Tag Archives: νευρικές κρίσεις

Διόρθωση Προβληματικών Συμπεριφορών (Μέρος 4ο)

Standard

Οι Σκηνές στα Σουπερμάρκετ

       Πηγή: http://www.askdrsears.com/html/6/T063900.asp

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

 Όποιος πάει για ψώνια στο σουπερμάρκετ και παίρνει μαζί του ένα νήπιο σίγουρα θα πρέπει να είναι λάτρης της περιπέτειας. Μερικές φορές όμως σίγουρα δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μια νέα μαμά παίρνει πάντα μαζί της και τα δυο της παιδάκια (το ένα τριάμισυ και το άλλο μόλις ενός χρόνου). Λέει πως το βλέπει σαν «σπορ». Το να περιμένεις από ένα νήπιο δύο χρονών (που είναι η προσωποποίηση της περιέργειας) να είναι πρότυπο υπακοής μέσα σ’ ένα σουπερμάρκετ (που είναι στημένο επιστημονικά έτσι που να παρακινεί τους ενήλικες να ψωνίζουν παρορμητικά) είναι κάτι εντελώς εξωπραγματικό. Σίγουρα όμως είναι μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων σου να δημιουργήσεις τις συνθήκες εκείνες που θα βοηθήσουν το νήπιο να συμπεριφερθεί κάπως καλύτερα. Σου προτείνουμε να δοκιμάσεις τις προτάσεις μας:

  • Ή πήγαινε για ψώνια μόνη ή κάνε γρήγορα. Αν δεν ανήκεις στις σπάνιες περιπτώσεις των γονιών εκείνων που απολαμβάνουν τη συντροφιά των μικρών παιδιών στα ψώνια τους (σκόπιμα δεν τολμούμε να δούμε την περίπτωση αυτή απ’ την οπτική γωνία του προσωπικού του σουπερμάρκετ και των άλλων πελατών), τότε όποτε έχεις τη δυνατότητα άφηνε τα παιδιά στο σπίτι και ιδιαίτερα όταν προβλέπεις πως θα χρειαστείς αρκετό χρόνο για τα ψώνια σου. Οι επιλογές σου είναι δύο: Ή να πληρώσεις άτομο να προσέχει τα παιδιά όσο θα λείπεις για ψώνια ή να κάνεις τα ψώνια όταν ο άλλος γονιός θα είναι στο σπίτι να τα προσέχει. Το να κάνετε μια σύντομη βόλτα στο σουπερμάρκετ για λίγα ψώνια μπορεί πραγματικά να είναι μια ευχάριστη εμπειρία και για σένα και για τα παιδιά. Μια επίσκεψη όμως για τα ψώνια της εβδομάδας ή του δεκαπενθήμερου εξαντλούν την υπομονή μικρών και μεγάλων. 
  • Κάνε έγκαιρο προγραμματισμό. Κάνε τα ψώνια κατά το τμήμα εκείνο της ημέρας που το παιδί σου έχει την καλύτερη συμπεριφορά και εσύ είσαι στις καλές σου – αυτό κατά κανόνα σημαίνει πρωινές ώρες. Φρόντισε τα παιδιά σου να έχουν γεμάτο στομάχι. Πάρε μαζί σου ένα παιχνίδι που να τους αρέσει και έχε το δεμένο στο καροτσάκι. Οργάνωσε τη λίστα αγορών με βάση το πού βρίσκονται τα πράγματα στο κατάστημα. 
  • Μην αφήνεις το παιδί ελεύθερο. Τα μωράκια (ακόμη και τα λίγο μεγαλύτερα) είναι βολεμένα και ευχαριστημένα όταν «φοριούνται» σε μάρσιπο. Αν η λύση αυτή δεν είναι διαθέσιμη μπορείς να χρησιμοποιήσεις το καθασματάκι που διαθέτει το καροτσάκι ή ακόμα και το ειδικό «οχηματάκι» για παιδιά που διαθέτουν τα μεγάλα σουπερμάρκετ. 
  • Αξιοποίησε τον πολύτιμο βοηθό σου. Δώσε στο παιδί σου την ευκαιρία και τη χαρά να φανεί χρήσιμο. Άφησέ το να σε βοηθήσει με τα ψώνια, στο βαθμό που μπορεί. Ακόμη και τα πιο μικρά είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τα προϊόντα που χρησιμοποιείτε στο σπίτι σε τακτική βάση. Από κει που κάθεται μπορεί να αναγνωρίσει τα μακαρόνια, τους χυμούς, τα λαχανικά. Προσεκτικά μπορεί να πιάσει κάποια απ’ αυτά (εσύ θα κρίνεις ποια). Αν βλέπεις πως η συμπεριφορά του αρχίζει να χαλάει, πες του πως υπάρχουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα στον διπλανό διάδρομο ή δός του ένα απ’ τα κουλουράκια που έφερες μαζί σου. 
  • Λέγε φωναχτά αυτά που κάνεις. «Πρώτα θα πάρουμε ντομάτες για τη σαλάτα. Μετά μερικές μπανάνες. Σε ποιόν αρέσουν οι μπανάνες; Ναι, σε σένα! Ναι, ναι, και στο μπαμπά. Ποια μπισκοτάκια θα πάρουμε σήμερα;» Αυτοί οι διάλογοι βοηθούν το παιδί σου να ακονίζει τη μυαλουδάκι του. Και όση ώρα περιμένετε στην ουρά του ταμείου να είσαι έτοιμη να το απασχολείς και να το ψυχαγωγείς με τραγουδάκια και κουβεντούλες. 
  • Ένα κολατσιό δίνει τη λύση. Ένα κουτί με κρακεράκια ή κάτι αντίστοιχο είναι αρκετά για να πάρεις νέα πίστωση χρόνου και να αποφύγεις το απότομο τελείωμα της επίσκεψής σου στο σουπερμάρκετ. Αν το κατάστημα διαθέτει φούρνο και έχει φρέσκα καλούδια, τόσο το καλύτερο! Αν του δίνεις κάθε φορά τα ίδια πράγματα για κολατσιό (που να του αρέσουν όμως πραγματικά), τότε το παιδί σου θα ξέρει τί να περιμένει και δεν θα βλέπει την ώρα που θα τα απολαύσει! Έτσι δεν θα μπαίνει στον πειρασμό να ζητάει άλλα και άλλα.

 

Μια μαμά εξιστορεί τον τρόπο που χειρίστηκε μια «νευρική κρίση» του παιδιού μέσα στο σουπερμάρκετ:

 

Ο Ιάσονας (πέντε χρόνων) από αδεξιότητα σκόρπισε το αγαπημένο του κολατσιό μέσα στο σουπερμάρκετ. Αμέσως τον έπιασε μια κρίση και άρχισε να ουρλιάζει: «Θέλω κι’ άλλο! Πήγαινε να μου φέρεις κι’ άλλο!» Οι φωνές του γίνονταν όλο και πιο δυνατές: «Θέλω να μου πάρεις ένα παιχνίδι.» «Είσαι κακιά!» Πήγαμε με το καροτσάκι σε μια απόμερη γωνιά και προσπάθησα να συζητήσω λογικά μαζί του. Αποτέλεσμα μηδέν. Τελικά αποφάσισα να ξεπεράσω το επικοινωνιακό αδιέξοδο ανοίγοντάς του συζήτηση για το πώς ένοιωθε. Του είπα: «Πωπώ, βρε παιδάκι μου! Όταν συμβαίνει σε μένα τέτοιο πράγμα, αισθάνομαι φοβερά εκνευρισμένη και νοιώθω την επιθυμία να αρχίσω να να δίνω κλωτσιές σε ό,τι βρω μπροστά μου». Όταν του πέρασα το μήνυμα ότι καταλαβαίνω πώς αισθάνεται και συμμερίζομαι την απογοήτευσή του, ο Ιάσονας αντέδρασε υιοθετώντας μια αρκετά πιο λογική θέση και εκφράζοντας τα δικά του συναισθήματα: «Είμαι τόσο πολύ νευριασμένος που έχασα το αγαπημένο μου κολατιό ώστε θέλω να πετάξω το καρότσι με τα ψώνια απ’ το παράθυρο». «Είμαι τόσο συγχυσμένος που δεν μου αγοράζεις άλλο κολατσιό που θέλω να πετάξω τα ψώνια σε σένα!» Μετά μας έπιασαν τα γέλια και τους δυο και μέσα σε λίγα λεπτά τα ξαναφτάξαμε και αρχίσαμε να τα λέμε όμορφα και ωραία. Συνεχίσαμε τα ψώνια και φεύγοντας απ’ το σουπερμάρκετ ο καυγάς είχε ήδη ξεχαστεί. Λίγες μέρες αργότερα βρισκόμασταν στο ιατρείο για ένα εμβόλιο που έπρεπε να κάνει ο Ιάσονας. Περιμένοντας για το ραντεβού μας τον έβλεπα πολύ ανήσυχο. Είχε αφήσει τη φαντασία του να οργιάσει και το μυαλό του ήταν κολλημένο στο εμβόλιο και τον πόνο που υπολόγιζε πως θα του προκαλούσε. Επανέλαβα το επιτυχημένο σενάριο του σουπερμάρκετ και κατάφερα να κάνω τον Ιάσονα να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του: «Όταν η γιατρός μου κάνει την ένεση, θέλω να της το ανταποδώσω κάνοντάς της μια και εγώ. Θέλω να πάρω όλες τις ενέσεις που έχει και να τις βάλω κάπου έξω για να μην μπορεί να μου κάνει ένεση». Βέβαια, με κριτήρια ενηλίκων τέτοιες σκέψεις και φράσεις θεωρούνται γελοίες, όμως με το να διατυπώνει τέτοιες επιθυμίες ο Ιάσονας είχε την αίσθηση πως κατά κάποιον τρόπο είναι αυτός που ελέγχει την κατάσταση. Ενώ εξωτερίκευε τα συναισθήματά του, επέλεγε παρ’ όλ’ αυτά να μην ενεργεί μά βάση αυτά. Ήταν και αυτό μια κάποια ανακούφιση.

 

Εκεί που συνήθως η συμπεριφορά των μικρών παιδιών παίρνει χαμηλό βαθμό είναι στις ουρές των ταμείων. Είναι φρόνιμο να δίνεις στο παιδί σου την ευκαιρία να σε βοηθήσει βγάζοντας πράγματα απ’ το καροτσάκι και βάζοντάς τα στον πάγκο, ίσως μετρώντας τα και λέγοντας τί είναι το καθένα. Θα μπορούσες να αποφύγεις καυγάδες καθ’ οδόν προς το σπίτι αν δεν έχεις «μυήσει» τα μικρότερα στα καλούδια που ακούν στο όνομα τσίχλες και καραμέλλες. Κράτα το καρότσι μακριά απ’ απ τις «επικίνδυνες ζώνες» με τα γλυκά. Αν τύχει να πέσεις πάνω τους, βρες τρόπο να ξεγλυστρήσεις έντεχνα και πήγαινε γρήγορα σε ασφαλέστερη περιοχή. Οι χώροι δίπλα στα ταμεία είναι (σκόπιμα!) γεμάτοι από τέτοιους πειρασμούς. Παίξε το παιχνίδι έτσι που να κερδίσεις το στοίχημα. Δεν είσαι υποχρεωμένη να λες «ναι» κάθε φορά που σε παρακαλούν να τους πάρεις κάτι. Αν το παιδί έχει δικά του χρήματα, δεν είναι απαραίτητο να τα ξοδεύει άσκοπα. Το καλύτερο είναι να το συζητήσετε και να καταλήξετε πριν φύγετε απ’ το σπίτι αν σήμερα θα κάνετε την υπέρβαση – οπότε δικαιούται το κάτι παραπάνω! Μη νοιώσεις ντροπή ούτε πίεση να υποχωρήσεις στις απαιτήσεις του παιδιού αν εκεί που είσαστε στο τέλος της σειράς ξαφνικά αρχίσει να ουρλιάζει. Απ’ την άλλη, είναι εξωπραγματικό να «παρκάρεις» ένα μικρό παιδί ανάμεσα σε δύο σειρές γεμάτες γλυκούς πειρασμούς και να περιμένεις να μην επιθυμήσει κάτι απ’ όλα αυτά. Το κατάστημα υπολογίζει στην αδυναμία των ενηλίκων να αυτοσυγκρατηθούν, και βγαίνουν δικαιωμένοι! Λέτε τα παιδιά να μπορούν να προβάλουν μεγαλύτερη αντίσταση στα πανέξυπνα κόλπα των εμπόρων; Τέλος πάντων, η συμβουλή μας είναι: «Πέρνα γρήγορα και φύγε!»

 

 

Στο επόμενο: Τα Κλαψουρίσματα

Δημόσιες παιδικές νευρικές κρίσεις (Tantrums)!

Standard

 

Μετάφραση: Λυδία Θεοχάρη

Πηγή: http://www.babycenter.com/404_im-embarrassed-by-my-childs-public-tantrums-what-can-i-do_6894.bc?scid=momstodd_20080527:2&pe=2Uuq0Uu

 

 

Τι κάνεις όταν το μωρό σου αρχίσει να στριγγλίζει, να χτυπιέται και να κλαίει σε δημόσιο χώρο (την γνωστή σε όλους μας νευρική  κρίση πείσματος); Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να παραμείνεις ήρεμη. Σε αντίθεση με αυτό το οριώμενο παιδάκι σου που κλωτσάει το καρότσι του σουπερμάρκετ, εσύ έχεις την ικανότητα να κοντρολάρεις τα συναισθήματα σου και να επαναφέρεις την «ειρήνη».

 

Το να υψώσεις τον τόνο της φωνής σου ή να αρχίσεις να του «εκτοξεύεις» απειλές δεν θα κάνει το παιδάκι σου να ηρεμήσει και να επανέλθει στην φυσιολογική του κατάσταση. Ούτε βεβαίως το να του κάνεις το χατίρι. Αν το παιδί σου στριγγλίζει επειδή προσπεράσατε τον διάδρομο με τα σοκολατάκια χωρίς κάποιο «κέρδος» γι αυτό, μην κάνεις αναστροφή για να του κάνεις το χατίρι.

 

Αντίθετα, πες του με σίγουρο και σταθερό τόνο φωνής να σταματήσει  αυτή την νευρική κρίση. Αν συνεχίζει, ίσως έχει έρθει η ώρα να χρησιμοποιήσεις το πιο ισχυρό σου «όπλο»: την έξοδο απ’ το κατάστημα. Ακόμα κι αν δεν έχεις τελειώσει τα ψώνια σου, μπορείς κάλλιστα να πάρεις το μωρό σου και να βγείς έξω. Στα περισσότερα παιδιά αρέσουν οι επισκέψεις στα καταστήματα, οπότε και μόνο η έξοδος σας απ’ αυτό μπορεί να το ηρεμήσει μόλις συνειδητοποιήσει τις συνέπειες της κρίσης του. Αν ακόμα και τότε συνεχίζει την υστερία του, πάρτο στο σπίτι (αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό). Τα ψώνια μπορούν να περιμένουν…

 

Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά είναι πολύ πιθανό να χάσουν την ψυχική τους ηρεμία όταν είναι πεινασμένα ή κουρασμένα ή και τα δυό μαζί. Αν λοιπόν είναι να πάτε για πολύωρα ψώνια, προσπαθήστε να πάτε όταν το παιδί σας είναι χορτάτο και ξεκούραστο. Θα ήταν καλή ιδέα να βάλεις πρώτα κάποιους κανόνες λίγο πριν φτάσετε στο κατάστημα. Αν για παράδειγμα ξέρεις ότι θα ζητάει να του πάρεις παιχνίδι, εξήγησέ του ότι πάτε στο κατάστημα μόνο για τρόφιμα.

 

Η απογοήτευση είναι ένας ακόμα σημαντικός λόγος για μια παιδική νευρική κρίση. Αν γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι το παιδί σου θα επιμείνει να επισκεφτείτε το pet-shop στον δρόμο για το σούπερ μάρκετ, κανόνισε να έχετε αρκετό χρόνο μπροστά σας για να το προλάβετε, ή ξανασκέψου αν είναι όντως καλή ιδέα το να πάτε για ψώνια τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το να σκέφτεστε από πριν οτιδήποτε μπορεί να του προκαλέσει μια κρίση, καθώς και για τις συνέπειες αλλά και τις εναλλακτικές λύσεις, δεν σημαίνει ότι «περνάει» το δικό του. Αντίθετα, σημαίνει ότι σκέφτεστε έξυπνα και σαν γονιός που γνωρίζει το πρόβλημα.

 

Επειδή κατά την διάρκεια μιας τέτοιας κρίσης το παιδί σας χάνει τον αυτοέλεγχο, αυτό μπορεί να το τρομάζει. Μόλις λοιπόν ηρεμήσει, κάντε του αγκαλίτσες και καθησυχάστε το. Είναι καλό να αποδέχεστε και να αναγνωρίζετε τα συναισθήματα του παιδιού σας. Μια καλή λύση είναι να κάνετε το τέλος της βόλτας από τα ψώνια πιο ευχάριστο τονίζοντάς του ότι θα κάνετε κάτι ευχάριστο μόλις γυρίσετε σπίτι (π.χ. να του διαβάσετε το αγαπημένο του παραμύθι).

 

Πάντα να θυμάσαι ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε κρίνει επειδή το παιδί σου έχει μια νευρική κρίση. Δεν τον αφορά! Το παιδί σου θα έχει κάποιες φυσιολογικές κρίσεις, και κάποιες από αυτές θα γίνουν και σε δημόσιο χώρο. Αυτό δεν πάει να πει ότι είσαι κακός γονιός, αλλά απλά ότι είσαι γονιός ενός παιδιού και τίποτα παραπάνω.

 

Αν καταφέρεις να χειριστείς την κρίση αυτή με ηρεμία και λεπτότητα να είσαι σίγουρη ότι θα εισπράξεις αρκετά βλέμματα και χαμόγελα γεμάτα κατανόηση και συμπόνια. Πάντως, ανεξάρτητα από τα όποια βλέμματα μπορεί να πέσουν πάνω σου, αφορούν εσένα και όχι το παιδί σου. Καλό είναι να γνωρίζεις ότι το παιδί σου δεν συνειδητοποιεί την όποια ντροπή μπορεί να νιώθεις εσύ εκείνη την στιγμή.  Αυτές οι δημόσιες νευρικές κρίσεις δεν γίνονται επίτηδες για να κάνουν τους γονείς να αισθανθούν άβολα και να ντραπούν. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να συμπεριφερθείς στο παιδί σου με τον ίδιο τρόπο θα του συμπεριφερόσουν αν βρισκόσασταν στο σπίτι.