Tag Archives: κούραση

Κλατάρουν οι μαμάδες ορέ???

Standard

ΝΑΙ! Ή έστω, φτάνουν στα όρια που στο τσακ γλυτώνουν το κλατάρισμα! Και αυτές εδώ τις μέρες φίλες μου, νιώθω πως εκεί βρίσκομαι. Στα όρια! Αυτό που στο άσχετο νιώθεις το αίμα να σου ανεβαίνει στο κεφάλι και να θες να φωνάξεις ή να βάλεις τα κλάματα, να αφήσεις τον εαυτό σου να σε λυπηθεί για λίγο ρε παιδί μου. Λίγο, γιατί δεν έχεις χρόνο, ούτε θα σε καταλάβει και κανείς κι αν σε δει και πάει να σε πείσει πως δεν έχεις λόγο να νιώθεις έτσι, θα… τον πλακώσεις στις σφαλιάρες!!!

Δεν μου συμβαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από άλλες μέρες. Ασχολούμαι με τα μωρά μου, ένα νέο φιλανθρωπικό event που κάνουμε εδώ στη Ρόδο πολλές μαμάδες μαζί, τις κεραλοιφές μου, οι μέρες έχουν αρχίσει και ζεσταίνουν και σε λίγο θα αρχίσουμε τα μπανάκια, η μικρή βγάζει δόντια και γκρινιάζει, ο μικρός πάει τρεις φορές την εβδομάδα στον παιδικό και άλλες τρεις μένει σπίτι άρρωστος και μετά κολλάει και η μικρή, ο καλός μου έχει ξεσκιστεί στην δουλειά και έρχεται αργά, κλπ, κλπ! Όλο τον χρόνο αυτό βέβαια. Δεν είναι κάτι νέο… Απλά, δεν είμαι σούπερ μαμά, δεν είμαι, δεν θα γίνω ποτέ!

Έχω από επιλογή μείνει σπίτι να μεγαλώσω τα μικρά μου. Ναι το γνωρίζω οτι είναι επιλογή μου και δεν θα μπορούσα ποτέ να επιλέξω κάτι διαφορετικό. Στην σκέψη οτι κάποιος άλλος θα έβλεπε πολύ πιθανόν τα «πρώτα» τους, θα ήξερε καλύτερα τα χούγια τους ή θα τα μάθαινε πράγματα που θα ήθελα εγώ να τους μάθω, με τρελαίνει. Επέλεξα μαζί με τον σύζυγό μου να τα μεγαλώσω εγώ, τουλάχιστον μέχρι να πάνε σχολείο. Μετά βλέπουμε…

Επέλεξα επίσης να θηλάσω τα μικρά μου. Όσο πάει!

Δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικά, απλά… Κάποιες φορές, οι επιλογές αυτές βαραίνουν τους ώμους μιας μαμάς. Το γεγονός οτι μπορεί να μην φύγω από το  σπίτι για 1-2 εβδομάδες σερί (δηλαδή ούτε στο σούπερ μάρκετ, ετσι?), είναι κάτι που με έχει τσακίσει φέτος. Το γεγονός οτι έχω από τότε που γέννησα την Ναταλία (16 μηνών) να πάω με τον Μάκη μόνη μου κάπου, εκτός από την προηγούμενη επέτειο του γάμου μας (πέρσι τον Ιούνη), το γεγονός οτι ΜΟΝΟ εγώ μπορώ να κοιμίσω την μικρή το βράδυ και να την ξανακοιμίσω αν ξυπνήσει, ή ότι μόνο εγώ καταφέρνω να την ταΐσω, κλπ, κλπ, είναι βάρος ώρες ώρες. Όπως και το γεγονός ότι είμαι πάντα με ένα μικρό μαζί μου και αν κάποιος από τους δικούς μου πάρει ένα από τα δύο για να με ξεκουράσει, αυτό είναι το παιδί που θα με ξεκούραζε αν μέναμε οι δυο μας (ο Γιώργος μου με τον οποίο τα λέμε, γελάμε, κάνουμε παρέα αφού έχει μεγαλώσει πια). Η Ναταλία είναι σε δύσκολη φάση για να την κρατάει κάποιος άλλος…

27 Απριλίου είχα γενέθλια και ο πατέρας μου, μου έκανε την ευγενική χορηγία για ένα μασάζ. ΔΕΝ έχω βρει χρόνο να πάω να κάτσω να μου κάνουν το μασάζ!!! Και πόσο πολύ το χρειάζομαι!!! Δεν θα πω ότι εδώ και πόσο καιρό θέλω να πάω στον οδοντογιατρό, ότι δεν έχω καταφέρει να πάω στον γυναικολόγο από τότε που γέννησα, θα ήθελα να κάνω έναν καθαρισμού προσώπου και έχω αγοράσει κουπόνια για ένα πεντικιούρ από κάτι ειδικά ψαράκια, αλλά μαντέψτε… Δεν έχω χρόνο για μένα!

Σας έχω πει οτι δεν έχω ζωγραφίσει από τότε που γέννησα τον Γιώργο? Πως να αφήσω όλα τα πράγματα για μισό λεπτάκι και να μην γίνει χαμός? Πως να κάτσω να ασχολήθω για 3-4 ώρες χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από το έργο μου?

Να διαβάσω βιβλίο? Το έχω ξεχάσει το άθλημα!!! Η πλάκα είναι οτι συνεχίζω να αγοράζω, με την ελπίδα πως…

Για ποιον λόγο είμαι η ΜΟΝΗ που μπορώ να τα βγάλω πέρα και με τα  δύο παιδιά? Πάω για δουλειά (part time διακοσμήτρια γαρ), και αν αργήσω, αρχίζουν τα τηλέφωνα! Κανονίζω τα ραντεβού μου αναλόγως με την ώρα που κοιμίζω την μικρή και σχεδόν τις περισσότερες φορές η ζουζούνα -λές και το ξέρει- δεν κοιμάται στην ώρα της!

Και αφού τελικά πήρα χαμπάρι οτι δεν είμαι και πολύ καλή νοικοκυρά, αποφάσισα να έχω και το σπίτι συμμαζεμένο, την στιγμή που τα παιδιά είναι παιδιά και για να είναι τζιτζί το σπίτι, πρέπει απλούστατα να κάνω την Παναγιωταρά! Κι όμως, γιατί ακόμη δεν νιώθω καλή σύζυγος?

Η μητέρα μου είναι άρρωστη δυο εβδομάδες τώρα. Μόνο ένα φαϊ μπορώ να της πάρω όταν έχω κάτι που θέλει να φάει, αλλιώς… και σαν κόρη βαίνω στην αποτυχία…

Η φωνή μου σαν να έχει ανεβάσει ντεσιμπέλ. Με ακούω αυτές τις μέρες και θέλω να μου βάλω τις φωνές. Να μην είμαι αυστηρή στον Γιώργο! Πόσες φορές το έχω πει? Αλλά, εκείιιι! Να το πάλι το αίμα που ανεβαίνει στο κεφάλι και αν δεν είχα ορκιστεί να μην δώσω ούτε σφαλιάρα στα παιδιά μου, το χέρι θα έφευγε σίγουρα, έστω και για μια «απαλή» στον ποπό του!!! Και γιατί το σκέφτομαι καν? Και το άλλο? Αφού κοιμίσω την μικρή το μεσημέρι και παίξω λίγο με τον Γιώργο, κάθομαι στο κομπιούτερ με ένα φλυτζάνι καφέ που επιτέλους θα πιώ ολόκληρο. Και ο Γιώργος? Κάθεται κι αυτός στο κομπιούτερ του ή βλέπει βίντεο! Ορίστε! Ούτε το καλή μαμά δεν έχω για να παρηγοριέμαι!

Υποσχέθηκα να μην κάθομαι στο κομπιούτερ παρά το πρωί να τσεκάρω μέηλ και το βράδυ αφού κοιμηθούν τα παιδιά. Τα κομπιούτερ θα φύγουν από το σαλόνι ή από το τραπεζάκι και την εύκολη πρόσβαση! Αν με βλέπει έτσι το παιδί, εννοείται πως θα κάθεται κι αυτός και θα κολλάει! Τέλος, κι ας με χαλαρώνει!!!

Σήμερα, έλεγε η μητέρα μου στον Γιώργο πως όταν γίνει καλά επιτέλους, θα τον πάρει μια ολόκληρη μέρα να κάνουν βόλτες, να τα πούνε, να φάνε μαζί, να παίξουν στην θάλασσα. Και δεν χαιρόμουν! Ζήλευαααα! Ζήλευαααα! Έσκαγα από τη ζήλια μου βασικά, γιατί εμένα πότε θα μου πει κάποιος να μου κρατήσει λίγο την Ναταλία να πάρω τον γιο μου μόνη μου με τις ώρες και να μην ανησυχώ για τίποτα? Πότε θα μου πει κάποιος οτι θα τα κρατήσει και τα ΔΥΟ (ναι γιατί? εγώ πως το κάνω?) για να πάω να κάνω ψώνια? Για να πάω να πιω καφέ με την κολλητή μου? Δίχως να μου πουν σε 2 ώρες να είμαι πίσω!

Η μόνη ώρα μόνη μου, είναι όταν γυρίζω σπίτι με το αυτοκίνητο αφού έχω πάρει τον Γιώργο στον παιδικό ή πηγαίνοντας να τον πάρω (όταν το κάνω αυτό μόνη μου γιατί μερικές μέρες το κάνω μαζί με την μικρή)! Βάζω στο φουλ την μουσική και τραγουδάω μόνη μου. Βγάζω πολύ ένταση, αλλά τι να σου κάνει ένα 15λεπτο?

Πραγματικά, νομίζω πως ο πιο όμορφος ρόλος που είχα ποτέ στη ζωή μου, είναι αυτός της μαμάς! Αλήθεια! Το πιο όμορφο πράγμα είναι να βλέπω τα παιδιά μου και να τα αγκαλιάζω και μην αρχίσω να λέω τώρα γι αυτά γιατί δεν θα τελειώσει αυτό το πόστ ποτέ. Απλά, μια δυο φορές τον χρόνο, ανάβει το φωτάκι της βενζίνης μου! Και όλα υπολειτουργούν και νιώθω ότι δεν θα φτάσω στο βενζινάδικο πριν σβήσει το αυτοκίνητο! Και φωνάζω για βοήθεια, αλλά σαν να μην φωνάζω και πολύ δυνατά… Είναι εκεί που με φαντάζομαι να μαζεύω μερικά ρουχαλάκια και να πηγαίνω να μείνω σε ένα μέρος άλλο χωρίς να πω σε κανέναν τίποτα! Φλαααααπ!!! Αυτο-χαστούκι γιατί τι  μάνα είμαι να θέλω να αφήσω τα παιδιά μου και να εξαφανιστώ??? Και μετά, βρίσκω τους εσωτερικούς μηχανισμούς και επανέρχομαι. Δεν ξέρω αν με παίρνει κανείς στα σοβαρά ή αν λένε από μέσα τους «ΟΚ, άρχισε πάλι… Υπομονή, λίγες μέρες τουμπεκί και θα της περάσει!». Πρέπει όμως να αρχίσουν να μας παίρνουν στα σοβαρά (είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι μόνη, σωστά?)! Δεν είμαστε σούπερ μαμάδες! Μπορεί να μοιάζουμε πολλές φορές, αλλά δεν είμαστε! Χρειαζόμαστε βοήθεια και ηθική συμπαράσταση! Χρειαζόμαστε να νιώθουμε ότι είμαστε ακόμη ο εαυτός μας και να κάνουμε πράγματα και για μας που και που! Προσοχήηηη! Κλατάρουν ΚΑΙ οι μαμάδες, ορέ! Και αν κλατάρει μια μαμά τελείως, εκεί θα πείτε την μαμά… μαμάκα!!!

Συναισθηματική Εξάντληση της Μαμάς και Πώς να την Προλάβετε

Standard

 

Πηγή:  http://www.askdrsears.com/html/10/t107600.asp?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_term=&utm_content=&utm_campaign=news&

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης


Ο αγγλικός όρος είναι burnout και στην κυριολεξία σημαίνει στέρεμα, εξάντληση αποθεμάτων. Είναι αυτό που λέμε «έμεινε από καύσιμα». Μια μαμά αισθάνεται burnout,  δηλαδή συναισθηματική εξάντληση, όταν έχει ζήσει για αρκετό διάστημα χωρίς τις σωστές ισορροπίες. Όταν δίνει συνέχεια, όταν καταναλώνει συνεχώς ενέργεια, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα φτάσει στο σημείο να ξεμείνει από δυνάμεις, να της εξαντληθούν τα αποθέματα και να μην μπορεί να δώσει τίποτε. Το βρέφος όμως ή το νήπιο εξακολουθεί να χρειάζεται τη μαμά και η μαμά πρέπει να συνεχίσει νατο παλεύει και να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που προκύπτουν. Αναμφίβολα οι μαμάδες μπορεί να φτάσουν να γίνουν δυστυχισμένες, να δυσανασχετούν, να μνησικακούν και πάνω απ’όλα να κουραστούν. Κάτι τέτοιο μπορεί να φέρει τα πράγματα σε σημείο να αμφισβητηθεί η ικανότητα της μαμάς να φροντίσει σωστά το μωρό ή και με την ίδια τη μαμά να ρίχνει ευθύνες στον εαυτό της για το γεγονός ότι δεν απολαμβάνει το λειτούργημα της μητρότητας.

Οι γυναίκες που έχουν όλα τα κίνητρα και το μεράκι να είναι καλές μητέρες είναι αυτές που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στο «στέρεμα». Θα πρέπει να είσαι αφιερωμένη στο έργο της μητρότητας και να εργάζεσαι σκληρά για να φτάσεις να «στερέψεις». Το στέρεμα είναι μια απ’ τις παρενέργειες ή παράπλευρες συνέπειες της φυσικής ανατροφής και των στενών δεσμών μεταξύ γονιών και παιδιών, ιδιαίτερα μάλιστα όταν υπάρχει στην οικογένεια μωρό υψηλών απαιτήσεων και αναγκών.

Η συναισθηματική εξάντληση ή στέρεμα συμβαίνει όταν οι μαμάδες, οι μπαμπάδες και τα μωρά έχουν χάσει τις ισορροπίες και έμειναν στην κατάσταση αυτή για κάποιο χρονικό διάστημα. Συνήθως το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο στυλ ανατροφής (attachment parenting) καθαυτό. Πιστεύουμε πως στο attachment parenting λειτουργεί ο νόμος της απαίτησης και της προσφοράς. Tο παιδί δηλαδή μπορεί να απαιτεί αλλά οι γονείς μέσα απ’ την ανταπόκριση στις απαιτήσεις του μωρού αντλούν και τις δυνάμεις και τα μέσα που τους είναι απαραίτητα να επιβιώσουν και να ευημερήσουν και οι ίδιοι. Η προσφορά αγάπης και η ύφανση στενών δεσμών με το μωρό μπορεί κάλλιστα να παίξει το ρόλο του βάλσαμου πάνω στις συναισθηματικές πληγές που κουβαλούν οι γονείς των οποίων οι σχέσεις με τους δικούς τους γονείς δεν ήταν στενοί. Είναι δυνατόν όμως κάποιοι συγκεκριμένοι παράγοντες να επενεργήσουν συνδυαστικά με τέτοιο τρόπο που τελικά η ζυγαριά να γείρει προς την πλευρά του «στερέματος» και να γίνει η ζημιά. Σαν τέτοιους παράγοντες θα πρέπει να αναφέρουμε τους εξής: μωρό αυξημένων αναγκών, περιβάλλον μη-υποστηρικτικό μέχρι αρνητικό, προκλήσεις στην προσωπική ζωή της μαμάς ή του μπαμπά που λειτουργούν ανταγωνιστικά, εξωτερικές πιέσεις ή τέλος εξωπραγματικές προσδοκίες. (Γι’ αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να γίνει ιδιαίτερη ανάλυση, αλλά προς το παρόν αυτά τα λίγα: Υπάρχουν γυναίκες που ακόμα και στο διάστημα που έχουν μωρά εξακολουθούν να βάζουν πολύ ψηλά τον πήχη και επιδιώκουν στα μάτια των τρίτων να έχουν το «τέλειο» μωρό και το «τέλειο» νοικοκυριό και το «τέλειο» σώμα κλπ. κλπ. Και επειδή αυτή η «τελειότητα» είναι ακατόρθωτη, εκείνες είτε νοιώθουν τύψεις, είτε χρεώνουν την «αποτυχία» τους στους «άλλους» με δυσάρεστες οπωσδήποτε συνέπειες).

Οι σημερινές γυναίκες θα πρέπει να τα καταφέρνουν σε όλους τους τομείς: να κρατούν το σπίτι τους τέλειο, να αναθρέψουν έξυπνα και δημιουργικά παιδιά, να προσφέρουν στους συζύγους τους συντροφικότητα και σεξ και να έχουν μια πετυχημένη και ενδιαφέρουσα προσωπική και επαγγελματική ζωή. Όταν μια νέα μαμά προσπαθήσει να αναπαραγάγει στη ζωή της το ιδεατό πρότυπο της Σουπερμαμάς (Supermom) το σίγουρο είναι πως την περιμένουν προβλήματα. Το να μάθεις να είσαι η μαμά του μωρού σου είναι από μόνο του κάτι περισσότερο από εργασία πλήρους απασχόλησης. Όταν στην πλάτη της πέφτουν επιπλέον ένα σωρό άλλες απαιτήσεις, όταν πρέπει να τα κάνει όλα αυτά και ο χρόνος που της απομένει για να φροντίσει τον εαυτό της ελαχιστοποιείται, τότε κινδυνεύει σοβαρά να «στερέψει».

Το να αισθάνεται μια νέα μαμά (και μπαμπάς) κουρασμένη είναι κάτι το φυσικό και αναπόφευκτο. Είναι επίσης βέβαιο πως θα υπάρξουν μέρες που θα αναρωτιέται κατά πόσον είναι κατάλληλη για το ρόλο της μαμάς! Απ’ την άλλη μεριά όμως θα πρέπει να τονιστεί με έμφαση πως το «στέγνωμα» ή συναισθηματική εξάντληση δεν είναι καθόλου αναπόφευκτη συνέπεια ούτε απαραίτητο στοιχείο της μητρότητας. Ορίστε και μερικές συμβουλές για το πώς θα μπορέσετε να επιβιώσετε και να ευημερήσετε σαν μητέρα – και ταυτόχρονα να γλυτώσετε την επιδρομή του «στεγνώματος». 

Κάνε ό,τι μπορείς να χτίσεις τη σχέση σου με το μωρό σου πάνω σε καλές βάσεις

Ο αποχωρισμός σου απ’ το μωρό αμέσως μετά τον τοκετό ή ακόμη και τα αρχικά προβλήματα θηλασμού αποτελούν σίγουρα ένα κακό ξεκίνημα στην προσπάθειά σου να είσαι μια καλή μαμά. Αν το διαβάζεις αυτό πριν γεννήσεις το μωρό σου, αφιέρωσε λίγο χρόνο να σχεδιάσεις προσεκτικά τα του τοκετού καθώς και τις πρώτες μέρες της ζωής του μωρού σου. Παρακολούθησε κάποια σειρά μαθημάτων ανώδυνου τοκετού και πήγαινε στις συναντήσεις του Συνδέσμου Θηλασμού (La Leche League) να κατατοπιστείς πάνω σε θέματα θηλασμού. Αν το διαβάζεις αφού έχεις ήδη γεννήσει και νοιώθεις ακόμη τις συναισθηματικές συνέπειες των όχι και τόσο τέλειων εμπειριών που συνοδεύουν την αρχή της σχέσης σου με το μωρό σου, είναι καιρός να ξεκολλήσεις! Πες στον εαυτό σου πως έκανες το καλύτερο που μπορούσες σύμφωνα μ’ αυτά που ήξερες και κάτω απ’ τις συγκεκριμένες συνθήκες. Τώρα επικέντρωσε τις προσπάθειές σου στο χτίσιμο της ειδικής σχέσης που αρχίζεις να δημιουργείς με το μωρό σου. 

Αγνόησε τους αρνητικούς συμβουλάτορες

 Πολλοί θα προσφερθούν να σε συμβουλέψουν πώς να παίξεις σωστά το ρόλο της μητέρας. Η επίμονη προσπάθειά τους να σε πείσουν ότι αυτά που κάνεις είναι λάθος μπορεί να κλονίσει την αυτοπεποίθησή σου. Μην ανοίγεις συζητήσεις μαζί τους. Μην αφιερώνεις πολύ χρόνο και σκέψη στις απόψεις τους. Υπενθύμισε τον εαυτό σου ότι η επιλογή σου να αναθρέψεις το παιδί σου με τη μέθοδο των στενών φυσικών δεσμών (attachment parenting) είναι βασισμένη σε στέρεη λογική και υγιείς αρχές και πως εσύ είσαι η ειδικός σε ό,τι αφορά το παιδί σου.

Βάλε και τον μπαμπά στο παιχνίδι

 Δεν έχω ποτέ συναντήσει περίπτωση μητέρας με συναισθηματική εξάντληση σε οικογένεια που και ο μπαμπάς έχει ενεργή συμμετοχή στη φροντίδα των παιδιών και δείχνει τρυφερό ενδιαφέρον για τη νέα μανούλα. Μερικοί μπαμπάδες τα πάνε καλά σ’ αυτό απ’ την πρώτη αρχή. Άλλοι πάλι χρειάζονται ενθάρρυνση και λίγο σπρωξιματάκι. Η μαμάδες μπορούν να βοηθήσουν τους άνδρες τους διατυπώνοντας τις ανάγκες τους με σαφή μεν αλλά ήρεμο τρόπο. Οι άνδρες δεν μπορούν να μαντέψουν τί ακριβώς θέλουν απ’ αυτούς οι γυναίκες, γιατί κακά τα ψέματα οι περισσότεροι άνδρες δεν διαισθάνονται τις ανάγκες των άλλων με τον τρόπο που μπορούν οι γυναίκες. Είτε πρόκειται για τα πιατικά που περιμένουν στο νεροχύτη είτε για το μωρό που κλαίει και χρειάζεται προσοχή, οι μαμάδες πρέπει το ζητήσουν για να γίνει. Αν μια μαμά έχει πρόβλημα να ζητήσει τη βοήθεια, αυτό είναι το κόκκινο σημαιάκι που δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά και πως ενδεχομένως η συμβουλευτική παρέμβαση είναι απαραίτητη. Πιθανόν να έχει «κλίση» προς την τελειομανία και να πιστεύει πως μόνο αυτή μπορεί να κάνει τα πράγματα σωστά. Ή πάλι μπορεί να υπάρχει θέμα κατάθλιψης και ορμονών μετά τη γέννα και να μην είναι ακόμη σε θέση να γνωστοποιεί τις ανάγκες της. 

Μην παίζεις ρόλο επόπτη όταν ο μπαμπάς περιποιείται το μωρό

Ο Μπαμπάς πρέπει να μάθει από μόνος του πώς να ηρεμεί το μωρό που κλαίει και πώς να παίζει μαζί του όταν είναι χαρούμενο. Αν η Μαμά είναι πάντα παρούσα, εποπτεύοντας κάθε ρέψιμο, χάδι και γαργάλημα, ο Μπαμπάς δεν θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση σαν φροντιστής του μωρού. Καλύτερα να χρησιμοποιήσεις την ευκαιρία αυτή για κάτι δικό σου. Κάνε έναν περίπατο, πήγαινε για ψώνια, κάτσε σε μια απόμερη γωνιά του σπιτιού και διάβασε ένα βιβλίο. Ο Μπαμπάς θα τα πάει μια χαρά!

Ο Μπαμπάς και η Μαμά πρέπει να συνεργάζονται για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του μωρού και της οικογένειας. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στην περίπτωση που έχουν ένα μωρό δύστροπο ή με ιδιαίτερες ανάγκες. Αν η Μαμά αναλάβει αποκλειστικά την παιδική φροντίδα, ο Μπαμπάς θα είναι πολύ απρόθυμος να ασχοληθεί με το απαιτητικό μωρό. Αν η Μαμά ξοδεύει όλη της την ενέργεια στο μωρό, ο Μπαμπάς μπορεί να δυσανασχετήσει νοιώθοντας παραγκωνισμένος. Μπορεί να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά ή σε άλλες δραστηριότητες εκτός οικογένειας. Τότε η Μαμά «στεγνώνει», οι δυνάμεις της στερεύουν, ο γάμος παραπαίει και η σχέση του μωρού και με τους δύο γονείς βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο.