Tag Archives: κλάμμα

Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τη μέθοδο “Cry it Out”

Standard

 

Πηγή:  http://www.associatedcontent.com/article/19237/a_factbased_case_against_letting_your.html

     Τίτλος πρωτοτύπου: A Fact-Based Case Against Letting Your Baby «Cry It Out»

Από την Dinah Laurel
Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης


“Οι γονείς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι όταν αφήνουν τα μωρά τους να κλαίνε χωρίς κάποια αναγκαιότητα αυτό προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη στα μωρά γιατί αλλάζει το νευρικό τους σύστημα και τα κάνει εύαίσθητα στις τραυματικές εμπειρίες που πιθανόν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον”.

Dr. Michael Commons, Τομέας Ψυχιατρικής, Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

 

 

Μόλις διάβασα ένα άκρως ανησυχητικό άρθρο  σχετικά με τη μέθοδο Cry it out (άστο να κλάψει / άστο να ξεθυμάνει κλαίγοντας μέχρι να το πάρει ο ύπνος). Δεν επιθυμώ βέβαια να ξεκινήσω δημόσια αντιπαράθεση με το άτομο αυτό που δείχνει μάλλον καλοπροαίρετο, φοβάμαι όμως πως έχει ελλειπή ενημέρωση πάνω στο θέμα. Γνωρίζω ότι η μητέρα μου και η γιαγιά μου είχαν δασκαλευτεί απ’ τις παλιότερες γυναίκες να αφήνουν το μωρό να κλαίει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Θα ήθελα όμως εδώ να παρουσιάσω κάποια στοιχεία σχετικά με τις βιολογικές/σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις που σημειώνονται σε ένα μωρό που αφήνεται μόνο του να κλάψει μέχρι να το πάρει ο ύπνος (σ.τ.μ., προφανώς σε κάποιο άλλο “δικό” του δωμάτιο). Δεν είναι αλήθεια, δεν είναι σωστό, ότι “δουλειά ενός μωρού είναι να κλαίει”, κι όμως ακριβώς αυτό είναι που τόσο κατάφωρα τολμάει να δηλώσει αυτό το άρθρο. Η δουλειά ενός μωρού είναι να είναι μωρό … και αυτό συμπεριλαμβάνει το να στέλνει μηνύματα με το κλάμμα του ότι έχει κάποιο πρόβλημα. Αυτή είναι η μοναδική φωνή που διαθέτει, και εσύ σαν γονιός έχεις την ευθύνη να παρέχεις λύσεις στα προβλήματα του μωρού.

Κανένας δεν ισχυρίζεται πως ένας καλός γονιός ποτέ δεν θα αφήσει το μωρό του να κλάψει. Τα μωρά κλαίνε πολύ. Ισχύει όμως πάντα η αλήθεια ότι το κλάμμα είναι το μοναδικό τους μέσο επικοινωνίας. Και ισχύει επίσης ότι ο γονιός δεν θα πρέπει ποτέ να εγκαταλείπει την προσπάθεια να βρει λύση στο ότιδήποτε απασχολεί το μωρό του που το κάνει να κλαίει. Η ιδέα να τοποθετούνται τα μωρά σε ένα μεγάλο λίκνο μέσα στο δικό τους δωμάτιο και να περνούν εκεί τη νύχτα μονάχα τους είναι μια καθαρά μοντέρνα δυτική επινόηση. Το ίδιο ισχύει και για την ιδέα ότι τα μωρά θα πρέπει με κάποιο τρόπο να “εκπαιδευτούν” να αποκοιμούνται από μόνα τους και να μένουν κοιμισμένα για 8-10 ώρες. Όταν ο γιατρός ρωτάει αν το μωρό σας κοιμάται όλη τη νύχτα δεν εννοεί 8 συνεχόμενες ώρες. Τα μωρά έχουν διαφορετικά πρότυπα/προγράμματα ύπνου απ’ τους ενήλικες. Το να προσπαθούμε πιεστικά να φέρουμε το μωρό σε κάποιας μορφής “βαθύ ύπνο” ή σε κάποια “ανεξαρτησία” ή “αυτοτέλεια” δεν εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του μωρού – μάλλον τα συμφερότερα συμφέροντα του στερημένου από ύπνο γονιού εξυπηρετεί που προσπαθεί κι αυτός να ξεκλέψει λίγο ύπνο. (Το μεγάλωμα των παιδιών, καλές μου, δεν έχει “συντόμια”.)

Το γεγονός παραμένει ότι το “Άστο να Κλάψει Μέχρι να Ξεθυμάνει” δεν έχει την αποτελεσματικότητα που οι υποστηρικτές της μεθόδου Ferber πιστεύουν πως έχει. Γιατί το μωρό δεν διαθέτει τις απαραίτητες λειτουργίες που θα το βοηθήσουν να κάνει το υστερικό κλάμμα, να αποβάλει το όποιο πρόβλημά έχει απ’ το σύστημά του και να αυτο-νανουριστεί  μέχρι να το πάρει τελικά ο ύπνος. Όχι! Το μωρό απλούστατα κλαίει μέχρις εξάντλησης και μέχρι να πάρει το ξεκάθαρο μήνυμα  πως τα πρόσωπα φροντίδας δεν πρόκειται να συγκινηθούν και να έρθουν να το βοηθήσουν. Στο μεταξύ όμως η πίεση του αίματός του και οι σφυγμοί της καρδιάς του έχουν άσκοπα εκτοξευτεί στα ύψη για το λόγο ότι κανένας δεν ευαισθητοποιήθηκε να το παρηγορήσει. Τα μωρά έχουν ανάγκη από άγγιγμα και σωματική επαφή, κατά κύριο λόγο απ’ τη μαμά τους. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Dr. Ferber, ο βασιλιάς της μεθόδου “Άστο να Κλάψει Μέχρι να Ξεθυμάνει” έχει εν τω μεταξύ αναθεωρήσει τις φημισμένες εργασίες του για να συμπεριλάβει και μια πρόσθετη εναλλακτική μέθοδο. Μάλιστα! Ο εφευρέτης του “Φερμπερισμού” (Ferber-ization), της εκμάθησης κοιμίσματος με τη μέθοδο “Cry it Out”, συνειδητοποίησε τελικά πως κάπου έκανε λάθος.

Μια πρόσφατη μελέτη του Χάρβαρντ δείχνει ότι τα παιδιά που αφήνονται να κλαίνε μοναχά τους μέχρι να τα πάρει τελικά ο ύπνος υφίστανται μια μακράς διάρκειας βλάβη στο νευρικό τους σύστημα. Σαν συνέπεια, τα παιδιά αυτά γίνονται πιο ευαίσθητα σε μετα-τραυματικές ανωμαλίες λόγω άγχους, ανησυχίας και κρίσεων πανικού. Το να ανταποκριθείτε στις εκκλήσεις-συνθήματα του παιδιού σας όταν κλαίει, δεν χαλάει το παιδί και ούτε σημαίνει πως δεν θα μάθει να κοιμάται βαθειά από μόνο του. Στην πραγματικότητα, το παιδί που το καθησυχάζουν και το περιποιούνται θα γίνει πιο ανεξάρτητο και θα απολαμβάνει πιο υγιεινό ύπνο αργότερα για τον απλούστατο λόγο ότι γνωρίζει και αισθάνεται πως υπάρχει γι’ αυτό ένα αξιόπιστο σύστημα υποστήριξης που το περιμένει μόλις χορτάσει τον ύπνο του. Ο Dr. Sears, ο παγκόσμια γνωστός αυτός παιδίατρος, έχει πολλές μελέτες στο ενεργητικό του πάνω στο θέμα αυτό. Οι μαμάδες θα βρουν τις απόψεις του για το θέμα καθώς και τη γενικότερη φιλοσοφία του για την ανατροφή των στενών δεσμών (Attachment Parenting) σαν τις πιο συνεπείς και πιο ταιριαστές με όσα τους λένε τα δικά τους  φυσικά ένστικτα.

 

“Όταν αυτό που προσφέρουμε στα παιδιά μας πηγάζει από αγάπη και ευχαρίστηση, τότε είναι θετικό… Όταν αυτό που τους προσφέρουμε το κάνουμε επειδή μας έχουν εξουθενώσει ή επειδή αισθανόμαστε ενοχές, τότε πρόκειται για κάτι αρνητικό (που τα “χαλάει”)”
– Απάντηση του Dr. William Sears σ’ εκείνους που ισχυρίζονται ότι η το Attachment Parenting “χαλάει” τα παιδιά.

Εδώ είμαι μωρό μου! ΜΗΝ κλαίς!

Standard

– Δεν μπορώ να είμαι δίπλα του συνέχεια!

– Ας κλάψει και λίγο, δεν θα πάθει και τίποτα!

– Εμείς τί πάθαμε δηλαδή;

– Πρέπει να μάθει να κοιμάται μόνο του!

– Δεν είναι σωστό να το πιάνεις όποτε κλαίει! Κακομαθαίνει και θα θέλει χεράκια…

– Να ανοίξουν τα πνευμόνια του!

– Πρέπει να έχω και λίγο χρόνο για μένα…

– Αν δεν το αφήνω να κλάψει, δεν θα κάνω τίποτα άλλο!

– Θα κλάψει μια, θα κλάψει δυο, μετά το αφήνω στο κρεβάτι και το παίρνει αμέσως ο ύπνος…

– Ούτως ή άλλως, γεννιούνται, δεν γίνονται!

– Καταλαβαίνω όταν κλαίει από πείσμα ή από ανάγκη!

Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί! Έχω ακούσει τόσα και τόσα, όλα το ίδιο εκνευριστικά για να πω την αλήθεια. Από μαμάδες που αφήνουν τα μωρά τους να κλαίνε και προσπαθούν να σε πείσουν να το κάνεις κι εσύ για να βρείς την υγειά σου και να μην κακομάθεις το καημένο το παιδί σου. «Μα τί μαμά είσαι που το πιάνεις ΚΑΘΕ φορά που κλαίει; Και ΜΗΝ μου πεις οτι το κουνάς για να κοιμηθεί; Θα πεθάααααανωωωωω!!!!» Και για να πω και όλη την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρη αν το κάνουν αυτό από κάποιου είδους τύψεις, όπως και όταν κάποιος καπνίζει και καταλάβει πως προσπαθείς να το κόψεις και αρχίζει τα «έλα μωρέ, πάρε ένα!», «σιγά βρε που θα το κόψεις εσύ! Κάνε ένα, μια ευχαρίστηση στη ζωή έχουμε!», κλπ κλπ, επειδή υποσυνείδητα νιώθουν άσχημα που δεν προσπαθούν να το κόψουν και οι ίδιοι.

Είναι ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου, ένα στοίχημα που κάποιες φορές μου στοιχίζει. Που με κουράζει, με κρατά ακόμη και από την τουαλέτα κάποιες φορές. ΑΛΛΑ δεν πρόκειται να αφήσω κανένα παιδί μου να κλάψει παραπάνω απ’ την ώρα που χρειάζεται να πάω να το πιάσω! Και μ’ αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μου δεν κλαίνε αν δεν υπάρχει λόγος! Κλαίνε όταν χτυπάνε, όταν θεωρούν ότι τους συμβαίνει κάτι άδικο (και τότε, με διαλλακτικότητα πολλές φορές, το θέμα συζητιέται ξανά). Κλαίνε όταν ξυπνήσουν και έχει περάσει λίγη ώρα χωρίς να έχω πάρει χαμπάρι, ακόμα κι αν «μίλησαν» λιγάκι και εγώ δεν τα άκουσα, ναί, τότε κλαίνε και έχουν και κάθε δικαίωμα να κλάψουν! Κλαίνε όταν τρομάξουν! Κλαίνε, αλλά με το που τα πάρουμε αγκαλιά το κλάμμα τους περνά. Γνωρίζουν οτι οι γονείς τους είναι εκεί με το πρώτο τους κλάμμα, πως όταν μας χρειαστούν είμαστε εκεί και θα είμαστε ΠΑΝΤΑ. Μεγαλώνοντας στην ασφάλεια αυτή, δεν αισθάνονται φόβο και δεν μας χρειάζονται τόσο συχνά. Γνωρίζουν πως δεν είναι ανάγκη να κλαίνε ή να γκρινιάζουν για να τους δώσουμε σημασία – την έχουν όποτε την χρειαστούν. Δεν είναι κακομαθημένα! Είναι ΚΑΛΟμαθημένα! Ακριβώς όπως μου αρέσει!

Τα μωρά κλαίνε επειδή έχουν κάποια ανάγκη η οποία δεν ικανοποιείται. Το ίδιο κι εγώ, αν κανείς δεν με καταλαβαίνει και αν μου γυρίσουν την πλάτη, θα κλάψω ακόμα πιο δυνατά και θα πληγωθώ! Και αν κι αυτό δεν πιάνει, κάποια στιγμή θα μάθω να μην κλαίω, όχι επειδή είμαι ευχαριστημένη, αλλά γιατί τί νόημα θα έχει, είναι ξεκάθαρο ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται!

Ναι, μπορούμε να είμαστε δίπλα στα μωρά μας και να μην τα αφήνουμε να κλαίνε. Θα πάρει παραπάνω ώρα, θα κουραστούμε παραπάνω, αλλά θα νιώθουν την ασφάλεια που χρειάζονται. Μεγαλώνουν 9 μήνες μέσα στην κοιλιά μας, σε ένα περιβάλλον όπου μας νιώθουν και μας ακούνε όλη την ώρα. Κάποια στιγμή, ξαφνικά, όλα αυτά χάνονται με το που θα γεννηθούν. Βρίσκονται ξαφνικά σε ένα νέο περιβάλλον, άγνωστο, κρύο, όπου πεινάνε (!) και δεν μας ακούνε. Δεν κλαίνε λοιπόν επειδή θέλουν να μας κάνουν του χεριού τους. Δεν ξέρουν τί σημαίνει αυτό. Δεν έχουν την δική μας πονηριά και το δικό μας εγωισμό. Κλαίνε επειδή είναι μωρά, και αφού εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε μωρά, τότε πρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να νιώθουν όμορφα και να μην κλαίνε. Και αν αυτό είναι κουραστικό, ε… θα κουραστούμε!!!

Μπορεί να ακούγομαι απόλυτη, και σ’αυτο το θεμα, μάλλον… είμαι! Όλα είναι δικαιολογίες. Δεν χρειάζεται να μάθει να κοιμάται μόνο του. Μας βολεύει να κοιμάται μόνο του θέλουμε να πούμε! Δεν χρειάζεται να ανοίξουν τα πνευμόνια του. Ανοιχτά είναι! Μπορεί να χρειάζεται κάποιες μέρες να μην κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ άλλο από το να καθόμαστε με το μωρό μας. Αξίζει τον κόπο. Και ναι, γενιούνται ίσως με κάποια ταυτότητα, αλλά η ανασφάλεια και όλα όσα μπορεί να φέρει (χαμηλή αυτοεκτίμηση, φόβο, κλπ κλπ), έρχεται από τον τρόπο που εμείς τους διδάσκουμε τη ζωή! Η σιγουριά για την ζωή και τους γύρω του, κι αυτή από μας προέρχεται… Μην επεκταθώ! Ένα είναι σίγουρο. Όταν κλαίει ένα μωρό, ένα παιδί, ο οποιοσδήποτε, χρειάζεται να ανταποκριθούμε. Όλα τα άλλα, είναι κατ’ εμέ  δικαιολογίες που αφορούν την δική μας καλοπέραση και μόνο. Το κλειδί νομίζω στην συμπεριφορά ενός ενήλικα προς ένα μωρό, είναι να το σέβεται όπως θα σεβόταν έναν ενήλικα. Να σέβεται τα θέλω του, τις ανάγκες του και τη λύπη του.

Θα υπάρξουν ορισμένα άρθρα που θα αναρτηθούν σιγά σιγά στο μπλόγκ για να συζητήσουμε γι αυτό το θέμα. Ακούγομαι λίγο παθιασμένη με αυτό το θέμα, το ξέρω… Αν δεν τα πω κι εγώ μια φορά στο μπλόγκ μου, πού να τα πω να ξαλαφρώσω; Δεν θέλω να πικάρω ή να κρίνω τις μαμάδες που έχουν μεγαλώσει μ’ αυτόν τον τρόπο τα παιδιά τους. Θέλω ίσως να πείσω τις μαμάδες που τα μεγαλώνουν έτσι τώρα, ή που σκέφτονταν να τα μεγαλώσουν έτσι με το που γίνουν κι αυτές μανούλες 😉

Τα μωρά μας μιλούν!

Standard

Η Dunstan  ανακάλυψε τον κώδικα όλων των μωρών του κόσμου. Προσπαθούν να μας πουν τι θέλουν λίγο πριν βάλουν τα κλάμματα! Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε… (Στα Αγγλικά).