Tag Archives: στιγμές

Τα καλύτερα είναι εδώ!

Standard

right-now5

 

The best is yet to come, λένε. Τα καλύτερα θα ρθούν, τραγουδάει η φίλη μας η Αλεξίου. Και ονειρευόμαστε τη μέρα που θα είναι όλα καλύτερα. Περιμένουμε το μέλλον. Τότε που θα έχουμε χάσει τα κιλά που θέλουμε. Τότε που θα έχουμε λεφτά. Τότε που θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά. Τότε που θα πάρουμε την άδεια ή την σύνταξη. Τότε που… Και περνάνε οι μέρες και η απόλυτη ευτυχία δεν έρχεται ποτέ. Ούτε τα απολύτως καλύτερα, ούτε τα καλυτερότερα… Μα γιατί άραγε? Μας μούτζωσαν? Είμαστε γκαντέμηδες? Τι στο καλό συμβαίνει?

 

Χτες πήγαμε μια ολοήμερη εκδρομή με τα παιδιά. Τελευταία Κυριακή πριν αρχίσει το σχολείο και τα μαθήματα. Από αυτές που γυρίζοντας με το αυτοκίνητο τα παιδιά δεν αντέχουν και φτάνουν στο σπίτι κοιμισμένα. Από αυτές τις μέρες που τα βάζεις στο κρεβάτι με τα ρούχα και συνεχίζουν τον ύπνο τους. Από αυτές που γυρίζεις κάποια στιγμή και κοιτάς στα πίσω καθίσματα και βλέπεις τα παιδιά σου έτσι:

 

right-now10

 

Τα βλέπεις έτσι και ξέρεις ότι γράψανε λαμπερές, χρυσαφί, χαρούμενες αναμνήσεις στα μυαλουδάκια τους (όσοι έχετε δει το έργο «τα μυαλά που κουβαλάς» βλέπετε τώρα εκείνες τις στρογγυλές μπαλίτσες αναμνήσεων ε?). Και χαμογελάς, γιατί ξέρεις ότι βοήθησες κι εσύ σ’αυτό 🙂

Και μετά γυρίσαμε στο σπίτι και έβαλα να δω τις φωτογραφίες που βγάλαμε όλοι μαζί! Και ξαφνικά άρχισα να σκέφτομαι (γιατί άλλωστε το έβλεπα μπροστά μου)!

 

right-now3

 

right-now2

 

Δεν είναι μόνο στα δικά τους μυαλουδάκια αυτές οι όμορφες ευτυχισμένες στιγμές που γίνονται αναμνήσεις μόλις περάσουν λίγες ώρες! Είναι και στα δικά μας ενήλικα μυαλά! Κι εγώ πέρασα καλά με τα παιδιά μου! Κάναμε τρέλες στην παραλία. Είμασταν και οι τέσσερις μαζί, όλοι με μάσκες και δείχναμε ο ένας στον άλλον τα διάφορα είδη ψαριών που βλέπαμε στα βραχάκια, κάνοντας νοήματα και βγάζοντας ήχους μέσα από τους αναπνευστήρες!

 

Μαζέψαμε μικρά και μεγάλα κοχύλια και θαυμάσαμε τα παιδιά μας πάνω στα βράχια. Είτε με άλλα παιδάκια να ψάχνουν καβούρια, αλλά και μόνα τους να ανεβαίνουν και να ποζάρουν για φωτογραφία.

 

right-now1

 

right-now4

 

Γελάσαμε, χαλαρώσαμε, αφήσαμε τα πάντα έξω από το μυαλό μας και το γεμίσαμε με αυτές τις στιγμές που ζούσαμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Μέχρι που έπεσε σκιά. Και τότε βγάλαμε κι άλλες σέλφις όλοι μας μαζί αλλά και οι δυο μας μόνοι, γιατί θυμηθήκαμε πως αγαπιόμαστε και πως από αυτή μας την αγάπη βγήκαν τα δυο πλάσματα που θαυμάζαμε εκείνη τη στιγμή. Και τέλος, βγάλαμε φωτογραφία το τοπίο, λες και στο μυαλό μας δεν ήταν αρκετό για να μείνει.

 

right-now9

 

Ε, λοιπόν, πραγματικά! Γιατί περιμένουμε τα καλύτερα να ρθούν? Γιατί? Προσπερνάμε μέσα στην καθημερινότητα μας τις μικρές και μεγάλες στιγμές ευτυχίας! Κάποιες φορές μαζεμένες σαν την χτεσινή μέρα και άλλες μία μία μόνη της, περνάνε μέσα στη μέρα και εμείς τις προσπερνάμε! Γιατί, the best is yet to come! Όχι φίλοι μου. Δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ αν δεν τις έχεις ζήσει ήδη. Αν δεν έχεις ανοίξει τα μάτια σου, το μυαλό σου, την καρδιά σου, οι καλύτερες στιγμές θα έρθουν και δεν θα τις πάρεις καν χαμπάρι. Tο the best to come, είναι αυτό που ζεις τώρα και γελάς μέχρι δακρύων με την κολλητή σου, τα παιδιά σου, τον άντρα σου. Είναι που είμαστε όλοι καλά και που μπορούμε να πηγαίνουμε ολοήμερες και που ακόμη και μετά από γκρίνια, βλέπεις τα ψάρια στον βυθό της θάλασσας και γουρλώνεις τα μάτια μέσα από την μάσκα και φωνάζεις «ουυυυ, ουυυυυ!» για να τα δουν και οι άλλοι! Είναι το χαμόγελο της κόρης σου όταν πας να την πάρεις από το σχολείο την πρώτη της μέρα. Είναι η μεγαλίστικη αγκαλιά του γιου σου καθώς περπατάς στο δρόμο και το χάδι του στην πλάτη σου (όπως του κάνεις συνήθως εσύ). Είναι που ακούει ο άντρας σου ένα τραγούδι που θέλει να μοιραστεί μαζί σου και το δυναμώνει, καθώς ρίχνει μια παράφωνη κορόνα στο κρεσέντο του! Είναι όλα αυτά! Αυτά που έρχονται και φεύγουν ΤΩΡΑ. Και αν δεν το καταλάβουμε, απλά θα χάσουμε τη ζωή μας στο περίμενε μιας τελειότητας που ποτέ δεν θα έρθει, γιατί δεν έχουμε μάθει να την βλέπουμε… Σ’ αυτό το μικρό κοχύλι πχ (η στο βλέμμα της)! 😉

 

right-now6

 

 

Καλή σχολική χρονια!!!!

Standard

 

Σήμερα ξυπνήσαμε πιο πρωί από όλες τις προηγούμενες καλοκαιρινές μας μέρες, ετοιμαστήκαμε οικογενειακώς και πήγαμε στο νηπιαγωγείο του Γιώργου για δεύτερη συνεχή χρονιά (πέρσι ήταν προνήπιο δεν έμεινε στην ίδια τάξη!!!). Φορέσαμε τα όμορφα ρουχαλάκια μας, η Ναταλία πήρε και την τσάντα της μαζί και κατάφερε να μην βγάλει τα παπούτσια της καθ’ όλη την διάρκεια (είμαστε του ξυπόλυτου τάγματος βλέπετε), ο Γιώργος έκανε και καρφάκια τα μαλλιά του γεμάτος ανυπομονησία, και πήγαμε.

 

Εκεί έψαξε τους περσινούς συμμαθητές του, αγκάλιασε με χαρά την χαμογελαστή δασκάλα του, έπαιξε στην αυλή και μετά ήρθε η ώρα του αγιασμού όπου όλα τα παλιά φιλαράκια προσπαθούσαν να μην κάνουν πολύ θόρυβο καθώς έβλεπαν ο ένας τον άλλο. Όλο «σσσ» και «σσσ» ακουγόταν από τους γονείς μέχρι να τελειώσει το «μαρτύριο» των μικρών και να έρθει η ώρα που θα μπαίναν και πάλι στην τάξη τους να νιώσουν σχεδόν σαν στο σπίτι τους!

 

Αύριο όμως (σήμερα βασικά τέτοια ώρα που τα γράφω), θα είναι η κανονική πρώτη μέρα του σχολείου. Κοιμήθηκαν και τα δύο νωρίς, διαλέξαμε τα ρούχα του Γιώργου για την αυριανή μέρα, φτιάξαμε cup cakes σε σχολικές θήκες, βρήκαμε τα παπούτσια που θα φορέσει, καλτσούλες σε περίπτωση που τον χτυπήσουν μετά από τις σαγιονάρες όλου του καλοκαιριού, βάλαμε το παγουράκι με το νερό του στο ψυγείο να είναι κρύο και του έβαλα στο κουτάκι του κολατσιού ένα cup cake, λίγα brazilian nuts και μια καλοκαιρινή χαρτοπετσέτα.

 

Το πρωί θα ξυπνήσουμε και πάλι νωρίς, θα ετοιμάσω τον Τζώρτζη μου και μετά θα πάμε με τη Ναταλία να τον ξεπροβοδίσουμε αυτόν και τον μπαμπά που τον πηγαίνει σχολείο πριν να πάει δουλειά. Θα βγάλουμε φωτογραφίες που αργότερα θα ποστάρουμε στο facebook για να δουν και οι υπόλοιποι συγγενείς και να χαρούν και όταν μπει πια στο αυτοκίνητο θα αρχίσουμε να τους λέμε «γειαααα σααααας! Σας αγαπάμεεεεε!» μέχρι που το αυτοκίνητο θα φύγει και ελπίζω η Ναταλία να μην το πάρει πολύ βαριά φέτος, γιατί όλο λέει πως θέλει να πάει κι αυτή μαζί με τον Τζώρτζη της (βέβαια κι εγώ μαζί!)…

 

Κατά τις 11 (μέρα προσαρμογής) μαμά με Ναταλία θα πάμε να φέρουμε τον Γιώργο σπίτι. Θα αγκαλιαστούμε και θα φύγουμε για το σπίτι όπου στην διαδρομή θα μας λέει ο Γιώργος (συνοπτικά όπως συνήθως) πως πέρασε και τι  έκαναν. Αν είδε όλους τους φίλους του, πως ήταν τα μικρά της τάξης και όλες τις λεπτομέρειες που θα θυμηθεί.

 

Όταν γυρίσουμε σπίτι η γιαγιά και ο παππούς θα ρωτάνε ένα από τα ίδια και το βραδάκι που θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο με την άλλη γιαγιά και παππού πάλι με την ίδια χαρά θα τον ρωτάνε, και πάλι θα απαντά ο Γιώργος γεμάτος περηφάνια που πάει μια τάξη πιο κοντά στο δημοτικό και η Ναταλία θα λέει τα δικά της γλυκά και χαριτωμένα από δίπλα!

 

Το βράδυ θα διαλέξουμε πάλι τα ρουχαλάκια του, θα του φτιάξω το κολατσιό για το σχολείο, θα χαιρετηθούμε και σιγά σιγά αυτό θα γίνει η καθημερινότητά μας μέχρι το επόμενο καλοκαίρι 🙂

 

Σας ακούγονται παντελώς γνωστά όλα όσα σας γράφω? Μήπως ίδια ή σχεδόν ίδια διαδικασία είχατε κι εσείς? Όσοι βέβαια δεν έχουν παιδιά ακόμη μπορεί να χαμογελούν φαντάζοντας τον εαυτό τους μετά από κάποια χρόνια και άλλοι να αναρωτιούνται «μα καλά, με τι χαίρονται οι άνθρωποι και γράφουν και post στο μπλογκ τους?» Όσοι έχουν παιδιά όμως, ξέρουν ε? Αυτές είναι μεγάλες στιγμές! Μεγάλες στιγμές για ένα 5χρονο και την αδερφή του, μα μεγάλες στιγμές και για την μαμά του, τον μπαμπά του και όλη του την οικογένεια!!! Βασικά, όχι μεγάλες… ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ!!!

 

Καλή σχολική χρονιά λοιπόν στον Τζώρτζη μου και σε όλα τα παιδάκια που πάνε πρώτη φορά σχολείο, δεύτερη, τρίτη, ή και τελευταία «τάξη» του πανεπιστημίου, και μαμάδες… να τα χαιρόμαστε! 🙂

la vita e bella!!!

Standard

Σήμερα γυρνούσα από το capoeira με το αυτοκίνητο, μετά από 2 ώρες προπόνηση και μετά από 1μιση εβδομάδα κλεισμένη στο σπίτι (λόγω βαρβάτης γρίπης δικής μου αλλά και των δύο μικρών μου) και έπιασα τον εαυτό μου να χαίρεται με κάτι μικρό. Και μετά άρχισα να σκέφτομαι πως υπάρχουν τόσα όμορφα μικρά πραγματάκια που όταν συμβαίνουν μας φτιάχνουν την μέρα ή έστω την στιγμή. Μικρά, δίχως τίποτα το ιδιαίτερο, που όμως μας υπενθυμίζουν πως όταν έχεις ανοιχτά τα μάτια σου, μπορείς να χαίρεσαι την ζωή καθημερινά, γιατί η αλήθεια είναι πως… η ζωή είναι ωραία!

Μικρά πραγματάκια, όπως το να κάνεις νόημα στον οδηγό ενός αυτοκινήτου πως τον αφήνεις να περάσει, και το νόημα με το κεφάλι που σου κάνει κι αυτός για να σου πει ευχαριστώ. Όταν αλλάζεις τα χειμερινά ρούχα για να βγάλεις τα καλοκαιρινά (και vice versa) και βρίσκεις ένα αγαπημένο ρούχο που το είχες ξεχάσει. Ή όταν πας να αδειάσεις το πλυντήριο πιάτων για να το ξαναγεμίσεις, και το βρίσκεις άδειο (το ξέχασες πως το είχες αδειάσει χτες βράδυ). Όταν (πράγμα σπάνιο) ξυπνάς πριν τα παιδιά, χορτασμένη από ύπνο (σας το είπα πως είναι σπάνιο), και φτιάξεις καφέ και τον πιεις όλο πριν ακόμη ξυπνήσουν (ΟΚ, αυτό είναι πλέον άκρως απίθανο ε?)!

Όταν εκεί, στα καλά καθούμενα πετάξουν μπροστά σου δύο πεταλούδες που χορεύουν μεταξύ τους φλερτάροντας. Ή όταν δεις μια μαμά σπουργιτίνα να παίρνει ψιχουλάκια στη φωλιά της για να ταΐσει τα μικρά άφτερα μωρά της! Όταν μαγειρέψεις κάτι καινούργιο και τα μικρά σου  το λατρέψουν και είναι ταυτόχρονα σούπερ υγιεινό! Ή ενώ δεν είχες κάνει καθόλου σχέδια, η μέρα τελειώνει για όλους με ένα χαμόγελο στα χείλη. Ή όταν σκέφτεσαι μια παλιά σου φίλη και λίγο μετά σε παίρνει τηλέφωνο (ναι, μάλλον υπάρχει τηλεπάθεια!).

Όταν μέσα από τα σύννεφα περνάνε σαν γραμμές ακτίνες από τον ήλιο ή ακούς Σαββατιάτικα κόρνες αυτοκινήτων και σκέφτεσαι χαμογελαστά ότι κάποιοι ξεκινούν ένα ταξίδι ζωής που δεν ξέρουν ακόμη πόσο όμορφο είναι (και ταυτόχρονα θυμάσαι και μια λεπτομέρεια από τον δικό σου γάμο)!   Όταν ενώ νιώθεις κουρασμένη και το σκέφτεσαι αν θα πας γυμναστήριο, τελικά αποφασίζεις να πας ΚΑΙ μάλιστα κάνεις πολύ καλή δουλειά! Ή όταν ξυπνάς μια μέρα και κοιτάζεις στον καθρέφτη και απλά νιώθεις λίγο πιο όμορφη εκείνη την μέρα. Και εκείνη την μέρα, το προσέχει και ο άντρας σου. Αλλά ακόμη και τις μέρες που ξυπνάς και νιώθεις σαν να να είσαι από τα πιο άσχημα πλάσματα του πλανήτη, ο γιος σου σου λέει ότι είσαι η πιο όμορφη μαμά του κόσμου!

Λίγο πιο μεγάλα πράγματα, όπως το να δεις ένα ολόκληρο έργο δίχως να ξυπνήσει η μικρή και να τρέχεις να την θηλάζεις να ξανακοιμηθεί. Η πρώτη βουτιά στη θάλασσα, όταν κάτω από το νερό, με ανοιχτά μάτια ευχαριστείς τον Θεό που γεννήθηκες σ’αυτό το υπέροχο μέρος! Η κάθε νέα λεξούλα που μαθαίνουν τα παιδιά σου και που την βάζουν σε όποια πρόταση μπορούν, ακόμη κι αν είναι λίγο άσχετη.

Που κρατάς την πόρτα ανοιχτή για να μπει και κάποιος άλλος στο ίδιο κατάστημα ή που δίνεις την σειρά σου στην εγκυούλα και ενώ υποτίθεται το κάνεις για τους άλλους, τελικά το κάνεις πιο πολύ γιατί έτσι αισθάνεσαι εσύ πολύ καλύτερα. Όταν λες στον -πολύ όμορφα και σωστά- εξυπηρετικό πωλητή πως είναι πολύ καλός στη δουλειά του και τον βλέπεις ότι χαμογελά ακόμη και ώρα μετά. Ή όταν τα κάνει αυτά κάποιος σε σένα και σκέφτεσαι πως, ναι μπορεί να αλλάζει τελικά ο κόσμος. Όταν τα παιδιά σου σου δείχνουν κάποιον που πέταξε κάτι στον δρόμο και σου λένε πως «λάθος έκανε που το έκανε αυτό, ε μαμά?» και σκέφτεσαι πως όσες φορές γέμισες την τσάντα σου με μικρό-χαρτάκια-σκουπιδάκια γιατί δεν είχε κοντά σκουπιδοντενεκέ, κάτι έβλεπαν τελικά.

Ή δεν είναι πολύ όμορφο όταν καταλαβαίνεις ότι τα παιδιά σου είναι πραγματικά καλόκαρδα? Και όταν σου δίνουν φιλάκια έτσι απλά (η μικρή μας μόλις έμαθε να δίνει κανονικά φιλάκια, με ήχο και με απ’όλα)! Όταν κάνεις μπάνιο δίχως να ακούσεις κανέναν να σε φωνάζει και κάνεις πλήρη περιποίηση του εαυτού σου. Όταν παίζουν όμορφα μεταξύ τους και εσύ διαβάζεις βιβλίο (καλά αυτό έχει καιρό να συμβεί). Και όταν βλέπεις πόσο τα πλασματάκια αυτά αγαπάνε τον μπαμπά τους και τον θαυμάζουν. Όταν συμβαίνει κάτι μέσα στην μέρα και θεωρείς τον εαυτό σου τόσο μα τόσοοοοο τυχερό! Ακόμα κι αν αυτό είναι ένα ουράνιο τόξο ή μια όμορφη κουβέντα ή όταν βλέπεις έναν μοναχικό γλάρο και τον φωνάζεις όπως με την μαμά σου όταν ήσουνα μικρή «Ιωνάθαν»!

Και πόσες φορές χαρήκατε επειδή ο άντρας σας, σας άφησε να κοιμηθείτε λίγο παραπάνω το Σάββατο και μετά σας περίμενε και καφές το τραπέζι? Ή όταν βρέχει έξω κι εσύ είσαι ασφαλής κάτω από το πάπλωμα. Ή που βρήκες μαξιλαροθήκη για να φτιάξεις λίγο αλλιώς τον χώρο σου. Ή ένα σύννεφο έμοιαζε με καρδούλα. Όταν βρίσκεις το τέλειο βότσαλο! Όταν τα παιδιά σου ετοιμάζονται στο άψε σβήσε ή κοιμούνται επίσης στο άψε σβήσε και μάλιστα πολύ νωρίς το βράδυ!

Πόσα και πόσα μικρά πράγματα μπορεί να μας συμβούν κάθε μέρα και να μας κάνουν να νιώσουμε χαρούμενοι. Πολλά μπορεί να συμβούν για το αντίθετο, το ξέρω. Όταν όμως θες, θα βρεις αυτές τις όμορφες στιγμές ή ακόμη καλύτερα θα τις δημιουργήσεις για σένα και για άλλους. Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μας φτιάχνουν την διάθεση αρκεί να αφήσουμε χώρο και για αυτά. Μπορεί να μην τα καταφέρνουμε κάθε μέρα. Ή μπορεί να να μην τα καταφέρνουμε τις περισσότερες μέρες, όταν όμως μας συμβαίνουν όμορφα πράγματα μέσα στη μέρα κι εμείς τους δίνουμε σημασία, τότε ξέρεις πως είσαι ακριβώς εκεί που πρέπει και δεν μπορείς παρά να νιώσεις ευλογημένος, γιατί αν το καλοσκεφτείτε… είμαστε!

Για θυμίστε μου κι εσείς άλλα τέτοια μικρά και όμορφα! 🙂