Tag Archives: φωνές

Το μεγάλο στοίχημα ~ εβδομάδα 2!

Standard

Sharm-fish

 

Πέρασαν 2 εβδομάδες (ΟΚ, ίσως κλέβω μια μέρα, ποιος θα το προσέξει?) από τότε που έβαλα το στοίχημα και συνεχίζω!

 

Λοιπόν η αλήθεια είναι ότι είναι δυσκολάκι τελικά, αλλά όχι όσο το νόμιζα. Αν ύψωσα την φωνή μου καθόλου… Μμμμ ναι, αλλά δεν θυμάμαι αν έγινε περισσότερες από 2-3εις φορές και σίγουρα δεν ήταν φωνές, αλλά ανεβασμένος τόνος φωνής. Αν τα μάλωσα καθόλου? Ναι, αλλά με χαμηλούς τόνους και δίχως φωνές.

 

Τι συνειδητοποίησα? Ότι όταν τα παιδιά γνωρίζουν πως ούτε τιμωρίες βάζεις, ούτε φωνές, θα προσπαθήσουν να δουν μέχρι που τα παίρνει πριν σε καταφέρνουν να κάνεις ένα από τα δύο αυτά. Το να ζητήσω την βοήθεια τους για να μην βάλω τις φωνές, τις μισές μόνο φορές έπιασε. Τις άλλες ήταν στον κόσμο τους. Στο κάτω κάτω σου λέει, δικό σου στοίχημα είναι, όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Δίκιο έχουν!

 

Και μετά, μιλώντας σε έναν φίλο, ψυχουλοθεραπευτή όπως λέει για τον εαυτό του, μου είπε πως πρέπει να βάλω όρια. Τα δικά μου όρια!  Τι είμαι διατεθειμένη να δέχομαι στην ζωή μου και να μου την χαλάει. Και οτιδήποτε δεν το δέχομαι, να το βγάζω απλά και όμορφα. Το πως το κάνω αυτό, παλεύω να το καταλάβω. Όταν αγαπάς βαθιά τον εαυτό σου, τότε εκπέμπεις δύναμη και αγάπη. Όταν τα εκπέμπεις αυτά, τότε ο άλλος τα λαμβάνει και με χαρά δεν ξεπερνά τα όρια σου. Εξηγείς τι δέχεσαι, τι όχι. Μέσα από την αγάπη. Την αγάπη που έχεις για τον εαυτό σου, και την αγάπη για τους άλλους! Συμφωνούμε? Αντε κάντε το τώρα! Γιατί, τελικά είναι πολύ δύσκολο να αγαπάς τον εαυτό σου πραγματικά. Πρώτων, γιατί τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζεις καλά καλά τον εαυτό σου όπως θα έπρεπε, και πολλές φορές μάλιστα δεν τον αγαπάς αρκετά ή έστω ολοκληρωτικά. Για βλακείες! Σοβαρές ή όχι, είναι συνήθως βλακείες. Και αν δεν έχεις μάθει να αγαπάς τον εαυτό σου ολοκληρωτικά, πως μπορείς να αγαπάς τους άλλους ολοκληρωτικά? Ιδού το ερώτημα.

 

Οπότε το στοίχημα με βάζει σε άλλα μονοπάτια. Και μαζί με το να μην φωνάζω αλλά να νιώθω τις φωνές μέσα στο κεφάλι μου, θα μάθω να μην τις νιώθω καθόλου. Να δέχομαι ή να μην δέχομαι συμπεριφορές όχι για κάποιον άλλον λόγο, αλλά επειδή αγαπώ και σέβομαι τον εαυτό μου. Να αγαπώ τον εαυτό μου, να έχω αγάπη, ακόμη περισσότερη αγάπη και μαζί με τρυφερότητα να βάζω όρια… Το μόνο που εύχομαι, είναι να μην τα έχω καταφέρει όλα αυτά όταν τα παιδιά μου θα έχουν ενηλικιωθεί! 😆

 

Για την ώρα, βρήκα τι με ηρεμεί! Στην θάλασσα, παίρνω την μάσκα και τον αναπνευστήρα. Κάποιος φροντίζει τα παιδιά και χάνομαι στο να κοιτάω τον βυθό, το φως όπως διασπάται στην άμμο, μαζί με τα ψαράκια, όλων των ειδών τα ψαράκια που με παρακολουθούν μόνα ή σε μικρές και μεγάλες ομάδες όπως ακριβώς τα παρακολουθώ κι εγώ. Ακούω τον ήχο της αναπνοής μου (κάτι σαν τον Darth Vader αν τον έχετε ακουστά, αλλά μου αρέεεεσει!) Μετά κλείνω τα μάτια, αφήνω το σώμα μου να χαλαρώσει μέσα στο νερό. Νιώθω σαν τα φύκια πάνω στα βράχια, που πάνε με την ροή των κυμάτων, πέρα δώθε. Ανοίγω τα μάτια  και είμαι χαλαρή. Είμαι στο τώρα και αυτό το τώρα, όσο πιο πολύ το ζεις, τόσο πιο ήρεμος είσαι. Γιατί στο παρελθόν και στο μέλλον κρύβονται μόνο αναμνήσεις, σκέψεις και συναισθήματα για τα οποία δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Όταν όμως έστω για λίγα λεπτά την μέρα, βρίσκεσαι ακριβώς στον χρόνο αυτό που βρίσκεσαι πραγματικά, τότε πραγματικά ηρεμείς.

 

Αυτή τη στιγμή μη με ρωτήσετε για πολλά πολλά. Κι εγώ μπερδεμένη είμαι (άλλωστε φαίνεται κι από το κείμενο)… Το ψάχνω όμως. Χαλάρωση, ηρεμία, γαλήνη, τρυφερότητα, αγάπη για μένα και για τους άλλους. Μεγάλο μονοπάτι! Μετά θα αγιάσω κιολας 😆

 

Συνεχίζω λοιπόν…

Το μεγάλο στοίχημα!!!

Standard

 

header_v5_a1200_tm-lovemore

 

 

Λοιπόν, λέω να κάνω μια εξομολόγηση… Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα, γιατί εγώ μπορεί να τα γράφω αυτά στο blog μου, αλλά πραγματικά δεν γνωρίζω πόσοι τα διαβάζετε, ποιοι είστε, πως με χαρακτηρίζετε ή αν τύχει και με δείτε στο δρόμο, αν θα με γνωρίζετε. Εγώ γράφω για την ζωή μου, αλλά τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζω πολλά για την δική σας. Είναι λίγο περίεργο αυτό, αλλά το βασικά περίεργο, είναι ότι αισθάνομαι και μια ευθύνη. Εγώ αποφάσισα να γράψω, εσείς με διαβάζετε και βγάζετε κάποια συμπεράσματα. Αυτά λοιπόν τα συμπεράσματα, θέλω να είναι όσο πιο πραγματικά γίνεται. Δεν είμαι καμιά τέλεια μαμά. Ίσα ίσα που τελευταία μόνο αυτό δεν νιώθω, αλλά σημασία έχει (λένε), η προσπάθεια!

 

Ναι, δεν έδειρα ποτέ τα παιδιά μου, δεν τα έχω αφήσει να κλαίνε μόνα τους εκτός από όταν μου το ζητάνε, προσπαθώ να τους δίνω καλές τροφές, να μην τους αγοράζω χαζά παιχνίδια, να τα βοηθώ να αποκτούν ελευθερία, ΑΛΛΑ, τελευταία νιώθω, πως όταν με πιάσουν τα νεύρα μου (αχ αυτά τα νεύρα), ειδικά όταν είμαι στις δύσκολες μέρες (ξέρετε εσείς μαμάδες), δεν μπορώ να σταματήσω το στόμα μου! Μπορώ δηλαδή, γιατί εκεί που δεν με παίρνει το σταματώ, αλλά στα παιδιά μου με παίρνει φαίνεται (κακώς που το νιώθω έτσι) και δεν το σταματώ όσο θα ήθελα…

 

Και έχουν υπάρξει φορές που θα κάνω συγκρίσεις μεταξύ των δύο αδερφιών, που θα μιλήσω λίγο ειρωνικά (και δεν το πιάνουν και ρωτάνε και τι εννοώ και εκεί ευτυχώς το σώζω), που θα φωνάξω, που θα πω να με αφήσουν για λίγο στην ησυχία μου, που θα συνεχίσω να τους μιλάω και ενώ το μυαλό μου μου λέει να σταματήσω γιατί τα έχω σκατώσει ήδη, το συναίσθημα μου λέει να τα χώσω! Και έχουν υπάρξει αρκετές φορές μέσα στον τελευταίο χρόνο, που τα έχω χώσει. Στο 3χρονο κοριτσάκι μου και στο 6χρονο αγοράκι μου! Που μετά ξέρουν ότι θα τους ζητήσω συγνώμη και θα το δεχτούν. Λες και το κεφάλι μου θα κάνει μπαμ, και εκεί που νομίζεις ότι θα βάλεις τα κλάματα, απλά βάζεις τις φωνές…

 

Και να σου τα νέα άρθρα και οι νέες έρευνες που δείχνουν την νέα γενιά γονιών να μην κακοποιεί τα παιδιά του πια σωματικά με ξύλο, αλλά οι φωνές δίνουν και παίρνουν. Η νέα μορφή κακοποίησης λένε είναι! Ναι, αλλά εγώ είχα ορκιστεί πως τα παιδιά μου δεν θα κακοποιηθούν από εμάς με κανέναν τρόπο, οπότε τώρα? Τι γίνεται? Και από την μία διαβάζω σε διάφορες ομάδες μαμάδες που ποστάρουν κάτι του στίλ «αχ, είμαι τόσο στεναχωρημένη! Σήμερα πρώτη φορά φώναξα στο 2χρονο παιδάκι μου!» και η πρώτη μου σκέψη είναι, καλά μας δουλεύεις? ΠΡΩΤΗ φορά??? ΠΡΩΤΗ??? Η δεύτερη σκέψη είναι ένα χαιρέκακο Join the club! Και η τρίτη, «μακάρι να ήμουν κι εγώ έτσι!»

 

Ναι έχω κουραστεί, ξέχασα να φροντίζω και τον εαυτό μου αρκετά για να μην βρεθώ εδώ που είμαι και τώρα εδώ και κάποιους μήνες με ψάχνω. Με ασκήσεις ηρεμίας, με καλούς φίλους που με βοηθούν, με το να κοιτάξω λίγο περισσότερο κι εμένα (ε, με λίγες τύψεις παρέα κλασικά)  και αρχίζω να χαλαρώνω. Βασικά αρχίζω να είμαι αισιόδοξη ότι θα τα καταφέρω!

 

Και αντίπροχτες, διάβασα ένα άρθρο μιας άλλης blogger σε ένα άλλο μέρος της γης που βίωνε το ίδιο πράγμα! Διάβαζα την συνέντευξή της και έλεγε ότι μια μέρα, ενώ περίμενε να έρθει ένας μάστορας στο σπίτι, αυτή είχε φορτώσει τόσο πολύ που άρχισε να γκαρίζει στα παιδιά της. Και εκεί πάνω στο κρεσέντο της, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ο μάστορας την έβλεπε από το παράθυρο. Και ντράπηκε! Γιατί όπως είπε, μπροστά στον κόσμο, μπορούσε να κοντρολάρει τον εαυτό της, να είναι ήρεμη και να μην φωνάζει στα παιδιά, αλλά στο σπίτι της, εκεί που δεν είχε καθόλου κοινό, ξεσπούσε τον θυμό της άφοβα. Άφοβα από οποιονδήποτε χαρακτηρισμό! Και τότε σαν τούβλο στο κεφάλι, συνειδητοποίησε κάτι που την ταρακούνησε τόσο ώστε να πάρει μια μεγάλη απόφαση! Ότι είχε κοινό! Και εκείνο το κοινό την χαρακτήριζε επίσης. Ήταν τα παιδιά της. Το κοινό για το οποίο θα έκανε οτιδήποτε στην ζωή της, το κοινό για το οποίο ήθελε να ισχύουν οι καλοί χαρακτηρισμοί που της έδιναν οι άλλοι. Και ποια ήταν η απόφασή της? Να βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό της, και να μην ξαναφωνάξει, ούτε να μιλήσει άσχημα στα παιδιά της για 365 μέρες! Oh yes!   Και μάλιστα άνοιξε ένα blog για να ξεκινήσει ημερολόγιο καταγραφής αυτών των ημερών. Το συζήτησε με τα παιδιά της και τους ζήτησε βοήθεια! Και μπορεί να είχε και καλές μέρες και κακές στην αρχή, αλλά όσο περνούσε ο καιρός, τόσο καλύτερα τα πήγαινε!

 

Βελάκια με φώτα νέον στράφηκαν και αναβόσβηναν προς το μέρος μου όταν το διάβασα! Στην αρχή έκλεισα τα μάτια μου και έκανα πως δεν τα έβλεπα. Αλλά τα έβλεπα και με κλειστά τα μάτια! Γιατί βρισκόντουσαν και μέσα στο μυαλό μου και παντού! Και ήθελα να το βάλω κι εγώ το στοίχημα, αλλά με έπιασε φόβος! Κι αν το βάλω το στοίχημα αλλά δεν τα καταφέρω? Και αν το έχω πει κι εγώ στα παιδιά μου και δουν ότι δεν τα καταφέρνω? Αλλά δεν άντεξα και τους το είπα. Τους είπα ότι διάβασα αυτό το blog και αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να τα καταφέρω κι εγώ. Μου είπαν πως θα τα κατάφερνα και πως δεν τους φωνάζω και τόσο πολύ… Τους είπα ότι θα χρειαστώ βοήθεια. Πως αν βλέπουν πως πάω να θυμώσω πολύ, θα μου λένε το συνθηματικό «Πορτοκαλί Ρινόκερος» (όπως και της blogger) και τους είπα κι εγώ, πως όταν φτάνω στα όρια μου και τους το λέω, πως είμαι έτοιμη να φωνάξω, πως τα αγαπώ και δεν θέλω να το κάνω, αλλά χρειάζομαι την βοήθειά τους, να προσπαθούν να μου την δίνουν. Και το δέχτηκαν κι αυτό…

 

Προχτές λοιπόν, έβαλα αυτό το στοίχημα. Την υπόλοιπη μέρα, το τήρησα. Χτες, ήταν πιο δύσκολη μέρα. Ήρθε ο αδερφός μου με την οικογένειά του εδώ και ξέρετε πως παθαίνουν ένα αμόκ τα παιδιά όταν έχουν φιλοξενούμενους, πόσο μάλλον και την αγαπημένη τους ξαδερφούλα! Ξέρετε, που τους μιλάτε και είναι λες και είσαι αόρατος και δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Και που ενώ νιώθεις το κεφάλι σου να γεμίζει φωνές, εσύ συνεχίζεις να μιλάς ήρεμα… Αυτό! Αλλά και πάλι, φωνή δυνατή δεν βγήκε από το στόμα μου! Σήμερα όμως μπορεί να μην φώναξα, αλλά κάτι σπόνδες και άσχημα σχόλια τα έκανα! Ωπ, είπα! Κομμένα κι αυτά! Κι αυτά βλαβερά είναι! Και τότε συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο στοίχημα έβαλα… Μήπως να το πάρω πίσω? Ναι το σκέφτηκα!

 

Αλλά βρήκα την λύση! ΔΕΝ ήθελα να το γράψω στο blog. Όχι με τίποτα δεν ήθελα! Δεν ξέρω πόσοι με διαβάζετε, αλλά και τρεις και πέντε να είστε, αν το διαβάσετε, αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα μπορώ να το πάρω πίσω εύκολα. Θα πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο! Γιατί, είναι όπως την δίαιτα. Αν πεις οτι κάνεις, δεν μπορείς να σαβουριάσεις μπροστά σ’αυτούς που το ξέρουν! Σε κρατάει κάτι περισσότερο… Σε κρατάει, σου δίνει κι άλλη δύναμη. Μήπως όμως τελικά αυτό χρειάζομαι? Κι άλλη δύναμη?

 

Και το πήρα απόφαση λοιπόν. Να σας το γράψω! Και έτσι λοιπόν, αυτή τη φορά θα γράψω κάτι εδώ πέρα, για να πάρω δύναμη από εσάς. Να γράφω κάθε τόσο πως τα πάω (ίσως ανά εβδομάδα? Το σκέφτομαι…), να μου δίνεται κι εσείς κουράγιο, λύσεις… Και να γίνω η μαμά που θέλω για τα παιδιά μου! Για να είναι οι χαρακτηρισμοί οι δικοί τους, αυτοί που θα με κάνουν περήφανη να ακούσω κάποια στιγμή. Λοιπόν φίλοι και φίλες… Ξεκινάω! Στοίχημα πως θα τα καταφέρω να μην φωνάζω στα παιδιά μου, αλλά και να μην λείπει η τρυφερότητα από τα σχόλια μου? Στοίχημα πως δεν θα με πάρουν με ζουρλομανδύα διακοπές σε ένα όμορφο μέρος? Πάει?

 

Και να βρούμε και ένα όνομα για το στοίχημα αυτό? Κάτι συμβολικό? Για πείτε ιδέες για τίτλο τη κάθε εβδομάδας!

 

Βαθιές αναπνοές, θετική σκέψη και βουτιά στα δύσκολα! 🙂

Αυτές οι μέρες!!!

Standard

 

Μια στις τόσες, υπάρχουν και «αυτές οι μέρες»… Αυτές οι μέρες λοιπόν περνάνε και λες, να πάνε στον αγύριστο. Αυτές τις μέρες δοκιμάζεσαι, και αν το θυμάσαι αυτό κατά την διάρκεια της μέρας το βλέπεις λίγο πιο θετικά. Αν το ξεχάσεις, χάνεις τον έλεγχο. Εγώ βρίσκομαι συνήθως κάπου στο ενδιάμεσο αυτές τις δύσκολες μέρες.

Σήμερα η Ναταλία είχε την δεύτερη της μέρα με γαστρεντερίτιδα η οποία κατά τον γιατρό μας πάντα, θα περάσει αύριο γιατί αυτή η ίωση κρατάει 3 μέρες! Βέβαια, όταν είσαι η μαμά ενός 8μηνου μωρού, περιττό να σας πω πόσο πολλές φαίνονται αυτές οι τρείς μέρες! Εγώ είμαι στα πρόθυρα κρυώματος και προσπαθώ να μην κυλήσω τελείως, αλλά παρ’ όλα αυτά ο λαιμός γαργαλάει (καθόλου δεν γελάω βέβαια), τα αυτιά έχουν φαγούρα, φταρνίζομαι και είναι μπουκωμένη η μύτη μου! Ξυπνήσαμε σχετικά καλά από ένα βράδυ άσχημο (κάθε τόσο ξυπνούσε κλαίγοντας γιατί πονούσε την κοιλίτσα της). Απύρετη σχεδόν (37.5.. μπροστά στο 39άρι το βραδυνό, τιιιιποταααα). Έπαιξε με τον Γιώργο στο κρεβάτι και μετά άρχισε την γκρίνια, έκανε κακάκια και ηρέμησε. Σηκωθήκαμε, έφτιαξα πρωινό, ήρθε και η μητέρα μου για παρεούλα, και ξεκίνησε η πρωινή γκρίνια για τον ύπνο της μικρής μου. Ο παππούς παρέλαβε τον εγγονό για να έχει ησυχία το σπίτι και πήρα την μικρή για θηλασμό/ύπνο. Και εκεί που γλάρωσε, αποφάσισε να ψάξει για κανένα παιχνίδι. Και βρήκε ένα στο κωμοδίνο (του Γιώργου τα παιχνίδια της φαίνονται τόσο μα τόσο ελκυστικά). Με τα πολλά το έπιασε, έπαιξε λίγο και τελικά, κανενα 40λεπτο μετά, την κοίμησα. Βγήκα με τόσην όρεξη για έναν καφέ, αλλά είπα να αδειάσω πρώτα το πλυντήριο πιάτων. Και όταν το έκανα αυτό, εννοείται πως έπρεπε να το γεμίσω. Και αφού το γέμισα και είχε αδειάσει ο νεροχύτης, είπα να αδειάσω το νερό από τις χελωνίτσες και μετά να τον πλύνω κιόλας γιατί αλλιώς σιχαίνομαι μετά. Και αφού οι πάγκοι ήταν καθαροί, να μην βγάλω τα φιλετάκια ψαριού να τα στρώσω στο ταψί με τα διάφορά τους να τα έχω έτοιμα στο ψυγείο για μετά; Γιατί ποιός ξέρει αν θα έχει γκρίνια η μικρή και αν θα με αφήσει να κάνω τη δουλειά μου; Και μετά, έφτιαξα το καφεδάκι μου σε μεγάλο ποτήρι, έβαλα και κάμποσα παγάκια, έκατσα στην πολυθρόνα, άνοιξα το λαπτοπ, ήπια μια λαχταριστή γουλιά καφέ και… σηκώθηκα να φέρω την Ναταλία που είχε ξυπνήσει! Α, και γι αυτό το λόγο ξεχνάω να πατήσω το κουμπί του λαπτοπ για να κλείσει, καλέ μου άντρα. Επειδή ζω με την ελπίδα οτι θα ξαναγυρίσω σύντομα να συνεχίσω…

Είπα στον πατέρα μου να φέρει τον Γιώργο. Ποιός ο λόγος να κάθεται κάτω αφού ήταν ξύπνια η μικρή μας; Ήρθε το παλικαράκι μου, έπαιξε με την αδερφή του, της έκανε χαρούλες, αλλά η Ναταλία σήμερα ήθελε χεράκια. Όταν με έχανε από το οπτικό της πεδίο, έκλαιγε. Έτσι τα χεράκια αυτά κουράστηκαν να την κρατούν. Η γκρίνια όμως γκρίνια… Να φάει δεν ήθελε, να πιει γάλα, ούτε… Νερό, χυμό μήλου, μπαααα… Την πήγα για ύπνο και πάλι, αλλά αυτή φορά και όπως κάθε μεσημέρι, με τον Γιώργο μαζί. Του βάζω παιδικά με πολύ χαμηλό ηχο (Ουράνιο Τοξο, κλπ) και κάποια στιγμή τον παίρνει κι αυτόν ο ύπνος. Όχι όμως και σήμερα! Σήμερα ο Μορφέας την έκανε από αυτό το σπίτι. Πήγε για μπάνιο; Με τέτοιο αέρα όμως; Ποιός ξέρει; Η Ναταλίτσα προσπάθησε να κοιμηθεί βέβαια. Την πρώτη φορά με χίλια ζόρια! Μετά… άρχισε να σφίγγεται και να κανει κακά της!!! Oh my GOD!!! Την άλλαξα και είπα στον Γιώργο να μην αρχίσει τα χαρούμενα χαδάκια, φιλάκια κλπ γιατί πρώτον, έτσι όπως πάει θα κολλήσει κι αυτός, αλλά και επειδή θέλω να την ξανακοιμήσω… Ναι σιγά! Τριάμιση είναι! Έκανε ακριβώς αυτό γιατί αυτό κανει άλλωστε πάντα!

«Γιώργο!!!! Την επόμενη φορά που θα την ξυπνήσεις, θα βγείς από το δωμάτιο να κοιμηθείς στο δικό σου!» Οπότε, στην αρχή, ένας Γιώργος άρχισε να βλέπει και πάλι τα παιδικά του ήσυχος ήσυχος κι εγώ άρχισα να αισθάνομαι τύψεις. Άπλωσα το χέρι μου καθώς θήλαζα την μικρή για να τον χαιδέψω και αυτός ήρθε χαρούμενος και χοροπηδώντας προς το μέρος μου κάνοντας την γλαρωμένη Ναταλία να τον κοιτάξει χαρούμενα!!! Φανταζόμουν τον εαυτό μου σαν εμότικον που χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, αλλά το ξεπέρασα όταν τελικά η μικρή μου κατάφερε να ξανακοιμηθεί… Και έτοιμη ήμουν να κοιμηθώ κι εγώ όταν άκουσα κάτι να σέρνεται με θόρυβο, στο πάτωμα! Ο Γιώργος αποφάσισε να μετακινήσει τον ανεμιστήρα και να γελάει με τα νοήματα που του έκανα για να σταματήσει!!! Η μικρή, ξύπνησε!!! Εμότικον χαρακίρι!!! Αν πω οτι εκέινη την ώρα δεν ζήλεψα τις μαμάδες που αρχίζουν να δέρνουν τα παιδιά τους, ψέματα θα πω! Πραγματικά δεν ξέρω πως δεν έχασα τον έλεγχο! Μέσα στην κούραση, μέσα στην γκρίνια, λες «Αααααααχ, επιτέλους ξεκούρασηηηηη!!!» και κάποιος στην χαλάει! Το σπλάχνο σου! Δεν άντεξα να μην τον διώξω από το δωμάτιο! Του είπα να πάει στο σαλόνι και να έρθει οταν έχω κοιμήσει την Ναταλία. Κάτι που βεβαίως δεν του άρεσε, οπότε κάθε λίγο και λιγάκι ερχόταν και έκανε μια μικροφασαρία… Θεέ μου, δώσε μου δύναμη! ΤΩΡΑ!!! Του θύμωσα και άρχισε να κλαίει και νάτες πάλι οι τύψεις! Το μωρό μου κλαίει επειδή δεν μπορώ να κοιμήσω την Ναταλία και έχω νεύρα; «Ελα εδω αγάπη μου!», χαδάκια, φιλάκια και εξήγηση για τον λόγο που η μαμά έχει νεύρα και του θύμωσε! «Σε αγαπάω μαμά μου!»

Ειμαι απαίσια μαμάαααααα!!!!!

Κάποια στιγμή το έπιασα το υπονοούμενο. Δεν θα κοιμόμασταν! Σηκωθήκαμε να κάνουμε κάτι άλλο να αλλάξει ο ήχος της γκρίνιας! Πήρα τηλέφωνο τον αντρούλη να του πω να έρθει στην ώρα του απο την δουλειά γιατί αλλιώς θα κλατάρωωωωω! 7 η ώρα ραντεβού για να δούμε για τα Αγγλικά του Γιώργου στο φροντιστήριο (υπενθύμηση)…

Οι γονείς μου έλειπαν ή κοιμόντουσαν. Η γκρίνια συνεχιζόταν αλλά κατά τα άλλα έβαλα φαϊ στον Τζώρτζη, έπαιξαν και λίγο μεταξύ τους και μετά συνεχίστηκε η γκρίνια. Η Ναταλία συνέχισε να κάνει κακά, δεν ήθελε τίποτα αλλά τα ήθελε όλα, στρίγγλιζε αν δεν την είχα αγκαλιά, αλλά δεν με ήθελε κιόλας, και πως να με θέλει. Αφού δεν ήμουν ήρεμη!!! Και ο αντρούλης όταν έρθει, θα τα ακούσει! Σήμερα βρήκε να μην μου κάνει το χατίρι; 6.20!!! Ήρθε, και ήμουν έτοιμη να του ορμήσω από τα νεύρα μου! Όταν δεν μπορείς να τα βγάλεις στα παιδιά σου, τα βγάζεις στον άντρα σου! Και νιώθεις τύψεις γιατί κι αυτός δουλειά ήταν, αλλά, ΑΛΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΓΗΣΕΣ;;;;;;;;;;;; Πόσο σημαντικότερο ήταν αυτό που έκανες από την ανάγκη που σε είχα;;;;;; Και ένα εμότικον που σπάει πιάτα στο κεφάλι του άντρα της και δίνει μπουνιές, πάνω κάτω θα ήταν ότι πρέπει (παρ’ ολες τις τύψεις βέβαια, άλλο το ένα, άλλο το άλλο!)…

Ετοιμαζόμαστε μέσα στο άγχος και τα νεύρα και φεύγουμε και ευτυχώς μέχρι να φτάσουμε… ηρεμούμε! Και γιατί πηγαμε; Για να μας πει η κοπέλα, οτι ο Γιώργος είναι μικρός και πως αν ξεκινήσει φέτος, θα κάνει το ίδιο βιβλίο για 3 χρόνια και θα το βαρεθεί και ίσως να μην είναι η καλύτερη ιδέα. Γιατί βρε κοπέλα μου δεν μου το είπες δηλαδή αυτό όταν σου είπα την ηλικία του; Γιατί έπρεπε να κουβαλήσω το μωρό, τον μικρό, τον άντρα (θα τον γράφαμε υποτίθεται σήμερα και είχαμε χαρεί κιόλας), για να μας πεις οτι ειναι μικρός; Μήπως θες να τα ακούσεις κι εσύ σήμερα;;;;

Στον γυρισμό η Ναταλία βάζει τα κλάμματα σχεδόν, ο Γιώργος έτοιμος να κοιμηθεί! Στο σπίτι η Ναταλία και ο Γιώργος αλλάζουν γνώμη! Ποιός να κοιμηθεί;;;; όοοοοοοοχι, απλά θα γκρινιάζουμε ή θα κλαίμε! Βάζουμε απαλά τραγουδάκια αφού αλλάζω και ταΐζω τον Γιώργο καθώς ο Μάκης απασχολεί την Ναταλία και αφού δοκιμάζω να κοιμίσω την ζουζουνίτσα με απόλυτη αποτυχία, την δίνω στον μπαμπά της ο οποίος αποτυγχάνει παταγωδώς επίσης! Εμότικον που τραγουδά «Για δε μ΄αφήνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όοοοολοι, θέλω να ζήσω ελεύθερος, δίχως ταυτότητα πιααααααα!» και μετά παίρνει τις βαλίτσες του και φευγει! Βάζω το σλινγκ, παίρνω την μπουμπουκίτσα μου, την βάζω μέσα, βγαίνω στην αυλή, της καλύπτω το πρόσωπο (είναι και κουτσομπολίτσα!), και κουνιέμαι πέρα δώθε…. Παραδόθηκε! Ο Μορφέας μάλλον γύρισε από την ολοήμερη!!! Μπήκα στο σπίτι, την άφησα στο κρεβάτι της και ήρθα στο σαλόνι με το χαμόγελο του ήρωα. Στον καναπέ κοιμόταν ΚΑΙ ο Γιώργος!!!! 10 η ώρα! Εμότικον που ευχαριστεί τον Θεό!!!

Τι ήταν αυτό; Με ρωτάει ο Μάκης… Τι πάθανε σήμερα;

Καλέ μου άντρα, αυτό που έζησες εσύ ήταν τόοοοοσο λίγο σε σύγκριση με αυτό που έζησα έγω! Αφού δεν έδειρα τον Γιώργο ή δεν του είπα οτι θα τον δείρω αν δεν κάτσει φρόνιμος, αφού δεν άφησα την Ναταλία να κλάψει και να μη με νοιάζει (ας κοιμηθεί πχ μόνης της), δεν θα το κάνω ποτέ! Μείνε ήσυχος! Όταν σε ξαναπάρω όμως τηλέφωνο, να έρθεις στην ώρα σου!!!!

Το συγνώμη ήταν ανάμεσα σ’αυτά που είπε για να δικαιολογηθεί!

ΟΥΦ! Τα έχασα πάλι λίγο σήμερα. Το αδίκησα το μικρό μου το αγοράκι. Είναι μικρός και όμως περιμένω να συμπεριφέρεται σαν μεγάλος ώρες ώρες γιατί αυτό έχω ανάγκη εκείνη την στιγμή. Δεν το κάνει και θυμώνω! Είμαι άδικη μαζι του… Κι αυτός μετά με αγκαλιάζει και μου λέει οτι κατάλαβε όταν δικαιολογούμαι και μου λέει οτι με αγαπά! Ουφ! Τι να κάνω; Είναι και οι μαμάδες άνθρωποι όμως, δεν είναι; Κι αυτά απ’ την άλλη, τι φταίνε; Εμότικον που αυτομαστιγώνεται!!!

Είναι μερικές μέρες… «Αυτες οι μέρες», να φύγουνε! Να πανε αλλου!!!!