Tag Archives: co-sleeping

«… απόψε γέννησε η γάτα!»

Standard

 

 

 

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μας υιοθέτησε με την βοήθεια του γιου μου μια υπέροχη γατούλα. Λευκή με μάυρα και πορτοκαλί σχήματα, κίτρινα μάτια και χνουδωτή χνουδωτή. Όταν ο Γιώργος πάει βόλτα τριγύρω, η γάτα του τον ακολουθεί, ακόμα και όταν σκαρφαλώνει ένα δέντρο ο Γιώργος, αν την φωνάξει, τσουπ… πηδάει κι αυτή πάνω! Την φωνάζει «γάααατα μουυυυυ!», οπότε όταν σκεφτήκαμε ονόματα, «γάτα» ήταν αυτό που την βαφτίσαμε, μιας και σε αυτό ακούει 😉

Λίγο μετά η γάτα,  άρχισε να φουσκώνει. Την ταϊζαμε κι εμείς καλύτερα μιας και καταλάβαμε τι παίζεται και αυτές τις μέρες η κοιλιά της είχε γίνει τόσο μα τόσο μεγάλη που την λυπόμουν την καημένη… Από χτες το βράδυ ήταν ανήσυχη. Ανέβηκε και στης γιαγιάς το σπίτι κάτι που δεν το έχει ξανακάνει και νιαούριζε δυνατά σαν κάτι να ζητούσε. Το πρωί, ήρθε και όλο νιαούριζε η καημένη απ’έξω και ενώ της έβαλα φαϊ, δεν το άγγιξε  σχεδόν. Αγρίεψε σε μια γάτα που ήρθε πάνω στο μπαλκόνι μας, ηρεμούσε μόνο όταν την χαιδευα και ενώ της έφτιαξα μια φωλίτσα με πετσέτες κάπως κρυμένη κάτω από έναν θάμνο κοντά στο σπίτι μας, ήθελε να είμαι κι εγώ εκεί δίπλα αλλιώς δεν καθόταν εκεί. Μάλιστα, έκανε κάτι που δεν το  έχω ξαναδεί. Την ώρα που έφυγα απο την φωλίτσα της, πήδηξε και μου έπιασε και με τα δύο της πόδια το πόδι μου. Το έκανε 2 φορές!!! Για να μείνω… Ήθελε συμπαράσταση. Δεν ήξερε αν θα τα βγάλει πέρα μόνη της; Πονούσε. Δεν μπορούσε να κάτσει, δεν ήξερε τι να κάνει. Μου ψιλοδάγκωσε το χέρι μου…

Βρήκα μια κούτα, έβαλα εκεί την μία πετσέτα και αμέσως (αλλά αμέσως) πήδηξε μέσα και άρχισε να σπρώχνει! Αμάν! Γεννάει… τώρα???? Η κούτα ήταν έξω ακριβώς από την μπαλκονόπορτά μας, να μας βλέπει και  να την βλέπουμε! Μέχρι να αλλάξω την Ναταλία και να πάω να δω την γατούλα, ένα λευκό γατάκι ήταν ήδη πλυμένο από την μαμά του! Μέχρι να κοιμίσω τη Ναταλία, είχε κάνει άλλα δύο! Κάθε φορά της έλεγα τι καλή γατούλα είναι πόσο καλά τα πάει! Ο Γιώργος είδε να γεννιέται το ένα, αυτό που είναι ίδιο η γάτα μας και χάρηκε πολύ! Δεν φαινόταν ακριβώς πως βγαίνει το γατί, αλλά κρυμμένο πίσω από το πόδι της, φαινόταν να εμφανίζεται σιγά σιγά!

Μέσα σε 2 ώρες να ήταν? Η γατούλα μας απέκτησε 6 πανέμορφα γατάκια! 2 ολόλευκα, 1 πορτοκαλί, 2 λευκά με λίγο μαύρο στο κεφαλάκι τους και 1 λευκό με μαύρα και πορτοκαλί σημάδια! Μικρά σαν ποντικάκια με κλειστά τα ματάκια τους, κουλουριασμένα και πλυμένα από την μαμά τους, έψαχναν το πιο ωραίο και ζεστό μέρος πάνω στη μαμά τους για να ηρεμήσουν και να κοιμηθούν όλοι μαζί (και η κουρασμένη μαμά τους μαζί). Αφού σκέφτηκα πως; στο καλό καταφέρνει μια μαμά γάτα να κοιμίσει ταυτόχρονα 6 γατάκια και να κοιμηθεί κι αυτή μαζί τους κι εμείς κάνουμε ολόκληρες ιστορίες για ένα; Βιβλία για να τα αφήνουμε να κλαίνε, να μην τα κοιμίζουμε μαζί μας! Να! 6 μικρά ασφαλή γατάκια, ζεστά, ακουμπισμένα πάνω στη μαμά τους από τη στιγμή που γεννήθηκαν, κοιμούνται δίπλα/πάνω/κάτω θηλάζοντας! Κάποια στιγμή, μου λέει ο Γιώργος «μαμά, έλα να δεις να τρελαθείς από τη χαρά σου!» και πήγα και ήταν και τα 6 σε μια σειρά κολλημένα το καθένα σε μια θηλή να πίνουν γαλατάκι ήρεμα ήρεμα κι αυτή να τα γλύφει! Μια ζωγραφιά!

 

 

Δηλαδή, η φύση ξέρει ότι αυτό χρειάζονται τα μωρά. Όχι μόνο τα μωρά γατάκια και σκυλάκια! Αυτά είναι καλύτερα από μας; Και τα μωρά ανθρωπάκια μια χαρά θα ήταν έτσι! Και σκεφτόμουν που δεν έχει να διαβάσει τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει για να τα κακομάθει! Ποιος θα της πει αυτής της έρημης της γάτας ότι δεν πρέπει να κοιμάται με τα μωράκια της μαζί γιατί μετά δεν θα φεύγουν από κοντά της ή δεν θα μπορούν να γίνουν καλά γατιά, αλλά θα είναι μαμόθρεφτα και ανασφαλή! Ποιος θα της πει να τα αφήνει και καμιά φορά να κλαίνε για να κοιμηθούν μόνα τους γιατί αλλιώς θα πρέπει να τα κοιμίζει όλη την ώρα μέχρι να παντρευτούν και να φύγουν από το σπίτι; Και έλεος! Σίγουρα κάποιος πρέπει να της πει να μην τα θηλάζει όλη την ώρα γιατί θα χαλάσει το στήθος της. 10λεπτά από το ένα, και 10 λεπτά από το άλλο είναι αρκετό! 😉

Advertisements

Το κίνημα της… στρωματσάδας!!!

Standard

 

Σας έχω πει πως κοιμόμαστε το βράδυ? Σας έχω πει οτι κοιμόμαστε μαζί ΚΑΙ οι τέσσερις? Σας έχω πει πόσο πολύ μας αρέσει αυτό (και στους μικρούς και στους μεγάλους)?

Στην αρχή είχαμε το κρεβατάκι της μικρής κολλημένο πάνω στο δικό μου με κατεβασμένο το κάγκελο (η μικρή βέβαια το βράδυ κατέληγε πάντα κολλημένη πάνω μου στο κρεβάτι μας) με το στήθος μου πολύ κοντά στο στόμα της. Ξυπνούσε, την έβαζα στο στήθος, ξανακοιμόμουν κι εγώ κι αυτή και δεν καταλάβαινα τίποτα! Το ίδιο είχα ζήσει και με τον Γιώργο και ήξερα καλά πόσο βολικό είναι αν και το είχα ανακαλύψει κανένα δίμηνο μετά τη γέννησή του.

 

η στρωματσάδα μας!

Όταν ο Γιώργος είχε ξεκινήσει τα μπουσουλήματα, και αφού έπεσε και μια φορά από το κρεβάτι, η πρώτη μας σκέψη δεν ήταν να σηκώσουμε το κάγκελο του κρεβατιού του και να το απομακρύνουμε από μας. Απλούστατα, ξηλώσαμε το κρεβάτι και βάλαμε τα στρώματα κάτω και βρήκαμε την υγειά μας! Ήταν η πιο ωραία έκπληξη όταν κάποια στιγμή γύρω στους 7 μήνες, και ενώ βλέπαμε τηλεόραση στο σαλόνι, βλέπουμε ένα αγουροξυπνημένο μωράκι να μας κοιτάει χαμογελαστό, ξεπροβάλλοντας τι  προσωπάκι του από την άκρη του καναπέ! Είχε έρθει μόνος του!

Όταν λοιπόν η Ναταλία ξεκίνησε κι αυτή τα μπουσουλητά και αφού κι αυτή δοκίμασε, με ένα πεσιματάκι να κατέβει από το κρεβάτι, ξηλώσαμε για μια ακόμη φορά τα κρεβάτια και πετάξαμε και πάλι τα στρώματα στο πάτωμα (προς μεγάλη ευχαρίστηση του Γιώργου που απέκτησε τεράστιο τραμπολίνο να χοροπηδά)!

Έτσι η Ναταλία ανεβαίνει και κατεβαίνει με ευκολία από το κρεβάτι μας, δεν φοβάται κανείς μην πέσει κάποιος από το κρεβάτι, χωράμε όλοι οι καλοί και περνάμε φίνα σαν τους τσιγγάνους (όπως λέει και η μαμά μου).

Το βράδυ κοιμόμαστε όλοι ακούγοντας ο ένας την ανάσα του άλλου (και μερικά ροχαλητά, να προσθέσω), νoιώθοντας ο ένας την ζεστασιά του άλλου, με το ένα παιδί να θηλάζει και να κουρνιάζει στην μία μου μεριά και το άλλο να κολλάει στην πλάτη μου ή να με αγκαλιάζει με το πόδι του ή να το αγκαλιάζω εγώ (όταν το μωρό έχει αποφασίσει να μου βάζει τα ποδάρια του στο πρόσωπο, οπότε γυρίζω από την άλλη), χαϊδεύοντας μέσα στον ύπνο μας τα κεφαλάκια τους και κάνοντάς τα να νιώθουν όση παραπάνω ασφάλεια μπορούν να νιώσουν μέχρι πια… να μην τη χρειάζονται!

 

το κρεβατάκι του Γιώργου με τους μαλλιαρούς του φίλους

 

Ο Γιώργος μου (τεσσάρων πια) έχει βέβαια και το κρεβάτι του. Τελευταία θέλει να ξεκινά τον ύπνο του εκεί και να έρχεται στο κρεβάτι μας αργότερα το βράδυ. Σηκώνεται και τσουπ τσουπ τσουπ, έρχεται και ξαπλώνει ανάμεσα σε μένα και τον Μάκη!

Έχει τύχει μέσα στο βράδυ η μικρή να σκαρφαλώσει από πάνω μου και να παει να βρει τον Γιώργο για να κοιμηθεί κολλητά δίπλα του και όταν ξυπνάει και πάει να γκρινιάξει, πριν προλάβω να γυρίσω να την θηλάσω, βλέπω τον τρυφερό μου γιόκα να την χαϊδεύει μέσα στον ύπνο του! Όταν κοιμούνται μόνα τους στο κρεβάτι, συνήθως κολλάει ο ένας πάνω στον άλλον! Η ομορφότερη εικόνα στον κόσμο, τα ομορφότερα συναισθήματα που δεν πρόκειται να αλλάξω με τίποτα στον κόσμο!!! Και ναι, με τον σύζυγό μου έχουμε πολύ καλή σχέση, ευχαριστιόμαστε απέραντα τον ύπνο με τα παιδιά μας, και δεν μπορούμε να σκεφτούμε να κοιμόμαστε διαφορετικά! Η θαλπωρή του γονεϊκού κρεβατιού, τα χαμογελαστά και παιχνιδιάρικα ξυπνήματα κάθε πρωί, οι όμορφες εικόνες που έχουμε ζήσει, είναι θησαυρός! Κάποτε είχα διαβάσει κάτι που είχε γράψει ο Dr Sears (πρωτοπόρος του attachment parenting): «το καλύτερο παιδικό έπιπλο που μπορείτε να αγοράσετε, είναι ένα King Size κρεβάτι!» και βέβαια έχει τόσο μα τόσο δίκιο!

 

 

Πρόσεξα πως αρχίζουν κι άλλες μαμάδες και μπαμπάδες να σκέφτονται την στρωματσάδα ως την καλύτερη γι αυτούς λύση! Τί λέτε λοιπόν, να δημιουργήσουμε το κίνημα της στρωματσάδας? 😆

Ναι, θα κοιμόμαστε μαζί για πάντα!

Standard

 

Να και ένα σκιτσάκι πολύ πετυχημένο! Γελούσα μόνη μου όταν το είδα και μοιάζει τόοοοοσο πολύ με την απάντηση που δίνω και έδινα όταν με ρωτούσαν για πόσο ακόμα θα κοιμάμαι με τον γιο μου ή την κόρη μου και αν θα συνεχίσω για πολύ ακόμα να θηλάζω (τώρα πια μόνο την κόρη μου βέβαια)! Έλεγα ότι αν μέχρι τότε δεν αφήνουν τις μαμάδες μαζί, αναγκαστικά θα πρέπει να αποθηλάσει και αρχίσει να κοιμάται μόνος του, όταν με το καλό θα πάει φαντάρος! Χαχαχαχα! 😆 Για τις σπουδές βέβαια, δεν ισχύει κάτι τέτοιο! 😆

 

Ο πρωτοετής φοιτητής γιος μέσα στο σλίνγκ, όλα τα λεφτά!!! :-)

Μετάφραση: "Γεια χαρά! Από δώ η μαμά μου. Θα μένει μαζί μας αυτό το εξάμηνο, μιας και ακόμα κοιμάμαι μαζί της!"