Tag Archives: milstones

Όλα του Γιώργου… εύκολα!

Standard

 

Και εννοείται οτι δεν μιλάω για τον Παπανδρέου, αλλά για τον δικό μου ολόδικό μου Γιώργο! Και όταν λεω εύκολα, εννοώ κατά τις δικές μου δυνάμεις και κατά πως περίμενα ίσως κάποια πράγματα για το μεγάλωμα του.

13-9-10

Δεν ξέρω αν έχει σχέση η φιλοσοφία μεγαλώματος που επιλέξαμε με τον άντρα μου. Το οτι δεν έμεινε να κλαίει ποτέ για παρισσότερη ώρα από όσο χρειαζόταν για να πάμε κοντά του. Το οτι τον θήλαζα μέχρι σχεδόν να του φύγει το μεγάλο ενδιαφέρον και η ανάγκη. Το οτι δεν το φοβερίσαμε ποτέ, αλλά του λέγαμε πάντα αλήθεια για οτιδήποτε. Το οτι τον αφήσαμε να κοιμάται στο κρεβάτι μας ακόμα και τώρα όποτε το θέλει. Το οτι δεν τον έχουμε δείρει ποτέ, ούτε καν στον ποπό, ούτε καν απαλά κάπου. Το ότι τα συζητάμε όλα (ακόμη και τις τιμωρίες του), το οτι σεβόμαστε τις επιλογές και τις προτιμήσεις του. Το οτι είμαστε διαλακτικοί μαζί του, αλλά και πάλι χωρίς να του κάνουμε όλα τα χατήρια. Το οτι δεν τον πιέσαμε ποτέ για τίποτα σχεδόν (εκτός αν ήταν απόλυτη ανάγκη) και τον αφήσαμε να έχει τον χρόνο του για όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν σε ένα παιδί της ηλικίας του… Μπορεί και τίποτα από αυτά! Μπορεί απλά να ήταν έτσι από τη στιγμή που γεννήθηκε και απλά τώρα τον μαθαίνουμε. Ποιός ξέρει – και πως μπορούμε να το μάθουμε άλλωστε;

Μας έχει διευκολύνει πάντως σε τόσα μα τόσα πράγματα καθώς μεγάλωνε! Αν εξαιρέσουμε τα αρκετά εως πολλά ξυπνήματα του μέχρι τα ενάμιση που άρχισε να κοιμάται σερί ή έστω αν ξυπνάει να μην ζητάει γάλα αλλά να ξανακοιμάται, αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι ήθελε να είναι συνέχεια στην αγκαλιά μου όταν ήταν μωρό και δεν έμενε μόνο του ούτε για λίγα λεπτά (εκεί πραγματικά με έσωσε το babywearing), όταν άρχισε να μεγαλώνει, ήταν και είναι δηλαδή το καλύτερο φυσιολογικό παιδί!

Τρώει από όλα. Η μεγάλη του αγάπη είναι τα λαχανικά και τα φρούτα! Μπρόκολο, καρότο, κολοκυθάκι με τις χούφτες και το στόμα μπουκωμένο! Κι ας είναι πιατάκι δίπλα σε παστίτσιο!!! Μήλα, αχλάδια, μπανάνες, πορτοκάλια, κάστανα, κουάκερ, σταφίδες, αμύγδαλα, μαύρο ψωμί, ρύζι, μακαρόνια, πατάτες. γλυκοπατάτες, φακές, φασόλια, κλπ! Νομίζω πως τα μόνα φαγητά που δεν του αρέσουν ίσως να είναι μπάμιες, ε και το κρέας το κόκκινο δεν το πολυτιμά, αλλά από την άλλη ούτε κι εγω… Μα όλα τα τρώει! Και τώρα εκεί που αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να θέλει πιο πολύ να τρώει μόνος του (το είχε ξεκινήσει παλιότερα και μετά το βαρέθηκε το σπορ), άρχισε πάλι μόνος του δίχως να του πει κάποιος κάτι.

30-5-10Στους γιατρούς δεν έχει κλάψει με εμβόλιο, εξετάσεις, κλπ. Του λέμε τί θα του κάνει ο γιατρός και περιμένει υπομονετικά να τελειώσουμε και να φύγουμε! Θυμάμαι στο πρώτο του εμβόλιο το πόσο είχα αγχωθεί που θα κλαίει, που τί θα κάνω αν θα ανεβάσει πυρετό, αν, αν αν… Και τίποτα. Του έβαλε το εμβόλιο, πήγε να τα πάρει λίγο, αλλά με την αγκαλίτσα τα ξέχασε όλα! Και είχα μια τόση μα τόση περηφάνεια μέχρι που αναρωτήθηκα μήπως δεν νιώθει τον πόνο! Χαχα, έτσι για να αγχωνόμαστε με κάτι 😆

Όταν μετακομίσαμε Ρόδο απο Χαλκίδα, πριν από ένα χρόνο και κάτι, όλα χαρούμενα. Διάβαζα για εφιάλτες, για κλάματα, για προβληματισμό… Τίποτα. Του εξηγήσαμε από πριν τί θα κάνουμε, πώς θα γίνουν όλα, πως θα ανοίξουμε την κούτα με τα παιχνίδια του και θα τα βάλουμε όλα στο καινούργιο τους σπίτι και όλα μια χαρά!

Με τις πάνες μέσα σε ένα 2ήμερο είχε καταλάβει την διαδικασία και άρχισε να ζητάει το γιογιό του και στην εβδομάδα την τουαλέτα. Είχαμε τα ατυχηματάκια μας, αλλά ενώ περίμενα οτι θα έπαιρνε καιρό το όλο θέμα και είχα προετοιμαστεί για δύσκολα μου το έκανε τόσο εύκολο το όλο θέμα και μέσα σε δέκα μέρες δεν φορούσαμε πλέον πάνες την μέρα, εντός και εκτός σπιτιού!

Με τον αποθηλασμό; Ο τέλειος αποθηλασμός! Έγινε στην ουσία κατά λάθος, το συνεχίσαμε και μέσα σε 2 μέρες είχε αποθηλάσει! Δεν το περίμενα! Κάθε μέρα αναρωτιόμουν αν θα μου ζητήσει γάλα μαμάς, αλλά δεν συνέβη παρά μόνο μια φορά που μάλλον ψιλοβαριόταν και με μια αλλάγη συζήτησης ξεχάστηκε το θέμα! Μετά απο 2 χρόνια και 2 μήνες κόπηκε το αγαπημένο του συνήθειο δίχως κλάμματα, δίχως πρηξήματα στήθους, χαπάκια και τύψεις…

Από φοβίες ή θέματα αποχωρισμού κανένα! Όσο «αγκαλίτσας» ήταν μικρός που προτιμούσε να παρακαλουθεί τον κόσμο κινούμενος στα χέρια της μαμάς παρά από το ρηλάξ του, άλλο τόσο κοινωνικός και ανεξάρτητος έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής οτι είναι. Δεν έχει φοβηθεί όταν μένει κάπου μόνος του δίχως μαμά και μπαμπά, δεν έχει κλάψει ποτέ επειδή τον αφήνουμε με παππούδες για να πάμε βόλτα. Ακόμα και εκεί γύρω στους 6 τους μήνες που αρχίζουν να φοβούνται και να μην θέλουν να αποχωριστούν τους γονείς τους. Δεν τον κοροϊδέψαμε βέβαια και ποτέ. Δεν τον αφήσαμε να παίζει κοιτάζοντας αλλού και να φύγουμε άρον άρον πριν προλάβει να μας πάρει χαμπάρι οτι φεύγουμε! Πάντα του λέγαμε οτι θα φύγουμε και θα έρθουμε αργότερα, φιλάκι και χαιρετούρα – αλλιώς πώς θα μας εμπιστευόταν αργότερα;

Και το καινούργιο του επίτευγμα, το οποίο ακόμα δεν μπορούμε να πιστέψουμε οτι θα κρατήσει; Εκεί που ένα βράδυ τον πήγαινε ο άντρας μου για ύπνο στο κρεβάτι μας αυτός έστριψε στην πόρτα που είναι πριν το υπνοδωμάτιό μας για να κοιμηθεί στο κρεβάτι του. Λέγαμε και σκεφτόμασταν να ξεκινήσουμε πιο τακτικά να τον βάζουμε στο κρεβατάκι του για ύπνο. Περίμενα να φύγουν μουσαφίρηδες και να στρώσω το κρεβάτι του με τα καινούργια του παπλώματα, να κάνουμε ολόκληρο θέμα για το πόσο ωραίο κρεβάτι έχει κλπ. και να ξεκινήσουμε. Έστω για να ξεκινά ο ύπνος εκεί ώστε όταν γεννηθεί η μπουμπούκα μας να έχω κάποια ώρα το βράδυ που να μην ξυπνάει τον Γιώργο ή που ο Γιώργος να ξυπνάει την μικρή… Και 3-4 μέρες πριν φύγουν οι επισκέπτες του φάνηκε ωραία ιδέα να κοιμάται εκεί! Και πως κοιμήθηκε; Ενώ συνήθως ξαπλώναμε μαζί του και μετά από ιστορία, κάναμε τους κοιμισμένους μέχρι να κοιμηθεί (βέβαια πολλές φορές μας έπαιρνε όντως ο ύπνος), τώρα του λέμε ιστορία, του δίνουμε φιλάκι, φεύγουμε από το δωμάτιο και κοιμάται μόνος του!!! Δηλαδή, helloooooooo!!! Τι ακριβώς συμβαίνει; Πόσο εύκολα μας τα έχει κάνει όλα αυτό το παιδί;

Μας έχει κάνει πεισματάκια, μας έχει πήξει στα «οχι» την περίοδο που λένε και τα βιβλία οτι θα το κάνει, αλλά όχι υπερβολικά πράγματα που δεν καταλαγιάζουν με τη συζήτηση. Τα βλέπουμε και λίγο χιουμοριστικά πολλές φορές τα πράγματα. Π.χ. μια φορά που δεν του έκανα το χατίρι για κάτι έπεσε κάτω και καλά για να βάλει τα ψεύτικα κλάμματα! Το πήρα στο αστείο κι εγώ και καλά οτι ο Γιώργος μου κάνει το χαλάκι και θα σκουπίσω τα πόδια μου. Τον γαργάλησα με τα πόδια, και όλα ξεχάστηκαν στο λεπτό! Είναι παιδί έχει κάποιες μέρες υπόδειγμα και μερικές που το βράδυ λες αγύριστη να ‘ναι! Δεν με έχει προβληματίσει όμως σαν συμπεριφορά, ειδικά σ’αυτά που λέμε οτι πρέπει να αλλάξουμε ή να κάνουμε το παραπάνω βήμα και αναρωτιόμαστε πώς πρέπει να το κάνουμε, οτι θα πρέπει να έχουμε υπομονή, οτι θα πάρει καιρό, κλπ, εκεί μας βγαίνει πάντα ασπροπρόσωπος και μένουμε να τον κοιτάμε καλά καλά και να κοιταζόμαστε μεταξύ μας με ένα δύσπιστο/περήφανο βλέμμα!

Εννοείται οτι είμαι η μαμά του και τα βλέπω όλα πολύ πιο ρόδινα ίσως από όσο είναι. Ολόκληρη ωδή στον Γιώργο έγραψα – δε φαίνεται; Αυτό το μπλόγκ όμως το έχω ξεκινήσει με αφορμή τον Τζώρτζη μου, να μην περηφανευτώ λοιπόν κι εγώ για το παιδί μου, το καμάρι μου, το μικρό μου θαύμα, τον λόγο της μεγάλης μου περηφάνιας; Και πού καλύτερα από εδώ; 🙂