Monthly Archives: Ιανουαρίου 2011

Κεραλοιφή η θαυματουργή!

Standard

Έχει  καιρό που θέλω να γράψω για την κεραλοιφή! Δεν έχει καιρό που την έχω ανακαλύψει αν και θεωρητικά την γνωρίζω απο τότε που είχα διαβάσει το βιβλίο της  Άννας Πατσούρου, «Θηλασμός, μια υπέροχη σχέση». Δεν είχε τύχει να τη βρώ για να την αγοράσω και έπρεπε να παραγγείλω κερί κλπ και να τη φτιάξω η ίδια και έτσι το αμελούσα. Είναι η γνωστή κεραλοιφή που χρησιμοποιούσαν οι γιαγιάδες μας, οι προγιαγιάδες μας και πάει λέγοντας. Πρόκειται για την κεραλοιφή που αγοράζει κανείς από το Άγιο Όρος ακριβούτσικα  και το ίδιο σχεδόν σκεύασμα που έχει και ο Κορρες σε στικ για τα χείλη! Δύσκολα όμως τη βρίσκεις έτοιμη κι έτσι δεν έτυχε να τη χρησιμοποιήσω ποτέ…

*edit: Πλέον, μπορείτε να προμηθευτείτε την κεραλοιφή mamalydia αν πατήσετε εδώ!

Τι είναι η κεραλοιφή: Είναι μια λιπαρή κρέμα φτιαγμένη από δύο σούπερ υλικά: Αγνό παρθένο ελαιόλαδο και κερί μέλισσας.

Πού χρησιμεύει η κεραλοιφή: Σε πολλά και διάφορα πράγματα! Σε καψίματα,  κοψίματα, συγκάματα, σκασμένα χείλη, σε όλο  το σώμα (εγώ τη χρησιμοποιώ και στο μασάζ του μωρού μου). Ακόμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε δερμάτινα ρούχα και άλλα. Η μητέρα μου το χρησιμοποίησε και στο ξύλινο τραπέζι της. Παλιά οι κυνηγοί άλοιφαν με αυτή τα δερμάτινα καπέλα και τα παπούτσια τους για να μην υγρασιάζονται.

αντισηπτικό αγνό κερί μέλισσας

επουλωτικό βιολογικό ελαιόλαδο

Όταν γεννήθηκε η Ναταλία μου, μέχρι να γυρίσουμε από το μαιευτήριο, ξεκίνησε ένα σύγκαμα το οποίο αντί να γίνεται καλύτερα, όλο και χειροτέρευε. Δεν χρησιμοποιούσα μωρομάντηλα, την έπλενα κάθε φορά που την άλλαζα, την άφηνα να στεγνώσει καλά, την άφηνα με ανοιχτή πάνα κάποιες φορές την ημέρα (όσο γίνεται χειμωνιάτικα σε ένα νεογέννητο μωράκι), της έβαλα μελάνι, διάφορες κρέμες για συγκάματα, αλλά τίποτα. Το σύγκαμα είχε εξελιχθεί σε καυστικό και τότε και αφού τίποτα δεν της έκανε καλό, αγόρασα κερί μέλισσας και βιολογικό λάδι, και έφτιαξα κεραλοιφή! Αυτό ήταν τελικά! Μέσα σε λίγο καιρό,το ποπουδάκι της είχε καθαρίσει και ποτέ ξανά δεν συγκάηκε γιατί της βάζω πάντα κεραλοιφή. Η αλοιφή δημιουργεί ένα λιπαρό στρώμα το οποίο δεν αφήνει σε τίποτα όξινο να διαπεράσει το ευαίσθητο δερματάκι της. Μετά το μπανάκι της, της κάνω μασαζάκι με την κεραλοιφή και έχει απαλό απαλό δερματάκι. Με τα πολλά σάλια (όταν έβγαζε τα δοντάκια της) και το κρύο,πήγε να βγάλει σπιθουράκια στα μάγουλα. Κεραλοιφή κι  εκεί!

Το ίδιο και στον Γιώργο. Του απλώνω κεραλοιφή στο δερμα του και η ξηροδερμία του έχει σχεδόν εξαφανιστεί! Στα σκασμένα μας χείλη, το ίδιο! Στις φτέρνες, κλπ!

Είναι το καλύτερο και για σκασμένες θηλές που μάλιστα δεν χρειάζεται να το ξεβγάλετε από το στήθος πριν θηλάσει το μωρό 😉

Και τόσο έχω ενθουσιαστεί με αυτή την θαυματουργή και αγνή κρεμούλα, που άρχισα να την φτιάχνω σε μεγαλύτερες ποσότητες. Την έχω δώσει σε φίλες με μωράκια και όλες ζητάνε κι άλλη όταν τους τελειώσει! Και ΝΑΙ, οργανώθηκα λίγο παραπάνω και όποια ενδιαφέρεται για κεραλοιφή, μπορεί να μου στείλει μήνυμα και να παραγγείλει. Θα ανοίξω σύντομα  μια σελίδα στο μπλογκάκι με τις πληροφορίες που χρειάζεστε, αλλά μέχρι τότε μπορείτε να μου στέλνετε ένα μέηλ και θα σας απαντώ με τις πληροφορίες.

Γιατί να χρησιμοποιούμε χημικές κρεμούλες τη στιγμή που η φύση μας έχει δώσει αγνά υλικά όπως το επουλωτικό λάδι και το αντισηπτικό κερί της μέλισσας;

Αν θέλετε αρχικά να δοκιμάσετε, μπορείτε να παραγγείλετε το πολύ μικρό μπουκαλάκι λιπ γκλος το οποίο με έχει βολέψει πολύ στο τσαντάκι που κουβαλάω μαζί μου με τα συμπράγκαλα της πάνας της μικρής (0,28ml), ή το μεγαλύτερο μπουκαλάκι (108ml) με το οποίο θα σας στείλω δωράκι το μικρό μπουκαλάκι! Στείλτε μέηλ στο lydia@mamalydia.gr

Advertisements

Τερατάκι της τσέπης!

Standard

 

Συγκινητικό, χαρούμενο μα ταυτόχρονα λίγο «κάπως» που με τα χρόνια φοβόμαστε μην την δούμε κι εμεις Πατριάρχες! Μένω με το ερώτημα, «άραγε μια μέρα θα είμαστε κι εμείς βολεμένοι; Όλα όσα τώρα κοροϊδεύουμε και βρίζουμε, θα είναι αυτά που τότε θα αντιπροσωπεύουμε; Άραγε θα καταφέρουμε να παραμείνουμε «αντιεξουσιαστές»;» Enjoy it! 🙂

 

 

Στίχοι:Ισαάκ Σούσης,  Μουσική:Magni-Zappa,  Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου

Οι πιθανοί κίνδυνοι του να αφήνεις το μωρό σου να κλαίει

Standard

 

By Margaret Chuong-Kim
(Cry It Out: The Potential Dangers of Leaving Your Baby to Cry)

Πηγή: http://www.drbenkim.com/articles-attachment-parenting.html
 

Μετάφραση: Χρύσανθος Θεοχάρης

 

 

 

Η μόνιμη συζήτηση τον τελευταίο καιρό ανάμεσα στους γονείς με μωρά είναι, ποιά είναι η σωστή ανταπόκριση σε ένα μωρό που κλαίει. Απ’ τη μια μεριά υπάρχουν οι υποστηρικτές της μεθόδου  Cry it out – CIO – (Άσ’ το να κλάψει μέχρι να ξεθυμάνει), όπου το μωρό αφήνεται μόνο του να κλάψει με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα σταματήσει επιτέλους να κλαίει. Απ’ την άλλη είναι οι “γονείς των στενών δεσμών” (Attachment Parenting – ΑΡ)που ανταποκρίνονται αμέσως στα μωρά τους όταν κλαίνε και κάνουν ό,τι μπορούν να τα καλμάρουν κάνοντας χρήση διαφόρων μεθόδων ανάμεσα στις οποίες είναι και τα χάδια, τα “χεράκια” και οι αγκαλίτσες. Ενώ η μέθοδος CIO (Ασ’ το να κλάψει – ΑΝΚ) ήταν της μόδας σε προηγούμενα χρόνια, σήμερα η “Ανατροφή Στενών Δεσμών” (ΑΡ) καθιερώνεται όλο και περισσότερο ανάμεσα στους νέους γονείς. Συμπεράσματα μελετών στην Ψυχολογία είναι δηλωτικά του ότι η προσέγγιση της Ανατροφής Στενών Δεσμών (ΑΡ) στο κλάμα προσφέρει τις περισσότερες πιθανότητες να μας προκύψει ένα συναισθηματικά και σωματικά υγιές παιδί.

 

Η θεωρία των Στενών Δεσμών (ΑΡ) ξεκίνησε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ο ψυχολόγος John Bowlby διατύπωσε το αξίωμα ότι μια ζεστή και στενή σχέση μεταξύ προσώπου φροντίδας και μωρού είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να υπάρξει η καλύτερη δυνατή υγεία και οι σωστές συνθήκες για βασική επιβίωση. Ακριβώς για το σκοπό αυτό το κάθε άτομο γεννιέται πλήρως εξοπλισμένο με ανακλαστικά και ένστικτα για τη σωστή αλληλεπίδραση με το βασικό πρόσωπο φροντίδας, το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι η μητέρα. Για παράδειγμα, τα μωρά γρήγορα μαθαίνουν να αναγνωρίζουν αλλά και να προτιμούν τόσο τη φωνή όσο και τη μυρωδιά της μαμάς τους. Καθώς τα μωρά αναπτύσσουν την ικανότητα ελέγχου των κινήσεών τους, φανερώνουν την προτίμησή τους και την επιθυμία τους να βρίσκονται κοντά στα πρόσωπα που τα φροντίζουν κάνοντας κινήσεις (ή τείνοντας) προς τη μαμά και τον μπαμπά τους για να τα πάρουν πάνω τους ή μπουσουλώντας προς την κατεύθυνσή τους. Απ’ την εξελικτική θεώρηση, οι συμπεριφορές αυτές έχουν σημασία και αξία όταν τις δούμε στα πλαίσια του αγώνα για επιβίωση. Μωρά που στερούνται την τάση για προσκόλληση μπορεί να απομακρυνθούν απ’ τα πρόσωπα φροντίδας και έχουν έτσι αυξημένες πιθανότητες να χαθούν, να δεχθούν επίθεση ή να πάθουν κακό. Η έννοια και η σκοπιμότητα του κλάματος ενός μωρού είναι ακριβώς η αύξηση των προοπτικών επιβίωσης, δεδομένου ότι το ένστικτο μιας μητέρας κατά κανόνα τη σπρώχνει να πάει στο παιδί της μόλις πάρει σήμα πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

 

Ζούμε σε μια εποχή που – ελέω τεχνολογίας – είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν το μωρό που βρίσκεται σε ένα άλλο δωμάτιο είναι ασφαλές, άσχετα απ’ το πόσο δυνατό ή αδύνατο είναι το κλάμα του. Σημαίνει όμως αυτό πως θα πρέπει να αφήνουμε τα μωρά να κλαίνε μόνα τους; [Τα μωρά έχουν πλήρη άγνοια της παρουσίας τεχνολογικών εφαρμογών στο χώρο τους, έτσι τα ανακλαστικά τους συνεχίζουν να λειτουργούν … φυσικά]. Οι υποστηρικτές της μεθόδου CIO συχνά διατυπώνουν την άποψη πως τα μωρά που αφήνονται να κλάψουν μόνα τους, κάποια στιγμή θα σταματήσουν το κλάμα – μάλιστα η διάρκεια του κλαψίματός τους σταδιακά θα διαρκεί ολοένα και πιο λίγο.

 

Ποιές είναι οι συναισθηματικές συνέπειες του κλάματος για ένα μωρό, αν αφεθεί χωρίς ανταπόκριση και συμπαράσταση; Ο Bowlby μαζί με τους συναδέλφους του ξεκίνησαν μια σειρά ερευνών που αφορούσαν σε παιδιά ηλικίας ενός μέχρι δύο χρόνων και τα οποία απολάμβαναν καλές σχέσεις με τη μητέρα τους. Τα παιδιά αυτά τοποθετούνταν σε κάποιο απόμακρο σημείο χωριστά απ’ τη μητέρα τους και αφήνονταν να κλάψουν χωρίς κάποια παρέμβαση. Τα αποτελέσματα εμφάνισαν μια προβλέψιμη αλληλουχία αντιδράσεων: Η πρώτη φάση, με τίτλο “διαμαρτυρία”, χαρακτηρίζεται από δυνατό κλάμα και έντονη νευρικότητα. Η δεύτερη φάση, με τίτλο “απόγνωση”, χαρακτηρίζεται από μονότονο κλάμα, αδράνεια, σταθερή τάση αποξένωσης (αποκοπής απ’ το κοινωνικό περιβάλλον, τάση προς εσωστρέφεια) και εγκατάλειψη των προσπαθειών επικοινωνίας. Η τρίτη φάση, με τίτλο “αποσύνδεση – αποστασιοποίηση”, χαρακτηρίζεται από ανανέωση του ενδιαφέροντος στον περιβάλλοντα χώρο, έστω και αν αυτό το ενδιαφέρον φαντάζει απόμακρο, χαλαρό και επιφανειακό. Έτσι, είναι προφανές πως ενώ απ’ τη μια μεριά φαίνεται πως αφήνοντας ένα μωρό να κλαίει μονάχο του μπορεί να οδηγήσει στην εξανέμιση, στην υποχώρηση του κλάματος, ταυτόχρονα όμως φαίνεται πως αυτό συμβαίνει για το λόγο ότι αυτή η εγκατάλειψη προκαλεί μια σταδιακή απάθεια στο παιδί. Το παιδί δηλαδή σταματάει να κλαίει επειδή παίρνει το μάθημα ότι δεν πρέπει πλέον να ελπίζει πως το πρόσωπο φροντίδας θα παρέμβει να απαλύνει το πρόβλημά του, και όχι επειδή η κατάσταση κινδύνου έχει περάσει και έχει τακτοποιηθεί.

 

Αληθεύει άραγε πως τα μωρά κλαίνε περισσότερο όταν τα προσέχουμε περισσότερο; Τα συμπεράσματα μιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 1986 έδειξαν ακριβώς το αντίθετο: όσο περισσότερο μια μητέρα κρατάει και παίρνει πάνω της το μωρό της, τόσο λιγότερο το κλάμα του και η γκρίνια του. Εξάλλου, δια-πολιτισμικές μελέτες αναδεικνύουν το γεγονός ότι οι γονείς στις μη-Δυτικές κοινωνίες ανταποκρίνονται γρηγορότερα απ’ ότι οι γονείς στις Δυτικές κοινωνίες όταν τα μωρά τους κλαίνε – καθώς και ότι το κλάμα των μωρών στις μή-Δυτικές κοινωνίες έχει μικρότερη διάρκεια. Στο 78% των πολιτισμών του πλανήτη μας τα άτομα φροντίδας δείχνουν γρήγορη ανταπόκριση στο κλάμα ενός μωρού. Για παράδειγμα, τα άτομα φροντίδας της φυλής Efe στην Αφρική ανταποκρίνονται στα κλάματα του μωρού μέσα σε 10 δευτερόλεπτα στο 85% των περιπτώσεων όταν το μωρό είναι μεταξύ τριών μέχρι εφτά εβδομάδων και στο 75% των περιπτώσεων όταν το μωρό είναι δεκα-εφτά εβδομάδων. Τα αντίστοιχα ποσοστά για τη φυλή !Kung είναι 10 δευτερόλεπτα στο 90% των περιπτώσεων για μωρά μέχρι τριών μηνών και 80% των περιπτώσεων για μωρά μέχρι ενός χρόνου. Αντίθετα, οι Αμερικανοί και οι Ολλανδοί που ασχολούνται με τη φροντίδα μωρών είναι διαπιστωμένο πως επίτηδες καθυστερούν να αναταποκριθούν στα κλάματα του μωρού σχεδόν στο 50% των περιπτώσεων προκειμένου για μωρά μέχρι 3 μηνών. Είναι διαπιστωμένο πως τόσο στις μη-Δυτικές όσο και στις Δυτικές κοινωνίες τα μωρά γκρινιάζουν, όμως στις μη-Δυτικές κοινωνίες και χάρη στην άμεση ανταπόκριση των ατόμων φροντίδας, η συνολική συσσωρευτική διάρκεια του κλάματος είναι μικρότερη απ’ αυτή που έχουμε στις Δυτικές κοινωνίες.

 

Σύμφωνα με τη θεωρία των στενών δεσμών (ΑΡ), πολλά μωρά γεννιούνται χωρίς την ικανότητα αυτορύθμισης συναισθημάτων. Δηλαδή, βρίσκουν τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν γεμάτο μπερδεμένες καταστάσεις και αποδιοργανωμένο, δεν διαθέτουν όμως τις ικανότητες που είναι απαραίτητες να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα και να βρουν ανακούφιση. Γι’ αυτό, όταν τα βρίσκουν δύσκολα, καταφεύγουν στα άτομα φροντίδας μια και αυτά βρίσκονται σωματικά-υλικά κοντά τους και είναι αυτά που βοηθούν τα μωρά να ανακουφιστούν και να ξαναβρούν τη χαμένη ισορροπία. Όταν τό πρόσωπο φροντίδας με συνέπεια δείχνει ανταπόκριση και ευαισθησία, το παιδί προοδευτικά μαθαίνει και πιστεύει πως άξίζει να του δείχνουν αγάπη και πως υπάρχουν άτομα που μπορεί να εμπιστεύεται και τα οποία έχουν τη διάθεση να του παρέχουν αυτή την αγάπη. Μαθαίνει πως το πρόσωπο φροντίδας αποτελεί ασφαλή βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί για να εξερευνήσει τον κόσμο – και αν αντιμετωπίσει κάποια δύσκολη κατάσταση μπορεί κάλιστα να επιστρέψει στη βάση του για υποστήριξη και ανακούφιση. Η εμπιστοσύνη αυτή στο πρόσωπο φροντίδας οδηγεί σ’ αυτό που ονομάζουμε ασφαλές άτομο. Παιδιά που δεν διαθέτουν πρόσωπα φροντίδας που με συνέπεια και σταθερότητα να δείχνουν ανταπόκριση και ευαισθησία, συχνά εξελίσσονται σε ανασφαλή άτομα που τα χαρακτηρίζει το άγχος, ο φόβος της ανεπάρκειας που τα καθηλώνει σε ατολμία και αναποφασιστικότητα, και η διφορούμενη στάση στις σχέσεις τους και τις συνεργασίες τους. Μακρόχρονες έρευνες έχουν δείξει πως τα ασφαλή άτομα, σε αντίθεση με τα ανασφαλή, έχουν τις καλύτερες προοπτικές να εξελιχθούν σε άτομα που είναι εξωστρεφή, αγαπητά, ευπροσάρμοστα, ευσπλαχνικά και αλτρουιστικά. Σαν ενήλικες τα ασφαλή άτομα κατά βάση αισθάνονται άνετα να βασιστούν σε άλλους, είναι πρόθυμα να συνάψουν στενές σχέσεις και δείχνουν εμπιστοσύνη στους συντρόφους τους. Αντίθετα, τα ανασφαλή άτομα τείνουν να κρατούν τις σχέσεις τους σε διαρκή ρευστότητα, να παρουσιάζουν συμπτώματα άγχους (που εκδηλώνεται ως κτητικότητα, ζήλεια, εξάρτηση) ή αποφυγής-υπεκφυγής  (που εκδηλώνεται ως καχυποψία και απροθυμία να βασιστούν σε άλλους). Οι Βόρειο-Αμερικανικές μέθοδοι ανατροφής, ανάμεσα τους και το γνωστό CIO, συχνά τροφοδοτούνται από φόβους πως τα παιδιά μπορεί να καταλήξουν στην υπερ-εξάρτηση. Όμως, μια πληθώρα από μελέτες δείχνουν πως η τακτική σωματική επαφή, ο καθησυχασμός και άμεση ανταπόκριση στις κλήσεις για βοήθεια τόσο στη νηπιακή όσο και πρώιμη παιδική ηλικία οδηγεί σε ασφαλή και γεμάτα αυτοπεποίθηση ενήλικα άτομα που είναι ιδιάιτερα ικανά για σωστές και λειτουργικές σχέσεις.

 

Στο παρελθόν κάποιοι είχαν ισχυριστεί ότι η πρακτική του CIO αποτελεί σωστή επιλογή για τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού, κυρίως των πνευμόνων. Μια πρόσφατη μελέτη που επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στις άμεσες αλλά και τις μακροχρόνιες συνέπειες του νηπιακού κλάματος υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο. Έχουν κλινικά αποδειχθεί οι παρακάτω αλλαγές που προκαλούνται αμέσα απ’ το νηπιακό κλάμα: αυξημένοι καρδιακοί παλμοί, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, μειωμένα επίπεδα οξυγόνου, ανεβασμένη εγκεφαλική πίεση, εξάντληση αποθεμάτων ενέργειας και οξυγόνου, διακοπή συνεργασίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ μητέρας και μωρού, εγκεφαλική βλάβη, καρδιακή δυσλειτουργία. Η εισήγηση-πρόταση των ερευνητών που πήραν μέρος στη μελέτη αυτή ήταν να ανταποκρίνονται τα πρόσωπα φροντίδας στο βρεφικό κλάμα με ταχύτητα, συνέπεια και αποτελεσματικότητα. Οι εισηγήσεις των ερευνητών γενικά είναι πλήρως εναρμονισμένες με τις αρχές της ανατροφής των στενών δεσμών (ΑΡ).

 

Οι υποστηρικτές της θεωρίας του CIO προτιμούν να θεωρούν τα μωρουδιακά κλάματα σαν απόπειρες να μανουβράρουν, να χειραγωγήσουν, να εξαναγκάσουν τα πρόσωπα φροντίδας να τους προσφέρουν μεγαλύτερη προσοχή. Και μόνο η αποδοχή αυτής της άποψης είναι αρκετή να βλάψει την υγεία του μωρού, τόσο την άμεση όσο και τη μακροπρόθεσμη. Στον τομέα της γνωστικής ψυχολογίας αναγνωρίζεται σαν αξίωμα ότι οι σκέψεις μας και οι πεποιθήσεις μας αποτελούν το υπόστρωμα της συμπεριφοράς μας. Έτσι, αν οι σκέψεις/απόψεις μας για ένα άτομο είναι θετικές, τότε και η όλη μας συμπεριφορά απέναντί του θα είναι επίσης θετική. Αντίστροφα, αν οι σκέψεις/απόψεις μας για ένα άτομο είναι αρνητικές, τότε και η συμπεριφορά μας θα είναι ανάλογη. Φέρτε στο μυαλό σας κάποιους ανθρώπους του περιβάλλοντός σας που  έχετε κατατάξει στην κατηγορία των “χειραγωγών” (κοινώς: καταφερτζήδες, καπάτσοι, μαλαγάνες), αυτών δηλαδή που μανουβράρουν με παραπειστικά επιχειρήματα τους άλλους. Αυτή η άποψή σας γι αυτούς, πώς πιστεύετε ότι επηρεάζει τη συμπεριφορά σας απέναντί τους; Είναι μάλλον απίθανο η ερμηνεία της χειραγωγικής προσωπικότητας να σας οδηγήσει να προσφέρετε προς ένα τέτοιο άτομο τρυφερή φροντίδα, ευσπλαχνία, κατανόηση και συμμερισμό συναισθημάτων. Τα μωρά, εντελώς απροστάτευτα χωρίς τη βοήθεια των προσώπων που τα φροντίζουν, είναι πιθανό να ζημιωθούν συναισθηματικά και σωματικά από άτομα φροντίδας που τα βλέπουν με τέτοιο μάτι (δηλ. σαν χειραγωγικά).


Όταν είσαστε μπροστά σε ένα μωρό που κλαίει, ίσως είναι φρόνιμο να κάνετε στον εαυτό σας τις παρακάτω ερωτήσεις: Γιατί επιλέγω τη συγκεκριμένη αντιμετώπιση-τακτική; Επιθυμώ το μωρό μου να σταματήσει το κλάμα γιατί αισθάνεται ανακουφισμένο και ασφαλές ή μήπως θέλω να σταματήσει το κλάμα απλά για να πάψει να κλαίει (γιατί “μου τη δίνει”); Με την ανταπόκριση που επιλέγω στο κλάμα του μωρού μου, τί του διδάσκω για μένα προσωπικά και για τον κόσμο γενικά; Αν ήμουν μωρό και ήμουν πονεμένο, αναστατωμένο και στενοχωρημένο, τί είδους ανταπόκριση θα επιθυμούσα να μου δείξουν τα πρόσωπα φροντίδας;

Ναι, θα κοιμόμαστε μαζί για πάντα!

Standard

 

Να και ένα σκιτσάκι πολύ πετυχημένο! Γελούσα μόνη μου όταν το είδα και μοιάζει τόοοοοσο πολύ με την απάντηση που δίνω και έδινα όταν με ρωτούσαν για πόσο ακόμα θα κοιμάμαι με τον γιο μου ή την κόρη μου και αν θα συνεχίσω για πολύ ακόμα να θηλάζω (τώρα πια μόνο την κόρη μου βέβαια)! Έλεγα ότι αν μέχρι τότε δεν αφήνουν τις μαμάδες μαζί, αναγκαστικά θα πρέπει να αποθηλάσει και αρχίσει να κοιμάται μόνος του, όταν με το καλό θα πάει φαντάρος! Χαχαχαχα! 😆 Για τις σπουδές βέβαια, δεν ισχύει κάτι τέτοιο! 😆

 

Ο πρωτοετής φοιτητής γιος μέσα στο σλίνγκ, όλα τα λεφτά!!! :-)

Μετάφραση: "Γεια χαρά! Από δώ η μαμά μου. Θα μένει μαζί μας αυτό το εξάμηνο, μιας και ακόμα κοιμάμαι μαζί της!"

Ταξίδι στο θηλασμό του υιοθετημένου μου παιδιού!

Standard

 

Αυτή την ιστορία τη διάβασα στη σελίδα του Περί… Θηλασμού στα Αγγλικά και περιττό να σας πω ότι με συγκλόνισε, με συγκίνησε, με ενθουσίασε, με έπεισε πως πρέπει να την μεταφράσουμε και να μπει στο mamalydia, για να μπορούν να τη διαβάσουν όλες οι μαμάδες. Για να δούμε, δηλαδή, πως όταν κάποια θέλει να θηλάσει, μπορεί! Ίσως χρειαστεί προσπάθεια και μάλιστα μεγάλη προσπάθεια, όμως μπορεί να θηλάσει, ακόμα και όταν το μωρό… δεν το έχει γεννήσει η ίδια!

 

My Adoptive Breastfeeding Journey

Απ’ την Teglene Ryan
Πηγή:   http://www.drmomma.org/2010/10/my-adoptive-breastfeeding-journey.html

Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης

 

 

Γνώριζα πάντοτε βαθιά μέσα μου ότι η επιθυμία μου ήταν να θηλάσω τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ καν να ακολουθήσω κάποιο διαφορετικό τρόπο. Είχα την τύχη φέρω στον κόσμο δυο πανέμορφα παιδιά και την ιδιαίτερη χαρά να τα θηλάσω και τα δυό. Όχι πως ήταν εύκολο ή πως δεν χρειάστηκε να το παλέψω, όμως ήταν αυτό που επιθυμούσα και άντλησα πολλή ευχαρίστηση απ’ την όλη διαδικασία. Μάλιστα, τόσο πολύ μου άρεσε και ήταν τόσο μεγάλο το πάθος μου για το θηλασμό που τελικά έγινα σύμβουλος θηλασμού της La Leche League προκειμένου να βοηθήσω άλλες μαμάδες που θήλαζαν. Πίστεψα πραγματικά στην ιδέα της “Μητρικής φροντίδας μέσω του θηλασμού”. Για μένα δεν ήταν απλά μια μέθοδος ταΐσματος, ήταν υπόθεση σχέσης με το παιδί μου.

Ο σύζυγός μου πάντα συζητούσε μαζί μου το ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα παιδί που χρειαζόταν οικογένεια. Το σκεπτικό μας ήταν, αν δεν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, τότε θα υιοθετήσουμε. Ακόμη και αν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, και πάλι μπορούμε να υιοθετήσουμε. Μετά τη γέννηση του δεύτερου γιού μας, έγινε ξεκάθαρο πως μια ακόμη εγκυμοσύνη δεν θα ήταν ότι καλύτερο για μένα και την οικογένειά μου. Ο γιατρός μου μού είπε να μην πάρω τέτοιο ρίσκο, πως θα έπαιζα με την υγεία μου. Θέλαμε όμως ένα παιδί ακόμη. Να λοιπόν η ευκαιρία μας να υιοθετήσουμε ένα.

Επιλέξαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί που τη φροντίδα του είχε αναλάβει μια ανάδοχη οικογένεια. Βρήκαμε ένα γραφείο υιοθεσιών που προωθεί παιδιά από ανάδοχες οικογένειες σε οικογένειες που προχωρούν σε κανονική υιοθεσία. Περάσαμε όλα τα στάδια – τα σχετικά σεμινάρια, τη μελέτη υλικού στο σπίτι και όλη την αναμονή μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Είμασταν ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα ή δύο παιδιά (υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δύο ή και περισσότερα αδερφάκια μαζί περίμεναν να υιοθετηθούν) με ηλικίες κάποιων μηνών μέχρι και 5 ετών. Αυτό που εγώ προσωπικά γνώριζα ήταν πως ήθελα πολύ να θηλάσω ένα ακόμη παιδί. Ήξερα επίσης ότι το πιθανότερο ήταν να μας δώσουν για υιοθεσία ένα νήπιο 2-4 χρόνων. Υπήρχε βέβαια και το ερώτημα, “Επιτρέπεται να θηλάσω ένα παιδάκι που προηγουμένως ήταν σε ανάδοχη οικογένεια;” Μήπως θα έπρεπε να μην αναφέρω τίποτε σε κανέναν και να το θηλάσω κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτε;

Όπως και να ‘χει, έφαγα πολλές ώρες ερευρώντας για υλικό σχετικά με το θηλασμό υιοθετημένων. Έγινα μέλος διάφορων διαδικτυακών ομάδων (forums) που συζητούσαν γύρω απ’ αυτό το θέμα. Διάβασα όσα βιβλία είχαν γραφεί γι’ αυτό. Αναζήτησα και βρήκα μαμάδες ανάδοχων οικογενειών που θήλασαν τα μωρά που φρόντιζαν – μερικές χωρίς προβλήματα και μία που της πήραν το παιδί όταν ο γιατρός του μωρού την “πρόδωσε” στους αρμόδιους.

Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009 πήγαμε με αυτοκίνητο στο South Lake Tahoe (μια διαδρομή δύο ωρών περίπου) για να συναντήσουμε μια κοινωνική λειτουργό. Είμασταν μια απ’ τις λίγες οικογένειες που θεωρούνταν κατάλληλες να τους ανατεθεί η φροντίδα ενός νεογέννητου κοριτσιού. Ξέραμε πως το μωρό είχε εγκαταλειφθεί σε μια ασφαλή και ελεγχόμενη τοποθεσία ορισμένη για το σκοπό αυτό απ’ την πολιτεία της Καλιφόρνια. Επίσης γνωρίζαμε ότι ήταν πρόωρο. Μας είχαν ήδη ρωτήσει αν θα μπορούσαμε να πάμε στην πόλη Reno (στο νοσοκομείο της οποίας νοσηλευόταν το μωρό) για να την επισκεφτόμαστε σε καθημερινή βάση μέχρι να είναι σε θέση να μεταφερεθεί στο σπίτι. Θα χρειαζόντουσαν μερικές ακόμη εβδομάδες μέχρι το μωρό να είναι σε θέση γι’ αυτή τη μετακίνηση.

Σ’ αυτή τη συνάντηση μάθαμε πως είχαμε επιλεγεί εμείς να την πάρουμε στο σπίτι μας, αν εξακολουθούσαμε να τη θέλουμε. Εξάλλου, το νοσοκομείο είχε μόλις τηλεφωνήσει να ενημερώσει πως το μωρό ήταν ήδη έτοιμο να μεταφερθεί στο σπίτι! Η κοινωνική λειτουργός μας ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε στο Reno, να περάσουμε το βράδυ στο νοσοκομείο με το μωρό και να το πάρουμε σπίτι μας την επόμενη μέρα. Φυσικά, η απάντησή μας ήταν ναι – και εγώ έχυσα μπόλικα δάκρυα!

Σε κάποιο σημείο της συνάντησης η κοινωνική λειτουργός με κοίταξε και με ρώτησε: “Σχεδιάζεις να τη θηλάσεις;” Για μια στιγμή πέρασε απ’ το μυαλό μου η σκέψη πως ίσως η ερώτηση να ήταν πονηρή. Για ένα δευτερόλεπτο η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει! Όμως δεν επρόκειτο για πονηρή ερώτηση. Η κοινωνική λειτουργός συνέχισε: “Ενθουσιαστήκαμε τόσο πολύ που είσαι σύμβουλος θηλασμού της La Leche League και ελπίζαμε πως προτίθεσαι  να τη θηλάσεις.” Ήξερα πως αυτό το μωρό χρειαζόταν θηλασμό και δεν είχα καμιά διάθεση να το κάνω στα κρυφά, όπως μου είπαν ότι έκαναν τόσες και τόσες ανάδοχες μητέρες ή γυναίκες που είχαν υιοθετήσει. Τους απάντησα πως θα το θήλαζα αν αυτό επιτρεπόταν. Απάντησαν πως δεν μπορούσαν να σκεφτούν κανένα λόγο που να το έκανε απαγορευτικό, αποφάσισαν όμως να μη συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό αλλά και ούτε να το αναφέρουμε κάπου γραπτά. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν κάποιοι σε κάποιο γραφείο. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το θηλασμό με περίεργους τρόπους.

Στην ίδια εκείνη συνάντηση πληροφορηθήκαμε πως το μωράκι αυτό ήταν κάτι σαν θαύμα. Όλοι οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς γίνεται να είναι ζωντανό και να τα πάει τόσο καλά. Γεννήθηκε σε ένα κάμπινγκ στα βουνά πάνω απ’ τη λίμνη Tahoe. Η φυσική του μητέρα δεν είχε ιδέα πως ήταν έγκυος. Δεν ήξερε καν πως γεννούσε μέχρι που άκουσε το μωρό να κλαίει. Στη συνέχεια, η ίδια μεταφέρθηκε στο τοπικό νοσοκομείο και το μωρό αεροπορικώς στο Reno. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω αν φυσική μαμά είδε ποτέ το μωρό της ή αν γνωρίζει αν πρόκειται για αγοράκι ή κοριτσάκι. Όταν παρέδωσε το μωρό στο νοσοκομείο, οι πληροφορίες που δέχθηκε να δώσει ήταν ελάχιστες (δεν θα ασχοληθώ με το αλαλούμ του χαρτοπόλεμου στο διάστημα της παράδοσης του μωρού, που οδήγησε εκείνη μεν σε ένα νοσοκομείο το δε μωρό σε άλλο και μάλιστα σε άλλη πόλη)! Η γυναίκα είπε πως έπινε οινοπνευματώδη ποτά περίπου βδομάδα παρά βδομάδα και κάπνιζε μισό πακέτο τσιγάρα την ημέρα. Δήλωσε πως δεν έκανε χρήση παράνομων ουσιών, βρέθηκε όμως θετική στην THC (κάνναβη) και στο οινόπνευμα κατά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο αμέσως μετά τον τοκετό.

Το μωρό γεννήθηκε 1.5 κιλό. Για 30-45 λεπτά μετά τη γέννησή του ήταν εκτεθειμένο και σε σημείο μη προσβάσιμο στους διασώστες. Ακόμη και ένα νεογέννητο με πλήρη και ολοκληρωμένη κυοφορία μπορεί να πέσει θύμα υποθερμίας, πολύ περισσότερο ένα μωρό βάρους 1.5 κιλού. Αρχικά υπολόγιζαν πως θα χρειαζόταν να μείνει στο νοσοκομείο για 2 μήνες. Αυτή όμως τους διέψευσε όλους – δεν χρειάστηκε αναπνευστική υποστήριξη, έτρωγε πρόθυμα και γρήγορα έπαιρνε βάρος.

 

Όταν πήγαμε να τη γνωρίσουμε στο νοσοκομείο ήταν 17 ημερών. Το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν πολύ ευγενικό. Είχαν “υιοθετήσει” προσωρινά το μωράκι. Ήταν οφθαλμοφανές πως ήταν η αγαπημένη όλων. Όμως την είχαν βάλει για καλά “στο μπουκάλι” όσο ήταν εκεί, εγώ όμως ήθελα να τη θηλάσω. “Χώστην εκεί μέσα”, μου είπαν οι μαίες καθώς πλησίασα τη θηλή του μπουκαλιού στο στόμα της περιμένοντάς την να ανοίξει το στόμα της όπως θα έκανε με το στήθος. Μου έδειξαν μάλιστα και το “σωστό” τρόπο να την κρατώ για να της δίνω το μπουκάλι – στα γόνατά μου, μακριά απ’ το σώμα μου!

Θα πρέπει, μας είπαν, να την ταΐζουμε κάθε 3 ώρες σταθερά και απαράβατα. Και να προσέχουμε να μην την πολυπαίρνουμε στα χέρια. “Όταν την πάτε σπίτι σας να μην την κρατάτε τόσο πολύ στα χέρια, όπως κάνετε τώρα. Πρέπει να την αφήνετε κάτω να μπορεί να κοιμάται. Ξέρετε, είναι απαραίτητο να ξεκουράζεται”. Χαμογέλασα και κούνησα το κεφάλι δείχνοντας πως συμφωνώ μαζί τους – γνωρίζοντας πως σε λίγες ώρες που θα είμασταν πια στο σπίτι μας αυτό το μωράκι για αρκετούς μήνες θα βρίσκεται μόνιμα στην αγκαλιά μας και ποτέ “κάτω”.

Ο γιατρός μας είπε ότι δεν θα πρέπει να της αλλάξουμε τη συγκεκριμένη φόρμουλα μέχρι να κλείσει χρόνο, άσχετα απ’ τις εισηγήσεις του παιδιάτρου της και άσχετα του πόσο καλά θα τα πάει. Και πάλι χαμογέλασα και ένευσα πως συμφωνώ – γνωρίζοντας πως θα έκανα το παν να πούμε αντίο στη φόρμουλα. Εγώ είχα υπόψη μου μια πολύ “ειδική φόρμουλα” για το μωράκι αυτό.

Της δώσαμε το κοριτσίστικο όνομα που είχαμε επιλέξει πριν κάποια χρόνια. Το επόμενο πρωϊνό που την πήραμε στο σπίτι ζύγιζε 1.860 γραμμάρια. Τηλεφώνησα αμέσως στη συνάδελφο σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, η οποία πήγε με το αυτοκίνητό της στην πόλη και στη συνέχεια στο σπίτι μας στο βουνό για να μου φέρει ένα νοσοκομειακού επιπέδου θήλαστρο της Mendela (το Symphony) καθώς και ένα SNS (σύστημα παροχής συμπληρωματικού ταΐσματος κατά τη διάρκεια θηλασμού) για το ξεκίνημα της προσπάθειας. Έπρεπε να αρχίσω τον αγώνα για να ξεκινήσει η παραγωγή γάλακτος. Επίσης, παράγγειλα στο διαδύκτιο ενα Lact aid (το ίδιο ακριβώς σύστημα με το SNS, άλλης εταιρίας, για μακροπρόθεσμη χρήση) το « εργαλείο» που σου επιτρέπει να δίνεις συπλήρωμα γάλακτος στο μωρό καθώς αυτό θηλάζει από το στήθος και το οποίο προτιμούν οι μαμάδες που έχουν κάνει υιοθεσία. Παράγγειλα και το φάρμακο domperidone (μια φαρμακευτική αγωγή που υπό μορφή παρενέργειας προκαλεί αύξηση της προλακτίνης). Το φάρμακο αυτό δεν είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ και γι’ αυτό το παράγγειλα μέσω διαδικτύου από ένα φαρμακείο στη Νέα Ζηλανδία.

 

Πήρα το μωράκι μου πάνω στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα ανάσκελα πάνω στα μαξιλάρια του κρεβατιού μου. Έβγαλα τη μπλούζα μου και ξέντυσα το μωρό αφήνοντας μόνο την πάνα της. Έβαλα το ζεστό και μικροσκοπικό σωματάκι της πάνω στο γυμνό μου στήθος. Δεν έχασε ούτε λεπτό. Όρμησε πάνω μου και “’έπιασε” αμέσως το δεξί μου στήθος. Άρχισε να ρουφάει και το σωματάκι της χαλάρωσε εντελώς. Το μωράκι είχε βρει το σπίτι του και τη μαμάκα του. Αυτό που χρειαζόμουν τώρα είναι να τα καταφέρω να παράγω δικό μου γάλα.

Τις πρώτες εβδομάδες προσπάθησα να βάλω φόρμουλα στο SNS και στη συνέχεια χρησιμοποίησα το Lact-Aid να της δώσω συμπλήρωμα καθώς θήλαζε στο στήθος. Έπιανε το στήθος πολύ καλά, βύζαινε όμως πολύ αδύναμα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παίρνει τίποτε απ’ τη φόρμουλα μέσω του ειδικού θήλαστρου. Πήρα την απόφαση να προμηθευτώ το SNS στο κανονικό μέγεθος να το δοκιμάσω, με το σκεπτικό ότι μ’ αυτό δεν είναι απαραίτητο το θήλασμα για τη ροή του γάλακτος – η βαρύτητα είναι αρκετή για να κατεβαίνει το γάλα. Τάιζα το μωρό με το μπουκάλι και μετά δοκίμαζα το SNS κανα-δυό φορές την ημέρα. Σταδιακά κατάφερε να παίρνει γύρω στα 30 γραμμάρια απ’ το SNS. Προοδευτικά αύξησα και τα ταΐσματα στο στήθος. Με αυτό τον τρόπο γρήγορα μπόρεσε να θηλάζει με το Lact-Aid και παράλληλα τραβούσε και γάλα απ’ τη φόρμουλα.

 

Μετά από περίπου ένα μήνα όλα τα ημερήσια ταΐσματα γίνονταν με το Lact-Aid. Παράγγειλα περισσότερα ανταλλακτικά ώστε να μπορώ να κάνω μόνο ένα πλύσιμο και να ετοιμάζω τα υλικά του Lact-Aid για ολόκληρη την ημέρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τάϊζα το μωρό με το Lact-Aid ολόκληρο το 24ωρο και παραμέρισα εντελώς όλα τα μπουκάλια. Σ’ αυτό το σημείο σταμάτησα να χρησιμοποιώ το θήλαστρο μια και το μωρό θήλαζε κάθε λίγο και λιγάκι. Την ενθάρρυνα να θηλάζει για να χαλαρώνει ή έστω να πίνει λίγο γαλατάκι μεταξύ των κανονικών ταϊσμάτων με τη φόρμουλα.

Η μικρή τα κατάφερνε μια χαρά με το θήλασμα. Θήλαζε για λίγο στο ένα στήθος και μετά το άφηνε για να πιάσει το άλλο. Αυτό κάνουν φυσιολογικά και αυθόρμητα τα μωρά που θηλάζουν μόλις τελειώσουν με το ένα στήθος. Εγώ βέβαια έπρεπε στα γρήγορα να μετακινώ το θήλαστρο απ’ το ένα στο άλλο στήθος ώστε να μπορεί να συνεχίζει να πίνει. Θήλαζε με τις ώρες ακόμη και όταν το γάλα ήταν ελάχιστο. Μερικές φορές κάναμε και “διακοπές θηλασμού” – ο μπαμπάς έπαιρνε τα μεγάλα αδερφάκια της εκδρομή για μια ολόκληρη μέρα και εμείς μέναμε στο σπίτι για ολοήμερο θηλασμό. Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη επιμέλεια την αύξηση του βάρους της για να είμαι σίγουρη πως δεν παραήμουν “σφιχτή” με το γάλα της φόρμουλας. Ήθελα να παίρνει όσο γίνεται λιγότερο γάλα φόρμουλας ούτως ώστε να θηλάζει περισσότερο από μένα και να προκαλέσει έτσι αύξηση της παραγωγής γάλακτος.

 

Σύντομα ήμουν σε θέση να τη θηλάζω νωρίς το πρωί σε σημείο που να χορταίνει. Συνέχιζα να τη θηλάζω σ’ αυτό το στυλ μέχρι που γινόταν εμφανές πως χρειαζόταν και λίγο γάλα φόρμουλας.

Ήμουν κατενθουσιασμένη όταν συνειδητοποίησα πως απ’ τις 3 μέχρι τις 10 το πρωί το γάλα μου ήταν αρκετό και δεν χρειαζόταν γάλα φόρμουλας. Κατόπιν πήγαινα απ’ τις 3 μέχρι τις 11, μετά μέχρι τη 1 και μετά μέχρι τις 3μμ. Και πριν καλά καλά να το καταλάβω, έπαιρνε γάλα φόρμουλας γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και από κει και πέρα δεν χρειαζόταν να ξαναπάρει παρά γύρω στις 4 το απόγευμα. Μπορούσα να φύγω απ’ το σπίτι μαζί της για ολόκληρο πρωινό χωρίς να χρειαστεί να πάρω μαζί μου τα σύνεργα για τη φόρμουλα. Τη θήλαζα δηλαδή αποκλειστικά για περισσότερο από μισή μέρα! Σύντομα παράτησε και την πιπίλα με την οποία είχε έρθει στο σπίτι απ’ το νοσοκομείο. Όταν έχεις το πραγματικό και αληθινό, τί να τα κάνεις τα υποκατάστατα;

Όταν φτάσαμε στο σημείο που το μωρό χρειαζόταν μόνο δύο γεύματα των 60-120 μλ. φόρμουλας τις απογευματινές ώρες, τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ το Lact-Aid. Αν ήμουν υποχρεωμένη να γεμίσω άλλη μια σακούλα και να πλύνω άλλο ένα θήλαστρο θα μου ‘στριβε!! Το μωρό ήταν 5 μηνών όταν έφτασε να θηλάζει αποκλειστικά, με εξαίρεση τα δύο μπουκάλια φόρμουλα το απόγευμα, δηλαδή 120-240 μλ. την ημέρα. Θήλαζε τόσο πριν όσο και μετά τα μπουκάλια φόρμουλας. Η αλήθεια είναι πως ήθελα πολύ να μπορέσω να τη θηλάζω αποκλειστικά, αλλά και εκεί που φτάσαμε ήταν μεγάλη επιτυχία!

Στους 6 μήνες της άρχισα τις στερεές τροφές. Ξετρελάθηκε! Επειδή ήταν στο πρόγραμμα WIC (ένα πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο απ’ την κυβέρνηση μέσω του οποίου χορηγούνταν υγιεινές τροφές σε γυναίκες, μωρά και νήπια) της έδιναν ολόκληρες συσκευασίες φρούτων, λαχανικών και δημητριακών για μωρά. Τα καταβρόχθιζε όλα. Σε μια εβδομάδα καταργήσαμε το ένα γεύμα φόρμουλας και σε άλλη μια εβδομάδα καταργήσαμε και το τελευταίο. Τώρα πια ΘΗΛΑΖΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ! (Έστω με λίγες στερεές τροφές, ουσιαστικά όμως θήλαζε αποκλειστικά!) Δεν ξανάβαλε μπουκάλι στο στόμα της. Μάλιστα, τη μοναδική φορά που την άφησα για μερικές ώρες όταν ήταν 9 μηνών, αδιαφόρησε πλήρως για το μπουκάλι.

 

 

Όταν έκλεισε χρόνο σκέφτηκα πως θα μπορούσα να σταματήσω τη domperidone που έπαιρνα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να μειωθεί σημαντικά η παραγωγή γάλακτος. Αυτό προκάλεσε απογοήτευση και νευρικότητα στο μωρό. Έκανα λοιπόν έρευνα στο θέμα και έβγαλα το συμπέρασμα πως είναι ασφαλές για μένα να συνεχίσω να το παίρνω για κάποιο διάστημα ακόμη. Έκανα λοιπόν μια παραγγελία για προμήθειες 6 μηνών. Στο “Making More Milk” διάβασα για μια έρευνα που δείχνει ότι δεν υπήρξαν παρενέργειες για άτομα που έπαιρναν 120 mg την ημέρα επί 10 χρόνια, και παρά το γεγονός ότι για ένα μικρό διάστημα είχα πάρει μέχρι και 160 mg την ημέρα, στο παρόν στάδιο παίρνω μόνο 90 mg ην ημέρα.

Στους 15 μήνες το μωρό συνεχίζει δυνατό και ακάθεκτο. Απολαμβάνω πλήρως να τη θηλάζω όταν πάει για το μεσημεριανό της ύπνο καθώς και για το βραδυνό ύπνο. Το χαίρομαι πολύ να την κρατάω αγκαλιά το πρωί στο κρεβάτι και να την ακούω να καταπίνει το γάλα μου. Δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να σταματάει αυτή την υπέροχη ιστορία – τουλάχιστον όχι σύντομα!

Όταν θήλαζα τα αγόρια μου ο στόχος μου ήταν να το πάω τουλάχιστον μέχρι να γίνουν δύο χρόνων, το οποίο είναι και το ελάχιστο που συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Έχω διαβάσει τόσα πολλά για τα ωφέλη του θηλασμού μέχρι τα δύο και ακόμη πιο πέρα, που ήθελα πολύ να κάνω και εγώ το ίδιο. Το λέω με λύπη, αλλά μπόρεσα να θηλάσω και τα δυο αγόρια μου μόνο μέχρι τους 14 μήνες το καθένα. Σταματήσαμε νωρίτερα για διαφορετικούς για το καθένα λόγους, και στις δύο περιπτώσεις όμως λυπήθηκα που δεν έπιασα το στόχο που έθεσα. Ακόμη και τώρα αισθάνομαι πως τα απογοήτευσα, παρά το γεγονός ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα κάτω απ’ τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ελπίζω να μπορέσω να θηλάσω την κόρη μου τουλάχιστο για 2 χρόνια και για όσο θα θέλει εκείνη. Έχω μια ακόμη ευκαιρία.

 

~~~~

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το θηλασμό ανάδοχων ή υιοθετημένων παιδιών καθώς και τον προκαλούμενο/”σπρωχτό” θηλασμό πάτε:

The Adoptive Breastfeeding Resource Website

Dr. Jack Newman & Enith Kernerman: Breastfeeding Your Adoptive Baby or Baby Born by Surrogate

Adoption.com’s section on breastfeeding

Induced Lactation

Another mother’s experience: Breastfeeding My Adopted Child

Dr. Jack Newman Lactation Aid (homemade instructions)

Ask your local La Leche League leaders and/or lactation consultants for names of mothers who have nursed their adopted children