Tag Archives: μαμάδες

Εσείς που θηλάσατε δηλαδή, είστε καλύτερες μάνες?

Standard

Και τότε ξέρεις πως ξεκινά μια συζήτηση ίδια με πολλές άλλες. Μια συζήτηση που για κάποιον λόγο φέρνει τις μαμάδες που θήλασαν ή θηλάζουν, αντιμέτωπες με αυτές που δεν θήλασαν! Πολύ πιθανόν να έχετε δει μια ωραιότατη τέτοια συζήτηση, που καταλήγει σε προσβολές ή άσχημα σχόλια και πολλές θυμωμένες μαμάδες! Γιατί?

Καμία μα καμία μαμά δεν θα δεχτεί να την μειώσει κάποιος. Όλες μα όλες οι μαμάδες θέλουν να πιστεύουν πως είναι και προσπαθούν πραγματικά να είναι, καλές μαμάδες. Αν όχι οι καλύτερες, αν όχι τέλειες (μιας και δυστυχώς δεν γίνεται), τουλάχιστον καλές μαμάδες. οπότε αν βρεθεί στο διάβα μας, μια μαμά που προσπαθεί να το μειώσει αυτό, γινόμαστε Τούρκοι!!! Αν μάλιστα μας υποδεικνύει πως πέσαμε θύματα σε λάθος συμβουλές παιδιάτρου, σίγουρα θα τα πάρουμε ακόμη πιο πολύ στο κρανίο! Ποια το λέει αυτό? Και τι νομίζει ότι είναι? Με περνάει για χαζή? Λογικό ε? Κι αν όντως έχει δίκιο?

Θα έχετε δει κάτι «τρελές» τριγύρω, κάτι Κασσιανές ίσως, κάτι Μαμαφρικιά, Κάτι Κλαίρες, κάτι Λυδίες και άλλες πολλές, να κάνουν ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις σε φόρουμ και ομάδες του Facebook. Γραφικές τις λένε. Καμιά φορά και πωρωμένες ή και φανατικές. Τις κατηγορούν ότι φέρνουν κάποιες μαμάδες σε δύσκολη θέση ή πάντα ρωτάνε αυτές τις άσχετες ερωτήσεις για τα μωρά και τις ίδιες. Αφού ρωτά η γυναίκα πως να αποθηλάσει, γιατί εσείς την ρωτάτε τον λόγο? Για να την μειώσετε? Γιατί αν δεν θηλάζει δεν θα είναι καλή μάνα? Πρέπει να θηλάζει δηλαδή μέχρι το παιδί να είναι νήπιο για να την αφήσετε ήσυχη? Κι αφού σου λέει ότι δεν είχε γάλα γιατί επιμένεις? Την βγάζεις ψεύτρα?

Λοιπόν θα σας πω μια μικρή ιστορία. Την έχω ξαναπεί, αλλά θα την πω και πάλι. όταν λοιπόν γέννησα τον Γιώργο, ήθελα να θηλάσω. Δεν ήξερα πολλά, παρά μόνο το ότι ήθελα να θηλάσω και το γεγονός ότι πολλές φορές είναι δύσκολο. Είχα διαβάσει ότι μπορεί να πονάει στην αρχή και κάτι πολύ λίγα. Θα θήλαζα 6 μήνες και μετά θα σταματούσα. Όταν γύρισα σπίτι με πονεμένες θηλές, έψαχνα για λύση. Την βρήκα στο ίντερνετ και από μια μαμά που είχε θηλάσει κι αυτή τα παιδιά της. Όταν ο Γιώργος ήταν στο στήθος μου κολλημένος για ώρες του Θεού, τότε που πήρα την απόφαση ότι θα σταματήσω τον θηλασμό στους 3εις μήνες γιατί αλλιώς θα τρελαινόμουν και όταν η παιδίατρος, μου είπε να πάρω μια συγκεκριμένη φόρμουλα να έχω σπίτι σε περίπτωση που ξυπνήσω μια μέρα και δεν έχω γάλα, έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα πάλι μαμάδες που είχαν θηλάσει και μια Αγλαΐα που ποτέ δεν είχα ξαναδεί, οι οποίες με ρωτούσαν τι ακριβώς συμβαίνει, βρήκα την λύση. Τα ίδια είχαν περάσει κι αυτές! Και όταν τα κακά του Γιώργου είχαν πράσινο χρώμα και η παιδίατρος μου είπε να κόψω τα πράσινα λαχανικά, ή όταν είχε πονάκια ο Γιώργος, ή όταν έκλαιγε στο στήθος και θύμωνε κι εγώ πελαγωμένη ήθελα να βάλω τα κλάματα μαζί του, εκεί που αναρωτιόμουν αν έχω γάλα και αν χορταίνει το μωρό μου, το μονάκριβο αγοράκι μου και το πιο πολύτιμο πράγμα που είχα μέχρι τότε στην ζωή μου, ήξερα πως δεν θα ρωτούσα την παιδίατρο αλλά αυτές τις μαμάδες και την Αγλαΐα, γιατί προφανώς δεν ήξερε η παιδίατρος και επίσης δεν θα αποθήλαζα μέχρι να το ήθελα ΕΓΩ! Και όταν τους έλεγα ότι θα αποθηλάσω στους 6 μήνες, μιας και το γάλα από όσο ξέρω δεν έχει και τίποτα φοβερό από κει και πέρα, απλά μου έδωσαν κάποια λινκ να διαβάσω. Και τότε ακόμη, κουρασμένη από τα ξενύχτια, έλεγα ρε κορίτσια, δεν νομίζω να μπορέσω παραπάνω. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μου είπε καμία τίποτα. Μόνο  μια Αγλαΐα μου είπε, «όταν φτάσεις μέχρι τους 6 μήνες, θα δεις ότι δεν θα βρίσκεις λόγο να αποθηλάσεις ;-)» Έτσι με το wink από δίπλα. Το θυμάμαι σαν να μου το είπε χτες. Όταν λοιπόν έφτασα τους 6 μήνες, δεν υπήρχε κανείς λόγος να αποθηλάσω. Τον θηλασμό τον είχαμε για παιχνιδάκι με τον Γιώργο. Είχα μάθει άλλωστε τόσα πολλά για το μητρικό γάλα που πρόσφερα στον Γιώργο, είχα μάθει και όλα τα οφέλη του θηλασμού για την μαμά, είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ και έτσι ακολούθησα κι εγώ την σύσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (6 μήνες αποκλειστικός θηλασμός, 2 χρόνια μαζί με τροφές και όσο θέλεις από κει κι έπειτα). Και αποθήλασα στα 2 χρόνια και 2 μήνες (και μια εβδομάδα)! Και τώρα, 2 χρόνια και 8 μήνες, θηλάζω τη Ναταλία!

Είχα όμως ξεκινήσει ένα blog, αυτό εδώ το blog. Είχα νιώσει τόσο προδομένη από τους γιατρούς. Την παιδίατρο που δεν ήξερε τι της γινόταν ή που ήξερε αλλά προτιμούσε τις μίζες από τις μάρκες γάλακτος, τον γυναικολόγο που στις 40 μέρες τις επανεξέτασης με ρώτησε γιατί θηλάζω ακόμα και που γενικώς όλες μας αν δεν το έχουμε ψάξει  ή αν δεν το ψάξουμε όταν ο παιδίατρος μας πει πολύ εύκολα να δώσουμε ξένο γάλα, πέφτουμε θύματά τους. Γιατί άλλωστε θα έπρεπε να ΜΗΝ εμπιστεύομαι τον γιατρό μου. Και γιατί αυτός δεν κοιτάει το συμφέρον του παιδιού μου? Και από αυτό το blog λοιπόν, αποφάσισα να βοηθήσω όσες περισσότερες μαμάδες μπορούν και θέλουν να θηλάσουν! Έγινα κι εγώ λοιπόν μια από αυτές τις γραφικές που όταν μια μαμά με ρωτά πως να αποθηλάσει, την ρωτάω γιατί θέλει να αποθηλάσει. Και μπορεί να είναι λόγω αντιβίωσης που πρέπει να πάρει και ο γιατρός δεν γνωρίζει, οπότε της λέει να κόψει τον θηλασμό αντί να της βρει συμβατή με αυτόν. Ή επειδή έχει μαστίτιδα ή πληγωμένες θηλές, ή επειδή το μωρό δεν κοιμάται, ή επειδή δεν φτάνει στο μωρό το γάλα. Τα οποία δεν είναι λόγος αποθηλασμού βεβαίως! Ή όταν μου λέει μια μαμά πως δεν είχε γάλα, την ρωτάω τι ακριβώς έκανε, και τις λέω πια λάθη είχαν γίνει και πως όταν με το καλό θα θελήσει να θηλάσει επόμενο μωρό θα είμαι εδώ να την βοηθήσω! Και είμαι 😉

Και όχι δεν είμαι καλύτερη μαμά από αυτές. Είμαι μια μαμά που δεν δέχεται μια απάντηση όταν δεν μου κάνει ή όταν δεν μου αρέσει, ακόμη κι αν είναι από γιατρό, οπότε και το ψάχνω. Δεν έχουν όλες τον χρόνο ή δεν το κάνουν όλες αυτό. Και δεν θα έπρεπε στο κάτω κάτω να είναι αναγκασμένες να το κάνουν! Δεν είναι χειρότερες μαμάδες από μένα, απλά τις θεωρώ θύματα των γιατρών και του συστήματος και προσπαθώ να το πω σε όσες περισσότερες μπορούν για να το ξέρουν όσες πρόκειται να γίνουν μαμάδες ή όσες πρόκειται να ξαναγίνουν μαμάδες ή όσες είναι στην αρχή του θηλασμού ή προς το τέλος ή θέλουν να κάνουν επαναγαλακτισμό (γιατί γίνεται κι αυτό αν τελικά με τις λάθος συμβουλές μειωθεί ή κοπεί το γάλα). Όταν μου στέλνουν μήνυμα πως τα κατάφεραν τελικά, είμαι τόσο μα τόσο χαρούμενη!

Όχι δεν είμαστε καλύτερες μάνες! Είμαστε μάνες όμως που γνωρίζουν για τον θηλασμό και το πόσο δεν αρέσει σε πολλούς. Είμαστε μάνες που ξοδεύουμε αρκετό χρόνο για να μάθουμε και άλλες μάνες να θηλάζουν, έτσι ώστε κάποια στιγμή να γίνουμε τόσες πολλές που οι κόρες μας θα τον θεωρούν πια δεδομένο τον θηλασμό. Κι αν κάνουμε τις ίδιες και τις ίδιες ερωτήσεις, είναι γιατί τα λάθη και οι λανθασμένες οδηγίες θηλασμού είναι τόσο μα τόσο γνωστές πια. Είναι ένα γνωστό ποιηματάκι, τόσο θλιβερό και τόσο πονηρό. Ούτε χειρότερες βέβαια μάνες είμαστε. Όχι δεν βαριόμαστε να αποθηλάσουμε, ούτε θηλάζουμε επειδή δεν μπορούμε να κόψουμε τον λώρο, ούτε προσπαθούμε να κάνουμε μαμούχαλα παιδιά, ούτε είναι ωραίο να σκέφτεσαι πριν να πεις ότι θηλάζεις ακόμη το παιδί σου γιατί τα σαγόνια πέφτουν μέχρι το πάτωμα. Ακόμη κι εγώ, δεν κάθομαι να το διαλαλώ, γιατί ενώ μια μαμά δεν θα ρωτήσει μια άλλη που δεν θηλάζει, γιατί δίνει ακόμη γάλα στο παιδί της, εμένα θα με ρωτήσει! Άρα αν υπάρχει πίεση, πολλές φορές την νιώθουμε κι εμείς, επειδή θηλάζουμε ΑΚΟΜΑ, ίσως και μέχρι να πάει το παιδί φαντάρος ή να παντρευτεί (κλασικές ερωτήσεις), ή μας βάζουν στην θέση την απολογητική, γιατί δεν σταματάμε να ηρεμήσουμε πια, ότι ήπιε ήπιε το παιδί και ώχου μωρέ, κι εσύ απ’ αυτές είσαι? Εγώ αυτό το θεωρώ ακραίο και άλλα ωραία τα οποία δεν πρέπει να τα εκλάβουμε ως προσβολές αλλά ως απλή συζήτηση…

Δεν είμαστε γραφικές, είμαστε η κάθε μια μας τόσο διαφορετική. Άλλες δουλεύουν, άλλες όχι, άλλες είναι σοβαρές, άλλες οξύθυμες, άλλες πιο χαβαλετζούδες και άλλες πιο ήρεμες. Έχουμε ένα μοναδικό κοινό. Την αγάπη μας στον θηλασμό και τα νεύρα μας για την καταπάτηση του. Όχι δεν είμαστε καλύτερες μάνες. Τον θηλασμό προσπαθούμε να διαδώσουμε, γιατί μόνο από μάνα σε μάνα μπορεί να γίνει τελικά αυτό,  όπως άλλωστε γινόταν και παλιότερα. ‘Οποια θέλει να θηλάσει, θα θηλάσει, όποια δεν θέλει ή δεν αντέχει, δικαίωμα της! Το να θέλει και να μην ξέρει είναι αυτό που προσπαθούμε να αφανίσουμε! Καμία όρεξη για κόντρα, καμία όρεξη για ανταγωνισμό. Μόνο όρεξη για θηλασμό 😉

Υ.Γ. Όταν είχα ξεκινήσει αυτό εδώ το blog, εκτός από κάποια forums στα οποία είχα βρει κι εγώ λύσεις και πολλά σαιτ του εξωτερικού, λίγες ήταν οι πληροφορίες και η βοήθεια που μπορούσες να βρεις εύκολα. Είμαι τρισευτυχισμένη λοιπόν, γιατί βλέπω πως μέσα σε λίγα χρόνια, όλες αυτές οι μαμάδες που αγαπούν τον θηλασμό, έχουν κάνει πολλή δουλειά, τόση που ακόμη και οι μαμάδες που δεν θέλουν να θηλάσουν τελικά, μπορούν να δώσουν βασικές συμβουλές σε μαμάδες που θέλουν και μάλιστα να είναι και  σωστές συμβουλές! Κι εγώ αυτό το θεωρώ μεγάλη νίκη για όλες μα όλες τις μαμάδες 😉

Advertisements

Καλή σχολική χρονια!!!!

Standard

 

Σήμερα ξυπνήσαμε πιο πρωί από όλες τις προηγούμενες καλοκαιρινές μας μέρες, ετοιμαστήκαμε οικογενειακώς και πήγαμε στο νηπιαγωγείο του Γιώργου για δεύτερη συνεχή χρονιά (πέρσι ήταν προνήπιο δεν έμεινε στην ίδια τάξη!!!). Φορέσαμε τα όμορφα ρουχαλάκια μας, η Ναταλία πήρε και την τσάντα της μαζί και κατάφερε να μην βγάλει τα παπούτσια της καθ’ όλη την διάρκεια (είμαστε του ξυπόλυτου τάγματος βλέπετε), ο Γιώργος έκανε και καρφάκια τα μαλλιά του γεμάτος ανυπομονησία, και πήγαμε.

 

Εκεί έψαξε τους περσινούς συμμαθητές του, αγκάλιασε με χαρά την χαμογελαστή δασκάλα του, έπαιξε στην αυλή και μετά ήρθε η ώρα του αγιασμού όπου όλα τα παλιά φιλαράκια προσπαθούσαν να μην κάνουν πολύ θόρυβο καθώς έβλεπαν ο ένας τον άλλο. Όλο «σσσ» και «σσσ» ακουγόταν από τους γονείς μέχρι να τελειώσει το «μαρτύριο» των μικρών και να έρθει η ώρα που θα μπαίναν και πάλι στην τάξη τους να νιώσουν σχεδόν σαν στο σπίτι τους!

 

Αύριο όμως (σήμερα βασικά τέτοια ώρα που τα γράφω), θα είναι η κανονική πρώτη μέρα του σχολείου. Κοιμήθηκαν και τα δύο νωρίς, διαλέξαμε τα ρούχα του Γιώργου για την αυριανή μέρα, φτιάξαμε cup cakes σε σχολικές θήκες, βρήκαμε τα παπούτσια που θα φορέσει, καλτσούλες σε περίπτωση που τον χτυπήσουν μετά από τις σαγιονάρες όλου του καλοκαιριού, βάλαμε το παγουράκι με το νερό του στο ψυγείο να είναι κρύο και του έβαλα στο κουτάκι του κολατσιού ένα cup cake, λίγα brazilian nuts και μια καλοκαιρινή χαρτοπετσέτα.

 

Το πρωί θα ξυπνήσουμε και πάλι νωρίς, θα ετοιμάσω τον Τζώρτζη μου και μετά θα πάμε με τη Ναταλία να τον ξεπροβοδίσουμε αυτόν και τον μπαμπά που τον πηγαίνει σχολείο πριν να πάει δουλειά. Θα βγάλουμε φωτογραφίες που αργότερα θα ποστάρουμε στο facebook για να δουν και οι υπόλοιποι συγγενείς και να χαρούν και όταν μπει πια στο αυτοκίνητο θα αρχίσουμε να τους λέμε «γειαααα σααααας! Σας αγαπάμεεεεε!» μέχρι που το αυτοκίνητο θα φύγει και ελπίζω η Ναταλία να μην το πάρει πολύ βαριά φέτος, γιατί όλο λέει πως θέλει να πάει κι αυτή μαζί με τον Τζώρτζη της (βέβαια κι εγώ μαζί!)…

 

Κατά τις 11 (μέρα προσαρμογής) μαμά με Ναταλία θα πάμε να φέρουμε τον Γιώργο σπίτι. Θα αγκαλιαστούμε και θα φύγουμε για το σπίτι όπου στην διαδρομή θα μας λέει ο Γιώργος (συνοπτικά όπως συνήθως) πως πέρασε και τι  έκαναν. Αν είδε όλους τους φίλους του, πως ήταν τα μικρά της τάξης και όλες τις λεπτομέρειες που θα θυμηθεί.

 

Όταν γυρίσουμε σπίτι η γιαγιά και ο παππούς θα ρωτάνε ένα από τα ίδια και το βραδάκι που θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο με την άλλη γιαγιά και παππού πάλι με την ίδια χαρά θα τον ρωτάνε, και πάλι θα απαντά ο Γιώργος γεμάτος περηφάνια που πάει μια τάξη πιο κοντά στο δημοτικό και η Ναταλία θα λέει τα δικά της γλυκά και χαριτωμένα από δίπλα!

 

Το βράδυ θα διαλέξουμε πάλι τα ρουχαλάκια του, θα του φτιάξω το κολατσιό για το σχολείο, θα χαιρετηθούμε και σιγά σιγά αυτό θα γίνει η καθημερινότητά μας μέχρι το επόμενο καλοκαίρι 🙂

 

Σας ακούγονται παντελώς γνωστά όλα όσα σας γράφω? Μήπως ίδια ή σχεδόν ίδια διαδικασία είχατε κι εσείς? Όσοι βέβαια δεν έχουν παιδιά ακόμη μπορεί να χαμογελούν φαντάζοντας τον εαυτό τους μετά από κάποια χρόνια και άλλοι να αναρωτιούνται «μα καλά, με τι χαίρονται οι άνθρωποι και γράφουν και post στο μπλογκ τους?» Όσοι έχουν παιδιά όμως, ξέρουν ε? Αυτές είναι μεγάλες στιγμές! Μεγάλες στιγμές για ένα 5χρονο και την αδερφή του, μα μεγάλες στιγμές και για την μαμά του, τον μπαμπά του και όλη του την οικογένεια!!! Βασικά, όχι μεγάλες… ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ!!!

 

Καλή σχολική χρονιά λοιπόν στον Τζώρτζη μου και σε όλα τα παιδάκια που πάνε πρώτη φορά σχολείο, δεύτερη, τρίτη, ή και τελευταία «τάξη» του πανεπιστημίου, και μαμάδες… να τα χαιρόμαστε! 🙂

mamalydia η τέλεια? Όχι βέβαια!

Standard

 

Σήμερα γράφτηκε ένα σχόλιο στο blog μου και με έβαλε σε σκέψεις… Ήταν από μια, φαντάζομαι αρκετά κουρασμένη, μαμά διδύμων η οποία ισχυριζόταν ότι με τα άρθρα μου και τον τρόπο που διατυμπανίζω το γεγονός ότι είμαι μια τέλεια μαμά, γεμίζω τύψεις και κακοχαρακτηρίζω τις μαμάδες που δεν ακολουθούν την ίδια τακτική με μένα, γεγονός που τις κάνει… μη τέλειες ή ακόμη και «κακές» μαμάδες!

Μμμμ… Στην αρχή στεναχωρήθηκα λίγο, αλλά σκέφτηκα ότι αν αυτή η μαμά περνούσε μια από αυτές τις άσχημες μέρες που περνάμε όλες οι μαμάδες κατά καιρούς, και μάλιστα εις διπλούν μιας και έχει δίδυμα, τότε και λίγα μπορεί να είπε προσπαθώντας να βγάλει από πάνω της τα νεύρα και την ένταση!

Εντάξει, η αλήθεια είναι οτι σε ένα blog (τουλάχιστον στο δικό μου που δεν έχει την μορφή ημερολογίου), δεν κάθεσαι να γράφεις όλα όσα σου πάνε στραβά. Συνήθως μένουν τα όμορφα, και γι αυτά γράφεις ίσως γιατί αυτά θες να τα θυμάσαι και να τα διαβάζεις τις μέρες που δεν τα θυμάσαι με ευκολία ( 😉 ), αλλά εκεί που δεν αντέχω άλλο, τα γράφω! Ζητάω λύτρωση μέσα από ένα ποστ στο οποίο πάντα έρχεστε και σχολιάζετε για  να μου δώσετε θάρρος… Έτσι λοιπόν, ίσως στους έξω να φαίνεται οτι η ζωή μου είναι γλυκιά σαν το μελι, δίχως δυσκολίες, δίχως προβλήματα, καβγάδες, με τις καλύτερες οικονομικές αποδοχές (μιας και δεν δουλεύω), τα καλύτερα παιδιά, κ.ο.κ.

Όχι φιλενάδες μου! Εννοείται πως δεν έχω την τέλεια ζωή (ποιός την έχει άλλωστε?), ούτε τον τέλειο άντρα, παιδιά (εννοείται πως είναι πολύ κοντά στην τελειότητα αλλά δεν την έχουν αγγιξει ακόμη! χαχα), ούτε τα οικονομικά μας είναι φοβερά, με πιάνουν τα διαόλια μου κι εμένα κάποιες μέρες, και νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω οτι ΔΕΝ είμαι τελεια!!! Ούτε θα ήθελα βέβαια και νομίζω πως δεν έχω διατυμπανίσει ποτέ κάτι τέτοιο.

Έχω επιλέξει συγκεκριμένο τρόπο ζωής, συγκεκριμένη φιλοσοφία μεγαλώματος των παιδιών μου και πιστεύω πως είναι η πιο σωστή. ΑΝ δεν το πίστευα, δεν θα την είχα επιλέξει. Λογικό δεν είναι; Όλοι μας ζούμε με τον τρόπο που ζούμε γιατί πιστεύουμε πως κάνουμε το σωστό.  Δεν άφησα τα πράγματα στην τύχη ακούγοντας τις συμβουλές του οποιοδήποτε, μελέτησα πριν ακόμα μείνω έγκυος και πολύ περισσότερο μετά την εγκυμοσύνη και ακόμη μελετώ για αυτά που θα έρθουν στο μέλλον για να ξέρω πώς να αντιδράσω, πώς να συμπεριφερθώ, κλπ. Και επειδή έβλεπα ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος που θα ήθελε να μάθει αυτές τις πληροφορίες, άρχισα να τις κάνω αναρτήσεις σ’ αυτό εδώ το blog. Δεν το κάνω για να μου χαϊδεύουν τα αυτιά κάποιοι για το πόσο καλή μαμά είμαι. Ναι! Χαίρομαι όταν μου το λένε, αλλά δεν νομίζω κανείς να σκέφτηκε ότι είμαι τέλεια!

Υπάρχουν μέρες που το βράδυ ξαπλωμένη πριν κοιμηθώ σκέφτομαι ότι δεν έπαιξα σχεδόν καθόλου με τον Γιώργο, πως απλά του φώναζα να σταματήσει να τσιμπάει τη Ναταλία ή να ηρεμήσει λιγάκι, πως δεν κάναμε βόλτα, δεν του διάβασα βιβλίο, δεν κάναμε καμιά χειροτεχνία, πως τον «πάρκαρα» στο dvd γιατί είχα δουλειά ή ήμουν κουρασμένη ή η Ναταλία με ήθελε όλη την ώρα κλπ. Έχει μέρες που λέω «μα γιατί να μην τα αφήνω να κλαίνε μπας και κάνω ένα μπάνιο σαν άνθρωπος κι εγώ?» ή «γιατί επέλεξα να μην τους λέω ψέματα μιας και θα ήταν τόσο εύκολο κάποιες φορές?». Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου τόσες και τόσες φορές να μην βάζω καμιά τιμωρία στον Γιώργο. Απλά να τα συζητάμε όλα. Να κάνω τον Κινέζο όταν κάνει κάτι άσχημο στη Ναταλία, αλλά και πάλι κάτι θα πω (έστω ένα «επ Γιώργο!»), θα τον απειλήσω με τιμωρία… Θα μου βγει να πάρει, δεν θα κρατήσω το στόμα μου κλειστό. Και μετά παραγγέλνω το επόμενο βιβλίο (που αν βγει καλό θα σας το προτείνω), για να δω πρακτικές συμβουλές για το τι κάνουμε σε τέτοια περιστατικά. Δεν έχω πάντα το κουράγιο, ούτε τις γνώσεις σε όλα. Δεν είμαι τέλεια!


Πάω με το ένστικτό μου. Διάβασα και αποφάσισα να πάω με το ένστικτο της μάνας και με τις αποδείξεις που μου δίνουν επιστήμονες (να’ ναι καλά και ο άντρας μου που με εμπιστεύτηκε σε όλα). Δεν φταίω εγώ αν υπάρχουν αποδείξεις για το ότι ο θηλασμός είναι το καλύτερο που υπάρχει για το μωρό, ότι σπάνια συμβαίνει η μαμά να μην έχει γάλα πραγματικά, αλλά φταίει το σύστημα, για το ότι το να αφήσεις το μωρό σου να κλαίει δημιουργεί βλάβες στο ίδιο το μωρό και στον δεσμό του με την μαμά, για το ότι το babywearing βοηθά το μωρό να μάθει περισσότερα και να είναι πιο ήρεμο και για το ότι το co-sleeping (συνκοίμισμα ή κοινός ύπνος) είναι σε πολλά καλύτερος από τον ξεχωριστό (εφόσον τηρούνται οι κανόνες).  Εγώ απλά τα γράφω στο blog μου γιατί βάσει αυτών των γνώσεων προχωρώ. Είναι σαν να γράφω πως  το να μην καπνίζεις είναι καλύτερο, ότι το να καπνίζεις σου δημιουργεί βλάβες, και κάποιος επειδή καπνίζει, να θιχτεί! Αν προσπαθούσε τόσο καιρό να αγνοήσει όλα όσα λέγονται για το τσιγάρο, δεν είναι δικό μου θέμα. Ούτε το να τα γράφω σημαίνει οτι είμαι καλύτερη. Είναι πιστεύω επιλογές. Επιλέγω να διαβάζω για το attachment parenting γραμμένο από έναν παιδίατρο και πατέρα 8 παιδιών, ο οποίος μου λέει να ακολουθώ την φύση μου. Δεν επιλέγω Dr Spock ο οποίος βγήκε πριν χρόνια και ζήτησε συγνώμη για τις πρακτικές που ξεκίνησε (cry-it-out) και του οποίου το παιδί είχε πολλά προβλήματα. Δεν επιλέγω την Gina Ford που ξεκίνησε την νέα μόδα του controlled crying (λες και το μωρό γνωρίζει αν κλαίει για μια ώρα ή για μισή), μιας και δεν έχει παιδιά και είναι μια απλή μαία που γνωρίζει από παιδιά μόνο από τις λίγες μέρες που μένουν στο μαιευτήριο! Επιλογή μου… Δεν θέλω να κρίνω καμία μαμά, δεν θέλω να το παίξω καλύτερη. Μπορεί κατά καιρούς να κατακρίνω τακτικές, όχι όμως τις ίδιες τις μαμάδες!

Όλες οι μαμάδες αγαπάμε τα παιδιά μας. Με όλη μας την ψυχή! Όλες προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο. Αυτό που πιστεύουμε εμείς καλύτερο. Κάποιες μέρες τα καταφέρνουμε, κάποιες άλλες πάλι… όχι! Νομίζω πως το κυριότερο είναι να είμαστε εμείς με καθαρή συνείδηση στο ότι προσπαθούμε για το καλύτερο. Μόνο αυτό μας κρατάει σώες εκείνες τις δύσκολες μέρες που μας έρχεταινα μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας και να φύγουμε! Να πάμε σε ένα σπα, να χαλαρώσουμε, να δουν όλοι τι εστί μαμά… Δεν το κάνουμε ποτέ γιατί αυτές οι μέρες φεύγουν τσακ μπάμ και έρχεται το παιδί μας και μας παίρνει αγκαλιά και μας λέει με τα πιο γλυκά μάτια να μας κοιτάζουν «μαμάαααα, είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου, ΚΑΙ η πιο όμορφη ΚΑΙ η πιο τέλεια!!!» και ναι, εκείνη την ώρα μόνο, βεβαίως, είμαι η καλύτερη, η ομορφότερη και η πιο τέλεια!

Μαμάδες στη Ρόδο!

Standard

 

Μαμάδες στη Ρόδο υπάρχουν εδώ που με διαβάζουν? Ναι? Γνωρίζετε το ωραίο γκρουπάκι και την ομάδα μας στο Facebook? Έχει εδώ και λίγο  καιρό που ξεκίνησα αυτές τις ομάδες. Είμαι εδώ και τρία χρόνια σχεδόν στην Ρόδο, και έχω καταλάβει οτι δεν κατάφερα να δικτυωθώ όσο θα ήθελα. Οτι δεν έχω γνωρίσει αρκετές μαμάδες και οτι δυστυχώς δεν υπάρχουν αρκετά πράγματα που θα μου άρεσε να υπάρχουν στην Ρόδο.  Μέρη και events που θα μπορούσα να πάρω τα παιδιά μου. Έτσι, είπα, καιρός να γνωριστούμε όλες οι Μαμάδες στη Ρόδο, να μαθαίνουμε η μια από την άλλη και – γιατί όχι; – να δημιουργήσουμε όλα όσα θα θέλαμε να έχουμε στην πόλη μας. Όταν είμαστε μια ομάδα, είμαστε δύναμη και μπορούμε να απαιτήσουμε, να κάνουμε πολλά μαζί, και βέβαια να βρισκόμαστε και να περνάμε καλά 😉

Και κατά την διάρκεια όλων αυτών, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως θα κάνουμε και διαγωνισμούς για να χαιρόμαστε αναπάντεχα και να έχουμε να περιμένουμε και κάτι!

Μέχρι στιγμής, η Μαρία μας δώρισε ένα χειροποίητο βραχιόλι και μπορείτε να δείτε όλη της την δουλειά εδώ και εδώ!

 

Χειροποίητο βραχιόλι απο τη Μαρία Μπασινά!

 

Και τώρα τρέχει ο δεύτερος διαγωνισμός μας. Το δωράκι μας το προσφέρει η Σοφία από το ntanta.gr η οποία επίσης φτιάχνει με τα χεράκια της πανέμορφους μάρσιπους αγκαλιάς και προωθεί το babywearing στην Ελλάδα. Μας έφτιαξε ένα απίθανο Mei Tai που όποια μαμά το κερδίσει, θα μπορεί να το χρησιμοποιεί από την πρώτη μέρα της γέννησης του μωρού της μέχρι και τα τρία του χρόνια. Εμένα πάντως τα ΜΤ μου πολύ με έχουν βολέψει, ειδικά όταν τα φοράω στην πλάτη και τα χέρια μου μένουν ελεύθερα για τον «μεγάλο» μου γιοκα (4 χρονών)!

 

Mei Tai από ntanta.gr

 

Αν λοιπόν είστε Μαμά στη Ρόδο, ελάτε και γραφτείτε στο γκρουπάκι και στη σελίδα μας, και πατήστε και εδώ, για να πάρετε μέρος στον διαγωνισμό μας! 🙂

Καλή Αρχήηηηη!!!!!

Standard

 

Θέλω να ευχηθώ σε όλες τις μανούλες που με διαβάζουν, καλή αρχή στα παιδάκια τους! Καλή αρχή στη νέα σχολική χρονιά! Καλή αρχή στο σχολείο (προνήπιο, νήπιο ή δημοτικό). Η συγκίνησή σας είναι σίγουρα μεγάλη και η περηφάνια σας ακόμα μεγαλύτερη!!! 🙂 Καλή αρχή στα μεγαλύτερα παιδιά που ξεκίνησαν σε άλλη τάξη φέτος και θα μάθουν τόσα όμορφα καινούργια πράγματα! Καλή αρχή στις μανούλες που αρχίζουν και φέτος το τρέξιμο με τον ερχομό των νέων δραστηριοτήτων των παιδιών τους αλλά και με τα διαβάσματα!!! ΚΑΛΗ ΑΡΧΗΗΗΗΗ!!!!!!

Ο Γιώργος ξεκίνησε φέτος πρώτη φορά δραστηριότητα εκτός σπιτιού. Προνήπιο θα παει του χρόνου, οπότε τον έγραψα στον στίβο και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει αν θα πάει και κάπου αλλού φέτος. Πήγαμε λοιπόν την Δευτέρα το απόγευμα μαζί με τον μπαμπά του. Είχε δύο ακόμα παιδάκια στο γκρουπάκι του (το ένα 4,5 και το άλλο 6,5. Η Νεφέλη και ο Σταύρος, αντίστοιχα). Τον βλέπαμε από μακριά να κάνει όλα όσα τους έλεγε η δασκάλα και να τα καταφέρνει για μια ολόκληρη ώρα. Κουράστηκε αλλά τα έκανε όλα σωστά, άκουγε, συνεργαζόταν, προσπαθούσε! Ήθελα να φωνάζω  ΜΠΡΑΑΑΑΒΟΟΟΟΟ, όλη την ώρα, αλλά αρκεστηκα να χασκογελάω και να του χαμογελώ κάνοντας την χειραψία «μπράβο» με τον αντίχειρα πάνω, όποτε κοιτούσε (σπάνια), προς το μέρος μας! Όποιος μας έβλεπε εκείνη την ώρα ήταν σίγουρο οτι θα έβλεπε πόσο περήφανοι και χαρούμενοι ήμασταν! Καλά όταν πάει πρώτη μέρα σχολείο, τι ακριβώς θα πάθουμε???

  Καλή σας αρχή μικρούλια μας!!!! 🙂