Εξάρθρωση Αγκώνα!

Standard

Χτες βράδυ το έπαθε η μικρή μου Ναταλία! Εξάρθρωση αγκώνα!!! Είμασταν στο Τζάμπο και την έκανα βόλτες κρατώντας την από το χεράκι (γιατί πλέον δεν δέχεται να κάτσει στο καροτσάκι! Μόνο κάτω να την κυνηγάμε κι αυτή να γελάει!!!). Δεν άκουγε ΤΙΠΟΤΑ μιας και ήταν κουρασμένη και έτσι όταν της είπα ότι φεύγουμε από εκεί που είμαστε, δεν της άρεσε καθόλου! Αποφάσισε να κάτσει κάτω κι εγώ – βλακωδώς βέβαια – κρατώντας ακόμα το χέρι της, της έλεγα «όχι Ναταλία μου, μην κάτσεις!» και από το πείσμα της να κάτσει, άφησε τα πόδια της από το έδαφος και  όλο της το σώμα «κρεμάστηκε» από το χέρι μου! Την άφησα και έσκυψα να την πάρω αγκαλιά όπου όμως έκλαιγε και κρατούσε το χεράκι της. Σκέφτηκα ότι απλά πόνεσε το χεράκι της από τον τρόπο που έγινε όλο αυτό, αλλά δεν σταματούσε να γκρινιάζει και όταν έπιανα το χεράκι της και το κουνούσα πάνω κάτω έκλαιγε!!! Την πήρα στο αυτοκίνητο να την θηλάσω (σκέφτηκα ότι αν δεν ηρεμήσει με τον θηλασμό, τότε έχουμε θέμα…). Μόλις τέντωνε το χεράκι της, έκλαιγε ή γκρίνιαζε και κρατούσε με το άλλο χεράκι τον αγκώνα της… Κατάλαβα ότι υπάρχει πρόβλημα! «Πάμε νοσοκομείο!» είπα στον Μάκη και φύγαμε! Στον δρόμο μου ερχόταν να βάλω τα κλάματα! Πηγαίναμε στο νοσοκομείο και ένιωθα οτι εγώ φταίω για τον πόνο της κόρης μου! Ένιωθα ντροπή, λύπη και ζητούσα συγνώμη απ’ τη Ναταλία!!!! 😦

Οταν πήγαμε, μας δέχθηκαν μέσα στα επείγοντα αμέσως. Ο ορθοπεδικός γιατρός με ρώτησε τι έγινε, έπιασε το χεράκι της Ναταλίας (η οποία είχε ηρεμήσει μέσα στο σλίνγκ μου, μιας και το χέρι της δεν κρεμόταν αλλά ήταν διπλωμένο και ακουμπούσε το στήθος μου) , το άνοιξε και τότε η Ναταλία άρχισε να κλαίει! Της το ακουμπούσε απαλά και της το έκανε λίγο στροφή δεξιά-αριστερά, Η Ναταλία άρχισε να κλαίει λίγο πιο έντονα και αφού ο γιατρός με ακούμπησε στην πλάτη, μου είπε «είστε ΟΚ!»!!!

Αφού τον ρώτησα, μου είπε ότι είχε βγει το χεράκι της από τον αγκώνα, ότι συμβαίνει συχνά σε παιδιά από 2-5 χρονών (εμείς είμαστε ενάμιση), ότι το έβαλε στη θέση του και να μην ανησυχώ, ότι πονούσε πολύ αλλά τώρα καθόλου, ότι δεν πρέπει να «τραβολογάμε» τα παιδιά από το χεράκι, ότι δεν τα σηκώνουμε από τα χέρια, ή τα κάνουμε γύρω γύρω από τα χεράκια, ότι αυτό το «κρέμασμα» είναι το πιο επικίνδυνο και ότι τις επόμενες 3-4 εβδομάδες πρέπει να είμαστε κάπως πιο προσεκτικοί! Μέχρι να τελειώσει να μου τα λέει όλα αυτά, η Ναταλία είχε σταματήσει το κλάμα και λίγο μετά άρχισε να χρησιμοποιεί το χεράκι της κανονικά! Και έτσι απλά για να νιώθω ακόμα πιο χάλια, μου έδειχνε το χεράκι της εκεί που πονούσε πριν, και έδειχνε εμένα μετά που της το προκάλεσα!!! Χτύπα κι άλλοοοοο!!! 

Κάνοντας μια έρευνα τριγύρω, βρήκα ένα μικρό και απλό αρθράκι έτσι για να ενημερωνόμαστε και ελπίζω να μην σας χρειαστεί… Διαβάστε παρακάτω:

Πηγή: http://www.babyspace.gr/Article/child-injured-elbow/140-107.html

Τι πρέπει να κάνουμε αν ο αγκώνας του παιδιού βγει από τη θέση του.

Ο αγκώνας του παιδιού μπορεί να βγει από τη θέση του, δηλαδή να εξαρθρωθεί. Το φαινόμενο της εξάρθρωσης είναι πιο συχνό στην ηλικία κάτω των τεσσάρων ετών. Αυτό συμβαίνει επειδή η άρθρωση του αγκώνα των παιδιών είναι χαλαρή και τα κοκάλα μπορεί να διαχωριστούν πολύ πιο εύκολα.
Όταν ο αγκώνας του παιδιού βγει από τη θέση του, το παιδί πονάει πολύ και έχει την τάση να σπρώχνει με το άλλο του χέρι τον ώμο του προς το σώμα του.

Τι κάνουμε στην περίπτωση που ο αγκώνας του παιδιού βγει από την θέση του;


Προσοχή!

Σε καμία περίπτωση δεν προσπαθούμε να τοποθετήσουμε το χέρι του στη σωστή του θέση, αφού όχι μόνο δεν θα ωφελήσουμε το παιδί αλλά θα του προκαλέσουμε πολύ έντονο πόνο.  Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να καλέσουμε τον  γιατρό. Στο μεταξύ, μπορούμε να ανακουφίσουμε το παιδί δένοντας το χέρι του ελαφρά με ένα μαντήλι και στηρίζοντας το πίσω από το λαιμό.

Τι λένε οι ειδικοί:


«Άθελα μας μπορεί να συντείνουμε και εμείς σε κάποιο τραυματισμό του χεριού του παιδιού. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στον τρόπο που το παίρνουμε αγκαλιά και το σηκώνουμε από το κρεβάτι. Τοποθετούμε τα δύο μας χέρια κάτω από τις μασχάλες του και ποτέ δεν το τραβάμε από το ένα χέρι».

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

8 responses »

  1. Αχου μωρε…ευτυχώς τέλος καλό όλα καλά! Μην τα βάζεις με τον εαυτό σου! Άλλωστε δεν έκανες κάτι υπερβολικό, είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλους μας, απλα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί.

  2. Το έπαθε η μικρή μου κόρη όταν ήταν 3 πάνω στο παιχνίδι με την αδερφή της!!!! Εγώ σοκ!!!! Ευτυχώς ο παιδιατρος μου το έβαλε στην θέση του και δεν χρειάστηκε κάτι άλλο αλλα πάντα έχω μια εμμονή ιδέα με το ναμην της τραβάμε το χέρι ακόμα και τώρα που είναι 8,5!!!!! τι τραβάνε οι μάνες οι δολιες!!!!!

  3. Εμείς, το δηλώνω, θα την πάθουμε!
    Τι να κάνεις όταν το εικοσάκιλο βαράκι (ναι, είκοσι κιλά στα 2,3) αποφασίσει να κάτσει κάτω στη μέση του πεζοδρομίου/πάρκου/σούπερ μάρκετ γιατί δε θέλει να προχωρήσει/να φύγει/κτλ;
    Η «καθιστική διαμαρτυρία» είναι ο αγαπημένος του τρόπος να λέει όχι.
    Σας ρωτώ, μπορείς να τον κρατάς από τις μασχάλες στο δρόμο; Στα ψώνια;
    Είναι σίγουρο, θα την πάθουμε μια μέρα!
    Απορώ πώς δεν την πάθαμε ακόμα…

  4. Ωχουτο μωρέ το γλυκούλι…. Και αυτοί οι γιατροί έχουν μια άνεση. Κάνουν ένα «κλατς» και μπαίνει το χεράκι στη θέση του… Θυμάμαι μια φίλη μου, είχε πιάσει φωτιά το δάσος έξω από το σπίτι τους, εκείνη τραβούσε τον πιτσιρικά να φύγουν και εκείνος έκλαιγε και καθόταν κάτω για να πάει να δει την πυροσβεστική!!!! Ε, τράβα η μαμά, κόντρα το ζουζούνι, βγήκε το χεράκι! Πήγαν στην παιδίατρο, έκανε μια απλη χειραψία στον μπόμπιρα και όλα καλά!!!! Τι τρόπος αντίδρασης κι αυτός! Αν κάτσουν κάτω, δεν σηκώνονται ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!!! ΠΕΙΣΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

  5. Πόνεσε εμένα μόνο που το σκέφτηκα. Περαστικά και μπράβο στο κουράγιο της μικρής. Όντως έιναι πολύ κρίμα να τα τραβολογάμε καμιά φορά. Εγώ πάντως πλέον, στα 3 της, ακολουθώ τακτική «θα σε περιμένω να ηρεμήσεις, δεν θα σε κουβαλήσω και σε περπάτα μόνη»….Δεν παίζει να έχεις ένα 15κιλο παιδί στο ένα, 10 σακούλες S/M στο άλλο και να σου ζητάει να της τραγουδάς κιόλας…..Πείσμα εκείνα, πείσμα και εμείς καμιά φορά. Αμάν….!!!

  6. επαθα την ιδια εξαρθρωση πριν 6 μηνες. πηγα στο νοσοκομειο κ μου το βαλαν στη θεση του. οταν πας να το τεντωσεις ποναει φοβερα, οταν το χεις λυγισμενο δε το καταλαβαινεις.
    μακρια απο τα παιδακια μας τετοια.!!!!

  7. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Η μικρή μου κόρη πέρσι έπεσε από τα σχοινιά της τσουλήθρας και εξάρθρωσε την κλείδα της. Στην αρχή δεν το καταλάβαμε παρόλο που πονούσε αρκετά αλλά με τις μέρες καλυτέρευε. Όταν ένας γνωστός μας γιατρός έτυχε να τη δει στο χωριό που είχαμε πάει διακοπές, μετά από δύο εβδομάδες, και μας είπε ότι πρόκειται για εξάρθρωση τα έβαζα με τον εαυτό μου που δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα!
    http://mammael.blogspot.com/2010/08/blog-post_8899.html

  8. Σε νιώθω!!
    Όταν ο γιος μου ήταν 2 ετών σε ένα παιδικό πάρτι άγνωστο πώς κατάφεραν τα παιδιά να του βγάλουν τον καρπό… επειδή ούτε εμάς μας ηρέμησε ο θηλασμός… καταλήξαμε στο νοσοκομείο όπου ο γιατρός του το έβαλε στη θέση του και ζήτησε να είμαστε προσεχτικοί για αρκετό καιρό καθώς είναι πιο εύκολο να ξαναβγεί όταν το έχει πάθει μια φορά… Μετά τα 4-5 μειώνεται αυτή η πιθανότητα…

    Το θέμα είναι που τώρα πια, 4 χρονων, μερικές φορές κάνει ακριβώς αυτό που περιγράφεις… κρεμιέται στο χέρι μου… με αποτέλεσμα για να τον προστατέψω να κοντεύω να βγάλω εγώ το δικό μου!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s