Tag Archives: κάλεσμα

Αλλάζουμε τα σχολεία???

Standard

10482454_10152324583457423_1281385658407816591_n

 

Λοιπόν, έχει κάποιον καιρό που σας είχα πει για ένα γκρουπ στο Facebook στο οποίο έχουμε μαζευτεί τώρα σχεδόν 5 χιλιάδες άτομα. Άλλοι εκπαιδευτικοί, άλλοι γονείς, άλλοι πανεπιστημιακοί, άλλοι που δεν ξέρω…

 

Αν θυμάστε, όλα ξεκίνησαν από αυτό εδώ το ποστ, όπου τα είχα πάρει -κοινώς- στο κρανίο, για το σύστημα που υπάρχει στην εκπαίδευση των σχολείων. Για το πως είναι, για το πως θα έπρεπε να είναι (βάσει κάποιων ανθρώπων που το έχουν ψάξει, αλλά και βάσει της λογικής), για το πως κάποιοι τα έχουν καταφέρει και έχουν δημιουργήσει σχολεία ελευθεριακά, διαμάντια, για το πώς κάποιοι τα έχουν καταφέρει εδώ στη χώρα μας. Διαβάστε το αν θέλετε ξανά και δείτε και τα βίντεο τα οποία θα σας ξεδιαλύνουν όσες απορίες έχετε περί του θέματος.

 

Και έφτασε λοιπόν ο καιρός που είμαστε έτοιμοι και ξεκινάμε να ετοιμάσουμε γραπτό αίτημα προς την κυβέρνηση. Προς το Υπουργείο Παιδείας, προς κάποιους που αισθανόμαστε αρκετά αισιόδοξοι πως έχουν όρεξη να κάνουν αλλαγές (από αυτά που βλέπουμε μέχρι σήμερα). Και ευχόμαστε να εισακουστούμε!

 

Κάποια από τα αιτήματα μας:

Να υπάρχει σεβασμός προς τους μαθητές. Να είναι το σχολείο δημοκρατικό.

Να υπάρχει αδειοδότηση ώστε να μπορούν να ανοίγουν νέα σχολεία στο στιλ αυτού στον Φουρφουρά και σχολείο στο σπίτι ή έστω αυτοδιαχειριζόμενα από γονείς.

 

Να μπορεί κάθε σχολείο (αν το θέλει) να αλλάξει, ακολουθώντας το πρότυπο του Φουρφουρά.

Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα που έχουμε μπροστά στα μάτια μας και που δουλεύει και κάνει πολύ καλή δουλειά και ονομάζεται Φουρφουράς. Ξεκινώντας από αυτό το παράδειγμα και δοκιμάζοντας νέες ιδέες, ανάλογα με το μέγεθος του σχολείου ώστε σιγά σιγά να ανοίξουν σχολεία που να μας δίνουν την δυνατότητα σε μια εκπαίδευση καλύτερη για τα παιδιά μας. Όπου θα μαθαίνουν αυτά που χρειάζεται για την ηλικία τους, όπως αρμόζει στην ηλικία τους.

 

Δεν θα αναλύσω το κάθε αίτημα, ούτε όλα όσα έχουμε σκεφτεί απαραίτητα για μια αλλαγή απαραίτητη για τα παιδιά μας. Όποιος ενδιαφέρεται, ας μπει στο γκρουπ, να βοηθήσει, να είναι μέρος σ’αυτή την αλλαγή που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε! Σας καλώ να πιστέψετε κι εσείς σ’ αυτό. Δεν είναι πια όνειρα! Πάμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Πολύ πιθανόν να χρειαστούν υπογραφές για να μαζευτούμε πολλοί και να τεθεί το ζήτημα στη Βουλή. Εκεί, ο καθένας μας μπορεί να προσφέρει λοιπόν. Με την υπογραφή του 😉

 

Το είπα στον γιο μου (όλη αυτή την προσπάθεια που κάνουμε για να έχουν σχολεία που θα μαθαίνουν όλα όσα μαθαίνουν, με έναν ευχάριστο τρόπο, δίχως εργασίες παπαγαλίας για το σπίτι, αλλά εργασίες έρευνας). Η απάντησή του ήταν: «Ωωωωωω, μαμάαααα. Να πάω σε τέτοιο σχολείο κι εγώωωωωω???? Σε παρακαλώωωω!!!»

 

Ναι αγόρι μου! Αυτό προσπαθώ! Να πας κι εσύ σε ένα τέτοιο σχολείο! 😉

 

Μπείτε στο γκρουπ στο Facebook: Αλλάζουμε τα σχολεία, Αλλάζουμε την Παιδεία

Διαβάστε το άρθρο που τα ξεκίνησε: Τα παιδιά αξίζουν διαφορετικά σχολεία!

 

Γιατί δεν δίνω δεκάρα ΣΤΑ παιδιά των φαναριών!

Standard

paidi-fanarion

Δεν δίνω μόνο δεκάρα για τα παιδιά των φαναριών, ραγίζει η καρδιά μου που τα βλέπω, αλλά έχει χρόνια που πήρα την απόφαση να μην ξαναδώσω δεκάρα στα μικρά τους ικετευτικά χεράκια!

 

Πριν γεννήσω τον Γιώργο, έμενα Χαλκίδα με τον άντρα μου. Σας το έχω αναφέρει παλιότερα. Τότε, όπως όλοι ειδικά οι προ παιδιών άνθρωποι, βγαίναμε κι εμείς αρκετά συχνά. Ε, λοιπόν, ακόμη θυμάμαι ένα πολύ ευγενικό ξανθό γαλανομάτικο αγοράκι, γύρω στα 5-6 θα ήταν. Όπως φανταζόμουν ότι θα ήταν και ο δικός μου γιος, όταν κάποια στιγμή έκανα παιδί (γαλανομάτης μπαμπάς, όνειρα βλέπετε…). Πουλούσε χαρτομάντιλα!

 

«Θα θέλατε να πάρετε χαρτομάντιλα παρακαλώ?» ρωτούσε!

Πάντα στον πληθυντικό, πάντα με ένα αγνό χαμόγελο, πάντα ευγενικό και τόσο γλυκό. Το έπιανα στη συζήτηση. Από που είναι, αν πάει σχολείο, που είναι η μαμά του και ο μπαμπάς του. Δεν μου είπε ποτέ ολοκληρωμένη απάντηση. Η τσάντες μου είχαν γεμίσει χαρτομάντιλα και όποτε ερχόταν να με ρωτήσει αν ήθελα, πάντα λύγιζα και αγόραζα. Και το κοιτούσα με λύπηση και ταυτόχρονη τρυφερότητα καθώς έφευγε…

 

Μια μέρα, οδηγούσα κοντά στον δρόμο της παραλίας της Χαλκίδας. Μπροστά μου, ένα αγροτικό που οδηγούσε ένας μελαχρινός κύριος. Γύφτος? Τσιγγάνος? Δεν ξέρω! Και τότε, σταμάτησε μπροστά μου, ένα τσούρμο παιδιά πήγαν να πηδήξουν στην καρότσα του και αυτός τους απάντησε:

«Όχι ακόμη! Πάτε για άλλη μια γύρα. Θα περάσω να σας πάρω σε καμιά ώρα!»

Σοκαρίστηκα!!! Όχι ότι δεν το ήξερα! Το ήξερα, αλλά το έβλεπα μπροστά μου! Ήμουν μάρτυρας μιας καλοστημένης δουλειάς. Μιας καλοστημένης δουλειάς εις βάρος παιδιών! Από το σοκ μου, ούτε πινακίδες κατέγραψα! Προσπάθησα να την θυμάμαι, αλλά δεν τα κατάφερα! Αναρωτήθηκα αν εγώ το είδα τόσο εύκολα, γιατί το κράτος δεν το έχει δει ποτέ και γιατί δεν κάνει κάτι γι αυτά τα μικρά παιδιά! Θύμωσα και πήρα την απόφασή μου! Ποτέ πια δεν θα ξαναδώσω ούτε μια δεκάρα στα παιδιά αυτά!

 

Την επόμενη φορά που είδα το παιδάκι αυτό το γλυκό, του εξήγησα όμορφα ότι δεν θα του ξαναδώσω χρήματα, γιατί αν δεν δίνει κανείς μας, τότε δεν θα χρειάζεται να κάνει αυτό που κάνει! Έκλαιγα μέσα μου… Αναρωτιέμαι αν το κατάλαβε ή αν ένιωσε πως το προδίδω…

 

Φέτος, στην Χαλκίδα  πάλι, έπινα το καφεδάκι μου παρέα με τον Μάκη και τσουπ, ένα καστανόξανθο μακριμάλλικο κοριτσάκι με καστανοπράσινα ματάκια και όμορφα ρουχαλάκια, πουλούσε και πάλι χαρτομάντιλα. Του χαμογέλασα και του είπα πως δεν θα πάρω. Του χάιδεψα τα μαλλιά και φεύγοντας, του έπεσε ένα σκουπιδάκι από την τσέπη, το σήκωσε και το πήρε στα σκουπίδια να το πετάξει. Βούρκωσα! Ένα κοριτσάκι σαν όλα τα άλλα. Σαν το δικό μου, αντί να παίζει στις κούνιες, δούλευε επειδή είμαστε τελικά ρατσιστές, μιας και πουλάει και πιο πολλά από όσο τα μελαχρινά και άπλυτα γυφτάκια! Τα καστανόξανθα παιδιά, τα βλέπουμε πιο δικά μας. Τα γυφτάκια τα έχουμε και λίγο χεσμένα (σορρυ για τα Γαλλικά μου, αλλά αλήθεια δεν είναι?)!

 

Και χτες πάλι, έξω από μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Ρόδο πια, δύο αγοράκια περίμεναν να πάρουν τα καροτσάκια στο αυτοκίνητο για να τους μείνει το ευρώ να το πάρουν! Και γύρισα στο ένα και το ρώτησα:

«Γιατί δεν είσαι σχολείο αγόρι μου?»

«Γιατί δεν πάω!» μου απάντησε

«Γι αυτό δεν σου δίνω λεφτά να ξέρεις. Γιατί αν κανείς δεν σου δίνει, θα ήσουν σχολείο τώρα!» και μπήκα μέσα…

 

Έχει τύχει σε μεγάλους να δώσω ελεημοσύνη. Το αν είναι ψεύτες, αν δεν τα χρειάζονται πραγματικά ή αν θα πάρουν την δόση τους ή δεν ξέρω γω τι άλλο, είναι δική τους δουλειά! Ίσως δίνω για να νιώσω κι εγώ καλύτερα! Ξέρετε, ανώτερη και διάφορα τέτοια, ή επειδή νιώθω ένα τσίμπημα εκείνη την ώρα. Στα παιδιά το τσίμπημα γίνεται μαχαιριά, ναι το ομολογώ ότι ακόμη και τώρα είναι μεγαλύτερη όταν πρόκειται για ένα καλοπλυμένο παιδί που μοιάζει με τα δικά μου… Ίσως γιατί παραμένει κάποιο ρατσιστικό στοιχείο μέσα μου, ίσως όμως επειδή αναρωτιέμαι αν το έχουν κλέψει από την μαμά του, ή αν το πούλησαν οι γονείς του για να ζήσουν τα άλλα αδερφάκια τους, ή άλλα σενάρια πάντα τραγικά… Και ναι, πάντα αναρωτιέμαι αν τρώνε ξύλο ή αν τα κακομεταχειρίζονται αν δεν γυρίσουν με αρκετά χρήματα πίσω, αλλά δεν αγοράζω ΤΙΠΟΤΑ! Και σας καλώ να κάνετε το ίδιο! Γιατί, αν κανείς μας δεν δίνει ΠΟΤΕ χρήματα στα παιδιά των «φαναριών», τότε αυτά τα παιδιά δεν θα είναι πλέον εκμεταλλεύσιμα. Τότε δεν θα υπάρχει πλέον το εμπόριο αυτών των παιδιών, τότε ίσως, ΙΣΩΣ να μπορούν να ζήσουν κι αυτά μια κάποια παιδική ηλικία!

 

Πρόσφατα βγήκε νομοθεσία η οποία λέει πως αν δεις κάποιους που ζητάνε ελεημοσύνη και έχουν μαζί τους κουταβάκια που πολύ πιθανόν να είναι ναρκωμένα ή ποτισμένα με αλκοόλ για να είναι ήρεμα, μπορείς να ζητήσεις να στο δώσουν να κάνεις εξετάσεις, ώστε να το πάρουν μακριά τους, σε κάποιο φιλοζωικό σύλλογο! Και πολύ καλά έκαναν! Και έγινε βούκινο, και το μάθαμε όλοι και στο FB και παντού! Για τα παιδιά αυτά όμως? Δεν υπάρχει κάτι??? Αναρωτιέμαι…

 

Αφού λοιπόν το κράτος αδυνατεί να κάνει κάτι γι αυτά τα παιδιά και να μαζέψει όλους αυτούς τους έμπορους των παιδικών ψυχών, όσο κι αν αυτό με θυμώνει, μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι, σας παρακαλώ, ας μην δίνουμε δεκάρα ΣΤΑ παιδιά αυτά, για να τους αποδείξουμε πως δίνουμε πολύ περισσότερο από μια δεκάρα ΓΙΑ αυτά!!!