Monthly Archives: Ιουνίου 2013

Το μεγάλο στοίχημα!!!

Standard

 

header_v5_a1200_tm-lovemore

 

 

Λοιπόν, λέω να κάνω μια εξομολόγηση… Το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα, γιατί εγώ μπορεί να τα γράφω αυτά στο blog μου, αλλά πραγματικά δεν γνωρίζω πόσοι τα διαβάζετε, ποιοι είστε, πως με χαρακτηρίζετε ή αν τύχει και με δείτε στο δρόμο, αν θα με γνωρίζετε. Εγώ γράφω για την ζωή μου, αλλά τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζω πολλά για την δική σας. Είναι λίγο περίεργο αυτό, αλλά το βασικά περίεργο, είναι ότι αισθάνομαι και μια ευθύνη. Εγώ αποφάσισα να γράψω, εσείς με διαβάζετε και βγάζετε κάποια συμπεράσματα. Αυτά λοιπόν τα συμπεράσματα, θέλω να είναι όσο πιο πραγματικά γίνεται. Δεν είμαι καμιά τέλεια μαμά. Ίσα ίσα που τελευταία μόνο αυτό δεν νιώθω, αλλά σημασία έχει (λένε), η προσπάθεια!

 

Ναι, δεν έδειρα ποτέ τα παιδιά μου, δεν τα έχω αφήσει να κλαίνε μόνα τους εκτός από όταν μου το ζητάνε, προσπαθώ να τους δίνω καλές τροφές, να μην τους αγοράζω χαζά παιχνίδια, να τα βοηθώ να αποκτούν ελευθερία, ΑΛΛΑ, τελευταία νιώθω, πως όταν με πιάσουν τα νεύρα μου (αχ αυτά τα νεύρα), ειδικά όταν είμαι στις δύσκολες μέρες (ξέρετε εσείς μαμάδες), δεν μπορώ να σταματήσω το στόμα μου! Μπορώ δηλαδή, γιατί εκεί που δεν με παίρνει το σταματώ, αλλά στα παιδιά μου με παίρνει φαίνεται (κακώς που το νιώθω έτσι) και δεν το σταματώ όσο θα ήθελα…

 

Και έχουν υπάρξει φορές που θα κάνω συγκρίσεις μεταξύ των δύο αδερφιών, που θα μιλήσω λίγο ειρωνικά (και δεν το πιάνουν και ρωτάνε και τι εννοώ και εκεί ευτυχώς το σώζω), που θα φωνάξω, που θα πω να με αφήσουν για λίγο στην ησυχία μου, που θα συνεχίσω να τους μιλάω και ενώ το μυαλό μου μου λέει να σταματήσω γιατί τα έχω σκατώσει ήδη, το συναίσθημα μου λέει να τα χώσω! Και έχουν υπάρξει αρκετές φορές μέσα στον τελευταίο χρόνο, που τα έχω χώσει. Στο 3χρονο κοριτσάκι μου και στο 6χρονο αγοράκι μου! Που μετά ξέρουν ότι θα τους ζητήσω συγνώμη και θα το δεχτούν. Λες και το κεφάλι μου θα κάνει μπαμ, και εκεί που νομίζεις ότι θα βάλεις τα κλάματα, απλά βάζεις τις φωνές…

 

Και να σου τα νέα άρθρα και οι νέες έρευνες που δείχνουν την νέα γενιά γονιών να μην κακοποιεί τα παιδιά του πια σωματικά με ξύλο, αλλά οι φωνές δίνουν και παίρνουν. Η νέα μορφή κακοποίησης λένε είναι! Ναι, αλλά εγώ είχα ορκιστεί πως τα παιδιά μου δεν θα κακοποιηθούν από εμάς με κανέναν τρόπο, οπότε τώρα? Τι γίνεται? Και από την μία διαβάζω σε διάφορες ομάδες μαμάδες που ποστάρουν κάτι του στίλ «αχ, είμαι τόσο στεναχωρημένη! Σήμερα πρώτη φορά φώναξα στο 2χρονο παιδάκι μου!» και η πρώτη μου σκέψη είναι, καλά μας δουλεύεις? ΠΡΩΤΗ φορά??? ΠΡΩΤΗ??? Η δεύτερη σκέψη είναι ένα χαιρέκακο Join the club! Και η τρίτη, «μακάρι να ήμουν κι εγώ έτσι!»

 

Ναι έχω κουραστεί, ξέχασα να φροντίζω και τον εαυτό μου αρκετά για να μην βρεθώ εδώ που είμαι και τώρα εδώ και κάποιους μήνες με ψάχνω. Με ασκήσεις ηρεμίας, με καλούς φίλους που με βοηθούν, με το να κοιτάξω λίγο περισσότερο κι εμένα (ε, με λίγες τύψεις παρέα κλασικά)  και αρχίζω να χαλαρώνω. Βασικά αρχίζω να είμαι αισιόδοξη ότι θα τα καταφέρω!

 

Και αντίπροχτες, διάβασα ένα άρθρο μιας άλλης blogger σε ένα άλλο μέρος της γης που βίωνε το ίδιο πράγμα! Διάβαζα την συνέντευξή της και έλεγε ότι μια μέρα, ενώ περίμενε να έρθει ένας μάστορας στο σπίτι, αυτή είχε φορτώσει τόσο πολύ που άρχισε να γκαρίζει στα παιδιά της. Και εκεί πάνω στο κρεσέντο της, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ο μάστορας την έβλεπε από το παράθυρο. Και ντράπηκε! Γιατί όπως είπε, μπροστά στον κόσμο, μπορούσε να κοντρολάρει τον εαυτό της, να είναι ήρεμη και να μην φωνάζει στα παιδιά, αλλά στο σπίτι της, εκεί που δεν είχε καθόλου κοινό, ξεσπούσε τον θυμό της άφοβα. Άφοβα από οποιονδήποτε χαρακτηρισμό! Και τότε σαν τούβλο στο κεφάλι, συνειδητοποίησε κάτι που την ταρακούνησε τόσο ώστε να πάρει μια μεγάλη απόφαση! Ότι είχε κοινό! Και εκείνο το κοινό την χαρακτήριζε επίσης. Ήταν τα παιδιά της. Το κοινό για το οποίο θα έκανε οτιδήποτε στην ζωή της, το κοινό για το οποίο ήθελε να ισχύουν οι καλοί χαρακτηρισμοί που της έδιναν οι άλλοι. Και ποια ήταν η απόφασή της? Να βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό της, και να μην ξαναφωνάξει, ούτε να μιλήσει άσχημα στα παιδιά της για 365 μέρες! Oh yes!   Και μάλιστα άνοιξε ένα blog για να ξεκινήσει ημερολόγιο καταγραφής αυτών των ημερών. Το συζήτησε με τα παιδιά της και τους ζήτησε βοήθεια! Και μπορεί να είχε και καλές μέρες και κακές στην αρχή, αλλά όσο περνούσε ο καιρός, τόσο καλύτερα τα πήγαινε!

 

Βελάκια με φώτα νέον στράφηκαν και αναβόσβηναν προς το μέρος μου όταν το διάβασα! Στην αρχή έκλεισα τα μάτια μου και έκανα πως δεν τα έβλεπα. Αλλά τα έβλεπα και με κλειστά τα μάτια! Γιατί βρισκόντουσαν και μέσα στο μυαλό μου και παντού! Και ήθελα να το βάλω κι εγώ το στοίχημα, αλλά με έπιασε φόβος! Κι αν το βάλω το στοίχημα αλλά δεν τα καταφέρω? Και αν το έχω πει κι εγώ στα παιδιά μου και δουν ότι δεν τα καταφέρνω? Αλλά δεν άντεξα και τους το είπα. Τους είπα ότι διάβασα αυτό το blog και αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να τα καταφέρω κι εγώ. Μου είπαν πως θα τα κατάφερνα και πως δεν τους φωνάζω και τόσο πολύ… Τους είπα ότι θα χρειαστώ βοήθεια. Πως αν βλέπουν πως πάω να θυμώσω πολύ, θα μου λένε το συνθηματικό «Πορτοκαλί Ρινόκερος» (όπως και της blogger) και τους είπα κι εγώ, πως όταν φτάνω στα όρια μου και τους το λέω, πως είμαι έτοιμη να φωνάξω, πως τα αγαπώ και δεν θέλω να το κάνω, αλλά χρειάζομαι την βοήθειά τους, να προσπαθούν να μου την δίνουν. Και το δέχτηκαν κι αυτό…

 

Προχτές λοιπόν, έβαλα αυτό το στοίχημα. Την υπόλοιπη μέρα, το τήρησα. Χτες, ήταν πιο δύσκολη μέρα. Ήρθε ο αδερφός μου με την οικογένειά του εδώ και ξέρετε πως παθαίνουν ένα αμόκ τα παιδιά όταν έχουν φιλοξενούμενους, πόσο μάλλον και την αγαπημένη τους ξαδερφούλα! Ξέρετε, που τους μιλάτε και είναι λες και είσαι αόρατος και δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Και που ενώ νιώθεις το κεφάλι σου να γεμίζει φωνές, εσύ συνεχίζεις να μιλάς ήρεμα… Αυτό! Αλλά και πάλι, φωνή δυνατή δεν βγήκε από το στόμα μου! Σήμερα όμως μπορεί να μην φώναξα, αλλά κάτι σπόνδες και άσχημα σχόλια τα έκανα! Ωπ, είπα! Κομμένα κι αυτά! Κι αυτά βλαβερά είναι! Και τότε συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο στοίχημα έβαλα… Μήπως να το πάρω πίσω? Ναι το σκέφτηκα!

 

Αλλά βρήκα την λύση! ΔΕΝ ήθελα να το γράψω στο blog. Όχι με τίποτα δεν ήθελα! Δεν ξέρω πόσοι με διαβάζετε, αλλά και τρεις και πέντε να είστε, αν το διαβάσετε, αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα μπορώ να το πάρω πίσω εύκολα. Θα πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο! Γιατί, είναι όπως την δίαιτα. Αν πεις οτι κάνεις, δεν μπορείς να σαβουριάσεις μπροστά σ’αυτούς που το ξέρουν! Σε κρατάει κάτι περισσότερο… Σε κρατάει, σου δίνει κι άλλη δύναμη. Μήπως όμως τελικά αυτό χρειάζομαι? Κι άλλη δύναμη?

 

Και το πήρα απόφαση λοιπόν. Να σας το γράψω! Και έτσι λοιπόν, αυτή τη φορά θα γράψω κάτι εδώ πέρα, για να πάρω δύναμη από εσάς. Να γράφω κάθε τόσο πως τα πάω (ίσως ανά εβδομάδα? Το σκέφτομαι…), να μου δίνεται κι εσείς κουράγιο, λύσεις… Και να γίνω η μαμά που θέλω για τα παιδιά μου! Για να είναι οι χαρακτηρισμοί οι δικοί τους, αυτοί που θα με κάνουν περήφανη να ακούσω κάποια στιγμή. Λοιπόν φίλοι και φίλες… Ξεκινάω! Στοίχημα πως θα τα καταφέρω να μην φωνάζω στα παιδιά μου, αλλά και να μην λείπει η τρυφερότητα από τα σχόλια μου? Στοίχημα πως δεν θα με πάρουν με ζουρλομανδύα διακοπές σε ένα όμορφο μέρος? Πάει?

 

Και να βρούμε και ένα όνομα για το στοίχημα αυτό? Κάτι συμβολικό? Για πείτε ιδέες για τίτλο τη κάθε εβδομάδας!

 

Βαθιές αναπνοές, θετική σκέψη και βουτιά στα δύσκολα! 🙂

Advertisements

Καμμένη μπαταρία μου!

Standard

car-battery-light

 

Δεν υπάρχει καμία μα καμία μαμά στον κόσμο που δεν έχει ζήσει περίοδο καμμένης μπαταρίας! Αυτή την περίοδο που μόνο καλή μαμά δεν νιώθεις. Που το μόνο που θες να κάνεις, είναι να σηκωθείς όσο πιο αργά γίνεται από το κρεβάτι, να φτιάξεις καφέ, να κάτσεις στο μπαλκόνι σου, να τον πιεις με την ησυχία σου, να κάτσεις στο κομπιούτερ σου να χαζεεεεεέψεις το απόλυτο τίποτα, να μην μαγειρέψεις τίποτα, να μην συμμαζέψεις τίποτα, να μην ασχοληθείς με κανέναν και τίποτα, να βαριέσαι που ζεις. Να σκέφτεσαι τι ωραία που θα ήταν να πας απλά για ψώνια όσες ώρες θες χωρίς να σκέφτεσαι κανέναν και τίποτα, μετά να πας απλά για καφέ με κάποιον της ίδιας ηλικίας με σένα και να μιλάς, από βλακείες μέχρι και σοβαρά ζητήματα, να βγεις με τον άντρα σου έξω και να γυρίσεις με ταξί όπως μπορεί να έκανες παλιότερα…

 

Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν γίνεται! Και αρχίζεις και μπαίνεις στο λούκι να σε λυπάσαι (αχ τι καημένη που είμαι ένα πράμα). Γιατί μπορεί να μπόρεσες να κοιμηθείς λίγο παραπάνω, αλλά πρέπει να σηκωθείς, να φτιάξεις πρωινό, να αλλάξεις τα παιδιά, να συμμαζέψεις τριγύρω, λίγο πιο μετά να ξανασυμμαζέψεις μαγειρεύοντας, να παίξεις με τα παιδιά, να ξανασυμμαζέψεις φτιάχνοντας έναν καφέ, να βγεις στο μπαλκόνι μέχρι να ακούσεις ένα ή δύο παιδιά να σε φωνάζουν, να μπεις, να ξαναπαίξεις ή να τους φτιάξεις κάτι για να ασχοληθούν για να μπορέσεις να κάτσεις λίγο στο κομπιούτερ γιατί εκεί νιώθεις ότι μπορείς να μιλήσεις λίγο όπως αν θα πήγαινες για τον καφέ που λέγαμε. Θες να πας να αγοράσεις καμιά παντελόνα ή μαγιό τώρα που μπαίνουν οι ζέστες, αλλά ή θα πας με δύο παιδιά και δεν θα καταφέρεις να βρεις κάτι ή θα τα αφήσεις με τους δικούς σου, αλλά θα πρέπει να γυρίσεις πίσω γρήγορα γιατί σε τρων’ οι τύψεις… Και μαζεύεις, μαζεύεις, και τελικά φτάνεις σε ένα σημείο που ακόμη κι αν μπορείς να βγεις, βαριέσαι, γιατί… δεν ξέρεις γιατί. Και δεν έχεις όρεξη, και αναρωτιέσαι αν έχεις και λίγο κατάθλιψη ή αν σου λείπουν όλες οι βιταμίνες και τα μέταλλα από το σώμα σου ή αν απλά άφησες κάπου την ενέργειά σου και δεν θυμάσαι που, γιατί έχεις και λίγο Αλτσχάιμερς από τότε που έγινες μαμά!

 

Και δεν φτάνει που δεν έχεις όρεξη! Έχεις ΚΑΙ νεύρα! Γιατί όλα περνάνε από σένα. Τα παιδιά προσπαθούν να σε βγάλουν συνεχώς από αυτή σου την φάση κι εσύ δεν θες. Αλλά και θες ταυτόχρονα… Και λες και όλοι γύρω σου εξαρτώνται από την δική σου όρεξη. Και αντί να προσπαθούν να κάνουν κάτι παραπάνω για να σε ξεκουράσουν, λες και προσπαθούν να κάνουν κάτι παραπάνω για να σου σπάσουν τα νεύρα! Και ξεσπάς στα παιδιά, στον άντρα σου, και έτσι, μαζί με όλο αυτό, στο πακέτο μπαίνουν και οι τύψεις! Γιατί τι μαμά θα ήσουν αν δεν είχες τύψεις? Και αγχώνεσαι! Γιατί, ο στόχος σου παλιότερα ήταν να γίνεις σπουδαία στην δουλειά σου, αλλά αυτό το αντάλλαξες την μέρα που γέννησες, με το να είσαι σπουδαία μαμά. Και αυτό, το να είσαι σπουδαία μαμά το παλεύεις καθημερινά, γιατί είναι το μόνο τελικά που για σένα αξίζει να είναι σπουδαίο. Γιατί τα σπουδαία παιδιά σου, μια σπουδαία μαμά αξίζουν να έχουν για να λάμψουν! Αλλά, έλα που κι αυτό αυτές τις μέρες, νιώθεις πως το έχεις κόψει και πως έχει παραμείνει μόνο το μαμά, και παλεύεις να μην μπει από μπροστά η λέξη κακιά! Μπου, χου, χουυυυυ!

 

Και τελικά, κάτι γίνεται! Κάνεις κλικ! Δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα! Μπορεί να είναι ένα μέηλ από μια μαμά που σε ευχαριστεί για την βοήθεια που της έχεις δώσει, ή μια αγκαλιά από τα παιδιά σου, ή ένας καλός λόγος του άντρα σου, της κολλητής σου, της μανας σου ή του πατέρα σου. Ή μια φράση που σου λέει κάποιος, την στιγμή που την χρειαζόσουν, ακόμη κι αν δεν εννοούσε αυτό που κατάλαβες, εσένα μπορεί να σου κάνει κλικ οτιδήποτε! Και μαγικά, ο καθρέφτης που κοιτάς και νομίζεις πως σου δείχνει την πικρή αλήθεια και σε κάνει ακόμη πιο χάλια, αλλάζει. Και ξαφνικά, καταλαβαίνεις πως έχεις ακόμη πολλή δύναμη μέσα σου, κοιτάζεις λίγο πιο βαθιά και βλέπεις και θετικά τον εαυτό σου. Και δίνεις μια και σηκώνεσαι! Και έχεις πιο πολλή όρεξη, και όταν παίζεις με τα παιδιά σου, δεν βαριέσαι αλλά χαίρεσαι. Το γέλιο τους ξαφνικά γεμίζει σιγά σιγά τις μπαταρίες σου, και το γεγονός ότι ακόμη και στην ζυγαριά σου τελειώσανε οι μπαταρίες, για σένα είναι σημάδι! Για να μην κρέμεσαι από τους αριθμούς της για να σου έρθει το κέφι ή να σου φύγει. Και δεν βάζεις μέσα άλλες καινούργιες, έτσι από πείσμα. Και σηκώνεσαι το πρωί, και ανοίγεις τις κουρτίνες να μπει φως και το κάνεις πιο συνειδητά, έτσι για να αλλάξει χρώματα το δωμάτιο, και στρώνεις τα κρεβάτια, και φτιάχνεις το πρωινό των παιδιών στο πιατάκι τους με σχέδια γιατί μόλις το δουν θα χαμογελάσουν, και βάζεις μουσική όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά για να χορέψεις κι εσύ, και τα παιδιά να γελάνε γιατί κάνεις αστείες φιγούρες, και δωσ’ του το γέλιο τους σου γεμίζει κι άλλο τις μπαταρίες, και να μην έχεις αγοράσει ακόμη την παντελόνα τώρα που μπήκαν οι ζέστες, αλλά δεν σου φαίνεται τόσο πικρό και στενάχωρο πια. Αλλά ξέρεις ότι μια από αυτές τις μέρες θα βγεις! Να, αύριο είναι η επέτειος γάμου μου. Και η μητέρα μου είπε να κάτσει με τα παιδιά στο σπίτι όταν τα κοιμίσω, να βγω με τον αντρούλη μου. Μπορεί να μην γυρίσουμε με ταξί, αλλά τι να κάνουμε? Γονείς είμαστε πια!

 

Και έτσι περνάει ο καιρός. Με τις φρίκες μας, με τα ανεβάσματά μας, τα κατεβάσματά μας, τις τύψεις, τα νεύρα, αλλά και τα γέλια, τα μικρά και μεγάλα μαθήματά μας, την όρεξη για να ξαναβάλουμε αυτό το «σπουδαία» μπροστά από την λέξη ΜΑΜΑ, για όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε! Την όρεξη να βάλουμε και την λέξη «σπουδαία» μπροστά από την λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ.  Όχι επειδή μας αρέσει ο τίτλος, αλλά επειδή γι αυτό ήρθαμε σ’αυτή την γη, και επειδή αυτό αξίζει μόνο στα παιδιά μας! Καμμένη μπαταρία μου, σε φόρτισα πάλι 🙂

Χρόνια πολλά μπαμπάδες!!!

Standard

babas1

 

Τρίτη Κυριακή του Ιούνη! Γιορτάζετε μπαμπάδες! Χρόνια σας πολλά! Χρόνια πολλά στον δικό μου μπαμπά και χρόνια πολλά στον αντρούλη μου. Τον μπαμπά των παιδιών μου 🙂

 

Μπορεί να σας μουρμουράμε, μπορεί να σας κάνουμε να νιώθετε ότι δεν κάνετε την δουλειά σας όσο καλά την κάνουμε εμείς (την δουλειά μας), αλλά η αλήθεια είναι ότι δίχως εσάς ο κόσμος των μικρών μας θα ήταν μισός. Και ο δικός μας σίγουρα χειρότερος. Η αλήθεια επίσης είναι πως ενώ σας την λέμε καμιά φορά στο στιλ «από σενα το πήρε αυτό!», από μέσα μας χαμογελάμε και είμαστε περήφανες ακριβώς γι αυτόν τον λόγο! Γιατί, για να σας αγαπήσαμε και να σας επιλέξαμε να γίνεται μπαμπάδες των παιδιών μας, αυτό ήταν και το ζητούμενο… Να πάρουν πολλά από σας 🙂

 

babas2

 

Ο Γιώργος και η Ναταλία λοιπόν μπαμπά Μάκη, μου έδωσαν μια λίστα με τα πράγματα που τους αρέσουν σε σενα! Enjoy it!

 

Ερώτηση: Τι σας αρέσει στον μπαμπά?

 

babas4

Ναταλία:

-που κοιμάμαι δίπλα στον μπαμπά και την μαμά

-που παίζουμε μαζί

-που μου βάζει τα ρούχα μου καμιά φορά

-που παίζουμε μαζί σκουλήκια (ένα επιτραπέζιο)

-που μου διαβάζει το μικρό βιβλιαράκι

-που δεν ανάβει τα φώτα (σορρυ Μάκη, δεν κατάλαβα τι εννοούσε…)

-που μου φτιάχνει milk shake

-που χορεύουμε μαζί

 

babas3

Γιώργος:

-όταν τον βοηθάω να μαγειρεύει καλαμαράκια

-όταν μου κάνει μια πολύ ζεστή αγκαλιά

-όταν ξαπλώνω πάνω του το πρωί

-όταν κατεβάζουμε έργα και παιχνίδια στο κομπιούτερ και καθόμαστε μαζί στον καναπέ

-όταν παίζουμε bayblade (ένα παιχνίδι του με σβούρες)

-όταν μου διαβάζει βιβλίο

-μόλις του λέμε κάτι, τις περισσότερες φορές το δέχεται

-όταν ηρεμεί και έχει ξεκουραστεί, μας δείχνει πολύ την αγάπη του και μας δίνει αγκαλιές και φιλάκια

-μας λέει ωραία πράγματα

-μόλις χτυπήσουμε τρέχει αμέσως

-μου αρέσει που μου είπε οτι είμαι ευγενικό παιδί

-έχει καλό χαρακτήρα: συμπεριφέρεται καλά στους ανθρώπους, μας λέει καλά λόγια και μας βοηθά όταν τον χρειαστούμε.

-δεν μου αρέσει όταν καμιά φορά βιάζεται να μας μαλώσει.

 

babas9

mpampas1

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο μπαμπάς των παιδιών μου, είναι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου γι αυτά! Χρόνια πολλά μπαμπά Μάκη! Έκανα την καλύτερη επιλογή 🙂

 

Δωράκι για την δασκάλα!

Standard

tsanta1

 

Κλείνουν τα σχολεία! Ξεκινάει το καλοκαιράκι! Την Παρασκευή θα είναι η γιορτούλα του νηπιαγωγείου, τα νηπιάκια θα κάνουν την παράστασή τους, θα πουν τα ποιηματάκια τους, θα πάρουν την σακουλίτσα τους με όλες τις εργασίες του χρόνου που θα δούμε μετά μαζί και θα θαυμάσουμε και θα αποχαιρετήσουν την δασκάλα τους και το νηπιαγωγείο. Του χρόνου ο Γιώργος μας, θα είναι πρωτάκι!

 

Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος θα πάρουμε στην δασκάλα του ένα όμορφο δωράκι με θέμα καλοκαιρινό. Έτσι για να της δείξουμε πως εκτιμήσαμε την χρονιά που πέρασε, αλλά βασικά την καλοσύνη με την οποία συμπεριφέρεται στα μικρά της τάξης, τόσο που ο Γιώργος όταν είναι αρρωστούλης, στεναχωριέται που δεν θα πάει σχολείο! Η πρώτη του δασκάλα, κατάφερε τα παιδιά, να αγαπούν το σχολείο. Εύχομαι το ίδιο και για του χρόνου 🙂

 

Έτσι λοιπόν, μιας και γνωρίζω πως δεν μπαίνει στο blog μου, δεν φοβάμαι μήπως και της χαλάσω την έκπληξη. Της πήρα μια τσάντα θαλάσσης αρκετά μεγάλη, σαγιοναρούλες, ποτήρι για φραπέ και μπολάκια παγωτού! Τύλιξα την τσάντα και τοποθέτησα τα πράγματα ώστε να φαίνονται όμορφα και μετά τα τύλιξα και με σελοφάν!

 

tsanta2

 

Η τσάντα φαίνεται μικρή γιατί είναι τυλιγμένη. Επειδή ξέχασα να την βγάλω φωτογραφία πριν να την τυλίξω, σας βάζω την δικιά μου να την δείτε. Είναι απλά σε άλλο χρώμα 😉

 

tsanta3

 

Ο καθένας μπορεί να βάλει ότι θέλει μέσα στην τσαντούλα, ή να φτιάξει πετσετο-τούρτα όπως είχα κάνει πέρσι. Ανάλογα με την οικονομική σας κατάσταση και γενικώς πόσα θέλετε να ξοδέψετε 😉 Μπορείτε πχ για μια πιο κυριλέ τσάντα, να βάλετε και πετσέτα μπάνιου, αντηλιακό, γυαλιά ηλίου, καπελάκι, να γεμίσετε το ποτήρι με ice-tea sticks ή να βάλετε και ένα βαζάκι από σπιτική λεμονάδα!

 

Ευχαριστούμε δασκάλες των παιδιών μας! Όταν σας εμπιστευόμαστε τα μικρά μας κι εσείς βγαίνετε πάνω από τις προσδοκίες μας, τι άλλο να πούμε? Ευχαριστούυυυμε!!!! 🙂