Tag Archives: φύση

Περπατώ, περπατώ εις το δάαασος!

Standard

εξερεύνηση

 

Την επόμενη φορά που θα τελειώσουν τα αβγά (βασικά θα περιμένω για δύο σετ, ένα για το κάθε παιδί), θα πάμε για εξερεύνηση!

 

Φαίνεται από μόνο του τι ακριβώς είναι αυτό το πραγματάκι. Παίρνετε το άδειο κουτί από τα αβγά, ζωγραφίζετε σε κάθε θηκούλα και από ένα χρώμα (προσέξτε, έχει βάλει τριών ειδών καφέ μιας και υπάρχουν διάφορα και κάμποσα καφέ πράγματα στην φύση) και το δίνεται στο παιδί (ή παιδιά) να βάλει σε κάθε θήκη και από μια ανακάλυψη από την βόλτα σας και η οποία έχει το ίδιο χρώμα με αυτό της βαμμένης θήκης αβγού.

 

Και αν δεν θέλετε να τελειώσει το παιχνίδι έτσι, όταν γυρίσετε σπίτι, φτιάξτε και ένα κολάζ με αυτά τα αντικείμενα πάνω σε χαρτονάκι (μπορείτε να κόβετε τα κουτιά από τα δημητριακά για να έχετε πάντα χαρτονάκια στο σπίτι), με κόλλα και χρώματα. Και εννοείται το κρεμάτε στο δωμάτιό τους για να τα κάνετε να νιώθουν ακόμη πιο περήφανα για το δημιούργημά τους 😉

 

Αυτό γίνεται και στην αυλή, στον κήπο, στο δάσος, σε έναν περίπατο στην φύση! Έξυπνο, εύκολο, φτηνό και όμορφο για τα παιδάκια μας που ούτως ή άλλως χαίρονται να παρατηρούν, να εξερευνούν και να ανακαλύπτουν!!!

«… απόψε γέννησε η γάτα!»

Standard

 

 

 

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μας υιοθέτησε με την βοήθεια του γιου μου μια υπέροχη γατούλα. Λευκή με μάυρα και πορτοκαλί σχήματα, κίτρινα μάτια και χνουδωτή χνουδωτή. Όταν ο Γιώργος πάει βόλτα τριγύρω, η γάτα του τον ακολουθεί, ακόμα και όταν σκαρφαλώνει ένα δέντρο ο Γιώργος, αν την φωνάξει, τσουπ… πηδάει κι αυτή πάνω! Την φωνάζει «γάααατα μουυυυυ!», οπότε όταν σκεφτήκαμε ονόματα, «γάτα» ήταν αυτό που την βαφτίσαμε, μιας και σε αυτό ακούει 😉

Λίγο μετά η γάτα,  άρχισε να φουσκώνει. Την ταϊζαμε κι εμείς καλύτερα μιας και καταλάβαμε τι παίζεται και αυτές τις μέρες η κοιλιά της είχε γίνει τόσο μα τόσο μεγάλη που την λυπόμουν την καημένη… Από χτες το βράδυ ήταν ανήσυχη. Ανέβηκε και στης γιαγιάς το σπίτι κάτι που δεν το έχει ξανακάνει και νιαούριζε δυνατά σαν κάτι να ζητούσε. Το πρωί, ήρθε και όλο νιαούριζε η καημένη απ’έξω και ενώ της έβαλα φαϊ, δεν το άγγιξε  σχεδόν. Αγρίεψε σε μια γάτα που ήρθε πάνω στο μπαλκόνι μας, ηρεμούσε μόνο όταν την χαιδευα και ενώ της έφτιαξα μια φωλίτσα με πετσέτες κάπως κρυμένη κάτω από έναν θάμνο κοντά στο σπίτι μας, ήθελε να είμαι κι εγώ εκεί δίπλα αλλιώς δεν καθόταν εκεί. Μάλιστα, έκανε κάτι που δεν το  έχω ξαναδεί. Την ώρα που έφυγα απο την φωλίτσα της, πήδηξε και μου έπιασε και με τα δύο της πόδια το πόδι μου. Το έκανε 2 φορές!!! Για να μείνω… Ήθελε συμπαράσταση. Δεν ήξερε αν θα τα βγάλει πέρα μόνη της; Πονούσε. Δεν μπορούσε να κάτσει, δεν ήξερε τι να κάνει. Μου ψιλοδάγκωσε το χέρι μου…

Βρήκα μια κούτα, έβαλα εκεί την μία πετσέτα και αμέσως (αλλά αμέσως) πήδηξε μέσα και άρχισε να σπρώχνει! Αμάν! Γεννάει… τώρα???? Η κούτα ήταν έξω ακριβώς από την μπαλκονόπορτά μας, να μας βλέπει και  να την βλέπουμε! Μέχρι να αλλάξω την Ναταλία και να πάω να δω την γατούλα, ένα λευκό γατάκι ήταν ήδη πλυμένο από την μαμά του! Μέχρι να κοιμίσω τη Ναταλία, είχε κάνει άλλα δύο! Κάθε φορά της έλεγα τι καλή γατούλα είναι πόσο καλά τα πάει! Ο Γιώργος είδε να γεννιέται το ένα, αυτό που είναι ίδιο η γάτα μας και χάρηκε πολύ! Δεν φαινόταν ακριβώς πως βγαίνει το γατί, αλλά κρυμμένο πίσω από το πόδι της, φαινόταν να εμφανίζεται σιγά σιγά!

Μέσα σε 2 ώρες να ήταν? Η γατούλα μας απέκτησε 6 πανέμορφα γατάκια! 2 ολόλευκα, 1 πορτοκαλί, 2 λευκά με λίγο μαύρο στο κεφαλάκι τους και 1 λευκό με μαύρα και πορτοκαλί σημάδια! Μικρά σαν ποντικάκια με κλειστά τα ματάκια τους, κουλουριασμένα και πλυμένα από την μαμά τους, έψαχναν το πιο ωραίο και ζεστό μέρος πάνω στη μαμά τους για να ηρεμήσουν και να κοιμηθούν όλοι μαζί (και η κουρασμένη μαμά τους μαζί). Αφού σκέφτηκα πως; στο καλό καταφέρνει μια μαμά γάτα να κοιμίσει ταυτόχρονα 6 γατάκια και να κοιμηθεί κι αυτή μαζί τους κι εμείς κάνουμε ολόκληρες ιστορίες για ένα; Βιβλία για να τα αφήνουμε να κλαίνε, να μην τα κοιμίζουμε μαζί μας! Να! 6 μικρά ασφαλή γατάκια, ζεστά, ακουμπισμένα πάνω στη μαμά τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν, κοιμούνται δίπλα/πάνω/κάτω θηλάζοντας! Κάποια στιγμή, μου λέει ο Γιώργος «μαμά, έλα να δεις να τρελαθείς από τη χαρά σου!» και πήγα και ήταν και τα 6 σε μια σειρά κολλημένα το καθένα σε μια θηλή να πίνουν γαλατάκι ήρεμα ήρεμα κι αυτή να τα γλύφει! Μια ζωγραφιά!

 

 

Δηλαδή, η φύση ξέρει ότι αυτό χρειάζονται τα μωρά. Όχι μόνο τα μωρά γατάκια και σκυλάκια! Αυτά είναι καλύτερα από μας; Και τα μωρά ανθρωπάκια μια χαρά θα ήταν έτσι! Και σκεφτόμουν που δεν έχει να διαβάσει τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει για να τα κακομάθει! Ποιος θα της πει αυτής της έρημης της γάτας ότι δεν πρέπει να κοιμάται με τα μωράκια της μαζί γιατί μετά δεν θα φεύγουν από κοντά της ή δεν θα μπορούν να γίνουν καλά γατιά, αλλά θα είναι μαμόθρεφτα και ανασφαλή! Ποιος θα της πει να τα αφήνει και καμιά φορά να κλαίνε για να κοιμηθούν μόνα τους γιατί αλλιώς θα πρέπει να τα κοιμίζει όλη την ώρα μέχρι να παντρευτούν και να φύγουν από το σπίτι; Και έλεος! Σίγουρα κάποιος πρέπει να της πει να μην τα θηλάζει όλη την ώρα γιατί θα χαλάσει το στήθος της. 10λεπτά από το ένα, και 10 λεπτά από το άλλο είναι αρκετό! 😉

Τι πρέπει να περιμένουμε από ένα φυσιολογικό τελειόμηνο νεογέννητο;

Standard

 

Διάβασα το παρακάτω άρθρο και συγκινήθηκα με την απλότητα της ίδιας της ζωής και ταυτόχρονα με τους θαυματουργούς της τρόπους.  Πως τελικά έχουν πλαστεί όλα σωστά, και αν αφήσουμε την φύση και το  ένστικτό μας, θα γίνουν όλα όπως ακριβώς έχουν σχεδιαστεί να γίνουν, απλά, φυσιολογικά και όμορφα!

 

Πηγή:  http://www.perithilasmou.gr/articles/breastfeeding-experts/396-fisiologiko-teleiomino-neogenito.html

 

Καταρχήν, ένα φυσιολογικό μωρό θα πρέπει να γεννιέται φυσιολογικά, δηλαδή κολπικά. Ναι, ξέρω ότι αυτό δεν συμβαίνει πάντα, αλλά εδώ μιλάμε για το φυσιολογικό. Θα πρέπει να γεννιόμαστε κολπικά γιατί χρειαζόμαστε τα καλά βακτηρίδια. Τα μωρά μας γεννιούνται αποστειρωμένα, χωρίς βακτηρίδια. Δεν είναι τυχαίο που ερχόμαστε στον κόσμο από την περιοχή κοντά στον πρωκτό, μια περιοχή που φιλοξενεί πολλά βακτηρίδια, τα περισσότερα από τα οποία είναι καλά και απαραίτητα για την υγεία του εντέρου και την ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος. Και τα βακτηρίδια που βρίσκονται εκεί είναι τα βακτηρίδια της μητέρας, για τα οποία η ίδια έχει αναπτύξει αντισώματα αν αυτά τα βακτηρίδια δεν είναι τελικά και τόσο καλά.

Μετά, το μωρό γεννιέται και θα πρέπει να ακουμπήσει πάνω στο στήθος της μητέρας του. Το στήθος και συγκεκριμένα το σημείο ανάμεσα στα στήθη, είναι το φυσικό μέρος για το νεογέννητο μωρό (το αίμα που κυκλοφορεί στον οργανισμό μας κάθε λεπτό, διανέμεται στα πιο σημαντικά σημεία του σώματός μας. Αρκετό πηγαίνει στο συκώτι μας κάθε λεπτό, περίπου 10%, και 20% πηγαίνει στον εγκέφαλό μας. Στην νέα μαμά, 23% πηγαίνει στο στήθος της, περισσότερο απ’ ότι στον εγκέφαλό της. Το σώμα μας ξέρει ότι αυτό το σημείο είναι σημαντικό!)

Η περιοχή του στήθους είναι ζεστή. Επί αιώνες τα μωρά χρησιμοποιούσαν το σώμα της μητέρας για να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία τους. Γιατί να σταματήσουν να το κάνουν τώρα; Με όλη αυτή την κυκλοφορία του αίματος στην περιοχή, θα είναι πιο ζεστά. Το μωρό μπορεί να χρησιμοποιήσει τη μητέρα του για ζεσταθεί. Τώρα λοιπόν έχουμε ένα νεογέννητο μωρό στα ζεστά. Το μωρό δεν πεινάει. Δεν έρχεται στο κόσμο πεινασμένο.

Κάθε είδος του ζωικού βασιλείου έχει ενστικτώδεις συμπεριφορές οι οποίες επιτρέπουν στα μικρά του να μεγαλώσουν και να διαιωνίσουν το είδος. Τα μωρά μας έρχονται στον κόσμο έχοντας ανάγκη από προστασία. Προστασία από ασθένειες κι από εχθρούς. Ναι, εχθρούς. Τα μωρά μας δεν ξέρουν αν έρχονται στον κόσμο μέσα σε μια αγαπημένη οικογένεια του 21ου αιώνα. Αυτό που ξέρουν είναι το ίδιο με το αν γεννιόταν στον 2ο αιώνα μέσα σε μια σπηλιά, περιτριγυρισμένα από τίγρεις. Η ενστικτώδης συμπεριφορά μας θα πρέπει να μας οδηγήσει στο να προστατευτούμε. Τα μωρά βρίσκουν προστασία και από τις ασθένειες και από τις «τίγρεις», στο στήθος της μητέρας τους.

Τελικά, δίνουμε στο μωρό μερικά καλά βακτηρίδια όταν γεννιούνται κολπικά. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για την προστασία από τις ασθένειες. Το επόμενο βήμα είναι το πρωτόγαλα.

Ένα νεογέννητο μωρό που βρίσκεται πάνω στο στήθος της μητέρας του θα σηκώσει λίγο το κεφάλι του, θα γλείψει τα χέρια του και θ’ αρχίσει να γλιστράει προς τη θηλή. Τα μωρά δείχνουν προτίμηση στις χρωματικές αντιθέσεις (άσπρο-μαύρο) και στους κύκλους περισσότερο από τα άλλα σχήματα. Σκεφτείτε το…υπάρχει ένας σκούρος κύκλος πολύ κοντά του.

Ο ιδρώτας της μαμάς μυρίζει όπως το αμνιακό υγρό, κι αυτή η μυρωδιά βρίσκεται ακόμη πάνω στο μωρό (αφού δεν του έχουν κάνει μπάνιο ακόμα!) και το μωρό ακολουθεί αυτή τη μυρωδιά. Οι εκκρίσεις από τους αδένες της θηλαίας άλω μυρίζουν παρόμοια και βοηθούν το μωρό να πάει προς το στήθος και να πάρει το πρωτόγαλα, το οποίο θα θρέψει τα καλά βακτηρίδια και θα το προστατέψει από τις αρρώστιες. Και το πρωτόγαλα δεν είναι πολύ γιατί το μωρό δεν έρχεται στον κόσμο πεινασμένο και γιατί το μητρικό γάλα δεν είναι φαγητό!

Μιλάμε για τα φυσιολογικά μωρά. Ο θηλασμός είναι το φυσιολογικό. Είναι αυτό που θα πρέπει να κάνουν τα μωρά. Είτε βρισκόμαστε στο 209 είτε στο 2009, τα μωρά κάνουν το ίδιο πράγμα: προσπαθούν να βρουν το στήθος. Ο θηλασμός δεν είναι το μαγικό φίλτρο. Δεν είναι το «καλύτερο». Είναι το φυσιολογικό. Απλώς φυσιολογικό. Σχεδιασμένο για τις ανάγκες του αδύναμου μωρού του ανθρώπου. Και τίποτα άλλο που σχεδιάζεται για να το αντικαταστήσει, δεν είναι φυσιολογικό.

Το πρωτόγαλα επίσης ενεργοποιεί κάποια στοιχεία στο έντερο του μωρού, τα οποία κάνουν το θύμο αδένα να μεγαλώσει. Ο αδένας αυτός είναι μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος. Η ανάπτυξή του είναι πολύ σημαντική. Μητρικό γάλα = μεγάλος θύμος αδένας, ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Το πρωτόγαλα επίσης έχει μεγάλες ποσότητες από κάτι που λέγεται Εκκριτική Ανοσοσφαιρίνη Α (SIgA). Αυτή παράγεται τις πρώτες μέρες της ζωής του μωρού και προσφέρει προστασία ειδικά για την μαμά. Κάποια κύτταρα στο έντερο της μητέρας «παρακολουθούν» τι μπαίνει μέσα στον οργανισμό της και αν υπάρχει κάποιο μολυσμένο κύτταρο, ένα ειδικό στοιχείο του εντέρου της μητέρας κατευθύνεται προς το στήθος της και το βοηθάει να παράγει SIgA για να προστατευτεί το μωρό. Εάν η μαμά και το μωρό είναι μαζί, τότε και το μωρό προστατεύεται απ’ αυτό που  θα μπορούσε να βλάψει και τους δυο.

Και οι «τίγρεις»; Τι γίνεται μ’ αυτές; Ορίστε την «τίγρη» όπως θέλετε εσείς. Αλλά εάν ήσασταν μωρά χωρίς καμία ικανότητα να προστατευτείτε, το να μείνετε κοντά στη μητέρα σας είναι το λογικό. Τα μωρά αναγνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα σε ένα νεροχύτη και στο στήθος της μητέρας τους. Όταν τα μωρά αποχωρίζονται τις μητέρες τους, αναπτύσσουν τη συμπεριφορά της απελπισίας – απόσυρσης. Η απελπισία έρχεται όταν είναι μόνα τους, αποχωρισμένα. Τα μωρά μόνο φωνητικά μπορούν να εκφράσουν την απελπισία τους και το φόβο τους να μην γίνουν φαγητό για τις τίγρεις. Όταν τα παίρνουμε αγκαλιά, σταματάνε να κλαίνε. Είναι προστατευμένα, ζεστά και ασφαλή. Αν αυτό το απελπισμένο κλάμα δεν βρει ανταπόκριση, αποσύρονται. Κρυώνουν, απελευθερώνονται τεράστιες ποσότητες από ορμόνες του στρες, πέφτουν οι ρυθμοί της καρδιάς τους και ησυχάζουν. Αυτό δεν είναι ένα καλό μωρό. Αυτό είναι ένα μωρό που έχει φτάσει πέρα από την απελπισία. Τα φυσιολογικά μωρά θέλουν να βρίσκονται στην αγκαλιά συνέχεια.

Και πότε κυνηγάνε οι τίγρεις; Τη νύχτα. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για τα μωρά μας το να κοιμούνται τη νύχτα. Μπορεί να φαγωθούν. Θα πρέπει να ξυπνούν και να βεβαιώνονται ότι ο φύλακά τους είναι εκεί. Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν υπάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος. Κοιμούνται καλύτερα τη μέρα. (Σκεφτείτε τη δική μας αντίδραση στις δικές μας «τίγρεις» – τα προβλήματα ύπνου είναι ένα μεγάλο μέρος του στρες, της κατάθλιψης, του άγχους).

Όλοι κοιμούνται κάποτε με τα μωρά τους, από επιλογή ή όχι, είτε το παραδέχονται είτε όχι. Όλοι το κάνουμε. Μερικές φορές λόγω των συγκυριών, άλλες φορές επειδή το θέλουμε. Μερικές φορές τα μωρά γκρινιάζουν, εμείς είμαστε πολύ κουρασμένοι και αυτό μοιάζει να είναι φυσιολογικό. Άρα, τα φυσιολογικά μωρά θηλάζουν, μένουν στο στήθος, θέλουν αγκαλιά και κοιμούνται καλύτερα όταν είναι με τους γονείς τους. Εμένα μου φαίνεται πολύ φυσιολογικό αυτό. Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε ένα μωρό που είναι φυσιολογικό και σε ένα που δεν είναι. Ασφαλής ύπνος σημαίνει ότι οι γονείς είναι νηφάλιοι, κοιμούνται στο κρεβάτι κι όχι σε καναπέ ή σε πολυθρόνα, δεν καπνίζουν, θηλάζουν, είναι φυσιολογικοί. Αν οι συνθήκες δεν είναι φυσιολογικές, τότε ο ύπνος με το μωρό δεν είναι ασφαλής.

Αυτή η επαφή στο στήθος βοηθάει επίσης την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Τα μωρά μας έχουν τόσα εγκεφαλικά κύτταρα όσα θα έχουν για όλη την υπόλοιπη ζωή τους, στην 28η εβδομάδα της κύησης. Είναι μια ζούγκλα κυττάρων που περιμένουν να ενωθούν. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι παράγουμε πολλά και μετά ξεφορτωνόμαστε αυτά που δεν χρησιμοποιούμε. Έχουμε περίπου 8 θηλές, μια ουρά και τρίχες στα χέρια όταν βρισκόμαστε ακόμα στη μήτρα. Αν όλα πάνε καλά, δεν τα έχουμε όλα αυτά όταν γεννιόμαστε. Έτσι, καθώς κουρνιάζετε δίπλα στο μωρό σας, αυτό δημιουργεί εγκεφαλικές συνδέσεις ευτυχισμένο και ξεφορτώνεται όλα εκείνα τα κύτταρα που δεν του χρειάζονται. Ο θηλασμός είναι συνάψεις εγκεφαλικών κυττάρων. Όχι φαγητό.

Γιατί επιμένω μ’ αυτό; Γιατί οι περισσότερες γυναίκες δεν πιστεύουν ότι το σώμα τους, που δημιούργησε αυτό το υπέροχο μωρό, είναι ικανό να θρέψει αυτό το ίδιο μωρό και δίνουν συμπλήρωμα όλο και περισσότερο με ξένο γάλα που σχεδιάστηκε για να είναι «τροφή». Γιατί δεν εμπιστευόμαστε το σώμα μας μετά τον τοκετό; Δεν ξέρω. Αλλά ακούω όλο και πιο συχνά ότι οι γυναίκες δίνουν ξένο γάλα «επειδή δεν του φτάνει το δικό μου». Φυσικά και του φτάνει. Τα μωρά δεν χρειάζονται φαγητό συνέχεια, χρειάζονται να είναι μαζί σου συνέχεια, αυτή είναι η απόλυτη ικανοποίηση για ένα μωρό.

Το μωρό στο στήθος αναπτύσσει το ανοσοποιητικό του σύστημα, ενεργοποιεί τον θύμο αδένα, είναι ζεστό, αισθάνεται ασφαλές, κοιμάται καλύτερα, δημιουργεί εγκεφαλικές συνάψεις και επί τη ευκαιρία, τρώει κιόλας. Τα μωρά δεν «πεινάνε» όλη την ώρα – απλώς ακολουθούν τα ένστικτά τους. Τα ένστικτα που μας επιτρέπουν να επιβιώσουμε και να διαιωνίσουμε το είδος μας.

 

Πηγή:  Jenny Peelen Thomas, MD, IBCLC, FAAP, FABM –http://www.drjen4kids.com/soap%20box/normal_%20newborn.htm

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη