Tag Archives: σχέση

18 χρόνια!

Standard

Makis-lydia-giorgos-natalia

 

Θυμάσαι που με γνώρισες την πρώτη εβδομάδα που πήγαμε για σπουδές στην Αγγλία, στο πάρτι των πρωτοετών? Και μετά τυχαία σε έβρισκα στο εστιατόριο του πανεπιστημίου? Που κάναμε παρέα και σου έφτιαχνα τοστάκια και τονοσαλάτα και στο τσακίρ κέφι, μανιταρόσουπα με το άνοιγμα μιας κονσέρβας? Και σε καλούσα για δείπνο? Και καμιά φορά περίμενα στο παράθυρό μου να σε δω να περνάς και να σου πετάξω ένα dorittos να πάρεις μαζί σου?

 

Θυμάσαι το πρώτο μας φιλί? Και το πρώτο βράδυ που κοιμηθήκαμε (κοιμηθήκαμε είπα, μην πάει ο νους σας στο κακό!) μαζί και 3εις φορές είχε χτυπήσει ο συναγερμός στην εστία και έπρεπε μέσα στο κρύο να κατεβαίνουμε μέχρι να δώσουν το ΟΚ οι πυροσβέστες?

Θυμάσαι το πρώτο μας σπιτάκι? Το δεύτερο? Την αποφοίτηση?  Το διδακτορικό που ξεκίνησες? Που μετά παράτησες για μια καλή δουλειά που είχες δημιουργήσει? Το σοκ μου όταν ξύπνησα το απόγευμα και νόμιζα πως έχασα την παρουσίαση της μεταπτυχιακής μου εργασίας, ενώ είχα ήδη πάει το πρωί?

 

Θυμάσαι την πρόταση γάμου που μου έκανες στην Παλιά Πόλη, πρωτοχρονιά του 2000?

 

Θυμάσαι τον γυρισμό μας στην Ελλάδα? Το τρίτο μας σπίτι? Τον Σπούκυ τον σκύλο μας? Την Μίλυ το αδέσποτο? Και την μπουμπούκα και τον μπουκούκο, τα άλλα δύο αδέσποτα που σώσαμε?

 

Θυμάσαι που είπαμε να χωρίσουμε και την επόμενη ώρα αποφασίσαμε να παντρευτούμε? Το 2004? Θυμάσαι που μου είπες ότι είμαι μια κούκλα την ώρα που ήρθα στην εκκλησία? Θυμάσαι στο γαμήλιο ταξίδι που παρακολουθούσαμε το Euro που τελικά κερδίσε η Ελλάδα, εκείνο το καλοκαίρι? Θυμάσαι? Ήταν η χρονιά που άντρες γυναίκες έβλεπαν όλοι μαζί ποδόσφαιρο και είχαν την ίδια αγωνία. Απλά σας σπάγαμε λίγο τα νεύρα γιατί δεν ξέραμε ακριβώς τι γίνεται την κάθε στιγμή… 😉

Θυμάσαι το πρώτο μας αυτοκινητάκι? Το δεύτερο? Το τρίτο που τράκαρες την δεύτερη μέρα? Θυμάσαι που οδηγούσες και σαν τρελός ώρες ώρες και πήγαινα παντού μαζί σου για να πάθουμε ότι πάθουμε μαζί?

 

Θυμάσαι που σε μια γιορτή της μητέρας έκανα το τεστ και βγήκε θετικό? Και κοιταζόμασταν όλη μέρα με ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη? Θυμάσαι που από τότε ηρέμησες σαν οδηγός?

 

Θυμάσαι την μέρα που έγινα μαμά? Την μέρα που έγινες μπαμπάς? Θυμάσαι που φορούσες πάντα κόκκινη μπλούζα για να σε βλέπει το μωρό μας? Θυμάσαι πως τα είχα παίξει με τον θηλασμό τις πρώτες μέρες και μου έλεγες μπράβο και μου έδινες κουράγιο? Και μετά έγινες κι εσύ γνώστης και υπέρμαχος του θηλασμού, του babywearing, του co-sleeping? Θυμάσαι που έκλαιγα με τις ώρες επειδή δεν είχες κόψει το τσιγάρο στ’ αλήθεια, και εγώ ήμουν τρείς μέρες λεχώνα?

 

Θυμάσαι που σε έδιωχνα απο το κρεβάτι επειδή ροχάλιζες και δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ ή ξυπνούσες το μωρό? Θυμάσαι πόσο άλλαξε η ζωή μας με το μωρό? Πόσο δεθήκαμε οι δυο μας? Πόσο όλες οι προτεραιτότητες μας είχαν αλλάξει?

 

Θυμάσαι πόσο δύσκολο ήταν για σένα να έρθουμε Ρόδο, κι όμως ήρθαμε και δεν την πήρες στραβά αλλά άρχισε να σου αρέσει? Θυμάσαι που έκανα πάλι τεστ και βγήκε ξανά θετικό? Θυμάσαι την φάτσα μας όταν μας είπε ο γιατρός ότι ήταν κορίτσι? Θυμάσαι που μου είπες, πήγαινε να κάνεις το κοριτσάκι μας, καθώς πήγαινα κλαίγοντας στο χειρουργείο για να κάνω άλλη μια καισαρική? Θυμάσαι που άρχισες να φοράς πάλι κόκκινα μπλουζάκια? Θυμάσαι που έκανες πιο πολύ παρέα στον Τζώρτζ μας εκείνο τον καιρό για να μην ζηλεύει? Θυμάσαι που κοιμόμασταν 4εις στο ίδιο κρεβάτι? Θυμάσαι τι χαρούμενες φατσούλες ή κοιμισμένες έχουμε δει στο κρεβάτι μας? Εκεί που μόνο τα πόδια μας μπορούσαμε να ενώσουμε πια?

 

Θυμάσαι που συγκινήθηκα στην πρώτη γιορτούλα του Γιώργου? Στην δεύτερη? Στην τρίτη, κλπ? Θυμάσαι τους καβγάδες μας? Θυμάσαι τους λόγους? Όχι? Ούτε κι εγώ! Θυμάσαι όμως τα μέηλς που σου στέλνω κάθε λίγο για να σου πω τα παράπονά μου?

 

Θυμάσαι την πρώτη τούρτα του παιδιού μας? Την δεύτερη? Την τρίτη? Και από κει και πέρα, θυμάσαι που σε κάθε γενέθλια έχω να κάνω 3εις τούρτες? Μια για σένα, μια τον Γιώργο και μια για τη Ναταλία? Θυμάσαι που έλεγες πως στα γενέθλια σου δεν ήθελες παιδικά καπελάκια και παιδικά πάρτι και τώρα είσαι μέσα σ’ αυτά που δεν ήθελες, αλλά είσαι με ένα μεγάλο χαμόγελο περηφάνιας?

 

Θυμάσαι όλες αυτές τις στιγμές και χιλιάδες ακόμη που δεν γράφω? Θυμάσαι τους λόγους που σου είχα πει ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου? Θυμάσαι που ο έρωτας έγινε αγάπη? Θυμάσαι που όταν σε βλέπω ξέρω τι θες να πεις? Θυμάσαι που τα μαλλιά σου έχουν ασπρίσει? Θυμάσαι πως μου αρέσουν οι άντρες με άσπρα μαλλιά? 😉

 

Θυμάσαι ότι η αγαπημένη μας επέτειος είναι σήμερα? Θυμάσαι που ήμουν 18 όταν σε γνώρισα? Όταν γίναμε ζευγάρι? Και τώρα είμαι 36 κι εσύ 38? Θυμάσαι πόσο σε αγαπούσα τότε? Τώρα σε αγαπώ 18 φορές περισσότερο! Ίσως και περισσότερο! Θυμάσαι που ήμουν κοριτσάκι και τώρα γυναίκα και μαμά 2 παιδιών? Θυμάσαι που αυτό ήθελα πάντα? Θυμάσαι που στο είχα πει ότι θα είσαι σούπερ μπαμπάς? Και τελικά είσαι? Θυμάσαι που δεν ξέραμε πως η ζωή μας θα είναι πια καλύτερη επειδή είμαστε 4εις?

 

Το ξέρεις ότι τίποτα από αυτά δεν θα άλλαζα? Όλα τα ίδια θα τα έκανα? Ακόμη κι αυτά που δεν μου άρεσαν γιατί αυτά μας έχουν φέρει εδώ που είμαστε τώρα! Θυμάσαι που μου είπες πως κανένα 6μηνο την βλέπεις την σχέση μας να κρατάει, κι αυτό γιατί ήμουν σοβαρή? Θυμάσαι και αυτό που λένε, όταν εσύ κάνεις σχέδια, γελάει και ο Θεός? Ε, αυτό!!! 😛 ΕΥΤΥΧΩΣ!!! ❤

Αυτές τις μέρες…!

Standard
Μην αφήσεις τον εαυτό σου τόσο απασχολημένο στο να μεγαλώσεις ένα καλό παιδί, ώστε να ξεχάσεις ότι έχεις ήδη ένα ;-)

Μην αφήσεις τον εαυτό σου τόσο απασχολημένο στο να μεγαλώσεις ένα καλό παιδί, ώστε να ξεχάσεις ότι έχεις ήδη ένα 😉

 

Έχω καιρό να γράψω στο blog μου. Να με συγχωράτε που δεν έχω γράψει ένα άρθρο που να λέει και κάτι εκτός από απλά να δείχνει ιδέες για πράγματα που μπορείτε να κάνετε για/με τα παιδιά σας…

 

Σας έγραφα πιο κάτω όλους τους λόγους, τις κουραστικές μέρες που έχω περάσει,, τις ιώσεις, τις γκρίνιες, τις ανασφάλειες των παιδιών και τις δικές μου (σκεπτόμενη μήπως και έχω κάνει κάπου λάθος τελικά), αλλά τελικά αποφάσισα να τα σβήσω και να μπω στο ζουμί!

 

Λοιπόν, θα σας πω τι έχω καταλάβει. Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος πολύ πολύ «πονηρός». Όταν μια μέρα έχεις νεύρα, θες λίγη ηρεμία, δεν έχεις όρεξη για πολλά πολλά, τότε, ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνη την ημέρα, τα παιδιά θα δώσουν ρεσιτάλ αταξίας, γκρίνιας, μαμακίασης και όλα τα καλά. Και τότε βγαίνεις έξω από τα ρούχα σου, λες δυο κουβέντες παραπάνω (αυτές που παίρνεις πίσω όταν τους λες καληνύχτα το βράδυ και τους δίνεις φιλιά) και αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί το παιδί σου είναι γκρινιάρικο, γιατί είναι πεισματάρικο, γιατί είναι παραπονιάρικο, ζηλιάρικο, κ.ο.κ. Και εκεί, μόλις ξεκινάει ο φαύλος κύκλος. Γιατί, από την στιγμή που τους φοράς έστω και στο μυαλό σου αυτήν την ταμπελίτσα, με αυτόν ακριβώς τρόπο τα βλέπεις το άλλο πρωί, και βέβαια με αυτόν τον τρόπο τους συμπεριφέρεσαι, και εννοείται πως με αυτόν τον τρόπο σου συμπεριφέρονται κι αυτά! Και ψάχνεσαι ακόμη περισσότερο, θυμώνεις άμα κάποιοι σου πουν ότι πρέπει να βάλεις όρια στο παιδί, τα παίρνεις ακόμη πιο πολύ στο κρανίο και η φάση συνεχίζεται, η υπομονή εξαντλείται και φτάνεις σ’αυτό το σημείο που θες να βάλεις φωνές και κλάματα μαζί και κάποιος επιτέλους να σε πάρει στα σοβαρά!

 

Και τελικά, ευτυχώς που υπάρχει κόσμος σαν εσένα, που ξέρει τους λόγους που μεγαλώνεις το παιδί σου «δίχως όρια», που καταλαβαίνει γιατί είναι δύσκολο, και που τα έχει ζήσει κι αυτός και που μπορείς να δείξεις την απόγνωσή σου δίχως να αισθάνεσαι πως θα κριθείς. Και έτσι, με το θάρρος και τις ιδέες αυτών των ανθρώπων κατάλαβα πως να βγω από την λούμπα και βγήκα! Και ήταν τόσο εύκολο, για την ώρα… Γιατί, πριν να κοιμηθείς το βράδυ, σκέφτεσαι πόσο ευαίσθητο είναι το παιδί σου, πόσο σε αγαπά, πόσο δυναμικό είναι το μικρό και πόσο σε χρειάζεται ακόμη το μεγάλο, και από αυτά, τίποτα δεν θες να αλλάξει. Τα παιδιά μου τα θέλω έτσι ακριβώς, οπότε με αγάπη τα σκέφτομαι πριν κοιμηθώ το βράδυ για όλα αυτά (που έβλεπα πριν αρνητικά), βρίσκω το θετικό τους, και συμπεριφέρομαι βάσει αυτών των σκέψεων την επόμενη μέρα. Η Ναταλία δεν είναι γκρινιάρα και πεισματάρα, είναι ένα κοριτσάκι που ξέρει τι θέλει και προσπαθεί να σε πείσει με τον τρόπο της, είναι επίσης δυναμική και βρίσκει τρόπους να τα καταφέρει. Μακάρι να μην αλλάξει ποτέ! Ο Γιώργος από την άλλη, δεν είναι παραπονιάρης και απρόσεκτος, είναι ένα παιδί ευαίσθητο που νιώθει πως χρειάζεται περισσότερη προσοχή από μας, είναι πανέξυπνος και όταν κάνει κάτι, τα δίνει όλα εκεί και δεν προσέχει τίποτα που συμβαίνει γύρω του. Λέει την γνώμη του και δέχεται την δική σου, αλλά δεν αλλάζει την δική του απαραίτητα ειδικά αν του φαίνεται λάθος! Γιατί να άλλαζε ένα τέτοιο παιδί?

 

Από την επόμενη μέρα, τα παιδιά ήταν πολύ πιο σούπερ. Η Ναταλία ήταν χαρούμενη, ο Γιώργος πολύ συζητήσιμος, και οι μέρες συνεχίζουν έτσι και πιστεύω πως το μυστικό είναι ακριβώς αυτό. Το πως σκέφτεσαι εσύ για τα παιδιά σου!

 

Μπορεί να είναι τελείως στο μυαλό. Να τα βλέπεις απλά καλύτερα τα πράγματα, μπορεί να είναι το ότι τα παιδιά νιώθουν την αλλαγή μέσα σου και αισθάνονται απελευθερωμένα, ή να αισθάνονται την μαμά καλά οπότε είναι κι αυτά καλά. Μπορεί να είναι ένας συνδιασμός, δεν με ενδιαφέρει! Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι ότι έχω τα δύο καλύτερα παιδιά του κόσμου! Το ένα έκλεισε χτες τα 3! Η μικρή μου λαμπερή Ναταλία! Και το άλλο θα κλείσει σε 4εις μέρες τα 6! Ο εφευρετικός και καλόκαρδός μου Τζώρτζης!  Και αυτό το λέω μετά από μέρα με το ένα παιδί με πυρετούς, το άλλο με βήχα και εμένα έτοιμη να κλατάρω από ίωση. Άρα πιάνει… Δοκιμάστε το! 😉

Ευτυχισμένες μητέρες ίσον ευτυχισμένα παιδιά

Standard

Πηγή: http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_wommirror_1_10/05/2010_336653

Ο συναισθηματικός τους δεσμός και η ποιότητα της σχέσης τους είναι κρίσιμα

 

 

Το τι εξελικτική πορεία θα έχει ένα υγιές παιδί όχι μόνο μεγαλώνοντας, αλλά και στο σχολείο, το αν -ευρύτερα- θα είναι κοινωνικό και φυσικά ευτυχισμένο είναι ζητήματα που απασχολούν τους περισσότερους γονείς. Πλέον, η επιστήμη υποστηρίζει πως το «κλειδί» της απάντησης σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι η σωματική, συναισθηματική και η γνωστική φροντίδα των γονέων -αλλά και της ευρύτερης οικογένειας και εκπαίδευσης- κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας. Οπως εξηγεί ο κ. Γιάννης Παπακωνσταντίνου, παιδοψυχίατρος, επιστημονικός διευθυντής της Διαγνωστικής και Θεραπευτικής Μονάδας για το Παιδί «Σπύρος Δοξιάδης», ενώ οι επιστήμονες μέχρι πρότινος θεωρούσαν πως η ανάπτυξη του εγκεφάλου κατά βάση καθοριζόταν από τα γονίδια, πρόσφατες ανακαλύψεις επιβεβαιώνουν ότι εξίσου σημαντικές είναι και οι πρώιμες εμπειρίες του παιδιού. Η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους και τα αντικείμενα είναι ζωτικά συστατικά για τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο και οι ποικίλες και διαφορετικές εμπειρίες φαίνεται πως επιφέρουν την ωρίμαση με μοναδικό τρόπο για το κάθε παιδί. Το δυναμικό αυτό φαινόμενο λαμβάνει χώρα στα νευρικά κύτταρα και στις μεταξύ τους πολλαπλές συνδέσεις. Οποια κύτταρα δουλεύουν εντατικά, ενισχύονται, ενώ εκείνα που σπάνια διεγείρονται ατροφούν ή, άλλως, «κλαδεύονται».

Μόνον έτσι καταφέρνει το σύγχρονο παιδί να μάθει να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή με την ίδια επιτυχία που μάθαιναν πριν από αιώνες οι συνομήλικοί του να αιχμαλωτίζουν και να εξημερώνουν άγρια ζώα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα γονίδια δεν παίζουν ρόλο -και μάλιστα σημαντικό- στη νοητική ανάπτυξη, διευκρινίζει ο παιδοψυχίατρος. Αλλά, κατά τη διαδικασία ανάπτυξης του εγκεφάλου, η εμπειρία συνιστά παράγοντα για το εάν και πώς αυτά τα γονίδια θα ενεργοποιηθούν.

Με άλλα λόγια, όπως οι θετικές και ευχάριστες πρώιμες εμπειρίες βοηθούν τον εγκέφαλο να ωριμάσει προς τη σωστή κατεύθυνση, έτσι και οι ακραίες εμπειρίες παραμέλησης και κακοποίησης μπορούν να προκαλέσουν σε «βιολογικά» υγιή παιδιά νοητική υστέρηση ή σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη σχέση μητέρας -μωρού. Ο συναισθηματικός δεσμός που δημιουργείται και η ποιότητα της σχέσης που αναπτύσσουν, είναι το όχημα-βάση που θα μεταφέρει με επιτυχία το βρέφος από την απομόνωση στον κόσμο της επικοινωνίας, του λόγου, της κοινωνικής προσαρμογής και της μάθησης.

Αντίστοιχα, κάποιες από τις νοσηρές συνθήκες -που εν δυνάμει έχουν επιπτώσεις στην ανάπτυξη του παιδιού- είναι εκείνες της μητρικής κατάθλιψης ή άλλης ψυχικής διαταραχής των γονέων, κατάχρησης ουσιών ή σοβαρών ψυχοκοινωνικών συνθηκών της οικογένειας (βία, κοινωνικός αποκλεισμός).

Δυστυχώς, αρκετοί γονείς δυσκολεύονται να δεχτούν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στο παιδί τους – ειδικά όταν είναι έως τριών ετών. Αυτό έχει αποτέλεσμα να χάνεται η ευκαιρία τού να αξιοποιήσουν στο έπακρο οι ειδικοί την εκτεταμένη εγκεφαλική πλαστικότητα του παιδιού, με εξατομικευμένα θεραπευτικά και ειδικά παιδαγωγικά προγράμματα. Και επειδή συνήθως το γονεϊκό ένστικτο -και κυρίως το μητρικό- είναι αλάνθαστο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό όσοι έχουν μικρά παιδιά να το ακολουθήσουν, συζητώντας τους προβληματισμούς και τις απορίες τους με τον παιδίατρο και τη βρεφονηπιαγωγό.

 

Προειδοποιητικά σημάδια

 

Διαταραχές διατροφής ή ύπνου του παιδιού
Υπερκινητικότητα και επιθετική συμπεριφορά
Υπερβολικοί φόβοι και άγχος
Παθητικότητα και απόσυρση
Αδυναμία προσαρμογής και ρύθμισης της συμπεριφοράς στην ομάδα συνομηλίκων
Δυσκολία αποχωρισμού από τα πρόσωπα φροντίδας

Πηγή: Περιοδικό «K»