Tag Archives: προβλήματα

«Δεν έχω γάλα!» Είναι έτσι;

Standard

Πηγή: http://pediatros-thes.gr

 

«Δεν έχω γάλα». Αυτή η φράση θα ειπωθεί σχεδόν από κάθε μητέρα που θηλάζει, κάποια στιγμή στην πορεία της γαλουχίας. Πρόκειται για μια σκέψη που θα ταλαιπωρήσει κάθε λεχώνα μία ή και αρκετές φορές. Έρευνες δείχνουν ότι η πιθανότητα η μητέρα να μην έχει πραγματικά γάλα για να θρέψει το μωρό της είναι πολύ μικρή. Στην μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, πρόκειται για ψευδή εντύπωση της μητέρας, εντύπωση που δημιουργείται από λανθασμένη ενημέρωση, λανθασμένες αντιλήψεις, ψυχολογική πίεση από τους επαγγελματίες υγείας ή το συγγενικό περιβάλλον, ανασφάλεια, μειωμένη αυτοπεποίθηση ή εμπόδια που της επιβλήθηκαν στο θηλασμό. Σε λίγες περιπτώσεις μόνο υπάρχει πραγματική μείωση στην παραγωγή μητρικού γάλακτος, αλλά και τότε η λύση δεν είναι λιγότερος, αλλά περισσότερος, συχνότερος θηλασμός, η λύση δεν είναι περισσότερο «συμπλήρωμα» ξένου γάλακτος – που αφαιρεί από τη παραγωγή γάλακτος της μαμάς -, αλλά λιγότερο και καθόλου «συμπλήρωμα». Αναλυτικότερα:

 

«Το στήθος μου είναι πολύ μικρό». Το μέγεθος του στήθους δεν επηρεάζει την ικανότητα του αδένα να παράγει γάλα στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, αλλά αντανακλά μόνο την ποσότητα λίπους που περιέχει. Δηλαδή, γυναίκες με μικρό μέγεθος στήθους μπορεί να έχουν την ίδια ικανότητα παραγωγής γάλακτος με εκείνες με μεγάλο στήθος. Άλλοτε, η διαφορά είναι στην αποθηκευτική ικανότητα του μαστού: Υπάρχουν γυναίκες που καλύπτουν τις ανάγκες του μωρού τους με σχετικά συχνό θηλασμό και άλλες που καλύπτουν τις ανάγκες με σχετικά αραιότερα μεσοδιαστήματα ταισμάτων. Όλες όμως, εάν θηλάσουν κατά απαίτηση του μωρού τους και όχι σύμφωνα με αυθαίρετα ωράρια, θα του δώσουν την ποσότητα γάλακτος που χρειάζεται. Υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις γυναικών που έχουν παθολογικά μικρό μαστό ο οποίος δεν μεγαλώνει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της γαλουχίας και δεν μπορεί να καλύψει 100% τις ανάγκες του παιδιού.

 

«Το μωρό θηλάζει πολύ συχνά, βρίσκεται συνέχεια στο στήθος». Πώς αντιλαμβανόμαστε τον πολύ συχνό θηλασμό; Υποκειμενικά, ανάλογα με το τι πιστεύουμε ότι είναι φυσιολογικό για ένα μωρό. Μια μαμά νομίζει πως θηλάζει υπερβολικά συχνά το μωρό της ανά δύο συνήθως ώρες, γιατί είχε πάντα την εντύπωση ότι τα νεογέννητα ξυπνούν για να φάνε κάθε τρεις με τέσσερις ώρες. Μια άλλη μητέρα ενημερώθηκε σωστά και έχει ρεαλιστικές προσδοκίες. Θηλάζει κάποιες φορές και συνεχόμενα, κάθε μισή με μία ώρα, αλλά δεν το θεωρεί κάτι «ανώμαλο», παθολογικό. Ακόμα κι αν πραγματικά δεν υπάρχει ακόμα αρκετό μητρικό γάλα και το μωρό απαιτεί συνέχεια θηλασμό για να το αυξήσει, αν το αφήσουμε θα το πετύχει, εφόσον η τεχνική του θηλασμού είναι καλή και το μωρό αδειάζει το στήθος.

 

«Το γάλα μου φαίνεται να τελειώνει το απόγευμα». Είναι φυσιολογικό να έχουμε περισσότερους θηλασμούς το απόγευμα προς το βράδυ. Επίσης τις ώρες αυτές τα βρέφη έχουν περισσότερα πονάκια από κολικούς και είναι πιο ανήσυχα και ευερέθιστα από την κούραση που αθροίζεται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ανησυχία του μωρού δεν σχετίζεται συνήθως με χαμηλή παροχή γάλακτος.

 

«Το μωρό μου κλαίει συνέχεια». Η πείνα δεν είναι το μόνο αίτιο κλάματος. Μήπως ζεσταίνεται; Μήπως κρυώνει; Μήπως απλά θέλει επαφή και αγκαλιά; Μήπως έχει λερωμένη πάνα; Υπάρχουν ακόμα τα δύσκολα μωρά από ταμπεραμέντο και μωρά που κλαίνε επειδή πάσχουν από κολικούς ή από κάποια πάθηση και πρέπει να τα εξετάσει ο παιδίατρος. Τέλος, τα μωρά συχνά διαισθάνονται την προσπάθειά μας να επιβάλλουμε ωράρια και περιορισμούς στο θηλασμό, με αποτέλεσμα να γκρινιάζουν αντιδραστικά περισσότερο. Εάν ως άμεση απάντηση δώσουμε απρόσκοπτα το στήθος, η γκρίνια θα σταματήσει. Ο θηλασμός είναι θετική, μαγική εμπειρία και, ακόμα και μωρά λίγων εβδομάδων αντιλαμβάνονται τυχόν αρνητικά συναισθήματα και δυσφορία της μητέρας.

 

«Δε βλέπω καθόλου σταγόνες γάλακτος στο στήθος μου όταν θηλάζω». Αυτό ποικίλει από γυναίκα σε γυναίκα και δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι για την παραγωγή της. Δηλαδή η παρουσία σταγόνων γάλακτος στην αριστερή θηλή όταν το μωρό θηλάζει το δεξί στήθος είναι καλό σημάδι όταν υπάρχει, όμως η απουσία τους δεν είναι αναγκαστικά κακό σημάδι.

 

«Δε νιώθω ποτέ το γάλα μου να «κατεβαίνει» όταν θηλάζω». Κάποιες μητέρες αισθάνονται το αντανακλαστικό έκθλιψης του γάλακτος, δηλαδή το γάλα τους να «κατεβαίνει» προς το παιδί, είτε ως κάψιμο, είτε ως γέμισμα του στήθους ή και ως πόνους στη μήτρα. Κάποιες όχι. Δεν σημαίνει τίποτα για την παραγωγή τους.

 

«Όταν του δίνουμε ξένο γάλα με το μπουκάλι, το πίνει με λαχτάρα». Το μπιμπερό λειτουργεί πολύ διαφορετικά από τη ρόγα του στήθους. Όταν μπαίνει στο στόμα του παιδιού το γεμίζει με γάλα. Η ροή του είναι ελεύθερη και ο τρόπος λήψης από το παιδί παθητικός. Εκείνο υποχρεώνεται να καταπιεί. Η κατάποση φέρνει κι άλλο γάλα στο στόμα του παιδιού. Ο κύκλος επαναλαμβάνεται, δίνοντας την εντύπωση ότι το μωρό «καταβροχθίζει πεινασμένο το περιεχόμενο του μπουκαλιού» μέσα σε λίγα λεπτά. Έπειτα ίσως το βρέφος κοιμάται για πολλή ώρα «γαλήνια». Οι γονείς συμπεραίνουν λανθασμένα ότι το μωρό πραγματικά δεν έπαιρνε αρκετό γάλα από το στήθος. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το μικρό κουράστηκε από τη γρήγορη ροή του μπουκαλιού και προσπαθεί να χωνέψει με δυσκολία το περιεχόμενό του. Θα κάνει περισσότερες ερυγές και κινήσεις δυσφορίας. Στην πορεία οι γονείς θα προσφέρουν ολοένα περισσότερα μπουκάλια στο παιδί. Αυτό τελικά θα προκαλέσει πραγματική μείωση στην παροχή γάλακτος από τη μητέρα και τελικά την πρόωρη διακοπή του θηλασμού.

 

«Τελευταία νιώθω το στήθος μου πιο μαλακό». Συμβαίνει σχεδόν πάντα έπειτα από τη διόγκωση στήθους των πρώτων ημερών. Περίπου κατά τις 3-6 εβδομάδες από τη γέννηση του παιδιού επέρχεται ένας συντονισμός ανάμεσα στη ζήτηση του μωρού και την παραγωγή γάλακτος της μητέρας. Το μόνο που δείχνει είναι ότι η παραγωγή γάλακτος άρχισε να συντονίζεται με τις ανάγκες του παιδιού. Το στήθος παίρνει το μήνυμα να φτιάχνει τόσο γάλα όσο ακριβώς χρειάζεται, χωρίς αναίτια πρηξίματα.

 

«Βάζω το θήλαστρο και δε βγαίνει ούτε σταγόνα από το στήθος». Η εκάστοτε ποσότητα γάλακτος που βγαίνει με το θήλαστρο δεν είναι αντιπροσωπευτική της πραγματικής ποσότητας που υπάρχει μέσα στο στήθος. Αν δεν βγαίνει γάλα με το θήλαστρο, το πρόβλημα συνήθως βρίσκεται είτε στο ίδιο το θήλαστρο (ακατάλληλο) είτε στην έλλειψη εξοικείωσης της μητέρας με αυτό. Σωστές οδηγίες για την χρησιμοποίησή του, σε συνδυασμό με τακτική χρήση του για μερικές ημέρες, έχουν σηνήθως ως αποτέλεσμα να αυξάνεται το γάλα που βγαίνει με αυτό.

 

«Το μωρό μου έτρωγε στο στήθος για πάνω από μισή ώρα. Τελευταία ξεκολλάει από αυτό μέσα σε μερικά λεπτά». Αυτό συνήθως σημαίνει ότι, μετά τις πρώτες 4-6 εβδομάδες που η γαλουχία εγκαθίσταται, το μικρό είναι πλέον πολύ αποτελεσματικό και παίρνει όσο γάλα θέλει σε λίγο χρόνο. Σκεφτείτε τα πρώτα μαθήματα χορού: στην αρχή μαθαίναμε τα βήματα και χορεύαμε αργά, με συνεχή λάθη. Μερικές εβδομάδες αργότερα όλα έρχονται φυσικά και αυτοματοποιημένα, χορεύουμε με τον παρτενέρ μας γρήγορα και άνετα. Μετά τους πρώτους μήνες της ζωής μπορεί να σημαίνει ότι το μικρό έχει μεγαλώσει, θέλει να παίξει, να κάνει και άλλα πράγματα στη ζωή του εκτός από το να τρώει. Η προσοχή του αποσπάται εύκολα με τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, είναι βιαστικό, δε προλαβαίνει, τα θέλει όλα, να γεμίσει την κοιλίτσα του και να παίξει ταυτόχρονα.

 

«Το μωρό μου από εχθές τρώει πιο συχνά και για περισσότερη ώρα». Μήπως έχει έκρηξη αύξησης; Μήπως διψάει γιατί είναι καλοκαίρι; Μήπως θέλει περισσότερη παρηγοριά γιατί είναι άρρωστο; Μήπως βγάζει δοντάκια; Τα μωρά δεν τρώνε τις ίδιες ποσότητες κάθε φορά ή κάθε μέρα. Τα παραπάνω είναι ορισμένοι μόνο λόγοι που το μωρό μας μπορεί να τρώει περισσότερο για ένα χρονικό διάστημα. Αν «ακολουθήσουμε» την όρεξή του, απαντήσουμε με περισσότερο θηλασμό και το αφήσουμε εκείνο να καθορίσει τις ανάγκες του χωρίς να καταφεύγουμε αυθαίρετα σε ρολόγια, τότε δε θα φτάσουμε ποτέ σε πραγματικά μειωμένη παραγωγή μητρικού γάλακτος.

 

«Το μωρό μου συνεχίζει να τρώει συχνά τη νύχτα». Ο νυχτερινός θηλασμός είναι αρχικά αναγκαίο βήμα για την εδραίωσή του. Έπειτα και καθόλο τον πρώτο χρόνο της ζωής, δύο στα τρία μωρά που θηλάζουν θέλουν στήθος και τη νύχτα. Ο νυχτερινός θηλασμός ενισχύει τη διάρκεια της γαλουχίας και είναι μια φυσιολογική κατάσταση, η οποία εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού. Πολλές φορές οι μητέρες διακόπτουν αναίτια το θηλασμό ή δίνουν ξένο γάλα, μόνο για να διαπιστώσουν με απογοήτευση ότι τα νυχτερινά ξυπνήματα συνεχίζονται αμείωτα. Η καλύτερη τακτική στο θέμα αυτό, όπως και σε άλλα, είναι να εστιάσουμε στο δικό μας παιδί και να αποφεύγουμε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

 

Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2010

Advertisements

Ξεπεράστε τα Προβλήματα του Τοκετού

Standard

 Πηγή: http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=106935

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 


HealthDay News

Οι νέες μαμάδες έχουν τόσο πολύ επικεντρωμένο το ενδιαφέρον τους στο νεογέννητό τους που ουσιαστικά ξεχνούν τη φοβερή δοκιμασία της όλης διαδικασίας του τοκετού. Το πόσο γρήγορα βέβαια το σώμα τους θα ξεπεράσει τα προβλήματα και θα καταφέρει να συνέλθει αποτελεί ένα σοβαρό θέμα και είναι το ζητούμενο. Το Ίδρυμα Nemours αναφέρεται στα προβλήματα που είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει μια νεόγεννη, όπως:

  • Ευαίσθητα και φουσκωμένα στήθη.
    • Δυσκοιλιότητα κατά τις πρώτες μέρες.
    • Πόνοι ή ακόμη και ράψιμο στην περίπτωση που υπήρξε σκίσιμο ή αν έγινε επισιοτομή.
    • Αιμορροϊδες.
    • Ακράτεια.
    • Ξανάμματα ή και το αντίθετο, περιόδους με σύγκρυα ή ρίγη.
    • Πόνοι καθώς η μήτρα συνεχίζει να συσπάται για μερικές μέρες.
    • Αιμοραγίες ή κολπικά εκκρίματα.
    • Αρχικό χάσιμο βάρους ισοδύναμο με το βάρος του μωρού, του πλακούντα και του αμνιακού υγρού. Μην περιμένετε βέβαια να χάσετε πολύ περιττό βάρος άμεσα.

Diana Kohnle

ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ (Μερος 2ο)

Standard

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

Πηγή: http://www.askdrsears.com/html/6/T063900.asp

ΔΑΓΚΩΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ:

16 ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΤΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ

Τα καινούργια δοντάκια αλλά και τα χέρια συχνά καταφέρνουν να προκαλούν προβλήματα. Στη μικρή αυτή ηλικία τα παιδάκια μπορεί να δαγκώσουν ή να χτυπήσουν χωρίς κατά κανόνα να έχουν συναίσθηση των συνεπειών που έχουν οι ενέργειες αυτές. Γι’ αυτό θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να διορθωθούν πριν προκληθούν σοβαρά σωματικά τραύματα και πριν χαλάσουν σχέσεις με αγαπητά και φιλικά πρόσωπα.

1. Κατανοήστε τους λόγους που τα μωρά δαγκώνουν και χτυπούν. Μην το παίρνετε προσωπικά. Τα μωρά δαγκώνουν τα χέρια (και τις θηλές) που τους παρέχουν τροφή. Σ’ αυτή την ηλικία οτιδήποτε κάνουν περιστρέφεται γύρω απ’ τα χέρια και το στόμα τους. Αυτά είναι τα πρώτα τους κοινωνικά «εργαλεία». Μαθαίνουν πώς να τα χρησιμοποιούν με βάση τις αντιδράσεις των μεγάλων. Μόλις τα χέρια μπορούν και κουνιούνται και μόλις σκάσουν τα δοντάκια, τα μωρά αρχίζουν τους πειραματισμούς και χρησιμοποιούν τα όργανα αυτά σε διάφορα αντικείμενα για να δουν τί αίσθηση προκαλούν. Και, φυσικά, τί πιο συνηθισμένο και πιο διαθέσιμο απ’ το δέρμα των γονιών; Ο ρόλος του μωρού είναι να μάθει να χρησιμοποιεί αυτά τα εργαλεία. Ο δικός σου ρόλος είναι να του διδάξεις τον τρόπο – το σωστό τρόπο. Οι δαγκωνίτσες και τα σκαμπιλάκια της ηλικίας αυτής, όσο ανεπιθύμητα και αν είναι και όσο πόνο και αν προκαλούν, δεν είναι παρά παιχνιδιάρικες μορφές επικοινωνίας και σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν επιθετική και αυθάδης συμπεριφορά.

Τα επιθετικά δαγκώματα και τα χτυπήματα είναι πιο κοινά στην ηλικία από 18 μηνών μέχρι 2 1/2 χρονών, τότε που το παιδί δεν διαθέτει ακόμη τη δυνατότητα λεκτικής επικοινωνίας για να διατυπώσει και να εκφράσει τις ανάγκες του. Ο πιο πρόσφορος τρόπος επικοινωνίας λοιπόν είναι οι διάφορες ενέργειες. Τα δαγκώματα κατά κανόνα υποχωρούν καθώς βελτιώνεται η λεκτική επικοινωνία. Τα σκαμπιλάκια και οι σφαλιαρίτσες όμως συνεχίζουν.

2. Κατανοήστε τους λόγους που τα μικρά παιδιά δαγκώνουν και χτυπούν. Χειρονομίες που στην περίπτωση των μωρών χαρακτηρίζονται απλά σαν κοινωνικά άστοχες, μπορούν να καταλήξουν, αν δεν τεθούν υπό έλεγχο, σε επιθετική παιδική συμπεριφορά. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θα πρέπει να αφαιρεθούν απ’ το «ρεπερτόριο» του μωρού πριν προλάβουν να ενταχθούν στη συμπεριφορά του αναπτυσσόμενου παιδιού. Τα παιδιά γίνονται επιθετικά για διάφορους λόγους, όπως: για να δώσουν διέξοδο στο θυμό τους, να αποκτήσουν τον έλεγχο κάποιας κατάστασης, να δείξουν δύναμη, να διεκδικήσουν ή να διατηρήσουν την κυριότητα παιχνιδιών. Μερικά παιδιά καταφεύγουν ακόμη και σε αχαρακτήριστες πράξεις σε μια απελπισμένη προσπάθεια να προκαλέσουν την παρέμβαση των γονιών τους που βρίσκονται σε κάποια απόσταση απ’ τη σκηνή. Κατά κανόνα επιθετικές συμπεριφορές παιδιών ηλικίας 18 μηνών μέχρι 2 1/2 χρονών υποχωρούν μόλις το παιδί αποκτήσει την ικανότητα να επικοινωνεί με λόγια αντί για ενέργειες.

3. Κατανοήστε την πηγή. Τί πυροδοτεί τις επιθετικές του συμπεριφορές; Κρατήστε χρονολογικές σημειώσεις, ή έστω μνημονικές «σημειώσεις», στις οποίες να επισημαίνεται ο συσχετισμός ανάμεσα στο πώς ενήργησε το παιδί και στις συνθήκες που προκάλεσαν την ενέργεια. Για παράδειγμα: «Η Κατερίνα δάγκωσε τη Χριστίνα κατά τη διάρκεια ενός ομαδικού παιχνιδιού. Η Χριστίνα κρατούσε την αγαπημένη μπάλα της Κατερίνας, Ήταν κοντά στην ώρα του απογευματινού ύπνου. Πολλά παιδιά μαζί σε πολύ μικρό χώρο. Η Χριστίνα είναι πολύ αυταρχική.»

4. Όταν το παιδί προκαλεί πόνο στον γονιό. Τα σκαμπιλάκια είναι μια κοινωνικά άστοχη χειρονομία που εντάσσεται στους πειραματισμούς του μωρού.  Κάνε του μια κοινωνικά αποδεκτή εναλλακτική πρόταση: «Κόλλα πέντε». Παρομοίως, σε περίπτωση δαγκώματος, «άλλαξε θέμα» λέγοντας, «Όχι δαγκώματα! Ωχ! Η μαμά πόνεσε!» Ταυτόχρονα «φόρα» μια πονεμένη και δυστυχισμένη φάτσα και πρόσθεσε, «Κάνε αγκαλίτσα στη μαμά. Α, τί ωραία που είναι!» Χαμογελάς και ανταποδίδεις την αγκαλίτσα. Στην περίπτωση που τα σκαμπιλάκια γίνουν τρόπος έκφρασης απογοήτευσης και δυσαρέσκειας (π.χ. το παιδάκι στην αγκαλιά σου νευριάζει και σε χτυπάει γιατί δεν το αφήνεις να φάει καραμέλα) θα πρέπει να του δείξεις τις φυσικές συνέπειες της τακτικής του. Ήρεμα αλλά σταθερά πες του, «Δεν πρέπει να χτυπάς!» και άφησέ το κάτω. Το παιδί βέβαια θα είναι ακόμη θυμωμένο για την καραμέλα. Με δικά σου λόγια πες του πως αντιλαμβάνεσαι τί νοιώθει. Μην επιτρέψεις σε καμιά περίπτωση να ξεσπάει πάνω σου. Πέρασέ του το μήνυμα πως δεν θα του επιτρέψεις να σε πονάει. Αν δεν αφήνεις το παιδί σου να προκαλεί πόνο σε σένα τώρα που είναι μικρό, οι πιθανότητες είναι πολύ μεγάλες πως ούτε και αυτό να δίνει σε άλλους το δικαίωμα να του προκαλούν πόνο όταν θα έχει μεγαλώσει. Του δίνεις ένα ζωντανό πρότυπο για το πώς μπορεί να αφαιρεί απ’ τους άλλους το δικαίωμα να το χτυπήσουν κρατώντας την παλάμη του ψηλά για να μπλοκάρει και όχι να ανταποδώσει το χτύπημα.

5. Όταν το παιδάκι χτυπάει άλλα μωράκια. Αν το 18μηνο παιδάκι σου χρησιμοποιεί το σφυράκι του να χτυπάει τα μωράκια της παρέας στο κεφάλι, θα πρέπει να απομακρύνεις όλα τα αντικείμενα τα οποία μπορεί να χρησιμοποιήσει γι’ αυτό το σκοπό. Πες του να μη χτυπάει τα άλλα παιδάκια και δείξε του τί είναι σωστό να κάνει: «Να είσαι καλός. Χτύπα το μωράκι χαϊδευτικά στην πλάτη. Να έτσι!» Απαλά βάλε το χεράκι του στην πλάτη του (άλλου) μωρού.

6. Μην ανταποδίδεις το δάγκωμα. Ίσως πιστεύεις ότι το παιδάκι πρέπει να συνειδητοποιήσει πως το δάγκωμα πονάει. Αν όμως το δαγκώσεις (για του δώσεις, υποτίθεται,  να καταλάβει πως δεν πρέπει να δαγκώνει), πώς θα πάρει το μήνυμα ότι δεν πρέπει να δαγκώνει; Δοκίμασε αυτή την εναλλακτική «οδόντα αντί οδόντος»  πρόταση. Πάρε το παιδί σου παράμερα και ζήτησέ του να σου πει πώς αισθάνεται όταν τα δόντια του είναι στο δέρμα του. Πίεσε το βραχίονά του στα πάνω δόντια του σαν να δαγκώνει τον εαυτό του. Εννοείται πως αυτό το κάνεις όχι εκδικητικά, ούτε σαν τιμωρία, αλλά σαν γονιός που ήρεμα προσπαθεί να βοηθήσει το παιδί του να αντιληφθεί κάτι που προφανώς από μόνο του δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί. «Βλέπεις; Το δάγκωμα πονάει!» Επανάλαβε αυτό το μάθημα αμέσως κάθε φορά που δαγκώνει είτε εσένα είτε κάποιον άλλο. Ο στόχος σου θα πρέπει να είναι να μάθει το παιδί σου να σέβεται τα αισθήματα των άλλων και να μπορεί να συμπάσχει. Πολύ σημαντικές αξίες που αξίζει να καλλιεργηθούν απ’ τα πρώτα βήματα.

7. Όταν τα πρότυπα χτυπούν. Η Κατερίνα χτυπάει το Γιώργο. Αμέσως η μαμά της Κατερίνας (αμήχανη, συγχισμένη και νευριασμένη) έρχεται αμέσως και δίνει μια στο μπράτσο της Κατερίνας, λέγοντάς της: «Δε χτυπάμε τους άλλους». Μπορείς να φανταστείς τη σύγχυση της Κατερίνας; Σου συνέβηκε ποτέ να κάνεις κάτι παράλογο – λόγω θυμού και αμηχανίας; Έχει συμβεί σε όλους μας και μπορεί να συμβεί στον καθένα. Γι’ αυτό φρόντισε έγκαιρα να διαμορφώσεις στο μυαλό σου ένα σχέδιο δράσης για τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι αν το παιδί σου χτυπήσει κάποιον δεν θα μιλήσει ο θυμός και η ταραχή αλλά η λογική και η ωριμότητα.

8. Παιδάκι χτυπάει άλλο παιδάκι. Βλέπεις ένα παιδάκι να χτυπάει (ή να σπρώχνει ή να κλωτσάει) ένα άλλο για να πάρει κάποιο παιχνίδι. Δείξε του ένα εναλλακτικό τρόπο να πάρει το παιχνίδι. «Δεν χτυπάμε τους άλλους. Αν θέλεις το παιχνίδι θα πρέπει να περιμένεις μέχρι να τελειώσει ο φίλος σου ή να παρακαλέσεις τη μαμά και αυτή θα κανονίσει πότε θα τελειώσει ο ένας για να το πάρει ο άλλος. Όταν εγώ θέλω κάτι από σένα, δεν σε χτυπώ, αλλά σου το ζητώ ευγενικά». Αν ο «δράστης» επιμένει να μη συνεργάζεται, ζήτα απ’ το «θύμα» να του πει: «Δεν θα ξαναπαίξω μαζί σου παρά μόνο αν σταματήσεις να με χτυπάς και μου ζητήσεις συγνώμη.» Μπορεί τα παιδάκια των δύο χρόνων να μην είναι σε θέση να πουν αυτά τα λόγια, σίγουρα όμως τα καταλαβαίνουν. Πες τα λοιπόν εσύ για λογαριασμό του και φρόντισε για την εφαρμογή τους. Και πες στο παιδάκι που έδωσε τη δαγκωνιά: «Πώς θα ένιωθες αν σε δάγκωνε ο Γιώργος;»

9. «Απομόνωσε» τον επιτιθέμενο. «Το δάγκωμα πονάει και δεν είναι σωστό να πονάμε τους άλλους. Θα μείνεις δίπλα μου». Κανονικά ένα δίχρονο παιδί είναι σε θέση να δει το συσχετισμό ανάμεσα στην επιθετικότητά του και τις συνέπειες. Ενθάρρυνε το παιδί σου να πει «συγνώμη», και αν του έχει περάσει ο θυμός θα ήταν καλό να του δώσεις ένα φιλάκι ή να του κάνεις αγκαλίτσες.

10. Γίνε για το παιδί σου πρότυπο μη-επιθετικότητας. Το παιδί που ζει σε επιθετικό περιβάλλον γίνεται και αυτό επιθετικό. Πώς δείχνεις όταν είσαι απογοητευμένη; Πώς αντιμετωπίζεις – διαχειρίζεσαι τις τυχόν οικογενειακές (και όχι μόνο) συγκρούσεις; Με ποιό τρόπο περνάς-μεταφέρεις στους άλλους τα μηνύματά σου, τις απόψεις σου και τις απαιτήσεις σου; Η επιθετικότητα είναι μεταδοτική. Εξάλλου τα παιδάκια αντιγράφουν την επιθετικότητα που βλέπουν στα άλλα, μεγαλύτερα, αδερφάκια τους. Αν τα μικρά βλέπουν τα μεγαλύτερα να χτυπιούνται για να λύσουν τις όποιες διαφορές τους, λογικό είναι να βγάλουν το συμπέρασμα πως αυτός είναι ο τρόπος που μεταχειριζόμαστε τους άλλους. Σου δίνεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να διδάξεις κάποια πράγματα στα μεγαλύτερα παιδιά σου. Εξήγησέ τους πως δίνουν παράδειγμα και πως για το δικό τους καλό αλλά και για το καλό των μικρότερων θα πρέπει να συμπεριφέρονται καλύτερα.

Μια συνηθισμένη επιθετική συμπεριφορά στα μικρά παιδιά και στα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι να αρπάζουν πράγματα απ’ τους άλλους. (Πρόσεχε μήπως χωρίς να το συνειδητοποιείς δίνεις και συ το κακό παράδειγμα με το να αρπάζεις πράγματα απ’ τα χεράκια των παιδιών) Τί κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις; Ήρεμα εξήγησε στο παιδί σου για ποιό λόγο δεν γίνεται να έχει αυτό που άρπαξε και στη συνέχεια ζήτησέ του να το δώσει πίσω στο άλλο παιδάκι ή σε σένα. Ίσως θα ήταν σωστό να του δώσεις κάτι άλλο που να αντικαταστήσει αυτό που επέστρεψε. Αν το παιδί σου είναι στα πρόθυρα να προκαλέσει ζημιά σε κάτι πολύτιμο ή είναι πιθανό να κάνει κακό στον εαυτό του με κάποιο αντικείμενο που κρατάει, δόστου να καταλάβει με πολύ σοβαρή φωνή και με ανάλογη «γλώσσα σώματος» πως έχεις την απαίτηση να το αφήσει αμέσως.

11. Απόφευγε καταστάσεις που μυρίζουν μπαρούτι. Απόφευγε καταστάσεις που προκαλούν τα παιδάκια να βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους. Σε ένα πάρτι γενεθλίων μια μαμά οργάνωσε ένα παιχνίδι αναζήτησης κρυμμένων θησαυρών για μια ομάδα παιδάκια. Πού; Δεν θα το φανταστείτε – στο σπίτι της. Για να ρίξει περισσότερο λάδι στη φωτιά, έβαλε και έπαθλο για το νικητή. Τί έγινε; Έγινε το έλα να δεις! Τα παιδιά χτυπιόντουσαν και σπρωχνόντουσαν καθώς όργωναν το σπίτι κυνηγώντας τους κρυμμένους θησαυρούς. Τελικό αποτέλεσμα: μωλωπισμένα παιδιά και πληγωμένα αισθήματα!

12. Τί κάνεις με τα «σκληρά» παιδιά; Υπάρχουν κάτι σκληρά αντράκια που η απόλαυσή τους είναι να χτυπούν τα παιχνίδια, να βγάζουν αγριάδα στις κούκλες, να κλωτσάνε τις γάτες και να χτυπούν τους τοίχους. Μέχρι ένα σημείο τέτοιες συμπεριφορές είναι φυσιολογικές. Συχνά όμως υποκρύπτουν ένταση και θυμό και χρειάζονται στενή παρακολούθηση. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τέτοιες συμπεριφορές να χρησιμοποιηθούν και σε ανθρώπους. Ίσως θα πρέπει να το ψάξετε πιο βαθιά. Εν τω μεταξύ όμως προσπαθήστε να ενθαρρύνετε το παιδί σας να βγάζει περισσότερη ευγένεια και λεπτότητα: «Αγκάλιασε το αρκουδάκι!», «Χάιδεψε τη γατούλα!», «Κάνε γλύκες στην κουκλίτσα!»

13. Αντάμειψε την καλή προσπάθεια. Μετά την ηλικία των τριών χρόνων τα παιδιά ανταποκρίνονται θετικά στις ανταμοιβές. Ένας τρόπος ανταμοιβής είναι να έχεις ένα πίνακα σε στυλ ημερολογίου τοίχου. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς το παιδί να χτυπήσει κάποιον της παρέας του θα κολλάει μια φατσούλα ή κάτι παρόμοιο στον πίνακα. «Με τρεις φατσούλες θα βγούμε οι δύο μας έξω μαζί για φαγητό».

14. Προγραμμάτισε τον παιδικό αυτοέλεγχο. Μερικά παρορμητικά παιδιά χτυπούν πριν σκεφτούν. Παιδιά άνω των τριών χρόνων μπορούν να καθοδηγηθούν να καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους εκτόνωσης. Μπορείς π.χ. να προτείνεις: «Μόλις σου ‘ρθει να χτυπήσεις, άρπαξε ένα μαξιλάρι και χτύπα αυτό ή τρέξε γύρω γύρω στον κήπο ή γύρω απ’ το σπίτι». Μπορείς να τους δίνεις και κάποια παραδείγματα εσύ η ίδια. Για παράδειγμα, την επόμενη φορά που θα σου ‘ρθει να το χτυπήσεις, άδραξε την ευκαιρία να του δείξεις τη διέξοδο. Πιάσε το χέρι σου και μίλα του: «Πρόσεξε, χέρι! Δεν είναι σωστό να χτυπάς τους ανθρώπους». Να ‘σαι σίγουρη πως το παιδί θα δώσει προσοχή, ιδιαίτερα μάλιστα αν ήταν αυτό που επρόκειτο να δείρεις.

15. Κάνε χρήση «ενισχυμένης» πειθαρχίας. Όταν το χτύπημα έχει τη μορφή της έλλειψης σεβασμού και αμφισβήτησης της γονικής εξουσίας, αξίζει να δεχτεί διπλή δόση διορθωτικού ελέγχου, δηλαδή και από τη μαμά και απ’ τον μπαμπά. Ο τετράχρονος Μανώλης νευρίασε και χτύπησε τη μαμά του. Εκείνη τον πήρε, τον έβαλε να καθίσει, κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του και του έστειλε το ξεκάθαρο μήνυμα πως ποτέ και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν θα πρέπει να χτυπήσει ξανά κάποιον απ’ τους γονείς του. Η συμπεριφορά αυτή του παιδιού ήταν απαράδεκτη και θα έπρεπε να διορθωθεί με σταθερότητα και συνέπεια. Έστειλε το παιδί στο δωμάτιό του. Όταν του είπε πως μπορεί να βγει, είχαν μια συζήτηση για τα νεύρα του. Το βράδυ συζήτησε το θέμα με τον άνδρα της και εκείνος με τη σειρά του τα είπε με το παιδί. Έδωσε στο Μανώλη να καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης και πως δεν θα επιτρέψει τέτοια συμπεριφορά στο μέλλον: «Δεν θα σου επιτρέψω να χτυπήσεις τη γυναίκα που αγαπώ». Ο συνετός αυτός πατέρας, με το να τονίσει τα αισθήματά του για τη γυναίκα του, έκανε με το παραπάνω αυτό που όφειλε να κάνει για να επιβάλλει την πειθαρχία στο παιδί.

16. Ποτέ χωρίς επίβλεψη. Ούτε σωστό αλλά ούτε και ασφαλές είναι να επιτρέπεις ένα επιθετικό παιδάκι να παίζει κοντά σε άλλα παιδάκια, που ανά πάσα στιγμή διατρέχουν τον κίνδυνο να γίνουν αποδέκτες της επιθετικότητάς του, χωρίς επίβλεψη από κάποιο γονέα που να γνωρίζει καλά τα καθήκοντα του … φρουρού! Αν το δικό σου παιδί είναι επιθετικό φρόντισε να ενημερώσεις τους άλλους γονείς ή υπεύθυνους της ομάδας και ζήτησε τη βοήθειά τους για το μετριασμό της επιθετικότητάς του. Μην κάνεις το λάθος να ντραπείς και να τους αποκρύψεις το πρόβλημα. Σίγουρα θα έχουν και αυτοί αντιμετωπίσει σε κάποιο στάδιο παρόμοια προβλήματα επιθετικότητας με τα δικά τους παιδιά. Η ειλικρίνειά σου δείχνει το ενδιαφέρον σου για τα υπόλοιπα παιδάκια. Μην ξεχνάς πως η επιθετικότητα, και ιδιαίτερα το δάγκωμα, μπορεί να χαλάσει καλές σχέσεις και να διαλύσει φιλίες. Οι γονείς του παιδιού που δάγκωσε νοιώθουν ντροπή. Του παιδιού που δαγκώθηκε νιώθουν θυμό που το παιδί τους πόνεσε. Και φυσικά τα βέλη στρέφονται εναντίον «των κακών γονιών του κακού παιδιού». Και η φιλική σχέση ανάμεσα στους γονείς των δύο παιδιών περνάει από κρίση…

Οι δάσκαλοι και όσοι εργάζονται σε παιδικούς σταθμούς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και άγρυπνοι όταν έχουν επιθετικό παιδί υπό την επίβλεψή τους γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να «κολλήσουν» τη συμπεριφορά αυτή και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας. Στο περιβάλλον της ομάδας τα παιδιά μαθαίνουν τί είναι κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Αν βλέπουν και αντιλαμβάνονται πως η επιθετική συμπεριφορά γίνεται ανεκτή είναι λογικό και αναμενόμενο να την εφαρμόσουν και τα ίδια και να την εντάξουν στο ρεπερτόριό τους. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο αν ο δαγκωνιάρης είναι στο επίκεντρο των συζητήσεων, όπως π.χ. «Προσέξτε, αυτός είναι δαγκωνιάρης». Είναι γεγονός ότι η συμπεριφορά του επιτιθέμενου θα πρέπει να τραβήξει άμεσα την προσοχή των υπευθύνων. Όμως υπάρχει ο κίνδυνος αυτό να γίνει επιπόλαια και ανεύθυνα και τελικά ο ταραχοποιός να ανακηρυχτεί σε ήρωα και πρωταγωνιστή. Στην περίπτωση αυτή τα άλλα παιδάκια θα πάρουν το μήνυμα πως όταν είσαι ταραχοποιός όλοι σε προσέχουν. Αυτό είναι κάτι που δεν θα πρέπει να επιτραπεί να συμβεί. Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, οι υπεύθυνοι θα πρέπει να φροντίζουν να βρίσκουν ευκαιρίες να επαινούν δημόσια τα παιδιά που δείχνουν καλή συμπεριφορά.

Συνεχίζεται………

 

Οι πρώτοι μου 2 μήνες θηλασμού (και οι πιο δύσκολοι)…

Standard

Το λέω και το πιστεύω! Αν βγεις νικήτρια από τους πρώτους 2 μήνες θηλασμού, οι όσοι υπόλοιποι ακολουθήσουν θα είναι παιχνιδάκι. Οι πρώτες 2 βδομάδες πολύ δύσκολες, οι επόμενες 2 απλά δύσκολες και οι τελευταίες 4 δυσκολούτσικες. Μετά παιχνιδάκι, με κάποιες μέρες λίγο πιο «κάπως». Και αυτό δεν τον λέω για να σας τρομάξω. Ίσα ίσα, το λέω για να σας δώσω κουράγιο. Το 85% των γυναικών στην Ελλάδα σταματούν τον θηλασμό στο μήνα ή στο δίμηνο. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι, αλλά ένας από αυτούς πιστεύω πως είναι το ότι δεν γνωρίζουν πως τα πράγματα σταδιακά φτιάχνουν και πως σε τελική ανάλυση είναι πολύ πιο εύκολα – πολύ πιο εύκολα – σε σύγκριση το μπελά των μπιμπερό. Η αλήθεια είναι ότι η αρχή θέλει πολύ πείσμα, προσπάθεια και υπομονή. Η αλήθεια είναι, ότι η συνέχεια είναι σκέτη απόλαυση και για τους δύο (μαμά και βρέφος)…

Την πρώτη φορά που μου έδωσε η μαία στο μαιευτήριο το μωρό μου να το θηλάσω, κατάλαβα πως δεν έχουν άδικο οι Ινδοί που λατρεύουν τη Θεά Κάλι. Χρειαζόμουν επειγόντως 4 χέρια για να τον κρατήσω σωστά, να κρατάω το στήθος και να μην μου φεύγει το κεφαλάκι του μωρού! Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα! Κάτι πάει στραβά. Μετά ένιωσα την παράξενη αίσθηση του μωρού να θηλάζει στο στήθος μου. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω το τί ακριβώς γινόταν, αλλά ο Γιώργος έδειχνε να ξέρει τί κάνει. Ευτυχώς έπιασε σωστά το στήθος (όχι μόνο θηλή, αλλά και θηλαία άλω, δηλαδή και μέρος του σκούρου μέρους γύρω από την θηλή). Το βράδυ ξυπνούσε ανά μία ή δύο ώρες κλαίγοντας, τον έβαζα στο στήθος και αμέσως ηρεμούσε. Μετά έκανε τα κακάκια του, τον αλλάζαμε και τον ξεκινούσε βόλτα και αγκαλιά ο Μάκης μέχρι που κοιμόταν. Μετά από καμιά ώρα ή δύο στην καλύτερη, πάλι ένα από τα ίδια.

Μέσα σε 2 μέρες οι θηλές μου άρχισαν να πονάνε. Η μια λιγότερο από την άλλη. Φυσιολογικό βέβαια, μιας και δεν είναι συνηθισμένο το στήθος σε τέτοια μεταχείρηση. Έβαζα λανολίνη και επιθέματα στήθους, αλλά τίποτα. Μια μαία μου είπε ότι λογικά δεν κρατάω σωστά το μωρό, μιας και κανονικά δεν θα έπρεπε να πονάω καθόλου. Τώρα πιστεύω πως έστω και λίγο οι θηλές πονάνε και τις αισθανόμαστε πολύ ευαίσθητες όσο καλά και αν κρατάμε το μωρό. Μια φίλη που θήλασε όλα της τα παιδιά μου είπε να μην φοράω επιθέματα, να μην φοράω ούτε σουτιέν όσο μπορώ, και να μην βάζω λανολίνη. Αν πονάω να βάζω λίγη πριν να τον θηλάζω μόνο. Αυτό που θέλουμε δεν είναι να έχουμε μαλακές θηλές, αλλά να τις κάνουμε να σκληρύνουν σιγά σιγά, δηλαδή να τις «σκληραγωγήσουμε» ώστε να μπορούν να αντέχουν στη νέα τους υπηρεσία.

Τις πρώτες τρισήμισι μέρες που δεν είχα ακόμη γάλα, ο Γιώργος ρουφούσε πεινασμένος και η θηλή πονούσε ακόμα περισσότερο. Με το που τον έβαζα στο στήθος, τα πρώτα δευτερόλεπτα ήταν ένα δράμα! Τον έβαζα πρώτα στο άλλο στήθος μήπως και αν ικανοποιηθεί κάπως με το λίγο πρωτόγαλα που είχα δεν θα ρουφάει με τόσο δύναμη από το άλλο.

Την 4η μέρα το βράδυ κατέβηκε το γάλα. Ο Γιώργος ήπιε και χόρτασε και έβαλε μέσα σε ένα βράδυ, 350 γρ! Στο σπίτι συνεχίστηκε ο πόνος στην θηλή, αλλά αποφάσισα να τον κρατάω αλλιώς. Τον κρατούσα λοιπόν κάτω από την μασχάλη μου και με το κεφαλάκι του στην παλάμη του ίδιου χεριού. Με αυτό τον τρόπο έπινε μια χαρά δίχως ουσιαστικά να πονάω και εγώ. Οπότε πέρασε κι αυτό το πρόβλημα…

Το βράδυ στο σπίτι, ξυπνούσε κάθε δίωρο. Σηκωνόταν και ο Μάκης να με βοηθήσει μιας και με την καισαρική τομή, μέχρι να γυρίσω, να σηκωθώ, κλπ., το μωρό θα πλάνταζε στο κλάμα. Αυτό με τα κακά του (να τα κάνει δηλαδή με το που τελείωσε το θήλασμα), τί σπάσιμο! Να βλέπεις το μωρό να γλαρώνει, έτοιμο να κοιμηθεί, και όμως να πρέπει να το αλλάξεις, με αποτέλεσμα να ξυπνήσει τελείως και μετά να πρέπει να το βολτάρεις αγκαλιά μέχρι να κοιμηθεί βαριά για να το βάλεις στο κρεβατάκι του δίχως να ξυπνήσει… Δεν συμφωνείτε πως είναι μεγάλο σπάσιμο; Ευτυχώς αυτό το στάδιο περνάει γρήγορα.

Μετά από δύο μέρες, αν θυμάμαι καλά, ήρθε το μεγάλο χτύπημα! Τον λένε μαραθώνιο θηλασμό! Εγώ όμως τότε δεν γνώριζα τίποτα γι αυτό το πράγμα. Ο Μαραθώνιος θηλασμός (cluster feeding) γίνεται στην αρχή σε πιο τακτά διαστήματα και όσο πάει σχεδόν διπλασιάζεται το διάστημα ανάμεσα στον τωρινό και τον επόμενο. Κάθε «κύμα», ή «μπόρα» αν θέλετε, μπορεί να κρατήσει από μία έως και τρεις μέρες και κατά την διάρκεια τους το μωρό μπορεί να θηλάζει μέχρι και 18 ώρες το 24ωρο! Θάνατος! Θηλάζει 2ωρα, τρίωρα κοιμάται και με το που το βάλεις στο κρεβάτι, ξυπνάει και θέλει κι άλλο! ΑΜΑΝ! Τί ήταν αυτό; Δεν προλάβαινα να πάω στην τουαλέτα, πεινούσα, διψούσα, πονούσε η μέση μου, ήθελα να κλαίω αλλά το έπαιζα δυνατή! Δεν άντεξα όμως και ενώ έλεγα ότι θα τον θηλάζω εξάμηνο τουλάχιστον και μετά βλέπουμε, εκείνη την – πρώτη – μέρα άλλαξα γνώμη. Θα τον θηλάσω το πολύ ένα τρίμηνο αν πάει έτσι το πράγμα, σκέφτηκα! Δεν είναι δυνατόν να τα καταφέρω μόνη μου αλλιώς! Ευτυχώς οι μαραθώνιοι θηλασμοί του Γιώργου ήταν μονοήμεροι και, λες και ήθελε να με ανταμείψει, την επόμενη μέρα το ‘ριχνε στον ύπνο για να καλύψει τη χασούρα! Μετά από μία μέρα μαραθώνιου θηλασμού, το στήθος μου γέμιζε περισσότερο γάλα. Όσο χρειαζόταν το μωρό μου για την περίοδο που επρόκειτο να διανύσει μέχρι τον επόμενο μαραθώνιο!

Και έβαζε κιλάκια το μωρό μου, τα δαχτυλάκια του έκαναν λακάκια, τα μπουτάκια του γέμιζαν, η κοιλίτσα του ήταν στρουμπουλή και τα μαγουλάκια του πήγαιναν να γίνουν πραγματικά μαγουλάκια. Και μόνο με το δικό μου γάλα. Σε κάνει να νιώθεις μια περηφάνια αυτό. Νιώθεις ότι κάτι κάνεις, κι ας πονάει η μέση, κι ας ξυπνάς τα βράδια πιο συχνά επειδή το μητρικό γάλα είναι πιο εύπεπτο και το χωνεύουν πιο γρήγορα…

Και μετά, άλλο πρόβλημα. Τον έβαζα στο στήθος, ρουφούσε κανένα λεπτό άντε δυο, και μετά ξεκινούσε να κλαίει νευριασμένος να βγαίνει από το στήθος και να του ρίχνει μπουνίτσες με τις, ερμητικά κλειστές ακόμα, παλάμες του. Μα γιατί; Τί στο καλό είχε; Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε. Τον έβαζα στο άλλο, πάλι τα ίδια! Μήπως δεν είχα όσο γάλα ήθελε; Τί γινόταν; Το θείο λοιπόν ίντερνετ για ακόμα μια φορά μου έδωσε την απάντηση. Είχα, λέει, πολύ γάλα, κατέβαινε απότομα και τον έπνιγε! Και τί έπρεπε να κάνω; Να τον θηλάζω σχεδόν ξαπλωτά και το μωρό να το βάζω από πάνω μου να πίνει. Έτσι με την βοήθεια της βαρύτητας το γάλα δεν έβγαινε με τόση φόρα και ο Γιώργος έπινε δίχως πρόβλημα. Βεβαίως το πρόβλημα ήταν όταν ήμασταν έξω και έπρεπε να τον θηλάσω. Κουτσά στραβά τον θήλαζα όσο μπορούσε και μέχρι να πάμε σπίτι τουλάχιστον δεν πεινούσε τόσο πολύ. Όταν πέρασα το σαραντάμερο και ξεφύγαμε από την «επικίνδυνη» περίοδο που έχουμε το πρόβλημα της σύγχυσης των θηλών (που το μωρό δηλαδή σταματάει να θέλει το στήθος επειδή προτιμάει το μπιμπερό, αν βέβαια του έχουμε δώσει να το δοκιμάσει), εγώ «μηχανεύτηκα» το εξής: Όταν ήξερα ότι θα λείψουμε απ’ το σπίτι για πολύ, έβγαζα γάλα με ένα θήλαστρο, το έβαζα σε μπιμπερό και μετά σε θερμός μπιμπερού για να κρατηθεί κρύο. Όταν ήταν η ώρα του Γιώργου να φάει το ζέσταινα βουτώντας το μπιμπερό σε ένα ποτήρι με καυτό νερό και όλα καλά. Για όλα υπάρχει λύση 😉

Και εκεί που συνηθίσαμε, καπάκι στις 20 περίπου μέρες ο δεύτερος μαραθώνιος θηλασμός, ο οποίος μου φάνηκε πιο δύσκολος γιατί δεν είχα την μητέρα μου μαζί στο σπίτι. Ήμουν μόνη μου και θήλαζα, θήλαζα, θήλαζα. Με το που τον άφηνα κοιμισμένο, ξυπνούσε. Πριν τουλάχιστον τον έδινα στην μητέρα μου να σηκωθώ λίγο να τεντωθώ, να πάω στην τουαλέτα, που κάτι ήταν. Τώρα τίποτα!  Παλουκωμένη σχεδόν σε μια πολυθρόνα, με τα νερά δίπλα μου, το τηλεκοντρόλ και ένα πιάτο ξηρούς καρπούς (είχα οργανωθεί λιγάκι). Η πάπια μου έλειπε! Η μέρα πέρασε και την επόμενη περισσότερο γάλα στα στήθη μου. Όσο θήλαζα από το ένα στήθος, έτρεχε και άλλο και γέμιζα γάλα παρόλο το επίθεμα. Τί να σου κάνει ένα; Μύριζε το σπίτι γάλα!

Άρχισα να πίνω κι εγώ γάλα (στην εγκυμοσύνη με αναγούλιαζε) με τα δημητριακά μου. Καφέ δεν έπινα. Φοβόμουν μήπως και δεν κοιμάται το μωρό, και όταν είσαι φρέσκια μαμά κάνεις τα πάντα για να κοιμάται το μωρό! Και τούμπες! Και το γάλα που έπινα εγώ έφερε λίγους κολικούς στο μωρό. Γενικά με κολικούς ήμουν τυχερή γιατί το μητρικό γάλα βοηθάει πολύ στο να μην κάνουν κολικούς τα μωράκια. Μόνο αν χωρίς να ξέρω έτρωγα κάποιο περίεργο φαγητό, μόνο τότε το γάλα μου προκαλούσε κράμπες στο μωρό μου που κι αυτές αρκούσαν μερικά πριτς πριτς να του περάσει ο πόνος. Δεν το είχα φανταστεί ότι το αγελαδινό γάλα που έπαιρνα εγώ θα μπορούσε να προκαλέσει κολικούς στο μωρό. Έτσι συνέχισα να το πίνω, μέχρι που το διάβασα κάπου, καθώς έψαχνα να βρω την εξήγηση για τα πράσινα κακάκια του Γιώργου (γιατί ναι, ακόμα και το χρώμα τους και την υφή τους εξετάζεις!) πως το αγελαδινό γάλα, όταν το πίνει η μαμά που θηλάζει, μπορεί να προκαλέσει κολικούς στο μωρό και πράσινα κακάκια. Οι κολικοί του πέρασαν τελείως μετά από κανένα δεκαπενθήμερο αφότου σταμάτησα να πίνω γάλα. Τόσο παίρνει η πρωτεΐνη του γάλακτος να φύγει από τον οργανισμό του μωρού. Όλα καλά μέχρι στιγμής…

Όμως γιατί τα πράσινα κακάκια να εμφανίζονται κάθε τόσο ακόμα κι αφού είχα κόψει το αγελαδινό γάλα; Πάλι ο Γουγλις, το kellymom.com και η Αγλαΐα (σύμβουλος θηλασμού) βοήθησαν και αυτήν την άσχετη μάνα. Υπερπαραγωγή! Όχι, δεν είχα γυρίσει καμιά ταινία. Υπερπαραγωγή γάλακτος. Αυτό το πολύ γάλα τελικά δεν ήταν και ό,τι το καλύτερο… Επειδή λοιπόν είχα πολύ γάλα, τί γινόταν; Ας τα πάρουμε από την αρχή. Όταν ένα μωρό ξεκινήσει να θηλάζει, το πρώτο γάλα που πίνει είναι αραιής σύστασης. Αυτό ξεδιψάει το μωρό, αλλά όταν συνεχίσει να θηλάζει, τότε αρχίζει να ρέει ένα πιο παχύ γάλα με περισσότερο λίπος το οποίο και χορταίνει και παχαίνει το μωρό. Εγώ τον θήλαζα ένα τέταρτο από το ένα στήθος και ένα τέταρτο από το άλλο. Έτσι λοιπόν, έπινε πολύ αραιό γάλα και λίγο παχύ, γιατί τότε που άρχιζε να κατεβαίνει το παχύ γάλα, εγώ του άλλαζα στήθος, οπότε συνέχιζε να πίνει αραιό γάλα. Πίνοντας όμως περισσότερο αραιό γάλα είναι αυτό που προκαλεί πράσινα κακάκια. Η λύση δηλαδή ήταν να του δίνω το ένα στήθος μόνο στο κάθε γεύμα. Αργότερα που μεγάλωσε ο Γιώργος και έπινε περισσότερο γάλα τον τάιζα από το ίδιο στήθος δύο γεύματα και μετά πηγαίναμε στο άλλο. Τελικά τα κακάκια του γύρισαν στο πολυπόθητο πορτοκαλό-μουσταρδί τους χρώμα (καλή όρεξη)!

Στις 40 και κάτι μέρες ένας ακόμη μαραθώνιος θηλασμός μας χάρισε ακόμα περισσότερο γάλα, αλλά εν τω μεταξύ το είχα φιλοσοφήσει το θέμα. Δεν θα έκανα τίποτα άλλο εκείνη την μέρα και την επόμενη που θα κοιμόταν περισσότερο ο Γιώργος, θα ευχαριστιόμουν κι εγώ την μέρα μου. Είχαμε ήδη αρχίσει να καταλαβαινόμαστε περισσότερο. Αυτές οι 40 μέρες που λένε, φέρνουν όντως μεγάλη διαφορά. Νιώθεις όντως ότι είσαι μαμά και καταλαβαίνεις και τί ακριβώς σημαίνει αυτό (σε βοηθάει σ’ αυτό απ’ τη μια μεριά η κούραση, και απ’ την άλλη τα χαμόγελα και τα γλυκά βλέμματα του μωρού σου) και αρχίζεις να αισθάνεσαι μια αυτοπεποίθηση ότι μπορεί κι εσύ να γίνεις καλή μαμά και τελικά να τα καταφέρετε και τα δυό σας μια χαρά.

Μέχρι να πιάσουμε τους πρώτους 2 μήνες θηλασμού, το να τον κρατήσω και να τον θηλάσω ήταν πλέον παιχνιδάκι για μένα. Κρατούσε κι αυτός το κεφαλάκι του πιο σταθερό, ενώ εγώ δεν φοβόμουν να τον κουνήσω, να του αλλάξω στάση ή να κουνηθώ την ώρα που θήλαζε για να βολευτώ καλύτερα. Ο Γιώργος έβρισκε το στήθος πριν καλά καλά του το δώσω, ακόμα και το βράδυ δίχως να βλέπει, μόνο με την μυρουδιά. Είχαμε μάθει ο ένας τον άλλον και αρχίσαμε να το ευχαριστιόμαστε. Ακόμη και όταν τον κρατούσε κάποιος άλλος, αυτός έψαχνε με το βλέμμα του μέσα στο δωμάτιο να βρει εμένα. Εμένα, την πηγή της ζωής του, την τροφή του, εμένα με την ζεστή αγκαλιά και την όμορφη μυρουδιά, τη μοναδική μυρουδιά της μαμάς του. Τον θήλαζα και με κοιτούσε ταυτόχρονα στα μάτια με ένα βλέμμα γεμάτο γλύκα και ευγνωμοσύνη (ακόμα και τώρα το κάνει αυτό). Λίγο αργότερα άρχισε να του ξεφεύγει και κανένα χαμόγελο δίχως να αφήσει το στήθος, και τότε ήξερα… Ήξερα ότι το κέρδισα το στοίχημα!