Tag Archives: σπίτι

Επιστημονικά Πειράματα! (3+ χρονών)

Standard


Έτσι τα λέει ο Τζώρτζης μου και μπορεί να κάθεται να παίζει με τις ώρες και ΚΑΘΕ μέρα, αν δεν βαριόμουν κι εγώ λίγο να καθαρίζω πολλά μικρά μπολάκια, ποτηράκια, κλπ. Ντροπή μου με λίγα λόγια!

Λοιπόν, είναι δικής μου (σχεδόν) έμπνευσης. Βασικά δικής μου και του αδερφού μου από όταν είμασταν μικρά. Παίρναμε θυμάμαι τότε ένα ποτήρι και βάζαμε ότι μας ερχόταν μέσα. Από απλό νεράκι και οδοντόκρεμα, μέχρι λάδια, απορρυπαντικά και ότι μας έμοιαζε μπλιαχ! Ουκ ολίγες φορές λέγαμε πως θα το πιούμε μετά, μα ευτυχώς καμία δεν το κάναμε! χεχε!

Στη σημερινή του version τι θα χρειαστούμε:
– Τη λαμαρίνα του φούρνου μας
– ρολό χαρτί να καλύψουμε τον πάτο της λαμαρίνας
– σφηνοπότηρα
– μικρά μπουκαλάκια
– πολύ μικρά μπολάκια (εγώ έχω χρησιμοποιήσει τα μπολάκια που φέρνουν το τριμμένο τυρί για τα μακαρόνια από τα delivery)
– νερό
– ξύδι
– σόδα
– διάφορα μπαχαρικά και πράγματα που διαλύονται στο νερό

(εγώ εδώ έχω βάλει αριστερά, τουμερικ, καφέ, αλάτι χοντρό, ζάχαρι και χυμό στο ποτήρι, στα μπουκαλάκια, νερό, στο κέντρο αριστερά λάδι και χαρουπόμελο, στα τρία ποτηράκια ξύδι, και στο δεξι μικρό ταπεράκι, σόδα. Βάζω κι άλλα κάθε φορά)

Τα διάφορα που βλέπετε στην φωτογραφία (κάτι αναδευτήρες, δοκιμαστικοί σωλήνες, γυαλιά κλπ) τα πήραμε με ένα κιτ από το Τζάμπο που είχε και κάτι άλλα μέσα τα οποία περιμένουμε τον αδερφό μου να μας τα εξηγήσει γιατί εμείς είμαστε από χωριό (αυτός έχει και ένα πτυχίο γενετικής, κάτι θα ξέρει). Εκτός από το εφέ πάντως, δεν τα χρειαζόμαστε. Τόσον καιρό δεν είχαμε και μια χαρά έπαιζε το αγόρι μου…

Λοιπόν, βάζετε στα μικρά μπολάκια τα διάφορα μπαχαρικά, καφέ, αλάτι, κλπ. Στα μικρά ποτηράκια βάζουμε ξύδι και σε μερικά άλλα βάζουμε λάδι, εγώ έβαλα σε άλλο νερό, χαρουπόμελο και ότι μου κατεβαίνει. Αυτά με το ξύδι τα αφήνει πάντα για το τέλος που όταν προσθέσει σόδα, αφρίζουν και κάνουν «έκρηξη». Αν έχω βάλει και χρώμα ζαχαροπλαστικής μέσα? Εεεεεε, χαμός!!! 😆

Αφού τα βάζουμε όλα σε μια πρακτική σειρά για το παιδί, το αφήνουμε να πειραματιστεί και να βάλει ότι θέλει μέσα στα μπουκαλάκια, να τα δεί πως διαχωρίζονται, πως αλλάζουν το χρώμα του υγρού, πως μυρίζουν, πως, πως, πως… Και πραγματικά, αδειάζουν κάποια στιγμή όλα τα μπουκαλάκια (εξ ου και το ρολό χαρτιού και το ταψί, η πείρα μου τα έμαθε), και το παιδί συνεχίζει μέχρι να πεις «Άντε αγαπούλα μου, τελείωσες τώρα!» Και σε κοιτάει κάπως έτσι!


Δοκιμάστε το και πείτε μου εντυπώσεις!

Advertisements

Απαγορευτικές οι δουλειές του σπιτιού για τις εγκύους

Standard

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

 

ΛΟΝΔΙΝΟ Αν είστε έγκυος, τότε έχετε έναν σημαντικό επιστημονικό λόγο για να μην κάνετε καμία δουλειά στο σπίτι: ολλανδοί ερευνητές αναφέρουν ότι το νοικοκυριό μπορεί να βλάψει το μωρό σας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με ειδικούς του Πανεπιστημίου Εράσμους στο Ρότερνταμ, οι βαρετές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις που συνδέονται με δουλειές του σπιτιού, όπως το πλύσιμο των πιάτων ή το σιδέρωμα, αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρης γέννας.

Το εύρημα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Ρerinatal Εpidemiology» προέκυψε μετά από μελέτη σε 12.000

νέες μητέρες. Οι ερευνητές είδαν ότι οι έγκυοι που ασχολούνταν με τις δουλειές του σπιτιού είχαν αυξημένες ως και κατά 25% πιθανότητες να γεννήσουν τουλάχιστον τρεις εβδομάδες νωρίτερα από το φυσιολογικό.

Αν και δεν είναι σαφές για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό, οι επιστήμονες υποθέτουν ότι οι βαρετές και επαναλαμβανόμενες δουλειές του σπιτιού αυξάνουν τα επίπεδα των ορμονών του στρες στις γυναίκες, γεγονός που οδηγεί σε πρόωρη γέννα.

Πάντως από την ίδια μελέτη προέκυψε ότι η άσκηση, ακόμη και η έντονη όπως το τρέξιμο, κάνει καλό τόσο στη μητέρα όσο και στο έμβρυο που κυοφορεί.

 

Γιατί να στείλω το παιδί μου…

Standard

…στον παιδικό σταθμό;;;

3-5-14Σε φιλικό μπλόγκ είδα ένα παρόμοιο άρθρο και είπα να γράψω κι εγώ τους λόγους που με κάνουν να πιστεύω οτι το παιδί μου σ’ αυτή την φάση της ζωής του ΔΕΝ χρειάζεται να πάει σε παιδικό σταθμό!

Πολλοί μου λένε – λένε γενικά ή λένε ακόμα και στους παππούδες προσπαθώντας να τους πείσουν και να σώσουν τον Γιώργο μας από τη βαρετή ζωή του με την οικογένεια – πως πρέπει να τον στείλουμε σε παιδικό σταθμό. Και όχι τίποτα, αλλά πολλές φορές έχω μπει στο τρυπάκι να πρέπει να δικαιολογήσω το γεγονός οτι δεν τον στέλνω σε παιδικό σταθμό από τώρα. Γιατί όμως να πάει το παιδί μου, μόλις 2 χρονών και 10 μηνών, σε παιδικό σταθμό; Το σκεπτικό μου ή, αν θέλετε, τα επιχειρήματα ή τα στοιχεία που με οδήγησαν να ΜΗΝ επιλέξω τη λύση του παιδικού σταθμού είναι τα παρακάτω:

Είναι κοινωνικότατος! Οπότε αυτό το επιχείρημα δεν μας πιάνει.  Μόλις δει παιδί ή μεγάλο θα τους χαμογελάσει και θα τους μιλήσει δίχως να του πούμε εμείς κάτι. Θα τους πει το όνομά του, θα τους ρωτήσει τί κάνουν, θα τους ζητήσει να παίξουν μαζί. Και μάλιστα οι αντιδράσεις πολλών συνομηλίκων ή λίγο μεγαλύτερων παιδιών που πιθανόν έχουν «κοινωνικοποιηθεί» σε κάποιον παιδικό σταθμό, είναι κατά κανόνα είτε αμήχανες είτε ψυχρές. Δεν του μιλούν, δεν ξέρουν τί να απαντήσουν και δεν λένε τίποτα. Κοιτάζονται ή κοιτάζουν τους γονείς τους και περιμένουν να τους πουν τί να κάνουν…

Έχει την φύση ζωντανή για να μάθει! Γιατί να βλέπει από βιβλία και φωτογραφίες αυτά που μπορεί να δει στον μεγάλο κήπο μας; Γιατί να φυτέψ7-12-8ει λίγες φακές σε ένα κεσεδάκι (που το έχουμε κάνει κι αυτό) αντί να φυτέψει και μαρούλια, και δέντρα, να φορέσει τις γαλότσες του, να τσαπίσει με τον παππού, να μάθει να σκαρφαλώνει στα δέντρα, να ελίσσεται επιδέξια γύρω και κάτω απ’ τα διαφόρων μεγεθών δέντρα και θάμνους, να ποτίσει και να δεί τα σαλιγκάρια πάνω στα φυτά, τις πασχαλίτσες και τις πεταλούδες τριγύρω, τα σκουληκάκια και τα άλλα ζωϊφια μέσα στο χώμα, τα μπουμπούκια να ανοίγουν και μετά να γίνονται ρόδια; Γιατί θα μάθει περισσότερα στον παιδικό; Ίσως είναι περιττό να προσθέσω πως όλα αυτά που μαθαίνει απ’ την επαφή του με τη ζωντανή φύση πλαισιώνονται και ενισχύονται από μια μεγάλη για την ηλικία του συλλογή βιβλίων, απο πηγές του διαδυκτίου κλπ. κλπ. – κάτι που είμαι σίγουρη πως ισχύει για τα περισσότερα σύγχρονα σπίτια.

Δουλεύω από το σπίτι! Η δουλειά μου είναι τέτοια που μπορώ ένα μεγάλο μέρος της να το κάνω από το σπίτι και όταν πρέπει να βγώ εκτός, κανονίζω για αυτές τις λίγες ώρες να κρατήσουν το Γιώργο οι γονείς μου. Δεν υπάρχει λοιπόν ΑΝΑΓΚΗ για παιδικό σταθμό κι εγώ θεωρώ πως αυτή η ρύθμιση λειτουργεί στην περίπτωσή μας σαν ένας παιδικός σταθμός. Ανάγκη ενδεχομένως να υπάρχει στην περίπτωση που δουλεύουν και οι δύο γονείς εκτός σπιτιού. Του χρόνου που θα έχει μεγαλώσει ο Γιώργος περισσότερο και οι γονείς μου θα είναι λίγο δύσκολο να κρατάνε ΚΑΙ τον Γιώργο ΚΑΙ την μικρή που περιμένει στην κοιλιά μου για λίγους ακόμα μήνες, πολύ πιθανόν να τον στείλω σε παιδικό γιατί τότε θα είναι αναγκαίο…

Έχει ένα σωρό δραστηριότητες! Χειροτεχνίες, μάθημα φωνητικής γραμμάτων, εκμάθηση της αγγλικής, τραγούδια, χορός, διάβασμα βιβλίων, βόλτες έξω σε διάφορα ενδιαφέροντα μέρη, επισκέψεις στη βιβλιοθήκη, ελεύθερη ώρα, κλπ. κλπ… Πραγματικά δεν πιστεύω να του λείπει κάτι από δραστηριότητες που ταιριάζουν σε ένα παιδί της ηλικίας του.

Έχει φίλους! Έχουμε κι εμείς τους κολλητούς μας και δημιουργούμε κι άλλους στην πορεία. Θα δημιουργήσει πολύ περισσότερους όταν έρθει η ώρα του. Άλλωστε, έρευνες έχουν δείξει οτι ένα παιδί χρειάζεται παρέα για να παίξει ίση με την ηλικία του (τα ενός χρόνου παίζουν καλύτερα με 1 παιδάκι, τα δίχρονα με 2 παιδάκια, κ.ο.κ).

12-11-1

Είναι σχετικά πειθαρχημένο παιδί! Αλλά και να μην ήταν, γιατί να το πειθαρχήσουν κάποιοι άλλοι αντί για μένα;  Θα έρθει και εκείνη η ώρα, αλλά τώρα που ακόμα ψάχνει τον λόγο σε κάθε τι, προτιμώ να το πειθαρχήσω εγώ με τον τρόπο που θέλω και πιστεύω καλύτερο παρά κάποια κοπέλα που σίγουρα δεν θα διαθέτει όλη την υπομονή που διαθέτω εγώ για το παιδί μου ή όλη την ώρα που διαθέτω εγώ για να του εξηγήσω τον λόγο που τον πειθαρχώ. Το να μπαίνει σε μια σειρά και να περιμένει, το να ακούει έναν δάσκαλο και να κάνει ησυχία, και όλα όσα κάνουν σε ένα σχολείο, αργά ή γρήγορα θα τα μάθει όταν με το καλό πάει κι αυτός…

Δεν μοιράζεται τον χρόνο μου με άλλα 10-20 παιδάκια! Σε λίγο καιρό αναρωτιέμαι πως στο καλό θα μπορώ να του προσφέρω αυτά που μέχρι στιγμής μπορώ μια και θα υπάρχει ένα ακόμα μέλος στην οικογένεια μας. Φαντάζομαι λοιπόν πόσο λιγότερο χρόνο μπορούν να του προσφέρουν οι δασκάλες του παιδικού σταθμού που έχουν να κάνουν το λιγότερο με 10 παιδάκια η κάθε μια. Ο Γιώργος είναι στη φάση «τι είναι αυτό;», «τι είναι εκέινο;», και κάθε φορά του εξηγώ όσο καλύτερα μπορώ. Στον παιδικό αναρωτιέμαι αν θα (μπορούν να) κάνουν το ίδιο…

Δεν ακούει καθημερινά την κάθε χαζομάρα! Σε έναν παιδικό θα ακούει σίγουρα πολύ όμορφα πράγματα. Σύμφωνοι! Τί παραμύθια όμως τους διαβάζουν; Πως τους τα εξηγούν; Το κάθε παιδάκι εκεί μέσα τί λέει; Βρίζει; Χρησιμοποιεί «πλούσιο» λεξιλόγιο; Σπρώχνει και λέει οτι του κατέβει στο κεφάλι ή που του έμαθαν οι γονείς του; Δεν σνομπάρω τον άλλο κόσμο, αλλά γιατί να εκθέσω το παιδί μου στην κάθε χαζομάρα σ’αυτή την ηλικία που η κριτική σκέψη δεν υπάρχει; Γιατί μετά να προσπαθώ να του κόψω τις άσχημες συνήθειες που απέκτησε στον παιδικό σταθμό; Σίγουρα σε μεγαλύτερη ηλικία θα είναι ευκολότερο να του εξηγήσω τους λόγους που δεν πρέπει να κάνει κάτι ή τους λόγους που κάτι είναι χαζομάρα ή απλά δεν ισχύει. Για την ώρα (πείτε με προστατευτική), με τον ίδιο τρόπο που φιλτράρω τα προγράμματα που βλέπει, φιλτράρω και τις «παρέες» που κάνει 😉

Είμαστε ΚΑΙ του ποσοτικού χρόνου! Όταν ένας γονιός αφιερώνει ποιοτικό χρόνο στο παιδί του, του κάνει ένα από τα ωραιότερα δώρα! Είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται ένα παιδί, από νεογέννητο μέχρι μεγάλη ηλικία (ακόμα και όταν είναι και ο ίδιος γονιός). Όταν εκτός από ποιοτικό χρόνο μπορεί να του προσφέρει και ποσοτικό, δηλαδή να μην λείπει ή έστω να λείπει από το σπίτι όσο γίνεται λιγότερο και να τον προσέχει ο ίδιος, δεν είναι ακόμη καλύτερο; Γιατί εφόσον μπορώ να του προσφέρω όλο μου σχεδόν το χρόνο και κάποιες ώρες της ημέρας να είναι πιο «ποιοτικός», γιατί να επιλέξω ΜΟΝΟ τον ποιοτικό χρόνο; Μπορεί να υπάρχουν στιγμές που κουραζόμαστε. Αφήνουμε λοιπόν το παιδί στους παππούδες και αφιερώνουμε χρόνο για μας. Ώς ζευγάρι και ώς άτομα. Έτσι δεν με έχει κουράσει το παιδί και η φροντίδα του. Μου αρέσει που είμαστε τόσο δεμένοι. Ταυτόχρονα όμως το παιδί είναι αρκετά ανεξάρτητο και άνετο για την ηλικία του. Μου αρέσει που περνάω χρόνο με το παιδί μου γιατί ο χρόνος φεύγει τόοοοοοσο γρήγορα! Μεγαλώνει γρήγορα το αγοράκι μου και δεν τον προλαβαίνω! Θέλω ποσοτικό χρόνο μαζί του 🙂 12-11-2

Δεν θέλω να υποβαθμίσω ή ακόμη και να μηδενίσω τη σημασία των παιδικών σταθμών! Προς Θεού! Αν δεν υπήρχαν κι αυτοί θα υπήρχε τεράστιο πρόβλημα στις περιπτώσεις εκείνες που δουλεύουν και οι δυο γονείς έξω απ’ το σπίτι! Και την σήμερον ημέραν αν δεν δουλεύουν και οι δύο γονείς, υπάρχει οικονομικό στένεμα. Αυτό το στένεμα επιλέξαμε με τον σύζυγό μου με τον οποίο ευτυχώς είμαστε απόλυτα σύμφωνοι σ’αυτό το θέμα. Τα πρώτα χρόνια και για όσο μπορούμε επιλέγω μερικής απασχόλησης δουλειά που την βγάζω κατά μεγάλο ποσοστό από το σπίτι, και έτσι μπορούμε να δώσουμε στο παιδί αυτά που θέλουμε και μπορούμε. Και μέχρι στιγμής τα έχουμε καταφέρει. Δεν μπορούν όλοι ή δεν έχουν την τύχη αυτή όλοι – να μπορούν δηλαδή να διεκπεραιώνουν τη δουλειά τους από το σπίτι και να έχουν και δυο συνεργάσιμους παππούδες  – οπότε ο παιδικός είναι απαραίτητος. Αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ είναι οτι είναι προτιμότερος από το σπίτι ακόμη και όταν υπάρχει η άνεση και η δυνατότητα! Όσο και να τρέχουν τα επιχειρήματα, δεν μπορώ να το πιστέψω, δεν το χωράει ο νους μου οτι ένα ξένο περιβάλλον μπορεί να κάνει καλύτερο το παιδί μου από την θαλπωρή του σπιτιού μας και την αγκαλιά της οικογένειας του! Και έτσι λοιπόν, για την ώρα τουλάχιστον… γιατί να στείλω το παιδί μου στον παιδικό σταθμό;

Το νέο decor στο σπίτι μας!

Standard

Αν και διακοσμήτρια, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Όταν ο Γιώργος άρχισε να μπουσουλάει, να πηγαίνει εκέι που θέλει και να απλώνει το χεράκι του, άδειασα τις επιφάνειες που μπορεί να φτάσει από πράγματα που σπάνε, που μπορεί να τον χτυπήσουν ή που κάνουν θόρυβο (μιάς και είμαστε σε διαμέρισμα). Νομίζω πως τελικά δεν έμεινε και τίποτα. Αργότερα, άρχισε να πιάνεται και να σηκώνεται όρθιος, οπότε άδειασα και τις πιο ψηλές επιφάνειες. Όταν αυτός άρχισε να περπατάει και να σκαρφαλώνει, εγώ άδειασα και τα υπόλοιπα. Τελικά το σπίτι γέμισε με πολύχρωμα μπιμπελό  της Φίσερ Πράις, από τουβλάκια, κυβάκια και ό,τι άλλο άρεσε στον Γιώργο. Το μίνιμαλ σπίτι μου, έγινε τελείως διαφορετικό. Και για να πω την αλήθεια, μου άρεσε κιόλας!

Δεν είμαι της φιλοσοφίας του να αφήσω τα πράγματα ώς έχουν και να κυνηγάω το μωρό να μην τα πιάσει με το σκεπτικό ότι έτσι θα μάθει. Δεν θα μάθει! Και δεν θα μάθει πολλά από όσα θα πρέπει να μάθει. Πώς θα εξερευνήσει τον κόσμο του μέσα από τα «όχι» και «μη» που θα πρέπει να του λέω όλη την ώρα; Τί θα μάθει από αυτές τις δύο λέξεις εκτός του να μην τις ακούει σε τελική ανάλυση μπας και βρει και κάτι ενδιαφέρον να κάνει;

Και τελικά το διάβασα στα περισσότερα βιβλία, στα περισσότερα ειδικά για μωρά sites (βλ. babycenter.com, askdrsears.com, κλπ), οτι τα μωρά δεν καταλαβαίνουν το «όχι»! Και όχι μόνο αυτό, αλλά καλό θα είναι να μην τους το λέμε και τόσο συχνά γιατί χάνει την αξία του. Μπορούμε να τους το λέμε μόνο για ζωτικής σημασίας πράγματα (αν π.χ. πάει να πιάσει ένα μαχαίρι) και εφόσον προηγουμένως έχουμε προσπαθήσει να προλάβουμε τέτοιες καταστάσεις με το να μαζέψουμε πράγματα που μπορεί να είναι επικίνδυνα στα χέρια ενός μωρού. Ένα μωρό μέχρι να φτάσει στους 16 ώς 18 μήνες, αγνοεί σχεδόν παντελώς το «Όχι» μας. Καλό είναι να του το λέμε σπάνια (για να αρχίσει να το μαθαίνει), αλλά δεν περιμένουμε να μας ακούσει. Του το λέμε και μετά αποσπάμε την προσοχή του με κάτι άλλο («όχι, Γιώργο μου, αυτό. Α! Δες μια ωραία μπάλα!»), κάτι που στους πρώτους μήνες είναι σχετικά εύκολο. Γύρω στους 16 μήνες, καταλαβαίνουμε και μόνοι μας ότι αρχίζει να μας ακούει κάπως περισσότερο, αλλά και πάλι είναι τόσο μεγάλος ο πειρασμός γι αυτά που μπορεί και πάλι να μην μας υπακούσουν. Επίσης, για να μην ακούνε πάντα τις δύο αυτές απαγορευτικές λεξούλες, καλό είναι να τους δίνουμε απλά την εξήγηση ή το τί θα πάθουν αν συνεχίσουν αυτό που κάνουν (π.χ. Γιώργο, καίει! Γιώργο, θα πέσεις!).  Μετά τον 18ο μήνα, προσπαθούμε να μην αποσπάμε πάντα την προσοχή τους, και αυτά με την σειρά τους υπακούν πιο πολύ σ’αυτά που τους λέμε. Μαζί με αυτή τους την υπακοή, βέβαια, ξεκινάνε και τα πείσματα, οπότε καλό είναι να επιλέγουμε τις μικρές αυτές μάχες μόνο όταν πρόκειται για κάτι σημαντικό. Αν θέλουν ντε και καλά να φορέσουν άλλο χρώμα κάλτσες, ας τους κάνουμε το χατίρι. Αν, όμως, δεν θέλουν να κάτσουν στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, τότε θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται να περάσει το δικό τους.

Για να ανακεφαλαιώσω: Αφήνουμε τα μωρά μας να περιπλανηθούν και να εξευρευνήσουν τον χώρο τους μιας και έτσι μαθαίνουν πολύτιμα πράγματα. Αφήνουμε στο σπίτι και στους χώρους που φτάνουν, μόνο πράγματα που είναι ασφαλή στα μωρουδιακά χέρια και στόματα. Δεν τα πρήζουμε με «μη» και «όχι», αποσπάμε την προσοχή τους, και κάνουμε πολύ, μα πάρα πολύ υπομονή! 🙂

http:// www.babycenter.com

www.askdrsears.com