργής υπήρχε σε εκείνο το δωμάτιο και αν αυτό κάτι μου έδειξε, είναι το πόσο δυνατές μπορούν να είναι οι γυναίκες όταν είναι ενωμένες με αποδοχή και αγάπη η μία για την άλλη.

 

Αυτό που είδα, ήταν μια ομάδα γυναικών, γεμάτες ελπίδες, θετική σκέψη, και δύναμη για να αλλάξουν την Ελλάδα στο θέμα της μητρότητας. Μητρότητα, ξεκινώντας από την πρώτη της στιγμή. Την γέννα! Έτοιμες να βοηθήσουν όποια μητέρα το ζητήσει, και έτοιμες να βοηθήσουν η μία την άλλη για να το καταφέρουμε αυτό όλες μαζί!

 

Μπορεί να είμαστε λίγες, αλλά κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει τον χρόνο και τις γυναίκες όταν θέλουν κάτι! Και η χαρά μου είναι πελώρια! Είμαι μια βοηθός μητρότητας υπό πιστοποίηση. Είμαι μόνη μου στη Ρόδο, αλλά καθόλου μόνη μου δεν νιώθω! Έχω να δώσω, έχω πολλά να δώσω! Έχω να πάρω ακόμη περισσότερα και δεν είμαι μόνη μου. Είμαι σε ένα κοπάδι από γυναίκες που με αγαπούν και τις αγαπώ. Που γίναμε για λίγο ένα πριν να χωριστούμε η κάθε μια με την «αποστολή» της, έτσι όπως μόνο οι γυναίκες μπορούν! Έζησα ένα τριήμερο που όση κούραση κι αν είχαμε, οι ώρες πέρασαν γρήγορα και άλλο τόσο να είχαμε, πάλι λίγο θα μας φαινόταν!

 

Πεθύμησα τα παιδιά μου, με πεθύμησαν κι αυτά! Γύρισα πίσω και γέμισε πάλι η αγκαλιά μου χαρούμενες φατσούλες και γέλια! Ήταν μια εμπειρία ζωής. Μια πραγματικά όμορφη εμπειρία! Είμαι ευγνώμων 🙂

Το δικό μου babywearing!

Standard

Διανύουμε την Παγκόσμια Εβδομάδα Babywearing. Δεν θα μπορούσε αυτό να με άφηνε αδιάφορη. Υπάρχουν διάφορα ιντερνετικά και μη δρώμενα που αν σας ενδιαφέρουν μπορείτε να μάθετε γι αυτά εδώ, αλλά εγώ θέλω να σας μιλήσω για το δικό μου babywearing και πως με βοήθησε να γίνω αυτό που είμαι σήμερα!

Η αρχή

Όσο ήμουν έγκυος, έψαχνα πολλά! Πως να θηλάσω,  που να γεννήσω, πως να συμπεριφέρομαι μετά στο μωρό. Πως να το παίρνω βόλτα, πως να το κοιμίζω, και ότι μου ερχόταν στο κεφάλι και που δεν γνώριζα την απάντηση.

Από νωρίς κατάλαβα πως τα μωρά χρειάζονται την μαμά τους όσο τίποτα στον κόσμο. Ότι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να το θηλάσεις και να το έχεις πάνω σου όσο περισσότερο γίνεται και να μην το αφήνεις να κλαίει. Τυχαία είδα μια φωτογραφία ενός pouch και αν και δεν ήξερα τι ήταν, πως λεγόταν και τι ακριβώς κάνει, μου άρεσε σαν εικόνα. Ένα μωρό κολλημένο στην μαμά του, δίπλα στο πρόσωπό της, κοντά στην καρδιά της, σίγουρα είναι ένα χαρούμενο και ασφαλές μωρό! Και έτσι αφού δεν ήξερα πως να το ψάξω στην Ελλάδα, το παράγγειλα από Αμερική. Πλήρωσα (ο μπαμπάς μου δηλαδή χιχι!) ένα σωρό λεφτά, αλλά σίγουρα το άξιζαν!

το πρώτο μου pouch

Όταν γεννήθηκε ο Γιώργος, πέρασε ο πρώτος καιρός και άρχισα να νιώθω άνετα μαζί του (δεν φοβόμουν ότι θα τον σπάσω, ότι θα μου πέσει, ότι θα του κάνω καμιά ζημιά, κλπ σκέψεις πρωτομανούλας), αποφάσισα να το δοκιμάσω. Τις πρώτες 2-3 φορές σαν να πήγαινε να δυσανασχετήσει. Φυσικό ήταν μιας και τον ζουλούσα από δω κι από κει, τον τραβούσα να ισιώσει, και έκανα ότι μπορούσα τέλος πάντων να τον βάλω σωστά εκεί μέσα. Μόλις έδειχνε οτι δεν του αρέσει, τον έβγαζα για να μην το πάρει στραβά. Μετά από λίγες δοκιμές, τα κατάφερα. Αν προσπαθήσεις λιγάκι και δεν τα παρατήσεις από την πρώτη φορά, σίγουρα μπορείς να τα καταφέρεις και το μωρό σου θα το λατρέψει! Έτσι κι εγώ. Μετά από λίγες δοκιμές, βρήκα το κόλπο! Ετοίμαζα τα πάντα, ετοιμαζόμουν κι εγώ, τον έβαζα στο pouch, έβαζα μπουφάν και έξω από την πόρτα. Σύντομα, το pouch για τον Γιώργο, σήμαινε διασκέδαση 😉

το αγαπημένο μου pouch!

γνωρίζοντας τον γάιδαρο!

Η συνέχεια

Όταν πέρασε ο καιρός, γνώρισα την Ευαγγελία Παπαχειμώνα σε ένα μαμαδοφόρουμ. Μου έδειξε ότι υπάρχουν κι εδώ στην Ελλάδα μαμάδες που γνωρίζουν αυτούς τους απαλούς μάρσιπους και μάλιστα κάποιες τους φτιάχνουν (όπως και η ίδια). Όλο αυτό λέγεται babywearing και υπάρχουν και άλλου είδους τέτοιοι μάρσιποι. Τους αγόρασα όλους. Και ring sling, και wrap, και Mei Tai. Όχι θα έμενα έτσι!!!

Ο Γιώργος στο wrap!

Ο Γιώργος είχε πια συνηθίσει το babywearing. Τον φορούσα παντού. Όταν είχε  μια γκρινιάρικη μέρα, έβγαζε δόντι, ήταν αρρωστούλης, ήθελε να περάσει την μέρα του κοιτώντας τα πράγματα από το δικό μου ύψος, στις βόλτες, στα ψώνια, στο κοίμισμα (πόσο γρήγορα κοιμούνται εκεί μέσα, δε λέγεται!!!). Βασικά όχι απλά είχε συνηθίσει το babywearing, αλλά μόλις έβλεπε έναν μάρσιπο αγκαλιάς,και ήξερε οτι θα τον «φορούσα» πάνω μου, στρίγκλιζε και κουνούσε τα χεράκια του χαρούμενα!

Και συνεχίσαμε το babywearing. Μας έβγαλε από πολλές δύσκολες φάσεις ασπροπρόσωπους. Ο Γιώργος βλέπετε ήταν παιδί πολύ ζωντανό. Δεν έμενε σε ριλάξ ή σε πάρκο ούτε για 5 λεπτάκια. Αν δεν είχα γνωρίσει το babywearing θα ήμουν νομίζω μια πολύ νευρική μαμά με τενοντίτιδα και στα δύο χέρια! Πήγαμε ταξίδια, πήγαμε παντού και ο Γιώργος πάντα πρώτη θέση. Στην αγκαλιά της μαμάς να βλέπει τα πάντα σε… «απόσταση φιλιού» από την μαμά, όπως λέει και η καλή μου φίλη Στέλλα την οποία γνώρισα και πολύ πολύ συμπάθησα, λίγο αργότερα! Όταν ο Γιώργος άρχισε να προτιμά το περπάτημα από τον μάρσιπο, τους δίπλωσα και τους άφησα στην ντουλάπα. Κάποιες φορές που ήξερα πως θα έχουμε αρκετό περπάτημα, έπαιρνα κάποιον μάρσιπο μαζί μας, αλλά μετά από  λίγο καιρό οι μάρσιποι ξεχάστηκαν σε ένα ντουλάπι με τα υπόλοιπα μωρουδιακά για το δεύτερο μωρό (όταν αυτό θα ερχόταν)…

Βabywearing και πάλι

Η Nαταλια στο sling

Και ήρθε η Ναταλία. Και βγήκαν στην φόρα και η μάρσιποί μου και τι χαρά! Είχα πάλι ένα μωρούλικό, ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι μέσα στο sling μου, να κοιμάται, να κοιτάζει, να μου αφήνει τα χέρια ελεύθερα να κάνω τις δουλειές μου και να παίζω και να ασχολούμαι με τον Γιώργο! Η Ναταλία ήταν πιο ήρεμο μωρό στην αρχή. Την άφηνα λίγο παραπάνω στο λίκνο ή στο ρηλάξ (μάλιστα ΜΙΑ φορά κοιμήθηκε και μόνη της!!! Πράγμα που δεν είχα ματαζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή!). Η αλήθεια όμως ήταν πως ένιωθα λίιιιγες τύψεις (τι είναι μια μαμά δίχως τις τύψεις της?), γιατί ένιωθα πως ο Γιώργος έβλεπε περισσότερα, μάθαινε περισσότερα από ότι η Ναταλία όταν ήταν μωρό. Και έτσι η Ναταλία, για να με βγάλει από τις τύψεις, άρχισε να μην πολύ θέλει κι αυτή το καθισιό, και επανήλθαμε στις γνωστές καταστάσεις, με το μωρό πάνω μου ακόμα και για να πετάξουμε χαρταετό πριν καλά καλά σαραντίσει!

χαρταετός και women power!

Τις δύσκολες νύχτες, η Ναταλία βρισκόταν μέσα σε ένα λίκνο που κουνούσε ρυθμικά η μαμά της, και άκουγε ένα σιγανό νανούρισμα και την καρδιά μου για να κοιμηθεί μέσα σε λεπτά τις περισσότερες φορές ή και ώρες άλλες πιο δύσκολες μέρες/νύχτες! Εκεί θήλαζε όταν βρισκόμασταν σε κάποια βόλτα, δίχως να φαίνεται σε κανέναν, εκεί κοιτούσε την ζωή μας, εκεί μάθαινε την δική της…

στην κούνια όταν δεν υπήρχαν μωρουδιακές!

Και τώρα…

Η Ναταλία είναι πια 20 μηνών. Έχω κάνει ακόμα και capoeira με την Ναταλία στην πλάτη μου δεμένη σε ένα Mei Tai. Έχουμε κάνει τόσες και τόσες εξερευνήσεις σε δύσκολα μονοπάτια με τον Γιώργο, τον Μάκη και την Ναταλία πάντα μαζί μας να ονειρεύεται την μέρα που θα χοροπηδά δίπλα στον Γιώργο!

εξερευνήσεις

σε διοργάνωση του Πασχαλινού event!

κι αλλες εξευρενήσεις

Έχει γίνει ένα κοριτσάκι που κάνει οτι θέλει μόνη της, ο Γιώργος  είναι ένας απίθανος ήρεμος αδερφός. Δεν τα κακόμαθα τα παιδιά μου με το babywearing όπως φανταζόντουσαν ίσως κάποιοι. Ίσως να τα καλόμαθα, αλλά περηφανεύομαι γι αυτό! Αν πάμε κάπου και δεν έχω πάρει μαζί μου το sling παθαίνουμε έναν μικρό πανικό (αν και της αρέσει πια να είναι κι αυτή κάτω και να κάνει περίπατο πηγαίνοντας συνήθως προς την αντίθετη κατεύθυνση από εμάς). Ένα pouch μένει μόνιμα στο αυτοκίνητό μου. Όπως επίσης μια πάνα  και μια πιπίλα. Τα τρία βασικά μας αντικείμενα για ένα ήρεμο νηπιάκι!

σκαρφαλώματα

Τι έχω να πω για το babywearing? Πραγματικά, δεν γνωρίζω τι είδους μαμά θα ήμουν αν δεν το είχα γνωρίσει. Αν δεν ήμουν μαμά που φορά τα μωρά της. Σίγουρα πολύ διαφορετική. Μπορεί θα μου πείτε, να ήμουν και καλύτερη? Τι να σας πω? Σίγουρα όμως, πολύ διαφορετικά θα ήταν και τα παιδιά μου. Και εκεί την απάντηση την έχω έτοιμη, γιατί καλύτερα δεν θα μπορούσαν να είναι μιας και έχω τα καλύτερα παιδιά του κόσμου! 😆

Τα απίθανα παιδιά μου!!! 🙂

Babywearing σε αγαπώ πολύ!