Tag Archives: μεγάλωμα

Ο τέλειος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί!

Standard

perfect-children

 

Από το 2007 είμαι μαμά! Από το 2007, ψάχνω, διαβάζω, μελετάω, αναρωτιέμαι, στεναχωριέμαι, χαίρομαι, περηφανεύομαι, και τελικά αποφασίζω! Ποιος είναι ο τέλειος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί? Θα σας πω! Μμμμμ… Όχι από την αρχή του ποστ βρε παιδιά! Να εξηγήσω πρώτα!

 

Λοιπόν, πριν το Facebook, Υπήρχαν τα διάφορα μαμαδοφόρουμ (πριν από αυτά ήταν οι παιδικές χαρές, η γειτονιά, κλπ), διάφορα άρθρα από sites και τώρα έχει έρθει πια και το FB. Μαμάδες που μιλάνε για τα τέλεια παιδιά τους, τον τρόπο που τα μεγαλώνουν, τα συγκρίνεις με τα δικά σου, συγκρίνεις και τις μαμάδες αυτές με σένα. Άλλες φορές βγαίνεις εσύ καλύτερη, άλλες φορές χειρότερη, άλλες φορές αναρωτιέσαι πόσο πίσω είσαι! Πως στο καλό κάποιες είναι τόσο σούπερ και τι στο καλό κάνεις λάθος? Και έχοντας μπει και διαβάσει και έχοντας συμμετάσχει σε πολλά και διάφορα, τελικά έβγαλα ένα συμπέρασμα! Ή πολλά, θα δείξει πως θα πάει το ποστ! Καθώς γράφω μου έρχονται άλλωστε!…

 

Υπάρχουν κάποια πράγματα που σίγουρα, δίχως αμφιβολία, είναι σωστά. Ο θηλασμός πχ, είναι ό,τι καλύτερο. Το να αφήνεις το παιδί σου να κλαίει για να μάθει να κοιμάται, είναι μέγα λάθος. Το να το χτυπάς, επίσης! Ο φυσιολογικός τοκετός καλύτερος από μια καισαρική. Η καλή διατροφή του παιδιού, δώρο για το σώμα του. Και από κει και πέρα, αρχίζουν τα δύσκολα!

 

Φωνάζεις στα παιδιά σου όταν σου έχουν σπάσει πια τα νεύρα? Τους βάζεις τιμωρία? Τα αφήνεις να παίζουν μόνα τους δίχως ποτέ να τους πεις να μην κάνουν κάτι, ακόμη κι αν φοβάσαι ότι θα πέσουν και θα σπάσουν το κεφάλι τους? Τους λες ΌΧΙ ακόμη κι αν δεν πρόκειται για κάτι ΠΟΛΥ επικίνδυνο? Όταν κλαίνε τα πιάνεις αγκαλιά? Πως? Μπορούν να σε βλέπουν καθώς κλαίνε ή είναι το κεφαλάκι τους στον ώμο σου και άρα δεν σε κοιτάνε? Τους μιλάς με χαϊδευτικά ή με παρατσούκλια? Έχεις για τα παιδιά πολλά παιχνίδια ή όχι? Έχεις και μπάρμπι? Τα αφήνεις να βλέπουν και τηλεόραση? Τα βάζεις να μαζέψουν τα παιχνίδια τους? Τι τους δίνεις να φάνε? Πολλά κρέατα? Λίγα? Όταν μαλώνουν τα παιδιά σου, μιλάς? Τα αφήνεις να τα βρουν μόνα τους ακόμη κι αν θεωρείς ότι το ένα συνεχώς αδικείται? Και τι λες? Πως το λες? Βάζεις όρια? Τι όρια? Πως τα βάζεις? Και η λίστα συνεχίζετε! Και όσο μαθαίνεις, τόσα περισσότερα διαβάζεις. Και όσα περισσότερα διαβάζεις, τόσα περισσότερα συνειδητοποιείς πως δεν γνωρίζεις και πως κάνεις λάθος!

 

Και τελικά βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι και καταλαβαίνεις πως πρέπει να μια απόφαση και να διαλέξεις τον ένα από τους δύο δρόμους. Γιατί αλλιώς θα τρελαθείς!

 

Ή θα συνεχίσεις να διαβάζεις και να είσαι με ένα ερωτηματικό και ένα βιβλίο στο χέρι. Μια συνεχής απορία για το τι πρέπει να κάνεις. Πως να αντιδράσεις για το κάθε τι μικρό. Και όσο το κάνεις συνειδητοποιείς πως δεν ξέρεις για πόσα πράγματα και για ποια πρέπει να ψάξεις να βρεις την λύση. Είσαι χαμένη και δεν νιώθεις πια σίγουρη για το πόσο καλή μαμά είσαι. Πριν να διαβάσεις τόσα πολλά, είχες αυτό το ένστικτο. Αυτό το μητρικό ένστικτο, αλλά τώρα βλέπεις πως δεν ήταν αρκετό. Δεν είσαι πια ο εαυτός σου, πρέπει να συμπεριφέρεσαι με συγκεκριμένο τρόπο στα παιδιά και αυτό σου προκαλεί νεύρα, αλλά από την άλλη, είναι για το καλό των παιδιών. Αν τα καταφέρεις να είσαι τέλεια, θα είναι και το παιδί σου τέλειο. Και όσο και να προσπαθείς, έχεις νεύρα ρε παιδί μου! Πολλά νεύρα! Γιατί πόσο να προσπαθείς να είσαι κάτι που δεν είσαι? Και τα παιδιά? Γιατί δεν είναι τέλεια και όχι όπως θα έπρεπε να είναι βάσει του βιβλίου? Γιατί το ένα δεν σε ακούει? Το άλλο φωνάζει και επιμένει και μεταξύ τους υπάρχουν φορές που αναρωτιέσαι τι στο καλό έχεις κάνει και δεν τα πάνε καλά! Να συνεχίσεις τον δρόμο αυτό? Να συνεχίσεις για να μάθεις κι άλλα και να τα καταφέρεις κάποια στιγμή?

 

Ή να πας από το άλλο δρομάκι? Να διαβάζεις νέα βιβλία, να μαθαίνεις τριγύρω διάφορα και μετά να τα περνάς από το δικό σου ολόδικό σου φίλτρο? Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και αυτό το μητρικό ένστικτο που είναι το πιο δυνατό από οποιοδήποτε άλλο? Να καταλάβεις ότι δεν πρόκειται να τα κάνεις ΠΟΤΕ όλα τέλεια, να καταλάβεις πως δεν υπάρχει τέλειο παιδί, όσο κι αν θα το ήθελες για το παιδί σου? Να αποδεχθείς ότι θα κάνεις πολλά λάθη! Πολλά! Πως κάποια μέρα τα παιδιά σου θα στην πουν, θα σου φωνάξουν ίσως γι αυτά ή θα στα τρίψουν και στην μούρη δείχνοντάς σου ότι τα δικά τους παιδιά τα μεγαλώνουν αλλιώς. Όπως δηλαδή πρέπει κιόλας 😉 Να αποφασίσεις πως είσαι αυτή που είσαι? Πως θα προσπαθείς συνεχώς για το καλύτερο και πως θα το κάνεις με τον δικό σου τρόπο, γιατί αλλιώς δεν είσαι ο εαυτός σου και αυτόν θέλεις να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα παιδιά σου?

 

Λοιπόν τι διαλέγεις? Εγώ επέλεξα! Και δεν έχω πια τύψεις! Πριν διαβάσω όλα όσα διάβασα και έμαθα, είχα καταλάβει κάτι. Πως η αγάπη μου για τα παιδιά, αλλά και τα ίδια μου τα παιδιά μου έδειχναν πάντα τον σωστό τρόπο. Και το ξέχασα φαίνεται στον δρόμο! Ξέχασα ότι είμαι η μαμά τους! Η Λυδία! Η Μαμά Λυδία που η Ναταλία όταν γράφει το όνομά μου γράφει απλά «μαμά»! Και αυτά είναι τα παιδιά μου! Αυτά που ώρες ώρες μπορεί να μου σπάσουν τα νεύρα και να τους βάλω και τις φωνές. Αυτά που το βράδυ θα τους ζητήσω συγνώμη και θα με πάρουν αγκαλιά και θα μου πουν πόσο με αγαπούν! Που τα αγκαλιάζω και το ξέρουν ότι τα αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Που έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα χαίρομαι ακόμη πιο πολύ. Που έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν και τα πράγματα άλλες φορές είναι πιο εύκολα τα πράγματα και άλλες πιο δύσκολα! Και μετά τα βλέπεις να κοιμούνται αγκαλιά και σου θυμίζουν πως όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι!

 

george-nat-sleeping

 

Ποιόν τρόπο διάλεξα? Χρειάζεται να σας πω?  Μα τον ΔΙΚΟ ΜΟΥ τέλειο τρόπο να μεγαλώσεις ένα παιδί φυσικά! Αυτόν που βγαίνει από την καρδιά μου! Όχι της τέλειας μαμάς! Όχι του τέλειου παιδιού! Αλλά της τέλειας και ολοκληρωτικής αγάπης! Εκεί εκπτώσεις, αμφιβολίες και αλλαγές δεν κάνω! Δεν το δέχομαι!

 

Υπάρχει το τέλειο παιδί? Η τέλεια μαμά? Ο τέλειος τρόπος μεγαλώματος? Είναι ένας και μοναδικός? Υπάρχει manual? Και δεν παίρνει αλλαγές? ΟΚ, δεν λέω να είμαστε «όσα παίρνει ο άνεμος!» αλλά από κάποιο σημείο και μετά, δεν πρέπει να είμαστε λίγο χαλαροί? Ο εαυτός μας? Ο καλύτερος εαυτός μας, έστω?

Advertisements

Ηθική και Τρόποι (μέρος 4ο και τελευταίο)

Standard

Τρόποι να μεγαλώσετε το παιδί σας με Ήθος και Τρόπους

(συνέχεια 4η – τελευταία)

 

Πηγή: http://askdrsears.com/html/6/t120100.asp

 

7. Γνωρίστε τους φίλους του παιδιού σας

Γονείς, γνωρίστε τις αξίες των φίλων του παιδιού σας για τον απλούστατο λόγο ότι κάποιες απ’ αυτές θα «κολλήσουν», θα μεταδοθούν, στο δικό σου παιδί. Πριν λίγες μέρες γίναμε μάρτυρες σ’ ένα περιστατικό παιδικού εκβιασμού. Ο Μάθιου, 9 χρόνων, έπαιζε με τον Μπίλλυ, 8 χρόνων. Κάποια στιγμή ο Μπίλλυ προσπάθησε να εκβιάσει τον Μάθιου να κάνει κάτι. Του είπε πως αν δεν κάνει αυτό που του ζητάει δεν θα τον καλέσει στο πάρτι των γεννεθλίων του. Ο Μάθιου που ήταν ένα πολύ ευαίσθητο παιδί με αρχές έδειχνε φανερά ενοχλημένος. Εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε στα δυό παιδιά. Τονίσαμε στον Μπίλλυ πως αυτός δεν είναι ο σωστός τρόπος που φερόμαστε ο ένας στον άλλο. Επίσης ρωτήσαμε τον Ματ πώς ένοιωσε σαν αποδέκτης του εκβιασμού. Η εμπειρία αυτή και ο τρόπος που αισθάνεται κανείς όταν τον εκβιάζουν έπαιξαν ρόλο ενίσχυσης και επιβεβαίωσης των αρχών του. Ακόμη και οι αρνητικές εμπειρίες μπορούν να στείλουν θετικά μηνύματα. Η πραγματική ζωή δίνει πραγματικά και ζωντανά μαθήματα.

 

Στην προσπάθειά μας να πείσουμε τα παιδιά μας πως η επιλογή του ηθικού τρόπου ζωής είναι μια πολύ έξυπνη κίνηση, γινόμαστε από λίγο ως πολύ «ιεραπόστολοι»! Τους κάνουμε κήρυγμα. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε πως όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, τόσο κλείνουν τα αυτιά τους στο κήρυγμα. Για το λόγο αυτόν ακριβώς καταστάσεις σαν αυτές που προαναφέρθηκαν, οι οποίες προσφέρονται για ζωντανή καθηδήγηση, αφήνουν πιο μόνιμα διδάγματα απ’ την καλύτερη «κατήχηση» που θα μπορούσατε να τους κάνετε.

 

8. Στείλτε το παιδί σας στο σχολείο ηθικά καταρτισμένο

Μέρα με τη μέρα δώστε στο παιδί σας γερά ηθικά θεμέλια και αρχές. Συνεχίστε να εμπεδώνετε αυτές τις αξίες για όσο μπορείτε να ασκείτε επίδραση πάνω του. Αυτό που θέλετε είναι το παιδί σας να κάνει αυτό που είναι σωστό και όχι απλά αυτό που εξυπηρετεί τη σκοπιμότητα της στιγμής. Για να μπορεί να ενεργεί έτσι όμως, θα πρέπει να έχει σαν κινητήρια δύναμη τις βαθιές πεποιθήσεις που ρίζωσαν μέσα του μετά από μακρόχρονες επιδράσεις. Οι αξίες δεν «κολλάνε» αν προσπαθήσετε να τις καρφιτσώσετε πάνω στο παιδί την τελευταία στιγμή, σαν ένα γιορτινό στολίδι, ούτε αλλάζουν όπως ένα ρούχο ανάλογα με τη μόδα της ημέρας.

 

Άπαξ και το παιδί μπει στην μέση παιδική ηλικία (απ’ τα έξη ως τα δέκα), αρχίζει να γίνεται αποδέκτης μιας φοβερής πίεσης απο φίλους και συνομήλικους. Αν το παιδί δεν διαθέτει το δικό του εσωτερικό καθηδηγητικό σύστημα που να το κατευθύνει στις επιλογές που πρέπει να κάνει, τότε εύκολα και γρήγορα θα υποκύψει στις πιέσεις που ασκούνται πάνω του. Tα παιδιά αναζητούν αρχές. Αν στο σπίτι και μέσα στα ίδια τα παιδιά επικρατεί ένα ισχυρό καθοδηγητικό σύστημα, τότε οι πιθανότητες είναι μεγάλες να συμμορφωθούν με τα ηθικά πρότυπα των γονιών και βεβαίως με το δικό τους εσωτερικό ηθικό σύστημα. Έτσι καταλήγουν να παίζουν ηγετικό ρόλο μεταξύ των συντρόφων τους, όχι παθητικό και υποτακτικό. Καθορίζουν αυτά την πορεία τους, την ακολουθούν με συνέπεια και πιστότητα, κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα σε πείσμα των σύγχρονων τάσεων και ρευμάτων.

 

Χρειάζεται υπομονή και ιδιαίτερη φροντίδα για να διδάξετε το παιδί σας τί είναι καλό/πρέπον/σωστό/δίκαιο και τί κακό/απρεπές/λανθασμένο/άδικο. Η ηθική που επιβάλλεται με τη δύναμη ή το φόβο δεν έχει πολλές πιθανότητες να εδραιωθεί στη συνείδηση του παιδιού για τον απλούστατο λόγο ότι απουσιάζει η συναίνεση και η προθυμία του ίδιου του παιδιού. «Την επόμενη φορά που θα σε πιάσω να κλέβεις, το ξύλο που θα φας με το ζωστήρα θα είναι πιο σκληρό», ούρλιαξε κάποιος πατέρας που ήταν αποφασισμένος να διδάξει το παιδί του τί είναι καλό και τί καλό κάνοντας χρήση της επιβολής του και του φόβου. Το παιδί αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα πασχίζει με όλες του τις δυνάμεις να βρει τρόπο να ξεφύγει το πιάσιμο – αντί να κάνει ηθικούς συλλογισμούς για την ορθότητα ή μη κάποιας πράξης.

 

Ένας απ’ τους στόχους που έχει η ηθική διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι η δημιουργία πολιτών που σκέφτονται και ενεργούν ηθικά. Η οικογένεια είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Μέσα στα πλαίσια της οικογένειας το παιδί μαθαίνει πώς να ζει μαζί με άλλους και να σέβεται την εξουσία – ιεραρχία. Τα παιδιά εκείνα που λειτουργούν με εσωτερικούς ηθικούς μηχανισμούς, και όχι από φόβο για την τιμωρία, λειτουργούν έτσι γιατί έχουν κάνει την ηθική συστατικό του εαυτού τους. Διαθέτουν μια ισορροπημένη άποψη για το τί είναι εξουσία: σέβονται αυτούς που έχουν εξουσία, αλλά δεν αποδέχονται τις αξίες των άλλων ασυζητητί. Αν οι νόμοι δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού, θα είναι αυτοί που θα ηγηθούν σε προσπάθειες για την απομάκρυνση των νομοθετών και την εκλογή νέων. Το μεγάλωμα παιδιών που νοιάζονται αποτελεί το πρώτο βήμα να έχουμε μια ηθική κοινωνία.

Δέκα Αρχές για να Μεγαλώσετε Σωστά το Παιδί σας

Standard

Πηγή: http://www.medicinenet.com/parenting/article.htm

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Η ανατροφή των παιδιών είναι απ’ τα πιο καλά ερευνημένα αντικείμενα των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών. Όποια και αν είναι μέθοδος ανατροφής που εφαρμόζετε και όποιες και αν είναι οι ερωτήσεις που έχετε, το υλικό είναι άφθονο και οι ειδικοί είναι και πολλοί και πρόθυμοι να καταθέσουν την άποψή τους.

Στο βιβλίο του Οι Δέκα Βασικές Αρχές για Σωστή Ανατροφή των Παιδιών (The Ten Basic Principles of Good Parenting) ο Δρ. Lawrence Steinberg, παρέχει πληροφορίες και συμβουλές που είναι βασισμένες σε έρευνες του τομέα των κοινωνικών επιστημών που καλύπτουν τα τελευταία 75 περίπου χρόνια. Ακολουθήστε τες, λέει, και θα αποφύγετε όλων των ειδών τα προβλήματα παιδικής συμπεριφοράς. Ακολουθούν οι δέκα βασικές αρχές του Δρα Steinberg:

1. Αυτό που κάνετε είναι σημαντικό. Είτε πρόκεται για συμπεριφορές που αφορούν την υγεία σου είτε πρόκειται για τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι προς τους άλλους, το γεγονός είναι ότι τα παιδιά σας μαθαίνουν απ’ ό,τι κάνετε εσείς. «Πρόκειται για για μια απ’ τις σημαντικότερες αρχές», εξηγεί ο Steinberg. «Αυτά που κάνετε έχουν μεγάλη σημασία… Συνεπώς, μην επαφίεστε στις αντιδράσεις της στιγμής. Ρωτήστε τον εαυτό σας, Τί προσπαθώ να πετύχω (στο θέμα της ανατροφής των παιδιών) και, έχει πιθανότητες αυτό που πάω να κάνω να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα;»

2. Είναι αδύνατο να το παρακάνετε στο θέμα της αγάπης. «Είναι απλούστατα αδύνατο να ‘χαλάσετε’ ένα παιδί με την αγάπη», γράφει ο Steinberg. «Αυτό που συχνά έχουμε στο μυαλό μας όταν μιλάμε για πράγματα που ‘χαλάνε’ το παιδί δεν είναι ποτέ αποτελέσμα έκφρασης υπερβολικής αγάπης προς το παιδί. Συνήθως πρόκειται για τις συνέπειες τακτικών που ακολουθούμε ή πραγμάτων που δίνουμε στο παιδί αντί για την αγάπη που θα έπρεπε να του δίνουμε. Μιλάμε δηλαδή για πράγματα όπως υπερβολική ανεκτικότητα στις ανεπιθύμητες συμπεριφορές του παιδιού, χαμηλές προσδοκίες (το να χαμηλώνουμε τον πήχη για τα παιδιά), και το να τα πλημμυρίζουμε κυριολεκτικά με υλικά πράγματα». Μόνο με τέτοια μπορούμε να «χαλάσουμε» και να κακομάθουμε το παιδί μας και ποτέ με τις αγκαλιές, τα φιλιά, τα γλυκά λογάκια, την κατανόηση, τη συμπαράσταση και κάθε άλλη τέτοιας μορφής έκφραση αγάπης και στοργής.

3. Να έχετε ενεργή ανάμιξη στη ζωή του παιδιού σας. «Το να έχετε ενεργό ανάμιξη στη ζωή του παιδιού σας σημαίνει ότι αφιερώνετε γι’ αυτό σημαντικό χρόνο και σκληρή δουλειά. Συχνά σημαίνει επανεξέταση και επαναπρογραμματισμό των προτεραιοτήτων σας. Σημαίνει επίσης ότι θυσιάζετε πράγματα που θα θέλατε εσείς να κάνετε για χάρη πραγμάτων που πρέπει να κάνει το παιδί σας. Φροντίστε να είσαστε εκεί τόσο διανοητικά όσο και σωματικά». Ενεργή ανάμιξη δεν σημαίνει βέβαια να κάνετε εσείς τις σχολικές εργασίες του παιδιού σας ή έστω να κάνετε τις διορθώσεις. «Η κατ’ οίκον εργασία είναι ένα εργαλείο των δασκάλων για να ενημερώνονται αν το παιδί μαθαίνει πράγματα ή όχι», λέει ο Steinberg. «Αν κάνετε εσείς τις εργασίες του, δεν δίνετε στο δάσκαλο να καταλάβει τί έχει μάθει το παιδί σας».

4. Προσαρμόστε τη μέθοδο ανατροφής σας στα πλαίσια του παιδιού σας. Προσαρμόστε το «βηματισμό» σας με την ανάπτυξη του παιδιού σας. Το παιδί σας μεγαλώνει. Μην ξεχνάτε τον παράγοντα χρόνο και το γεγονός ότι η ηλικία επηρεάζει τη συμπεριφορά του παιδιού. «Η ίδια ροπή προς ανεξαρτητοποίηση που κάνει το παιδάκι των 3 χρόνων να λέει «οχι» όλη την ώρα είναι η ίδια που του δίνει το κίνητρο μάθει να χρησιμοποιεί την τουαλέτα», γράφει ο Steinberg. «Η ίδια έκρηξη διανοητικής ανάπτυξης που δίνει σ’ έναν 13χρονο την περιέργεια και τη ανεξάντλητη διάθεση για ερωτήσεις και για μάθηση στην τάξη είναι η ίδια που τον κάνει να αντιμιλάει και να είναι έτοιμος για καυγαδάκια στο τραπέζι του φαγητού στο σπίτι».

5. Θεσπίστε κανόνες και εφαρμόστε τους. «Αν δεν είσαστε σε θέση να ελέγχετε τη συμπεριφορά του παιδιού σας όταν είναι ακόμη σχετικά μικρό, τότε το παιδί σας θα δυσκολευτεί να μάθει να κουμαντάρει τον εαυτό του όταν θα μεγαλώσει και δεν θα είναι κάτω απ’ τη δική σας ευθύνη και επίβλεψη. Ανά πάσα στιγμή, μέρα ή νύχτα, θα πρέπει πάντα να είσαστε σε θέση να απαντήσετε στις τρεις παρακάτω ερωτήσεις: Πού βρίσκεται το παιδί μου; Με ποιόν είναι το παιδί μου; Τί κάνει το παιδί μου; Οι κανόνες που το παιδί σας έχει μάθει από σας θα διαμορφώσουν τους κανόνες που το ίδιο θα εφαρμόσει αργότερα στη δική του ζωή. «Δεν μπορείτε όμως να συνεχίσετε να ελέγχετε τη ζωή του παιδιού σας απ’ αόριστον», προσθέτει ο Steinberg. «Απ’ τη στιγμή που το παιδί τελειώσει το Δημοτικό, οφείλετε να αφήνετε το παιδί να κάνει μόνο του τα μαθήματά του και να κάνει τις δικές του επιλογές χωρίς τις δικές σας παρεμβάσεις».

6. Ενθαρρύνετε και ενισχύστε την ανεξαρτητοποίηση του παιδιού σας. «Το να βάζετε όρια και πλαίσια βοηθάει το παιδί σας να αποκτήσει την αίσθηση του αυτοελέγχου. Η ενθάρρυνση των τάσεων για ανεξαρτητοποίηση το βοηθάει να αναπτύξει την αίσθηση του αυτο-προσανατολισμού. Χρειάζεται και τα δύο αυτά για να πετύχει στη ζωή». Είναι φυσιολογικό για τα παιδιά να αποζητούν την ανεξαρτητοποίηση και την αυτονομία, λέει ο Steinberg. «Πολλοί γονείς κάνουν το λάθος να εξισώνουν την ανεξαρτησία του παιδιού τους με την ανταρσία και την ανυπακοή. Όμως τα παιδιά επιδιώκουν την ανεξαρτητοποίηση γιατί είναι στην φύση του ανθρώπου να θέλει να αισθάνεται ότι αυτός ελέγχει τη ζωή του και όχι κάποιος άλλος».

7. Να είστε συνεπείς. «Αν οι κανόνες σας ποικίλλουν από μέρα σε μέρα και έχουν το στοιχείο του απρόβλεπτου ή αν επιμένετε στην εφαρμογή τους κατά διαλείμματα, τότε η κακή συμπεριφορά του παιδιού σας είναι δικό σας λάθος και όχι δικό του. Η συνέπεια αποτελεί το σημαντικότερο παιδαγωγικό σας εργαλείο. Τονίστε και αποσαφηνίστε τα πράγματα εκείνα που θεωρείτε ξεκάθαρα και αδιαπραγμάτευτα. Όσο περισσότερο η εξουσία σας στηρίζεται στη σύνεσή σας παρά στη δύναμή σας, τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να την αμφισβητήσει το παιδί σας».

8. Αποφύγετε σκληρές μορφές πειθαρχίας. Οι γονείς δεν θα πρέπει ποτέ να χτυπούν ένα παιδί, όποιες και αν είναι οι συνθήκες, επιμένει ο Steinberg. «Τα παιδιά που οι γονείς τους τα δέρνουν, τα χτυπούν και τα σκαμπιλίζουν θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα να γίνουν καυγατζίδικα και να τσακώνονται με τα άλλα παιδιά», γράφει. «Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να πειθαρχήσετε ένα παιδί – μεταξύ αυτών και τα γνωστά ‘time out’ – οι οποίοι έχουν καλύτερη αποτελεσματικότητα και αποκλείουν την επιθετικότητα και τη βία».

9. Δώστε εξηγήσεις για τους κανόνες και τις αποφάσεις σας. «Οι καλοί γονείς έχουν κάποιες προσδοκίες για τα παιδιά τους και περιμένουν απ’ αυτά να υλοποιήσουν αυτές τις προσδοκίες», γράφει ο Steinberg. «Κατά κανόνα οι γονείς αφιερώνουν πολύ χρόνο για εξηγήσεις όταν πρόκειται για μικρά παιδιά και δυσανάλογα μικρότερο όταν πρόκειται για εφήβους. Όμως αυτό που για σας μπορεί να είναι ξεκάθαρο και αυτονόητο δεν είναι το ίδιο ξεκάθαρο και αυτονόητο για ένα 12χρονο παιδί, το οποίο δεν έχει τις ίδιες με σας προτεραιότητες, ούτε την ίδια κρίση, ούτε τις ίδιες εμπειρίες με σας».

10. Φερθείτε στο παιδί σας με σεβασμό. «Ο καλύτερος τρόπος να εισπράξετε απ’ το παιδί σας συμπεριφορά που να φανερώνει σεβασμό στο πρόσωπό σας είναι να του φερθείτε πρώτα εσείς με σεβασμό», γράφει ο Steinberg. «Οφείλετε στο παιδί σας τις ίδιες καλοσύνες και ευγένεεις που προσφέρετε προς οποιονδήποτε άλλον. Μιλάτε του ευγενικά. Δείξτε σεβασμό για τις γνώμες του. Δείχνετέ του προσοχή όταν σας μιλάει. Να του φέρεστε καλοσυνάτα. Επιδιώξτε όποτε μπορείτε να του κάνετε πράγματα που το ευχαριστούν. Τα παιδιά φέρονται προς τους άλλους με τον ίδιο τρόπο που οι γονείς τους φέρονται προς αυτά. Η σχέση σας με το παιδί σας αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομούνται οι σχέσεις του με τους άλλους.» Ας πάρουμε για παράδειγμα την περίπτωση που παιδιού που είναι ιδιότροπο με τα φαγητά: «Προσωπικά δεν συμφωνώ οι γονείς να βλέπουν το θέμα του φαγητού σαν μεγάλο πρόβλημα», λέει ο Steinberg. «Τα παιδιά αναπτύσσουν τις δικές τους προτιμήσεις σχετικά με τα φαγητά. Στις πιο πολλές περιπτώσεις το θέμα αυτό περνάει από πολλά στάδια, δηλαδή πρόκειται για κάτι που περνάει από σαράντα κύματα. Λογικά δεν θα πρέπει να σας ευχαριστεί να μετατρέπετε την ώρα του φαγητού σε μια δυσάρεστη εμπειρία. Ο κύριος στόχος σας θα πρέπει να είναι τα φαγητά που αναγκάζεστε να ετοιμάσετε (αντί για εκείνα που θα θεωρούσατε ιδανικά) να είναι οπωσδήποτε υγιεινά. Αν στα ντουλάπια του σπιτιού σας δεν υπάρχει τροφική «σαβούρα», το σίγουρο είναι πως τα παιδιά σας δεν θα φάνε τέτοιου είδους φαγητά». Υπάρχουν βέβαια τρόποι να βοηθήσετε τα παιδιά σας να βελτιωθούν στο θέμα αυτό, θα ασχοληθούμε όμως με το θέμα αυτό προσεχώς.