Μια φορά κι έναν καιρό (πριν 5 χρόνια)! 23 Ιανουαρίου, 2012

Ο Γιώργος πριν 5 χρονια!

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ έναν κόσμο μαγικό, σαν σήμερα πριν από ακριβώς 5 χρόνια, μια καλόκαρδη και πεντάμορφη βασίλισσα (δικό μου ειναι το παραμύθι, όπως θέλω το γράφω, εντάξει???), μπήκε σε ένα δωμάτιο κρύο και άγνωστο για να γεννήσει τον πρωτότοκο γιο της! Μαζί, στο πλάι της, καθόταν ο βασιλιάς της, αγχωμένος και αμήχανος, κρατώντας της όμως συνεχώς το χέρι. Μαζί ζέσταναν εκείνο το δωμάτιο από την προσμονή τους. Σε λίγο (8 ώρες μετά με καισαρική), θα γίνονταν γονείς. Κάτι που φανταζόντουσαν μήνες τώρα, αλλά με τίποτα δεν μπορούσαν να φανταστούν!

Κανένα 2ωρο μετά (αν θυμάμαι καλά από την ζαλάδα της νάρκωσης), η βασιλική μαία έβαζε στην αγκαλιά της βασίλισσας Λυδίας το πριγκηπόπουλό της! Ζητοκραυγές και αλλαλαγμοί ηχούσαν -στο μυαλό της! Και τότε, με τον ορό στο ένα χέρι και το τρέμουλο στο άλλο, είδε για πρώτη φορά το μωρό της που με το χεράκι του της έδωσε τον τιμητικό τίτλο “ΜΑΜΑ”!

Την κοιτούσε με πελώρια ανοιχτά και έξυπνα μάτια, είχε μεγάλα χέρια και πατούσες, ήταν ψηλό και όμορφο και ήξερε οτι βρισκόταν εκεί ακριβώς που θα ζητούσε να βρίσκεται για πολλά ακόμη χρόνια. Στην αγκαλιά ΜΟΥ!

Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, πως ακριβώς να τον κρατήσω, τι να του πω, πως να τον καλοσορίσω στον κόσμο μας. Απλά του χάιδεψα το χεράκι και έμεινα να τον κοιτάω με ένα ζαβλακωμένο και αμήχανο χαμόγελο! Αυτό το μικρό πλασματάκι θα ζούσε πριγκηπικά! Όχι από άποψη πλούτου, αλλά από προσοχή, αγάπη, και στοργή. Αυτό, το υποσχέθηκα στο μωράκι αυτό σιωπηλά καθώς με κοιτούσε στα μάτια.

Και 5 χρόνια μετά, το πριγκηπόπουλο της ιστορίας, είναι ένας σούπερ ήρωας. Ο super George! Ένα απίθανο, πανέξυπνο, πανέμορφο και καλόκαρδο αγόρι! Που ακόμα βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά μας, που έχει μάθει να δέχεται, να αγαπά, να ζητάει, να ρωτάει, να μοιράζεται, να κλαίει, να κάνει φίλους, να …. Αποκλείεται να τα πω όλα!

Η Βασίλισσα και ο Βασιλιάς είναι τόοοοοσο περήφανοι για το πριγκηπόπουλό τους! Η ζωή μας θα ήταν τόσο διαφορετική και κενή αν δεν είχαμε   γίνει γονείς του. Ο πλούτος που υπάρχει στην ζωή μας από τη στιγμή που η Βασίλισσα έγινε ΜΑΜΑ και ο Βασιλιάς ΜΠΑΜΠΑΣ, είναι αμέτρητος και απέραντα πολύτιμος!

Τζώρτζη μου, σου εύχομαι να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι πάντα γερός για να μπορείς να χαίρεσαι την ζωή στο έπακρο και να την πιάνεις από τα κέρατα για να καταφέρνεις αυτά που ονειρεύεσαι. Να θυμάσαι πως η μαμά και ο μπαμπας δεν έχουν άλλη προσδοκία από σενα εκτός από την ευτυχία σου! Έτσι αγάπη μου, μπορείς να γίνεις οτι θες, κι εμείς θα σε θαυμάζουμε και θα σε αγαπάμε για ΠΑΝΤΑ!!!

Ο Γιώργος 5 χρονών σήμερα με τον κολλητό του!

Χρόνια πολλά Ναταλία μου!!! 17 Ιανουαρίου, 2012

our little birthday girl!!!

 

Λοιπόν περνάνε τόσο γρήγορα τα χρόνια και είμαι σίγουρη πως όσο κλισέ κι αν είναι αυτή η φράση, άλλο τόσο θα την καταλάβετε όσες είστε μαμάδες! Που την μία μέρα έχεις στα χέρια σου ένα θετικό τεστ, την άλλη πας στο μαιευτήριο με μια αγωνία και χαρά ταυτόχρονα για να γεννήσεις και την άλλη το μωρό σου γίνεται 2 χρονών!

 

Η Ναταλία μου έπρεπε να το ξέρω από την μέρα που γεννήθηκε, οτι τα πράγματα θα τα κάνει όπως ακριβώς θέλει! Είναι ένα τόσα δα μικρό πλασματάκι και μας κάνει, όλους οικογενειακώς, να χορεύουμε τον χορό της! Θέλει να της διαβάσεις βιβλίο και της λές ναι? Όοοοοχι δεν είναι αυτό αρκετό. Πρέπει να κάτσεις ακριβώς εκεί που το έχει σκεφτεί και ονειρευτεί, να κάτσει κι αυτή ακριβώς εκεί που θέλει και μετά να αρχίσεις να διαβάζεις! Θέλει το νερό της αλλά στο συγκεκριμένο ποτήρι, το λουλουδάκι που θα της ζωγραφίσεις με συγκεκριμένο χρώμα (αναλλόγως με την περίσταση πάντα! Όχι κάθε φορά τα ίδια!). Αυτό που θέλει, το διεκδικεί και το καταφέρνει! Και έτσι λοιπόν κι εμείς, την αφήνουμε να διεκδικεί γιατί… τι καλύτερο να μεγαλώσει και να είναι ένα δυναμικό τυραννάκι κοριτσάκι?

 

Η Ναταλία μου που λέτε, μιλάει τόσο όμορφα! Τα λέει όλα! Δε μασσάει τίποτα! Τα λέει όπως να ‘ναι! Και όλοι την καταλαβαίνουμε! Ακούει μια φράση και το επόμενο λεπτό την επαναλαμβάνει και δεν επαναλαμβάνει μόνο την φράση αλλά και τον τόνο της φωνής και τον τρόπο που το είπες. Και συν αυτού, προσθέτει και τις δικές της απερίγραπτες εκφράσεις και γίνεται ένα αγαπησιάρικο καρτούν! Πραγματικά! Είναι το καρτούν μας

 

Η Ναταλία μας άμα την ρωτήσεις πόσο χρονών είναι σήμερα, σου λέει “δύο” και δείχνει όσο δάχτυλα ξεπηδήσουν από την μικρή της γροθιά. Και μετά σε κοιτάει χαρούμενη και σου λέει “θα βήχιω και κεάκια εγώ!!!” (μετάφραση: θα σβήσω και κεράκια εγώ)! Και δεν μπορείς να μην γελάσεις και να μην την σφίξεις στην αγκαλιά σου και να της κάνεις σβουριχτά φιλάκια! Απλά δεν γίνεται!!! Ακόμα και τις μέρες (σαν αυτές τις τελευταίες ένα πράμα) που αν με δει να κάτσω, ζητάει γάλα και δεν μπορώ ούτε μια στιγμή να ηρεμήσω…

 

Την κοιτάζουμε και αναρωτιόμαστε πότε μεγάλωσε τόσο, πότε έμαθε τόσα πράγματα και πότε μας τρέλανε όλους! Ακόμα και ο Γιώργος είναι ξετρελαμένος με τη Ναταλία και της το λέει τόσο συχνά!!! Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες τα ατελείωτα κατορθώματα της και τους λόγους για τους οποίους είμαι σίγουρη πως έχω το καλύτερο κοριτσάκι του κόσμου, αλλά δε θα το κάνω (έχω τρόπους, χαχα!). Θα αρκεστώ στα παραπάνω και στο να της ευχηθώ…

 

Ναταλία μου, σου εύχομαι να είσαι πάντα τόσο δυναμική, να μην τα παρατάς και να βρίσκεις τρόπους να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα, όπως ακριβώς κάνεις και τώρα! Σου εύχομαι να βρίσκεις χαρά τόσο εύκολα όσο και τώρα. Να είσαι πάντα γερή και να έχεις ανθρώπους γύρω σου που να σε αγαπούν, όπως έχεις και τώρα! Χρόνια σου πολλά μικρό μου γλυκό και καρτουνίστικο κοριτσάκι μου! Ναι αγάπη μου, ΕΙΣΑΙ 2!!!

 

καρτουνίστικο χιούμορ!

4 χρόνια blogger, 4 χρόνια mamalydia! 10 Ιανουαρίου, 2012

happy birthday blogακι μου!!!

Λίγο πριν τα πρώτα γενέθλια του Γιώργου, πριν 4 χρόνια δηλαδή, ξεκίνησα δειλά δειλά να γράφω σ’ αυτό εδώ το blog (όλα τα ωραία γεννιούνται Ιανουάριο μου φαίνεται: Ο Γιώργος μου, η Ναταλία και ο άντρας μου! Τυχαίο?). Από μικρή μου άρεσε να γράφω, είχα ήδη γράψει και το ημερολόγιο της εγκυμοσύνης μου, είχα μπει σε μια ροτα γραψίματος. Μου άρεσε… Ταυτόχρονα, νέα μαμά, αρχάρια σε όλα και χωρίς να εμπιστεύομαι τα πάντα σε κάποιον παιδίατρο, έψαχνα συνεχώς για θηλασμό, διατροφή, ψυχολογική και σωματική ανάπτυξη του παιδιού και κάθε τόσο σε συζητήσεις με άλλες μαμάδες, έτρεχα να βρω κάποιο άρθρο για να τους δώσω  να διαβάσουν, έγραφα τις ίδιες και ίδιες συμβουλές θηλασμού, διατροφής, κλπ. Και έτσι, το ξεκίνημα του blog μου, έγινε για να έχω κάπου μαζεμένες όλες τις πληροφορίες που έβρισκα, για να δίνω απλά ένα λινκ και για να υπάρχουν ώστε αν κάποια άλλη μαμά ψάχνει παρόμοια θέματα, να τα βρεί κάπως, μαζεμένα. Δεν υπήρχαν και πολλά μαμαδοblogs τότε, ίσως 1-2 μόνο και μιας και δεν είχα γνώσεις να ανοίξω σελίδα, άνοιξα blog Και από τότε, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων στο ίντερνετ, που γι αυτούς, το όνομά μου είναι… mamalydia!

Ποτέ δεν φαντάστηκα πόσο κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι ακόμα και ψυχοθεραπεία για μένα, hobby, και μέρος όπου σιγουρεύομαι κι από άλλες μαμάδες ότι είμαστε πολλές με την ίδια τρέλα (εννοώ τα ίδια μυαλά…)!

Σίγουρα ΠΟΤΕ δεν με είχα φανταστεί ως blogger και πρόσφατα με είπε ο άντρας μου και μου έκανε εντύπωση να φανταστείτε! Δεν είχα ούτε στα όνειρά μου σκεφτεί πως θα με διαβάζουν τόσες μαμάδες, πως θα είχα followers (καλέ μην ακολουθείτε, κι εγώ δεν ξέρω που παω, χαχα!), πως θα είχα τόσες συγκινήσεις μέσα από δω, πως θα μοιραζόμουν τόσα και τόσα μαζί σας κι εσείς μαζί μου, πως θα είχα πολλές φορές ρόλο συμβουλάτορα, πως θα βοηθούσα τόσες μαμάδες να θηλάσουν ή έστω να μην νιώσουν τύψεις για το γεγονός οτι ΔΕΝ θήλασαν, οτι κοιμούνται με τα παιδιά τους. Πως θα είχα μπει σε εφημερίδα, πως θα θύμωνα με την κριτική κάποιων που μας θεωρούν no life και πως ζούμε μέσα από τα παιδιά μας αντί να τα αφήσουμε να μεγαλώσουν, πως μετά από τόσον καιρό δεν θα τα είχα παρατήσει και θα έγραφα ακόμη!

Να σας πω κάτι? Πάντα είχα ένα κόμπλεξ. Κόμπλεξ ότι δεν είμαι αρκετά έξυπνη, όμορφη, ότι δεν τα καταφέρνω καλά, ότι δεν γράφω αρκετά καλά, κλπ. Βασικά μάλλον για πολλά κόμπλεξ με βλέπω να είχα… Βέβαια πάντα τα κατάφερνα σε ότι έκανα, αλλά αυτό δεν μου άλλαζε την γνώμη. Μέχρι που γέννησα! Εκεί δεν μπορούσα να μην τα καταφέρω. Μια μαμά πρέπει να τα καταφέρει με τα παιδιά της και να είναι μια καλή μαμά. Δεν έχει πρόβα η μητρότητα! Μια μαμά πρέπει να πιστέψει ότι τα πάντα που χρειάζεται, βρίσκονται στο ένστικτό της, μαζί με την βοήθεια του ίντερνετ και του ένστικτου που αποκτά από την αγάπη της για τα παιδιά της, έχει ότι χρειάζεται. Και ψάχνοντας, έβρισκα. Μέσα μου, ήξερα αν το κάθε τι είναι σωστό ή λάθος, αν πρέπει να το δοκιμάσω, αν μου ταιριάζει, αν μου φαίνεται καλό για το παιδί μου. Και η αυτοεκτίμησή μου άρχισε να ανεβαίνει. Παράλληλα γνώρισα τόσο όμορφους ανθρώπους εδώ μέσα. Έδειχναν να με εμπιστεύονται για την κρίση μου, άρχισα να με εμπιστεύομαι κι εγώ πιο πολύ!

Μέσα σε 4 χρόνια, μεγάλωσα! Έμαθα, έγινα μαμά 2 παιδιών, σας γνώρισα ακόμη καλύτερα και πόσο χαίρομαι που μέσα από δω έκανα πολύτιμες γνωριμίες. Θυμάμαι στην αρχή του blog, έβλεπα τα άρθρα που διάβαζαν μαμάδες και τις λέξεις που έβαλαν στο google και τις έβγαλε σε μένα. Ήμουν τόσο χαρούμενη όταν έβλεπα ότι έψαχναν για κάτι και έβρισκαν την απάντηση στο blog. Ότι μετά πατούσαν και σε άλλα παρόμοια θέματα και άρα ενδιαφέρονταν να μάθουν κι άλλα! Και πάντα σκεφτόμουν ότι ίσως να βοήθησα κάποια μαμά να θηλάσει το μωρό της. Ότι κάπου, υπάρχει κάποιο μωράκι που πήρε αυτό το δώρο από τη μαμά του και ένα λιθαράκι κάπου ίσως να είχα βάλει κι εγώ! Και αργότερα άρχισαν κάποιες φορές να μου στέλνουν μήνυμα ή να αφήνουν σχόλια στο blog και να με ευχαριστούν γιατί είχαν διαβάσει κάποιο άρθρο και από κει πήραν θάρρος να συνεχίσουν! Τι συγκίνηση είναι αυτή! Πραγματικά! Έχει θολώσει άπειρες φορές αυτή η οθόνη καθώς διαβάζω σχόλιά σας

Έχω πάρει μηνύματα από μαμάδες σε άσχημη κατάσταση, μιλάμε και ανταλλάσσουμε μηνύματα και ελπίζω λίγο να βοηθώ. Όχι δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά δεν με γνωρίζουν και μπορούν να “αδειάσουν” σε μια άλλη μαμά που σίγουρα κάτι καταλαβαίνει με τις φρίκες τους! Και καθώς εγώ νομίζω πως μπορεί να βοηθώ κάποιον, όλες εσείς με βοηθήσατε να χτίσω τον εαυτό μου και να νιώσω σιγουριά. Να νιώσω οτι μπορεί και να μην είμαι χαζή, ότι δεν έχει σημασία αν είμαι όμορφη γιατί δεν είναι αυτό που ενδιαφέρει, και να πιστεύω πως είμαι μια καλή μαμά, ή έστω ενδιαφέρομαι να γίνω μια καλή μαμά! Σας ευχαριστώ πολύ γι αυτό!

Μέσα σ’αυτά τα 4 χρόνια, έμαθα πολλά και συνεχίζω να μαθαίνω! Είμαι εδώ και θα συνεχίσω να είμαι (τώρα που πήρα το κολάι) και θα χαίρομαι να περνάτε από το blogaκι μου να τα λέμε και να γνωριζόμαστε! 4 χρόνια blogging και συνεχίζουμε δυναμικά! Στα 10 θα το κάψουμε χαχα

Ευχαριστώ για την παρέα και αναμείνατε στο ακουστικό σας! Ακολουθούν διαγωνισμοί και δωράκια. Στα γενέθλια πάντα δεν έχουμε δωράκια???

Πώς να μάθουμε τα παιδιά μας να κοιμούνται (my way)! 9 Ιανουαρίου, 2012

Βλέποντας (από τα στατιστικά του blog) ότι πολλές μαμάδες καθημερινά βλέπουν ένα πόστ  μου του 2008 το οποίο είναι γραμμένο από μια φίλη μου η οποία τότε μου το είχε στείλει γιατί παραπονιόμουν για την κούραση που είχα (ο Γιώργος ήταν ακόμη βρέφος), αποφάσισα να γράψω ένα άλλο γιατί με εκείνο δεν είμαι απολύτως σύμφωνη. Τότε μόλις είχα ξεκινήσει και δεν είχα κατασταλαγμένη άποψη σε πολλά στα οποία σήμερα έχω. Έτσι, γράφω κι εγώ την δική μου εμπειρία μιας και πολλές μας τρώει το θέμα του ύπνου τελικά!

Λοιπόν, να μπω στο ψητό. Πώς έμαθα τα παιδιά μου να κοιμούνται? Με κανέναν απολύτως τρόπο! Oh yes! Μπορεί να δοκίμασα μια φορά την παραπάνω μέθοδο και μια άλλη φορά την τακτική της Νταντάς πρώτων βοηθειών (που αφήνει το παιδί στο κρεβάτι και το πάει και το ξαναπάει στο κρεβάτι του μέχρι που το παίρνει και καλά απόφαση το παιδί και μένει εκεί… Τζώρτζη μου, συγνώμη αγόρι μου που έβαλα την δική μου ανάγκη πάνω από τη δική σου και σε έκανα πειραματόζωο έστω και μόνο γι αυτές τις δύο φορές! Βλέπεις όμως, μετά κατάλαβα ότι το κλάμα σου δεν ήταν ψεύτικο και πως πραγματικά είχες ανάγκη την μαμά για να κοιμάσαι. Και γιατί όχι δηλαδή? Κι εμένα η καλύτερή μου δεν είναι όταν κάποιος μου χαϊδεύει τα μαλλιά για να κοιμηθώ? Δεν προτιμώ να κοιμάμαι με παρέα παρά μόνη μου? Εσύ για ποιον λόγο να προτιμάς κάτι διαφορετικό? Και όντως καλές μου φιλενάδες, έτσι είναι…

Εγώ το πήρα απόφαση που λέτε και δεν ξαναδοκίμασα προγράμματα, συμβουλές και θαυματουργά “ματζούνια” ύπνου. Από τη στιγμή που έγινα μαμά, είμαι μαμά και την μέρα και την νύχτα. Κι αν αυτό σημαίνει πως για να κοιμηθούν τα μικρά πρέπει να ξοδεύω κάποιον χρόνο παραπάνω, ας είναι! Η μικρή θηλάζει ακόμη. Την θηλάζω ξαπλωτά και μόλις κοιμηθεί, την αφήνω στο κρεβάτι της (αυτό το κολλητά στο δικό μας εννοώ). Αν θέλει και ο Γιώργος να κοιμηθεί την ίδια ώρα, με παίρνει αγκαλιά από πίσω καθώς εγώ είμαι γυρισμένη προς την Ναταλία. Η συμφωνία είναι μόλις κοιμηθεί η Ναταλία, να γυρίσω να του κάνω αγκαλιά, χαδάκι και φιλάκι και όποτε το κάνω και ο Γιώργος ήδη κοιμάται, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο προσωπάκι του. Αν δεν έχει κοιμηθεί ακόμη, του χαϊδεύω λιγάκι τα μαλλιά του, τα φρυδάκια του και γλαρώνει μέσα σε δευτερόλεπτα! Άλλες φορές βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά του μπαμπά του. Έχει κοιμηθεί βέβαια και με παππούδες, κλπ. Δεν είμαστε μόνο εμείς που μπορούμε να τον κοιμίσουμε. Γιατί να το κόψουμε αυτό, ερωτώ? Και η μόνη δυσκολία που έχω βρει μέχρι στιγμής, που κάποιες φορές μου την σπάει, δεν είναι άλλη από αυτή που θέλω να βγω και πρέπει να έχω γυρίσει μέχρι την ώρα που είναι να τα κοιμίσουμε ή να τα κοιμίσουμε και να βγούμε (κάτι που είναι και πάλι πρόβλημα γιατί η Ναταλία ακόμη ξυπνάει καμιά φορά και θέλει να θηλάσει για να ξανακοιμηθεί). Ναι είναι σπαστικό αυτό, το γνωρίζω, ΑΛΛΑ όπως είπα. Μαμά είμαι! Γονείς είμαστε! Ε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα βολικά και όλα όπως πριν… και επίσης, όλα αυτά δεν θα μείνουν για πολύ καιρό ακόμη. Ο Γιώργος δεν θέλει τόσες πολλές αγκαλιές μέσα στη μέρα. Κάποτε αναρωτιόμουν αν θα ξεκολλήσει ποτέ από πάνω μου και το έκανε. Κάποια στιγμή θα θέλω να τον αγκαλιάσω και δεν θα με αφήνει, κάποια στιγμή θα πεθυμούμε τον καιρό που ξαπλώναμε όλοι μαζί αγκαλιά και κοιμόμασταν παρέα, αλλά δεν θα συγκινείται και κανείς άλλος εκτός από μας. Το ίδιο και η Ναταλία και οποιοδήποτε παιδί δηλαδή (όχι μόνο τα δικά μου παιδιά)…

Τί θέλω να πω? Δεν χρειάζεται να πιέζουμε τα παιδιά μας για να κάνουν κάτι αντίθετο από αυτό που έχουν ανάγκη, ειδικά εφόσον κάποια στιγμή θα το μάθουν από μόνα τους. Κανένα παιδί δεν έμεινε να κοιμάται με τους γονείς του για πάντα, ούτε και να χρειάζεται κάποιον να τον κοιμίζει για πάντα. Αργά ή γρήγορα γίνονται όλα. Αυτό που φοβόμαστε βέβαια όλοι, είναι ότι πολύ πιθανόν να γίνει η πρώτη εναλλακτική. Δηλαδή, αργά. Και εμείς βιαζόμαστε για όλα πια. Απλά το φιλοσόφησα και αφήνω τα πράγματα να πάρουν την πορεία τους, δίχως να βιάζω κάτι. Εφόσον κοιμόμαστε όλοι καλά και το ευχαριστιόμαστε όλοι, ποιος ο λόγος να αναγκαστώ να περάσω μέρες κλαίγοντας επειδή κάνω ο μωρό μου να κλαίει μέχρι να κοιμηθεί, με νεύρα λόγο της κούρασης, μιας και ο μωρό θα είναι μέσα στα νεύρα και εν τέλει να του δημιουργήσω άγχος το οποίο μπορεί να του μείνει για δεν ξέρω κι εγώ για πόσο?

Έτσι, με λίγα λόγια… Πως να μάθουμε να παιδιά μας να κοιμούνται? Ποιος ήταν και είναι ο δικός μου τρόπος? Δεν τα μαθαίνω! Με μαθαίνουν αυτά

Υ.Γ. Με το να κοιμίζω τα μικρά μου στο κρεβάτι μας, με το να θηλάζω για να τα κοιμίσω και μετά να τα αφήνω να παραμείνουν μαζί μας στο κρεβάτι μας, ή να μένω μαζί τους με αγκαλιές και χάδια μέχρι να τα πάρει ο ύπνος, με βοήθησε να κοιμάμαι πολλές παραπάνω ώρες από ότι αν τα είχα σε ξεχωριστό κρεβάτι ή να πηγαινοέρχομαι μέσα στο βράδυ για να τα ηρεμήσω ή/και να τα πάρω στο δικό τους δωμάτιο για να μην συνηθίσουν και κακομάθουν στο δικό μας.

Υ.Γ. 2 Για να προλάβω κάποιους που συνήθως ρωτάνε το ίδιο, να πω πως με τον άντρα μου, δεν είναι απαραίτητο να βρεθούμε στο δικό μας κρεβάτι. Υπάρχουν κι άλλα μέρη στο σπίτι για να βρεθεί ένα ζευγάρι. Εννοείται πως η σχέση συνεχίζεται, δεν παύουμε να είμαστε γυναίκες επειδή γίναμε και μαμάδες και έχουμε τον προσωπικό μας χρόνο μιας και όταν κοιμίζουμε τα παιδιά,  δεν  παραμένουμε στο κρεβάτι κι εμείς (εκτός αν θέλουμε να κοιμηθούμε δηλαδή). Τα παιδιά συνήθως κοιμούνται στις 9, κι εμείς στις 1-2. Αν θες, όλα γίνονται

Υ.Γ.3 Το να βλέπεις τα παιδιά σου να κοιμούνται μέσα στη νύχτα, το να ακούς την αναπνοή τους και να νιώθεις αφάνταστη ασφάλεια (ακόμα και όταν είναι άρρωστα). Το να ξυπνάς μαζί τους και να χουχουλιάζουν και να γελάνε πρωί πρωί… Πόσο μεγαλύτερη αξία έχει, και πόσες περισσότερες όμορφες αναμνήσεις θα έχουμε κι εμείς κι αυτά, από το να είχα απλά την ευκολία του ύπνου!!!

Καλή μας χρονία!!! 2012!!! 2 Ιανουαρίου, 2012

 

Η αλλαγή του χρόνου φέτος με βρήκε με χαρτομάντιλα από το ένα χέρι και το οτριβίν από το άλλο! Τη Ναταλία στην ανάρρωση από πυρετούλη μιας μέρας και αλλεργικά (μάλλον στα μάλλινα χαλιά της πεθεράς μου) σπυράκια τριγύρω στο σώμα της (αρχικά φοβηθήκαμε και για οστρακιά μιας και είχε περάσει και ο Γιώργος πρόσφατα). Παρ’ όλα αυτά, ανοίξαμε τα δώρα μας, είδαμε βεγγαλικά στον ουρανό, γελάσαμε, φάγαμε (μέτρο δεν έχουμε να πάρει με το φαϊ?), ήπιαμε, καπνίσαμε (αχ, την έχω πατήσει!), κοιμηθήκαμε αργαααααα, και την επόμενη μέρα, πρώτο μηνιά κι αρχη χρονιά, συνεχίσαμε να περνάμε καλά!

Το βραδάκι είπαμε να αφήσουμε στην γιαγιά και τον παππού τα μικρά και να πάμε για καφεδάκι στην Παραλία της Χαλκίδας και αφού κάναμε αρκετή ώρα μέχρι να βρούμε τραπέζι και κάτσαμε να πιούμε ένα ζεστό ρόφημα, χτύπησε το τηλέφωνο και τα μαζέψαμε να φύγουμε γιατί η μικρή μας έκλαιγε απαρηγόρητα. Τουλάχιστον το μισό μου μοκατσίνο το είχα τελειώσει! Δεν πειράζει… Περάσαμε ωραία και όταν γυρίσαμε. Παίξαμε παντομίμα όλοι μαζί, ξανά γέλια, χορός και λίγο μετά, τα χαρτομάντιλα και το οτριβίν πήγαν στα χέρια του Μάκη και ο Γιώργος ζεστός, αρνιόταν πεισματικά να βάλει θερμόμετρο γιατί έτσι θα ήταν πια ολοφάνερο πως είχε αρρωστήσει κι αυτός με τη σειρά του!!! Τέλεια!!!

Κι όμως! Τι να μας νοιάξει? Κάνουμε αγκαλιά με τον Μάκη και τρέχουν κι αυτά να γίνουν ένα μέσα στην αγκαλιά μας! Κάνουν χαρούλες μεταξύ τους και παίζουν χαρούμενα με τα νέα τους παιχνίδια. Φοράνε πυτζαμούλες με Αγιους Βασίληδες και μοιράζουν τα δώρα με σκουφάκια Χριστουγεννιάτικα. Υπάρχουν στην ζωή μας και όσο κι αν είναι ώρες ώρες κολλημένα πάνω μας (βγάζουν δόντια, έχουν συνάχι, θέλουν ΜΟΝΟ την μαμά ακόμη κι όταν προσπαθεί να φάει, ξυπνάνε τον μπαμπά για να παίξουν μόλις πάει για ύπνο, κλπ κλπ), δίνουν νόημα σε μια πρωτοχρονιά που φαινομενικά δεν έχει “βγει” και πολύ καλά. Στις διακοπές που βρεθήκαμε να είμαστε όλη μέρα κλεισμένοι σε ένα σπίτι (εκτός της μιας ώρας που προσπαθήσαμε να βγούμε μόνοι μας)!

Και γι αυτά τα παιδάκια το επόμενο έτος θέλω λοιπόν:

-να μην φωνάζω στον Γιώργο όσο κάνω πολλές φορές όταν είμαι κουρασμένη

-να κόψω το τσιγάρο (που εδώ και μερικούς μήνες από ένα στην πλάκα έγινε μισό πακέτο την μέρα)

-να χάσω ΠΟΛΛΑ κιλά ώστε να μπορώ να χαίρομαι πολλά παραπάνω πράγματα με τα μικρά χωρίς να σκέφτομαι το πως σκέφτομαι το πως φαίνομαι

-να παίζω παραπάνω με τα μικρά

-να διαβάζω παραπάνω βιβλία

-να χρησιμοποιώ πολύ λιγότερο το κομπιούτερ τις ώρες που είναι ξύπνια τα μικρά

-να συνεχίσω capoeira (και να μην νιώθω τύψεις ότι αφήνω μόνη την Ναταλία στους δικούς μου)

-να μην ξεσπάω στον Μάκη (που δίχως αυτόν θα τα είχα παίξει)

Η λίστα αν κάτσω και σκεφτώ θα μεγαλώσει πολύ, αλλά νομίζω πως τα πιο σημαντικά είναι αυτά. Πόσα να κάνω σε έναν χρόνο ρε παιδιά?

Το σίγουρο όμως είναι το γεγονός ότι τα περισσότερα στη ζωή μου, μου αρέσουν ΑΚΡΙΒΩΣ όπως είναι! Δεν είμαι σίγουρη τι να ευχηθώ εκτός από τα κλασσικά μα απολύτως απαραίτητα για την ευτυχία μας. Υγεία, πολλή αγάπη και χρόνο με τα παιδιά μας. Η κάθε μια μας εύχομαι να είναι χαρούμενη ότι και να της συμβαίνει, ακόμα κι όταν τα σχέδια μας αλλάζουν και νομίζουμε πως χαλάνε. Πότε άλλωστε από τότε που κάναμε παιδιά, πάνε ακριβώς όπως τα προγραμματίσαμε.

Σε μια συζήτηση που είχα, δεν μπορούσε να καταλάβει ένας ελεύθερος φίλος μου το πως γίνεται να σου αρέσει (όντως) να μην μπορείς να κάνεις όλα όσα σου άρεσαν πριν, να μην μπορείς να φας με ησυχία, να ακούσεις ήρεμα μουσική και να διαβάσεις ένα βιβλίο χωρίς να έχεις το μυαλό σου ΚΑΙ στα παιδιά, πως μπορείς να αντέχεις την φασαρία, πως στις διακοπές δεν μπορείς να φανταστείς να πας μόνος σου αλλά θέλεις να πας με τα παιδιά σου (άρα η σχέση με τον άντρα σου δεν τα πάει πια καλά). Δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιον λόγο ένας άνθρωπος με ενδιαφέροντα θα ήθελε να έχει παιδιά! Και όσο και να του εξηγούσα κάποια στιγμή, κατάλαβα… Αν δεν έχεις δικά σου παιδιά, απλά όντως… δεν μπορείς να καταλάβεις!!! Και όταν το καταλάβεις, τίποτα από όλα αυτά δεν έχει αξία!

Εύχομαι λοιπόν το 2012 να θυμόμαστε τι έχει αξία! Καλή σας χρονία

Χρόνια πολλάαααααα!!!! 26 Δεκεμβρίου, 2011

Όχι δεν τα έφτιαξα εγώ, αλλά δεν είναι πολύ όμορφα?

Αυτές τις μέρες έτρεχα λιγάκι σαν την παλαβή!!! Σας έχω πει οτι έχω εδώ και καιρό δημιουργήσει ένα γκρουπ στο Facebook για τις Μαμάδες στη Ρόδο, και έχουμε γίνει πολλές, διοργανώνουμε παιδικές εκδηλώσεις, τρέχουμε από δω κι από κει, και εννοείται πως μέσα τα Χριστούγεννα όλο τρέχαμε σε πολλά! ‘Έτσι, παρόλο τα διάφορα σχέδια που είχα κάνει για δημιουργικά απογεύματα, διακόσμηση μπισκότων, φτιάξιμο χειροποίητων στολιδιών για δώρα και άλλα τέτοια, έμεινα απλά με ένα τάπερ μη διακοσμημένων μπισκότων (τα οποία έφτιαξε η μαμά μου), και αρκετή κούραση.

Το χαμόγελο ικανοποίησης βέβαια είναι ακόμα στο πρόσωπό μου, αλλά ακόμα και ποστ για ευχές ξέχασα να βάλω πριν τα Χριστούγεννα!!! Ας το κάνω λοιπόν τώρα!

Χτες εμείς ανοίξαμε τα δώρα μας. Η μαμά μου από Κύπρο και λόγω Αγγλοκρατίας τα Χριστούγεννα ήταν η μέρα που ανοίγανε τα δώρα. Έτσι κάναμε λοιπόν κι εμείς από μικρά, έτσι κάνω κι εγώ τώρα! Το βράδυ βάλαμε μπισκοτάκι και ένα μεγάλο ποτήρι γάλα και το αφήσαμε δίπλα από το τζάκι. Κοιμίσαμε τα μικρά που περίμεναν πως και πως το επόμενο πρωίνό, έφαγε το μισό μπισκότο ο Μάκης δημιουργώντας πολλά ψίχουλα τριγύρω και αφήσαμε μόνο λίγο γάλα στο ποτήρι. Γελούσαμε με τις χαζομάρες που κάνουμε για τα μικρά μας, αλλά σκεφτόμασταν παράλληλα πόσο καλοί γονείς είμαστε (χαχα)!!!

Την άλλη μέρα έγινε χαμός από δώρα. Όλη η οικογένεια μαζεμένη, και ένα δέντρο με βάση μεγάλα και μικρά τυλιγμένα κουτιά. Τα μικρά μας είχαν μια τόση χαρά!!! Σήμερα μόλις κατάφερα να συμμαζέψω λίγο το σπίτι, αλλά χαλάλι τους! Κάναμε πολλά και διάφορα αυτές τις μέρες με τα παιδάκια μας. Και τελικά σκεφτόμουν πόσα και πόσα κάνουμε για αυτό το χαμόγελο τους, για τις αναμνήσεις που τους δημιουργούμε, για τις δικές μας αναμνήσεις! Μεγαλώνουν και τα κοιτάμε ώρες ώρες και μένουμε σαν τους χαζούς για τα πράγματα που κάνουν! Κάθε τόσο (ε…, συχνά δηλαδή), λέμε και ξαναλέμε με τον άντρα μου, πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε αυτά τα παιδιά, πόσο από την δική μας αγάπη δημιουργήσαμε έναν τόσο μεγάλο θησαυρό και η ζωή μας έχει τόσο μεγαλύτερο νόημα απλά και μόνο επειδή είμαστε μαμά και μπαμπάς αυτών των δύο υπέροχων πλασμάτων!

Να είμαστε όλοι καλά να βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και να τους χαρίζουμε όσο μπορούμε στιγμές χαράς και αγάπης, να είναι κι αυτά πάντα γερά και να μεγαλώνουν ορίζοντας τη ζωή τους και το μέλλον τους! Καλές γιορτές σε όλους μας, να χαιρόμαστε την οικογένειά μας και μην ξεχνάμε πως στη ζωή, πολύ λίγα έχουμε πραγματική ανάγκη (όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο)!!!

Φασόλι το φασόλι (Μοντεσσόρι για νήπια) 20 Δεκεμβρίου, 2011

Βλέπω ότι σας άρεσαν πολύ τα διάφορα που μπορούν να παίξουν και να ασχοληθούν τα μικράκια μας στο σπίτι. Έτσι, σας βάζω άλλο ένα που το είχα κάνει και στον Γιώργο όταν ήταν μικρότερος. Το έκανα τώρα και στη Ναταλία και τράβηξε και το δικό της ενδιαφέρον!

Λοιπόν, τι θα χρειαστούμε:

- δίσκο (οι περισσότερες ασκήσεις Μοντεσσόρι γίνονται μέσα σε δίσκο)

- πακέτο φασόλια γίγαντες

- δύο μπολ (εγώ χρησιμοποίησα ένα πλαστικό και ένα κεραμικό για να δημιουργείται διαφορετικός ήχος)

- κουτάλι μεγάλο ή σπάτουλα

Τι κάνουμε;  Τοποθετούμε τα δύο μπολ στον δίσκο και γεμίζουμε το ένα μέχρι περίπου την μέση με τα φασόλια (οι γίγαντες είναι ιδανικοί, γιατί δεν χωράνε σε αυτιά, μύτες κλπ μέρη που μπορεί να δοκιμάσουν να τα τοποθετήσουν τα μικρούλια εξερευνητάκια μας…). Παίρνουμε τη σπάτουλα, τη γεμίζουμε με φασόλια σαν φτυάρι και ρίχνουμε τα φασόλια στο άδειο μπολ μέχρι να αδειάσουμε το πρώτο. Μετά το δίνουμε στο νηπιάκι μας να κάνει το ίδιο. Προσοχή! Αν βαρεθείτε να γεμίσετε το μπολ, απλά δώστε το έτσι στο παιδί και μην πιάσετε το ένα μπολ να το αδειάσετε στο άλλο. Εγώ το έκανα και καθώς το έκανα έλεγα μέσα μου “μακάρι να μην το πάρει και η Ναταλία τώρα να το κάνει έτσι και ας το περάσει αυτό στο ντούκου”, αλλά αργότερα είδα ότι ΔΕΝ το είχε περάσει στο ντούκου και ήθελε και η ίδια να δοκιμάσει την “εξυπνάδα” μου

Αφήστε το με την ησυχία του να δοκιμάσει τρόπους να βάζει από το ένα μπολ στο άλλο αυτά τα τεράστεια φασόλια, να ακουμπήσει τα φασόλια και να πειραματιστεί μαζί τους. Καλό θα είναι να είστε εκεί κοντά να παρακολουθείτε για να μήν τα βάλει στο στόμα (αν το συνηθίζει), αλλά μην τους το πείτε γιατί αν είναι σαν τα δικά μου παιδιά, θα τους φανεί απλά μια φοβερή ιδέα, θα το βάζουν στο στόμα και θα έρχονται να σας το πουν για να “κόψουν” αντιδράσεις

Αν θέλει να βάλει και τα χεράκια του στο τέλος μέσα στα φασόλια, αφήστε το! Είναι άλλωστε κάτι καινούργιο και φυσιολογικό είναι να θέλουν να διασκεδάσουν! Μετά, πείτε του να σας βοηθήσει να τα μαζέψετε, ξεβγάλτε τα, βάλτε τα να μουλιάσουν και την άλλη μέρα κάντε μια ωραία φασολάδα γίγαντες να φάτε και να δει και το μικρό σας τι νόστιμα είναι!

Με αυτό το παιχνίδι, το παιδί μαθαίνει να αδειάζει πράγματα από ένα μέρος στο άλλο. Βοηθά την κίνηση του χεριού που ακολουθεί την κίνηση των ματιών. Σιγά σιγά μπορούμε να βάζουμε όλο και πιο μικρά πράγματα στο μπολ, από φασόλια κανονικά, φακές, ρύζι, μέχρι σιμιγδάλι!

Περιμένω εντυπώσεις

Επιστημονικά Πειράματα! (3+ χρονών) 2 Δεκεμβρίου, 2011

Έτσι τα λέει ο Τζώρτζης μου και μπορεί να κάθεται να παίζει με τις ώρες και ΚΑΘΕ μέρα, αν δεν βαριόμουν κι εγώ λίγο να καθαρίζω πολλά μικρά μπολάκια, ποτηράκια, κλπ. Ντροπή μου με λίγα λόγια!

Λοιπόν, είναι δικής μου (σχεδόν) έμπνευσης. Βασικά δικής μου και του αδερφού μου από όταν είμασταν μικρά. Παίρναμε θυμάμαι τότε ένα ποτήρι και βάζαμε ότι μας ερχόταν μέσα. Από απλό νεράκι και οδοντόκρεμα, μέχρι λάδια, απορρυπαντικά και ότι μας έμοιαζε μπλιαχ! Ουκ ολίγες φορές λέγαμε πως θα το πιούμε μετά, μα ευτυχώς καμία δεν το κάναμε! χεχε!

Στη σημερινή του version τι θα χρειαστούμε:
- Τη λαμαρίνα του φούρνου μας
- ρολό χαρτί να καλύψουμε τον πάτο της λαμαρίνας
- σφηνοπότηρα
- μικρά μπουκαλάκια
- πολύ μικρά μπολάκια (εγώ έχω χρησιμοποιήσει τα μπολάκια που φέρνουν το τριμμένο τυρί για τα μακαρόνια από τα delivery)
- νερό
- ξύδι
- σόδα
- διάφορα μπαχαρικά και πράγματα που διαλύονται στο νερό

(εγώ εδώ έχω βάλει αριστερά, τουμερικ, καφέ, αλάτι χοντρό, ζάχαρι και χυμό στο ποτήρι, στα μπουκαλάκια, νερό, στο κέντρο αριστερά λάδι και χαρουπόμελο, στα τρία ποτηράκια ξύδι, και στο δεξι μικρό ταπεράκι, σόδα. Βάζω κι άλλα κάθε φορά)

Τα διάφορα που βλέπετε στην φωτογραφία (κάτι αναδευτήρες, δοκιμαστικοί σωλήνες, γυαλιά κλπ) τα πήραμε με ένα κιτ από το Τζάμπο που είχε και κάτι άλλα μέσα τα οποία περιμένουμε τον αδερφό μου να μας τα εξηγήσει γιατί εμείς είμαστε από χωριό (αυτός έχει και ένα πτυχίο γενετικής, κάτι θα ξέρει). Εκτός από το εφέ πάντως, δεν τα χρειαζόμαστε. Τόσον καιρό δεν είχαμε και μια χαρά έπαιζε το αγόρι μου…

Λοιπόν, βάζετε στα μικρά μπολάκια τα διάφορα μπαχαρικά, καφέ, αλάτι, κλπ. Στα μικρά ποτηράκια βάζουμε ξύδι και σε μερικά άλλα βάζουμε λάδι, εγώ έβαλα σε άλλο νερό, χαρουπόμελο και ότι μου κατεβαίνει. Αυτά με το ξύδι τα αφήνει πάντα για το τέλος που όταν προσθέσει σόδα, αφρίζουν και κάνουν “έκρηξη”. Αν έχω βάλει και χρώμα ζαχαροπλαστικής μέσα? Εεεεεε, χαμός!!!

Αφού τα βάζουμε όλα σε μια πρακτική σειρά για το παιδί, το αφήνουμε να πειραματιστεί και να βάλει ότι θέλει μέσα στα μπουκαλάκια, να τα δεί πως διαχωρίζονται, πως αλλάζουν το χρώμα του υγρού, πως μυρίζουν, πως, πως, πως… Και πραγματικά, αδειάζουν κάποια στιγμή όλα τα μπουκαλάκια (εξ ου και το ρολό χαρτιού και το ταψί, η πείρα μου τα έμαθε), και το παιδί συνεχίζει μέχρι να πεις “Άντε αγαπούλα μου, τελείωσες τώρα!” Και σε κοιτάει κάπως έτσι!

Δοκιμάστε το και πείτε μου εντυπώσεις!

Νερό – Σφουγγάρι (Μοντεσσόρι για νήπια) 22 Νοεμβρίου, 2011

Σε ποιο παιδί προσχολικής (και σχολικής δηλαδή) ηλικίας δεν αρέσει το νερό? να πλατσουρίζει, να γίνεται μούσκεμα, να παγώνουν τα χεράκια, αλλά να συνεχίζει? Να πω σε κανένα?

Και στα δυο μου παιδιά, αρέσει να παίζουν με το νερό με τις ώρες! Το θυμάμαι από τον Γιώργο (που αν και δεν του αρέσει το νερό στο πρόσωπο από νεογέννητο, μπορεί να παίζει με νερό με τις ώρες) και το είδα και στην Ναταλία. Έτσι θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο με ασκήσεις Montessori. Για πληροφορίες όσον αφορά την μέθοδο Montessori πατήστε εδω και κάποια στιγμή θα γράψω και κάτι περισσότερο!

Το έφτιαξα που λέτε αυτό το παιχνίδι και στη Ναταλία και ξετρελάθηκε. Για να σταματήσει, είδαμε και πάθαμε, μετά από ώρα με παγωμένα μουλιασμένα δαχτυλάκια από το νερό! Καλό θα ήταν δε να βάλετε στα παιδάκια σας ποδίτσα για να μην γίνουν μούσκεμα και τα ρουχαλάκια τους

Λοιπόν! Τι θα χρειαστούμε:

Ένα σφουγγάρι μπάνιου ή κουζίνας (εγώ είχα κουζίνας) το οποίο κόβουμε σε μικρά κομμάτια διαφορετικού μεγέθους αν θέλουμε.

Ένα κάπως ρηχό αλλά σχετικά μεγαλούτσικο σε βάση μπολ (να μην αναποδογυρίζει εύκολα).

Ένα μικρότερο μπολ για να τοποθετήσουμε μέσα τα σφουγγαράκια μας.

νερό

δίσκο

Τοποθετούμε τα μπολ στον δίσκο. Βάζουμε λίγο νερό στο μεγάλο, τόσο ώστε να μπορούν να βυθιστούν τα σφουγγαράκια όταν το παιδί τα σπρώχνει κάτω από το νερό. Το μπολ με τα σφουγγαράκια από αριστερά και στο κέντρο του παιδιού το μπολ με το νερό. Αν θέλουμε, μπορούμε να στρώσουμε στον πάτο του δίσκου λίγο χαρτί κουζίνας να απορροφά το νερό που θα πέφτει.

Καθόμαστε με τον δίσκο μπροστά μας και δείχνουμε τις κινήσεις που πρέπει να κάνει το παιδί. Πρώτα παίρνουμε ένα ένα τα σφουγγαράκια και τα ρίχνουμε στο μπολ με το νερό. Μετά, με τα ΔΥΟ χεράκια, πιάνουμε ένα ένα τα σφουγγαράκια από το νερό, τα σφίγγουμε να φύγει το νερό και τα ξαναβάζουμε στο μπολάκι τους. Αυτό είναι! Μετά αφήνουμε το παιδί να κάνει την δουλειά του δίχως να του λέμε πολλά πολλά, εκτός αν δούμε ότι έχει πιάσει το μπολ με το νερό και είναι έτοιμο να το λουστεί. Αν κάνει πολλά νερά τριγύρω, του δείχνουμε πως μπορούμε να τα μαζέψουμε με μια πετσετούλα και μετά τους την δίνουμε (άλλο παιχνίδι μετά αυτο, χαχαχα)!

Λοιπόν, εκτός του ότι τα μωρά μας καταδιασκεδάζουν με αυτό το παιχνίδι, μαθαίνουν να ακολουθούν μια απλή σειρά, να ακολουθούν με κίνηση τα μάτια τους, και δυναμώνει τους τένοντες στα χεράκια του μικρού μας οπότε το βοηθά στις πιο λεπτές κινήσεις.

Όταν το παιδί αρχίσει να κάνει ότι να ‘ναι έχετε δύο επιλογές. Η μία είναι να τα μαζέψετε εάν θέλετε να θεωρεί αυτό το παιχνίδι κάτι σαν ιεροτελεστία ή να το αφήσετε να κάνει και τα δικά του μέχρι που απλά θα πρέπει να σταματήσει πριν παγώσει (αυτό που κάνω κι εγώ δηλαδή). Η Ναταλία συνήθως ζητάει μια χαρτοπετσέτα, την βουτάει κι αυτή στο νερό κι αφού την κάνει μπαλάκι με τα χεράκια της, ρουφάει νερό και γελάει!!! Το παιχνίδι τελειώνει με τα πράγματα στην θέση με την οποία ξεκίνησαν, μέσα στον δίσκο ο οποίος τώρα είναι φουλ στο νερό

Καλή νεροδιασκέδαση!!!

Έρωτας, έρωτας…. κεραυνοβόλος!!! 16 Νοεμβρίου, 2011

Ήμουν 18 χρονών, μόλις είχα τελειώσει το λύκειο και αν και ποτέ δεν είχα φύγει μόνη από το σπίτι, όπως όλοι οι συνομήλικοι μου, το περίμενα πως και πως.  10 μέρες μετά την άφιξη μου στην Αγγλία για σπουδές, το πανεπηστίμιο είχε πάρτυ για τους πρωτοετείς ώστε να γνωριστούν λιγάκι μεταξύ τους. Μαζί με την Έλενα, συμφοιτήτρια και συμμαθήτρια από τη Ρόδο, πήγαμε στο πάρτι να προσπαθήσουμε να βρούμε κι άλλους Έλληνες. Μας είχαν πει ότι πρέπει να έχει τουλάχιστον 10 συνολικά.

Και ψάχναμε, και μιλούσαμε δυνατά στα Ελληνικά κάθε φορά που περνούσε μια “Ελληνόφατσα” από μπροστά μας, αλλά τίποτα… Απογοήτευση… Και τότε είδα την πλάτη ενός μπουφάν fly jacket με κέντημα έναν αετό. Τα θυμάστε? Εκείνα τα φουσκωτά μαύρα μπουφάν με πορτοκαλί φόδρα από μέσα? Ε, μόνο ένα υπήρχε εκεί μέσα. Ήταν μόδα στην Ελλάδα αλλά κανείς στην Αγγλία δεν φορούσε. Το έδειξα στην φίλη μου.

“Θα πάμε μπροστά τους να μιλάμε Ελληνικά. Αν είναι Ελληνες θα μας μιλήσουν, αλλιώς φεύγουμε μετά το τσιγάρο μας (τσιγάροοοο, τι είπα τώρα?)”

Μπροστά από αυτόν με το μπουφάν, ήταν όρθιος (φάτσα προς τα μας), ένας μακρυμάλλης (τρελαινόμουν για μακρυμάλληδες), μουσάτος με γαλάζια μάτια. Ντιν ντιν ντιν!!! Καμπανάκια, χερουβίμ τραγουδούσαν, καρδούλες στα μάτια μου και διάφορα τέτοια!

“Έλενα, άκου! ο Μακρυμάλλης είναι δικός μου. Κανόνησε!!!”  Χαχαχαχα! Καλά μην το πείτε στην κόρη μου, αλλά ακριβώς έτσι έγινε. Και πήγαμε, και μιλούσαμε δυνατά και να μην λένε τίποτα, αλλά άρχισαν κι αυτοί να μιλάνε δυνατά. Να μιλάνε δυνατά Ελληνικά!

“Έλληνες είστε κι εσείς???” Αναφώνησα δήθεν έκπληκτη! Πανούργα γυναίκα!

Κανένα μήνα μετά, ο Μάκης, ο ωραίος μουσάτος, γαλανομάτης, μακρυμάλλης, έγινε όντως δικός μου!!! Έγινε η αγάπη της ζωής μου, ο φίλος μου, άντρας και αγέρας μου! Περάσαμε μαζί απίστευτες στιγμές, όμορφες, άσχημες, υπέροχες! Από την πρώτη στιγμή έπλαθα όνειρα μαζί του και πολλά από αυτά τα έχω κάνει πραγματικότητα. Μαζί του. Σαν σήμερα, πριν 16 χρόνια, ξεκινήσαμε μια κοινή πορεία η οποία πότε της δεν χώρισε. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου αν δεν υπήρχε ο Μάκης. Σίγουρα θα ήμουν μια άλλη Λυδία. Ίσως να μην είχα παιδιά ακόμη. Σίγουρα όχι τα παιδιά που έχω και λατρεύω. Μπορέι να μην ήμουν η mamalydia μπορεί να μην ήμουν πολλά. Μεγαλώσαμε μαζί. Μάλλον όχι! Ωριμάσαμε μαζί. Έπρεπε να δεθούμε γρήγορα γιατί είμασταν μόνο ο ένας με τον άλλον  στην Αγγλία. Είμασταν η οικογένεια ο ένας του άλλου εκεί πέρα και όταν γυρίσαμε Ελλάδα… παραμείναμε!

Σαν σήμερα πριν 16 χρόνια “τα φτιάξαμε”! χαχα! 16 χρόνια μετά, σήμερα τα σκέφτομαι και δεν μπορώ παρά να μοιραστώ μαζί σας αυτή την ιστορία. Είναι η αγαπημένη μας επέτειος! Είναι η μερα που ξεκινήσαμε αυτό που έχουμε σήμερα και που ελπίζω να συνεχιστεί μέχρι να έχω μαζί μου έναν παππού, μουσάτο, γαλανομάτη (ίσως και μακρυμάλλη πάλι ποιος ξέρει) τον οποίο θα κοιτάζω και θα βλέπω όπως την πρώτη μέρα!

Λοιπόν, αν δεν πιστεύετε στον κεραυνοβόλο έρωτα, νομίζω σας έπεισα!

Και το παρακάτω τραγούδι, αφιερωμένο σε σένα Μάκη μετά από πολλά χρόνια που έχω να στο αφιερώσω!

(Μαράκι, ευχαριστώ που μου το θύμησες!!!!)