Tag Archives: μπαταρίες

Καμμένη μπαταρία μου!

Standard

car-battery-light

 

Δεν υπάρχει καμία μα καμία μαμά στον κόσμο που δεν έχει ζήσει περίοδο καμμένης μπαταρίας! Αυτή την περίοδο που μόνο καλή μαμά δεν νιώθεις. Που το μόνο που θες να κάνεις, είναι να σηκωθείς όσο πιο αργά γίνεται από το κρεβάτι, να φτιάξεις καφέ, να κάτσεις στο μπαλκόνι σου, να τον πιεις με την ησυχία σου, να κάτσεις στο κομπιούτερ σου να χαζεεεεεέψεις το απόλυτο τίποτα, να μην μαγειρέψεις τίποτα, να μην συμμαζέψεις τίποτα, να μην ασχοληθείς με κανέναν και τίποτα, να βαριέσαι που ζεις. Να σκέφτεσαι τι ωραία που θα ήταν να πας απλά για ψώνια όσες ώρες θες χωρίς να σκέφτεσαι κανέναν και τίποτα, μετά να πας απλά για καφέ με κάποιον της ίδιας ηλικίας με σένα και να μιλάς, από βλακείες μέχρι και σοβαρά ζητήματα, να βγεις με τον άντρα σου έξω και να γυρίσεις με ταξί όπως μπορεί να έκανες παλιότερα…

 

Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν γίνεται! Και αρχίζεις και μπαίνεις στο λούκι να σε λυπάσαι (αχ τι καημένη που είμαι ένα πράμα). Γιατί μπορεί να μπόρεσες να κοιμηθείς λίγο παραπάνω, αλλά πρέπει να σηκωθείς, να φτιάξεις πρωινό, να αλλάξεις τα παιδιά, να συμμαζέψεις τριγύρω, λίγο πιο μετά να ξανασυμμαζέψεις μαγειρεύοντας, να παίξεις με τα παιδιά, να ξανασυμμαζέψεις φτιάχνοντας έναν καφέ, να βγεις στο μπαλκόνι μέχρι να ακούσεις ένα ή δύο παιδιά να σε φωνάζουν, να μπεις, να ξαναπαίξεις ή να τους φτιάξεις κάτι για να ασχοληθούν για να μπορέσεις να κάτσεις λίγο στο κομπιούτερ γιατί εκεί νιώθεις ότι μπορείς να μιλήσεις λίγο όπως αν θα πήγαινες για τον καφέ που λέγαμε. Θες να πας να αγοράσεις καμιά παντελόνα ή μαγιό τώρα που μπαίνουν οι ζέστες, αλλά ή θα πας με δύο παιδιά και δεν θα καταφέρεις να βρεις κάτι ή θα τα αφήσεις με τους δικούς σου, αλλά θα πρέπει να γυρίσεις πίσω γρήγορα γιατί σε τρων’ οι τύψεις… Και μαζεύεις, μαζεύεις, και τελικά φτάνεις σε ένα σημείο που ακόμη κι αν μπορείς να βγεις, βαριέσαι, γιατί… δεν ξέρεις γιατί. Και δεν έχεις όρεξη, και αναρωτιέσαι αν έχεις και λίγο κατάθλιψη ή αν σου λείπουν όλες οι βιταμίνες και τα μέταλλα από το σώμα σου ή αν απλά άφησες κάπου την ενέργειά σου και δεν θυμάσαι που, γιατί έχεις και λίγο Αλτσχάιμερς από τότε που έγινες μαμά!

 

Και δεν φτάνει που δεν έχεις όρεξη! Έχεις ΚΑΙ νεύρα! Γιατί όλα περνάνε από σένα. Τα παιδιά προσπαθούν να σε βγάλουν συνεχώς από αυτή σου την φάση κι εσύ δεν θες. Αλλά και θες ταυτόχρονα… Και λες και όλοι γύρω σου εξαρτώνται από την δική σου όρεξη. Και αντί να προσπαθούν να κάνουν κάτι παραπάνω για να σε ξεκουράσουν, λες και προσπαθούν να κάνουν κάτι παραπάνω για να σου σπάσουν τα νεύρα! Και ξεσπάς στα παιδιά, στον άντρα σου, και έτσι, μαζί με όλο αυτό, στο πακέτο μπαίνουν και οι τύψεις! Γιατί τι μαμά θα ήσουν αν δεν είχες τύψεις? Και αγχώνεσαι! Γιατί, ο στόχος σου παλιότερα ήταν να γίνεις σπουδαία στην δουλειά σου, αλλά αυτό το αντάλλαξες την μέρα που γέννησες, με το να είσαι σπουδαία μαμά. Και αυτό, το να είσαι σπουδαία μαμά το παλεύεις καθημερινά, γιατί είναι το μόνο τελικά που για σένα αξίζει να είναι σπουδαίο. Γιατί τα σπουδαία παιδιά σου, μια σπουδαία μαμά αξίζουν να έχουν για να λάμψουν! Αλλά, έλα που κι αυτό αυτές τις μέρες, νιώθεις πως το έχεις κόψει και πως έχει παραμείνει μόνο το μαμά, και παλεύεις να μην μπει από μπροστά η λέξη κακιά! Μπου, χου, χουυυυυ!

 

Και τελικά, κάτι γίνεται! Κάνεις κλικ! Δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα! Μπορεί να είναι ένα μέηλ από μια μαμά που σε ευχαριστεί για την βοήθεια που της έχεις δώσει, ή μια αγκαλιά από τα παιδιά σου, ή ένας καλός λόγος του άντρα σου, της κολλητής σου, της μανας σου ή του πατέρα σου. Ή μια φράση που σου λέει κάποιος, την στιγμή που την χρειαζόσουν, ακόμη κι αν δεν εννοούσε αυτό που κατάλαβες, εσένα μπορεί να σου κάνει κλικ οτιδήποτε! Και μαγικά, ο καθρέφτης που κοιτάς και νομίζεις πως σου δείχνει την πικρή αλήθεια και σε κάνει ακόμη πιο χάλια, αλλάζει. Και ξαφνικά, καταλαβαίνεις πως έχεις ακόμη πολλή δύναμη μέσα σου, κοιτάζεις λίγο πιο βαθιά και βλέπεις και θετικά τον εαυτό σου. Και δίνεις μια και σηκώνεσαι! Και έχεις πιο πολλή όρεξη, και όταν παίζεις με τα παιδιά σου, δεν βαριέσαι αλλά χαίρεσαι. Το γέλιο τους ξαφνικά γεμίζει σιγά σιγά τις μπαταρίες σου, και το γεγονός ότι ακόμη και στην ζυγαριά σου τελειώσανε οι μπαταρίες, για σένα είναι σημάδι! Για να μην κρέμεσαι από τους αριθμούς της για να σου έρθει το κέφι ή να σου φύγει. Και δεν βάζεις μέσα άλλες καινούργιες, έτσι από πείσμα. Και σηκώνεσαι το πρωί, και ανοίγεις τις κουρτίνες να μπει φως και το κάνεις πιο συνειδητά, έτσι για να αλλάξει χρώματα το δωμάτιο, και στρώνεις τα κρεβάτια, και φτιάχνεις το πρωινό των παιδιών στο πιατάκι τους με σχέδια γιατί μόλις το δουν θα χαμογελάσουν, και βάζεις μουσική όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά για να χορέψεις κι εσύ, και τα παιδιά να γελάνε γιατί κάνεις αστείες φιγούρες, και δωσ’ του το γέλιο τους σου γεμίζει κι άλλο τις μπαταρίες, και να μην έχεις αγοράσει ακόμη την παντελόνα τώρα που μπήκαν οι ζέστες, αλλά δεν σου φαίνεται τόσο πικρό και στενάχωρο πια. Αλλά ξέρεις ότι μια από αυτές τις μέρες θα βγεις! Να, αύριο είναι η επέτειος γάμου μου. Και η μητέρα μου είπε να κάτσει με τα παιδιά στο σπίτι όταν τα κοιμίσω, να βγω με τον αντρούλη μου. Μπορεί να μην γυρίσουμε με ταξί, αλλά τι να κάνουμε? Γονείς είμαστε πια!

 

Και έτσι περνάει ο καιρός. Με τις φρίκες μας, με τα ανεβάσματά μας, τα κατεβάσματά μας, τις τύψεις, τα νεύρα, αλλά και τα γέλια, τα μικρά και μεγάλα μαθήματά μας, την όρεξη για να ξαναβάλουμε αυτό το «σπουδαία» μπροστά από την λέξη ΜΑΜΑ, για όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε! Την όρεξη να βάλουμε και την λέξη «σπουδαία» μπροστά από την λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ.  Όχι επειδή μας αρέσει ο τίτλος, αλλά επειδή γι αυτό ήρθαμε σ’αυτή την γη, και επειδή αυτό αξίζει μόνο στα παιδιά μας! Καμμένη μπαταρία μου, σε φόρτισα πάλι 🙂