Τα παιδιά αξίζουν διαφορετικά σχολεία!!!

Standard

sxoleio2

 

Το ξέρω πως ακόμη δεν έφτασε ο Αύγουστος, αλλά εμένα μου φαίνεται πως ο Σεπτέμβρης πλησιάζει γρήγορα! Και Σεπτέμβρης σημαίνει, κεφάλια μέσα και αρχή νέου σχολικού έτους. Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η δευτέρα δημοτικού που θα πάει φέτος ο Γιώργος θα είναι πιο εύκολη, όπως λένε όλοι και το εύχομαι.

 

Η περσινή χρονιά, αν και ο Γιώργος τα πήγε μια χαρά, είχε τις δυσκολίες της. Και ο λόγος των δυσκολιών αυτών ήταν το άγριο σύστημα που υπάρχει στην Ελλάδα και σε πολλές χώρες του κόσμου. Ένα σύστημα που δεν σέβεται τον μαθητή, αλλά τον πιέζει να μάθει με τρόπο που αποδεδειγμένα δεν είναι ο τρόπος που μαθαίνουν τα παιδιά. Με έναν τρόπο που βάζει την σκέψη σε κουτάκια. Αλλά, αν και δεν δουλεύει,  συνεχίζει και συνεχίζει και που θα πάει δεν γνωρίζω.

 

Κρέμεσαι από τον κάθε δάσκαλο και την τύχη να σου πέσει ένας καλός και ορεξάτος, ώστε το παιδί σου να αγαπήσει την μάθηση. Ζηλεύω τα παιδιά στον Φουρφουρά και τα παιδιά που φοιτούν στα δημόσια σχολεία της Φύσης και των Χρωμάτων τα οποία ίσως και να μην γνωρίζουν πόσο τυχερά είναι! Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να γυρίσω τα μυαλά του διευθυντή του σχολείου του γιου μου να κάνει μια αλλαγή έστω μικρή προς αυτή την κατεύθυνσή. Υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω.

 

Δεν θέλω να προσβάλω όλες τις λαμπρές εξαιρέσεις των δασκάλων που λειτουργούν με ενσυναίσθηση και σεβασμό προς τους μαθητές τους, που σκοτώνονται στη δουλειά για να μπορέσουν να κάνουν το μάθημά τους ενδιαφέρον και να κινήσουν την περιέργεια των παιδιών για μάθηση! Είμαι σίγουρη πως υπάρχετε εκεί έξω, οπότε μην με βομβαρδίσετε με σχόλια για το πόσο δύσκολη είναι η δουλειά των δασκάλων. Είμαι σίγουρη γι αυτό! Και γνωρίζω πως δεν πληρώνεται αρκετά, όπως πολλά άλλα επαγγέλματα. Όμως το επιλέξατε για κάποιον λόγο, σωστά? Δεν θέλω να προσβάλω γενικά με το σημερινό μου άρθρο. Έκκληση κάνω. Σε γονείς και δασκάλους! Εσείς δάσκαλοι, που δεν είστε ευχαριστημένοι με το σύστημα, αυτό που θα μπορούσατε να κάνετε, είναι να δείτε αν μπορείτε να αλλάξετε σιγά σιγά τα μυαλά των συναδέλφων σαν ώστε η Ελλάδα να αλλάξει το σύστημα των σχολείων της και να γίνουν σχολεία σαν αυτά στον Φουρφουρά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, που έχουν ξεκινήσει να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Εσείς γονείς (κι εγώ μαζί), πρέπει να απαιτήσετε αυτή την αλλαγή και να βοηθήσετε να γίνει! Για τα παιδιά μας πρόκειται άλλωστε!

 

Ποιος ο λόγος? Ξέρετε κάτι? Όταν το παιδί μου πήγε δημοτικό την περσινή χρονιά, δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Ήμουν σίγουρη πως θα διαφωνούσα με πολλά και είπα πως παρ’όλα αυτά, εγώ θα διατηρήσω τον σεβασμό του Γιώργου προς την δασκάλα του. Θα βρίσκω τρόπους να την δικαιολογώ χωρίς να συμφωνώ απόλυτα μαζί της και θα μείνω χαλαρή στο τι, πως και πόσο ο Γιώργος θα ασχολείται με τις εργασίες του για το σπίτι. Δεν μας ενδιαφέρουν τα αυτοκόλλητα του είπα. Η προσπάθεια μας ενδιαφέρει. Όλα καλά μέχρι εδώ? Ε λοιπόν, έχω να σας πω κάτι! Αυτό δεν λειτουργεί τελικά!

 

Και τώρα θα σας πω και τον λόγο δίνοντας μερικά παραδείγματα μέσα από την τάξη, όχι απαραίτητα από την δική μας τάξη, αλλά και άλλα παραδείγματα, από διαφορετικές τάξεις, από διαφορετικά σχολεία!

 

sxoleio1

 

Ξέρετε γιατί δεν λειτουργεί η δική μου προσπάθεια να κάνω ένα παιδί που θα είναι πιο χαλαρό και δεν θα νιώθει φόβο? Γιατί όταν μια δασκάλα βάζει αυτοκόλλητο σε μια φωτοτυπία, που άλλες φορές είναι σούπερ αυτοκόλλητο, άλλες όχι τόσο σούπερ, άλλες φορές γράφει μπράβο, άλλες πολύ καλά, άλλες φορές βάζει θαυμαστικά, άλλες ερωτηματικό και άλλες στεναχωρημένη φατσούλα σε σφραγίδα, είναι βαθμολογία! Στο πρωτάκι??? Όταν στην πρώτη φωτοτυπία του χρόνου δεν παίρνουν όλα το ίδιο αυτοκόλλητο, είναι τρομοκρατία για το παιδί! Και όταν η φωτοτυπία του κάθε μαθητή περνάει μπροστά από όλους τους μαθητές για να δουν όλοι πόσο καλά ή χάλια έκανες την φωτοτυπία σου, είναι απλά έλλειψη σεβασμού!

 

Όταν από την πρώτη εβδομάδα που πάνε σχολείο τα παιδιά, μαθημένα σε ένα νηπιαγωγείο, όπου έπαιζαν και βόλταραν και μιλούσαν μέσα στην τάξη, μπαίνουν τιμωρία στον πίνακα όρθια για να μάθουν να μην το ξανακάνουν, είναι στην καλύτερη, μια κακή αρχή! Όταν από τις τάξεις της πρώτης δημοτικού, ακούγονται αγριοφωνάρες και απειλές, είναι λεκτική κακοποίηση! Όταν δασκάλα σπάει το μολύβι του μαθητή της παραδειγματικά μέσα στην τάξη, είναι κακοποίηση επίσης. Και όταν μετά η δασκάλα αυτή τους κάνει χίλια δυο όμορφα πράγματα στην τάξη με πλαστελίνες, με βίντεο, τραγούδια κλπ αφού τα παιδιά έχουν υποστεί όλα τα παραπάνω, τότε είναι σχιζοφρένεια! Πώς θα αισθανόταν η ίδια η δασκάλα σε ένα συνέδριο για εκπαιδευτικούς αν όταν μίλησε στον διπλανό της ή έγραφε ένα sms στο κινητό της, ο ομιλητής της άρπαζε το κινητό, το έσπαγε και την έβαζε να κάτσει όρθια μπροστά σε όλους τους άλλους εκπαιδευτικούς? Ή αν σχολίαζε τον τρόπο με τον οποίο διαβάζει, αργό και χαζό? Ή άμα ο ομιλητής πάντα, τους έβαζε να κρατούν σημειώσεις, μετά τις κοιτούσε, τις σχολίαζε και τις βαθμολογούσε και τις έδειχνε σε όλους τους εκπαιδευτικούς της αίθουσας? Μμμμμ… Δεν ακούγεται πολύ καλό συνέδριο έτσι? Δεν νομίζω να ξανά πατούσατε σε κάτι τέτοιο? Αν από την άλλη, έκανε παιχνίδια, σας έβαζε να συζητάτε μεταξύ σας και να μάθετε πράγματα ο ένας από τον άλλον, αν διασκεδάζατε σ’αυτό το συνέδριο μαθαίνοντας πολλά και διάφορα που αφορούν την δουλειά σας?

 

Ερώτηση λοιπόν: γιατί υπάρχουν οι φωτοτυπίες για το σπίτι την στιγμή που απαγορεύονται? Φωτοτυπία μαθηματικών, φωτοτυπία γλώσσας, αντιγραφή στο τετράδιο και για τα δύο μαθήματα. Όχι 2 σειρές! 10 σειρές! Ο Γιώργος την πρώτη φορά που είδε τι είχε να γράψει, με κοιτούσε με βουρκωμένα τα μάτια! Δεν το πίστευε! Το δαχτυλάκι του πονούσε από την δεύτερη μέρα σχολείου, κι εγώ κοιτούσα τον κάλλο που έχω στο δικό μου δάχτυλο και η μητέρα μου του έδειχνε τον δικό της! Τι άλλαξε δηλαδή τόσες γενιές μετά? Ότι δεν τρώνε ξύλο τα παιδιά μας??? Χαίρω πολύ!

 

Ακόμη και άρρωστος να ήταν ο Γιώργος, πήγαινα στο σχολείο του να πάρω τις φωτοτυπίες και αρρωστούλης όπως ήταν, κάναμε τα μαθήματά του, γιατί πότε ακριβώς θα κατάφερνε να κάνει 2-3 φωτοτυπίες γλώσσας μαζεμένες, άλλες 2-3 φωτοτυπίες μαθηματικών και αντιγραφή και όλα τα άλλα? Γιατί να πρέπει να τον πείσω πως οι δασκάλες είναι καλές, αλλά έχουν κι αυτές τα προβλήματά τους και τις αντοχές τους και ξεσπάνε στα παιδιά καμιά φορά? Οι δασκάλες γνωρίζουν ότι ένα παιδί έχει κι αυτό τα δικά του θέματα όπως και οι ίδιες? Όταν ξεσπάει λοιπόν αυτό το παιδί, γιατί μπαίνει τιμωρία ενώ η δασκάλα όχι? Και γιατί να του λέω εγώ πως ακόμη κι αν οι δασκάλες λένε στα παιδιά πως αν δεν προσπαθήσουν αρκετά, θα πρέπει να ξανακάνουν την πρώτη, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση και απλά τους το λέει για να προσπαθούν πιο πολύ? Πότε ο φόβος ισούται με αγάπη για μάθηση και σεβασμό σ’ αυτόν που σε μαθαίνει? Και το ερώτημά μου συνεχίζει. ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ???

 

Στα σχολεία μας έχουμε ΠΟΛΥ ύλη (και όλο λένε να την αυξήσουν! Αν είναι δυνατόν δηλαδή τα παιδιά στο γυμνάσιο να κάνουν αρχαία! Δύο γλώσσες και 5-6 φροντιστήρια!). Φεύγουμε από τα σχολεία μας περήφανοι γιατί μαθαίνουμε πράγματα που μαθαίνουν άλλοι στο πανεπιστήμιο! Με ποιο κόστος και γιατί? Να νιώθεις βλάκας μέσα στην τάξη επειδή μαθαίνεις λίγο διαφορετικά από τα άλλα παιδιά, μιας και δεν έτυχε να μαθαίνεις παπαγαλία, να τρως τον χειμώνα σου σαν παιδί διαβάζοντας από την πρώτη 2 ώρες την ημέρα γιατί σου βάζουν από τόσο μικρό να κάνεις μαθήματα στο σπίτι αντί να χαλαρώσεις (τι θα γινόταν αν τα παιδιά δεν είχαν καθόλου εργασίες στο σπίτι?). Να φοβάσαι τον δάσκαλο και την δασκάλα σου, ακόμη κι αν σε θεωρεί καλό παιδί και καλό μαθητή, γιατί βλέπεις τι συμβαίνει στους άλλους και τρέμεις την ώρα που θα συμβεί και σε σένα αν κάνεις λάθος. Να έχεις και την μαμά σου στο σπίτι να σε πιέζει, γιατί όσο χαλαρή κι αν είναι, προσπαθεί να σε προστατεύσει από το σύστημα και την ντροπή σου αν δεν τα κάνεις σωστά και σε μαλώσει η δασκάλα ή σου βάλει άσχημο αυτοκόλλητο, γιατί το σύστημα σε κάνει να ντρέπεσαι! Να μην αγαπάς το σχολείο, παρά μόνο τα διαλείμματα και τις εκδρομές και αργότερα τις κοπάνες! Και στο κρεσέντο τις παιδείας οι πανΕλλήνιες. Ο εφιάλτης κάθε παιδιού! Και τέλος, να φτάνεις σε μια ηλικία που δεν θυμάσαι ΤΙΠΟΤΑ από όλα αυτά τα μαθήματα που είχες κάνει στο σχολείο, ακόμη κι αν ήσουν αριστούχος μαθητής!

 

σχολειο3

 

Δηλαδή σκέφτομαι λιγάκι. Μόνο λιγάκι… Πόσο πιο εύκολα θα ήταν αν το γράμμα Αα τα παιδιά το ζωγράφιζαν πάνω σε ένα αβγό πχ. Αν έβγαιναν μετά στην αυλή να ψάξουν να βρουν πράγματα που ξεκινάνε από το Αα, και μετά με τα αβγουλάκια τους σχεδίαζαν το γράμμα στο προαύλιο του σχολείου και η δασκάλα να τους διάβαζε το μάθημα κάτω από το δέντρο, καθώς αυτά το τρώνε? Ή αν το 10, το μάθαιναν μαζεύοντας το κάθε παιδί και από 10 αντικείμενα μέσα ή έξω από την τάξη και μετά με μολύβια ή με ότι αντικείμενο, το σχεδίαζαν κιόλας ? Και αν στο μάθημα έβγαιναν στον λαχανόκηπο του σχολείου να φυτέψουν 10 σποράκια και στο μάθημα για το περιβάλλον, τα φρόντιζαν? Ή αν με τουβλάκια lego μάθαιναν τις μονάδες τις δεκάδες κλπ? Κι ας έκανε και κάποιο παιδί ένα διαστημόπλοιο την ώρα του μαθήματος! Δεν πειράζει! Πόσα τουβλάκια άραγε χρησιμοποίησε για να το φτιάξει? Θυμάται? Πάνω από 10, κάτω από 10? Με μαλακές μπαλίτσες τα παιδιά να προσπαθούν να ρίξουν το τενεκεδάκι με το γράμμα που θα φωνάξει η δασκάλα, ή την λέξη που θα φωνάξει η δασκάλα! Να στύβουν τον χυμό από πορτοκάλι και να καθαρίζουν μετά καθώς ευχαριστιούνται τον χυμό που μόλις έφτιαξαν, μιλώντας για τις βιταμίνες, και άλλα πολλά!😉

 

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με το παιχνίδι! Το παιχνίδι!!! Ότι μας είχαν μάθει κάποιοι καθηγητές μου τότε με παιχνίδι, με χιουμορ, ακόμη το θυμάμαι! Μόνο αυτά όμως! Το κλασσικό ΜΕΘυσμένος ΑΙΘίοπας ΠΡΟΠονείται ΒΟΥΤώντας, ακόμη το θυμάμαι πχ. Όπως και το ότι η Μεθανόλη μυρίζει σαν κλανιά (γιατί είναι το ίδιο με την κλανιά). Θυμάμαι την Ιφιγένεια εν Αυλίδι, γιατί η καθηγήτρια μας την έλεγε με τόσο πάθος που θέλαμε να συνεχίσει και παρακάτω! Δεν θυμάμαι τους νομούς της Ελλάδας, κι ας τους είχα μάθει νερό. Δεν θυμάμαι ολοκληρώματα, δεν θυμάμαι ιστορία της Ελλάδας. Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα! Και τα περισσότερα από αυτά δεν μου χρειάστηκαν η αλήθεια στις σπουδές μου αργότερα, αν και τώρα θα ήθελα να γνωρίζω ειδικά την πρόσφατη ιστορία μας, αν και αυτήν δεν την είχαμε καλύψει καν, μιας και δεν ήταν SOSαρα!

 

Με όσους εκπαιδευτικούς κι αν έχω μιλήσει, συμφωνούν πως το σύστημα είναι σκάρτο! Γιατί δεν ενώνουμε λοιπόν τις δυνάμεις μας να κάνουμε κάτι διαφορετικό? Η αρχή έγινε! Με τα σχολεία της Φύσης και των Χρωμάτων, αποδεικνύεται πως όλο αυτό μπορεί να γίνει και στα δημόσια σχολεία! Τι περιμένουμε? Εγώ είμαι πρόθυμη να βοηθήσω! Count me in ένα πράμα! Μόνη μου δεν μπορώ! Αποκλείεται όλοι οι γονείς να συμφωνούν με όλο αυτό που συμβαίνει στα παιδιά τους! Τον φόβο, την κούραση! Δάσκαλοι, είμαστε μαζί σας για να κάνουμε την αλλαγή. Δεν μπορούν όλα να αλλάξουν αμέσως, αλλά βήμα βήμα, γίνεται! Τα παιδιά μας αξίζουν διαφορετικά σχολεία! Πάμε να τα φτιάξουμε???

 

Και επειδή δεν θέλω και πολύ, άνοιξα ένα γκρουπ το οποίο ελπίζω να γίνει πηγή έμπνευσης για όλους όσους θέλουν να αλλάξουν την παιδεία. Γονείς, εκπαιδευτικοί, όσοι μπορούν να κάνουν κάτι. Τοπικές ομάδες, πανελλαδικές δράσεις. Πολλά θα γίνουν σιγά σιγά! Όποιος θέλει, ας μπει ΕΔΩ να ξεκινήσουμε! 

 

Δείτε το έργο αυτό που δείχνει την ιστορία ενός ελεύθερου σχολείου. Το Summerhill. Μπορεί να μην συμφωνώ με τα εσωτερικά σχολεία, αλλά γιατί να μην είναι έτσι ένα κανονικό σχολείο?

 

 

Η ομιλία του Άγγελου Πατσια στο TEDex Θεσσαλονίκης. Ο διευθυντής του σχολείου του Φουρφουρά.

 

 

Ορισμένα λινκ που μια φίλη είχε την καλοσύνη να κοινοποιήσει στο γκρούπ ενσυναίσθηση στο facebook

Για ένα Ελευθεριακό σχολείο στην Μερίδα της Ισπανίας

Η σελίδα των Σχολείων της Φύσης και των Χρωμάτων και η σελίδα τους στο FB

Το blog του σχολείου του Φουρφουρά (που μόλις είδα ότι έχει το ίδιο σχέδιο με το δικό μου!)

Ένα ελεύθερο σχολείο για να πάρουμε ιδέες. Μπορεί να γίνει και στα δημόσια😉

About mamalydia

Είμαι μαμά του Γιώργου από την 23η Ιανουαρίου 2007 και της Ναταλίας από τις 17 Ιανουαρίου 2010. Από τότε που έγινα μαμά μέχρι σήμερα, αν και δεν περίμενα να είμαι ποτέ σε κάτι τόσο σχολάστική, ξεκίνησε για μένα ένα ταξίδι έρευνας για να δώσω όσο μπορώ και όσο ξέρω, το καλύτερο σ'αυτό το παιδί, με την ευχή να μεγαλώσει το μυαλουδάκι του και το σώμα όμορφα και απροβλημάτιστα. Ο στόχος μου είναι να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Ελεύθερα να είναι αυτό που θέλουν να είναι, ελεύθερα να αγαπούν αυτό που θέλουν, ελεύθερα να παλέψουν γι αυτό που αγαπούν, ελεύθερα να είναι ο εαυτός τους! Γεννήθηκα τον Απρίλη του 1977, έχω σπουδάσει Αγγλία Interior Design και συνέχισα εκεί το Master μου. Εκεί γνώρισα από τα 18 μου τον πλέον σύζυγό μου ο οποίος μου έμαθε τον κόσμο των υπολογιστών. Ασχολούμαι με ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση, είμαι Βοηθός Μητρότητας και blogger, και βασικά μεγαλώνω τα παιδιά μου, έχω την τύχη να είμαι μια full time μαμά! :-) Αν θέλετε να επικοινωνήστε μαζί μου, εδώ είναι το μέηλ μου: lydiat2004 @ yahoo.gr

29 responses »

  1. Μπράβο Λυδία!!! Μέσα σε λιγες γραμμές έγινες η φωνή μου κι οι φωνές πολλών γονιών μαζί!!! Πρεπει να ξεκινήσει αυτή η κουβέντα κάποτε, δημόσια, ελευθερα και δημοκρατικά, να βαλουμε όλοι ένα χεράκι να χουν τα επόμενα παιδιά τα σχολεία που αξίζουν και-κυρίως- τα σχολεία που εχουν ανάγκη! Σ ευχαριστώ!!!
    BTW το κείμενο σου θα μπορούσε ν αποτελέσει τη βάση και για ένα ψήφισμα ακόμα προς το υπουργείο Παιδείας και την Ελληνική Βουλή. καπως πρεπει ν ακουστεί η αγωνία μας για όσα επιφυλάσει το σύστημα στα παιδιά μας, χωρίς αυτά, χωρίς εμάς.

  2. Διάβαζα το άρθρο σου και ήταν σαν να διάβαζα τους προβληματισμούς και τα άγχη μου της περασμένης χρονιάς. Κι εμείς τα καταφέραμε καλά στην πρώτη αλλά δυστυχώς αυτό γινόταν μερικές φορές με γκρίνια (είτε απο το παιδί είτε απο μένα), είτε με εντάσεις. Θα έλεγα πως αυτός ο σωρός απο φωτοτυπίες για το σπίτι κόντεψε να χαλάσει τη σχέση μου με το γιο μου!

    Γιατί να πρέπει να γίνω κι εγώ δασκάλα για να διδάξω στο παιδί πώς πρέπει να κάνει τις ασκήσεις του; Δεν είμαι και δε θέλω να γίνω δασκάλα. Όμως αυτο το «κυνηγητό» για να προλάβουμε να βγάλουμε την υπερβολική ύλη έκανε τα παιδιά να μην εμπεδώνουν αυτα που μαθαίνουν στο σχολείο και στο σπίτι να πρέπει να τα εξηγήσω εγώ για να κάνουμε τις φωτοτυπίες. Και να υπογραμμίσω ότι είχαμε την τύχη να έχουμε μια εκπληκτική παιδαγωγό, με μεγάλη αγάπη και σεβασμό στα παιδιά… με αγάπη και στις φωτοτυπίες όμως. Και φτάσαμε να διαβάσουμε και 4 ώρες σε ένα απόγευμα. Τι να διαβάσουμε δηλαδή… να τυρρανιόμαστε: το παιδί κατάκοπο κι απρόθυμο, εγώ απογοητευμένη να προσπαθώ να εξηγήσω ότι οφείλουμε να ειμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας.

    Με αρκετές μαμάδες συζήτησα τους προβληματισμούς μου. Ήταν κι άλλες στο ίδιο μήκος κύματος, είμαστε η συντριπτική μειοψηφία όμως.

    Κάτι πρέπει να κάνουμε Λυδία. Count me in too!

  3. Λενε η δευτέρα είναι πιο εύκολη. Και?????
    Ολη η εκπαίδευση των παιδιών μας στηρίζεται στις πρακτικές αυτές. Ειτε στο σχολείο, είτε στα εξωσχολικά.
    Εχω σπουδάσει μουσική και διαπιστώνω ότι πχ το συστημα στα ωδεία είναι να κάνεις μακροχρόνιες σπουδές για να μάθεις πράγματα που μπορείς να τα χωρέσεις σχεδόν στα μισα χρόνια.
    Το παιδί μου είναι σε κλασσικό σχολείο (σχόλαγε στις 12.30 – δεν έχουν ειδικότητες), οπότε έκανε γλώσσα, μαθηματικά και λίγο μελέτη. Που να προλάβει η έρμη η δασκάλα…
    Αλλά από άλλα σχολεία, πιλοτικά με ειδικότητες, έχω ακουσει για τον τρόπο εκπαιδευσης.
    Τα παιδιά μισουν όχι μόνο τα κλασσικα μαθήματα, που μπορούν άνετα να διδαχθούν με διασκεδαστικό τρόπο αλλά και παιχνίδι όπως λες Λυδια, αλλά φτάνουν στο σημείο να σιχαίνονται την ζωγραφική, τη μουσική ακόμα και τη γυμναστική!
    Αντι να μάθουν να αγαπούν τη τεχνη, να αποκτήσουν ερεθίσματα, να μην θεωρούν ότι ο Πικάσο έκανε μουτζουρες την ώρα που μιλούσε στο τηλέφωνο, αντί να μάθουν να ακούν και άλλη μουσική, εκτός τα σκουπίδια της τηλεόρασης και τη μουσική στο σουπερ μαρκετ ή να καταλάβουν ότι αθλητισμός σημαίνει υγεία και ευγενής άμιλλα και όχι επικράτηση του δυνατότερου για να έρθει ο δισεκατομμυριούχος χορηγός, κάθονται και μαθαίνουν τα ημιτόνια, ποσα χρόνια έζησε ο Ελ Γκρέκο και κανόνες του μπάσκετ (που προφανώς ήδη γνωρίζουν από τα γενοφάσκια τους!)
    Ελεος! Καποτε δίδαξα μουσική σε σχολείο. Τους μαθαινα νότες και χτυπούσαμε όλοι τα κεφάλια μας στον τοιχο. Αρχισαμε μετά τη μουσική τυφλόμυγα με ότι κρουστο αντικείμενο και όργανο βρήκαμε και γίναμε όλοι φίλοι! Ουτε που καταλάβαμε πως πέρναγε η μερα. Μετα, μάθαμε και νότες και τραγούδια και όλα.
    Τα βιβλια του σχολείου δεν είναι άσχημα. Και πολλοι δάσκαλοι είναι αρκετά ευσυνειδητοι και προσπαθούν. Το πρόγραμμα είναι κακό. Το υπουργείο δίνει λάθος κατευθύνσεις. Σε υποχρεώνει να διδαχθείς περιττά πράγματα που θα ξεχάσεις (πχ τα αρχαία. Και μην ακούσω μπουρδες για την εκμάθηση της νεοελληνικής, διάβασε Ελυτη, διαβασε νεοελληνικά κείμενα και ποίηση, μια χαρά θα μάθεις).
    Κανουν τα παιδιά να μισούν την γνώση και την έρευνα.
    Τι να πω. Μακάρι να μπορούσαμε να οργανωθούμε όλοι μαζί (γονεις – εκπαιδευτικοί) προς μια κατεύθυνση. Θέλει πολλή δουλειά όπως και προσπάθεια και στις μέρες μας όλοι πασχίζουμε να επιβιώσουμε αξιοπρεπως. Ισως κάποτε…

  4. Δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα…νιώθω ακριβώς έτσι! Και το λέω και το φωνάζω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ! Οφείλουμε να προσπαθήσουμε για το καλό των παιδιών μας!

  5. ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΚΡΙΝΕΤΕ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΑ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ.ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΣ,ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΑΣ.ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ,ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ,ΟΧΙ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ.ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ,ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ……

    • Έφη δεν κρίνουμε τον δάσκαλο ούτε την πρόθεσή του για το καλό των μαθητών του. Κρίνουμε ένα ανταγωνιστικό, άδικο, στείρο εκπαιδευτικό σύστημα που καταδικάζει πολλά παιδιά να μην αγαπήσουν το σχολείο και τη μάθηση, να συσσωρεύουν κενά γνώσεων και να μην έχουν χρόνο για παιχνίδι ή εξωσχολικές δραστηριότητες. Επίσης τραγικό είναι ότι δεν μαθαίνουν να σκέφτονται, να συνεργάζονται και να ερευνούν. Τους δασκάλους τους θέλουμε συμμάχους και προσωπικά πιστεύω ότι απο αυτούς πρέπει να ερθει η αλλαγή.

    • Συμφωνω με την Μαρία Εφη! Το σύστημα ειναι τετοιο που εφοσον μπορεί να αλλάξει με κάποιον τρόπο ώστε παιδιά και δάσκαλοι να αγαπουν την ώρα του μαθήματος, θα ήθελα και ελπίζω να το αλλάξουμε! Μαζί και γονείς και εκπαιδευτικοί!😉

      Ελα στην ομαδα στο facebook. Υπαρχουν και αλλοι εκπαιδευτικοι και ψαχνουμε να βρουμε μια λυση!

  6. Αν σας καταλαβαίνω σωστά, θα συμφωνούσατε σε ένα βασικό στόχο :
    την αλλαγή της οικογενειακής και της σχολικής παιδαγωγικής.
    Τι αλλαγή;
    Προς μία παιδαγωγική που :
    α) σέβεται και υποςτηρίζει τη φυσική, αυθόρμητη τάση για μάθηση του κάθε ανθρώπινου όντος (Ken Robinson)
    β) σέβεται και υποστηρίζει και την ατομικότητα και την κοινωνικότητα κάθε προσώπου (παιδιού, γονιού, δασκάλας) (A.S. Neil, C.R.Rogers)
    γ) Υποςτηρίζει την ψυχο-κοινωνική εξέλιξη του παιδιού (Dan Siegel)
    γ) λαμβάνει σοβαρά υπόψη της, στην πράξη, την ποικιλία της ανθρώπινης ευφυΐας (Howard Gardner)
    δ) εφαρμόζει διαμορφωτική αξιολόγηση (Dylan Wiliam) (και όχι αυτοκόλλητα).

    Έχουμε μαλλί να ξάνουμε δηλαδή.

    Ως εκπαιδευτικός (32 χρόνια) και ως πολίτης (60 χρόνια) εμπιστεύομαι τον Φουρφουρά — δεν εμπιστεύομαι το κράτος και την κυβέρνηση. Η αλλαγή θα γίνει (γίνεται ήδη, σας διαβεβαιώ) μέσα στην κοινωνία, γύρω από τον τόπο όπου υλοποιείται το εκπαιδευτικό έργο, το χώρο δηλαδή που περιλαμβάνει το σπίτι με τους γονείς και την τάξη με μία δασκάλα και μία ομάδα παιδιών.

    Αυτά για τώρα. Έχουμε, λέω, μαλλί να ξάνουμε. Πρέπει να μελετήσουμε· να ξέρουμε ΤΙ ζητάμε· να ψάξουμε ΠΩΣ θα γίνει αυτό που ζητάμε. Και θα το κάνουμε.

    Το οφείλουμε στα παιδιά μας. Θα έχουν να ξεπληρώσουν τα χρέη μας και να πληρώσουν τις συντάξεις μας· και κάπως κι εκείνα να ζήσουν, έτσι δεν είναι;

    • Ετσι ακριβως!!!
      Μια μονο σκεψη… Οταν θελω να κανω κατι, δεν το τελειοποιω για να το ξεκινησω. Εκει στη φορα πανω το ξεκινω, ζητω βοηθεια και κατι βγαινει. Εστω η αρχη.
      Οταν σκεφτηκα να ξεκινησω την ομαδα αυτη στο FB καποιοι σκεφτηκαν να κανω πρωτα μια ερευνα, να οργανωθουμε πρωτα κλπ κλπ, εγω την ανοιξα τα επομενα 10 λεπτα! Και βρηκε τελικα κοσμο ετοιμο ν ξεκινησει μια προσπαθεια! Μην περιμενουμε δηλαδη να ξασουμε ολο το μαλλι για να γινει η αρχη. Συνεχιζουμε να το ξανουμε και στην πορεια. Ισως ειμαι ανυπομονη επειδη ο γιος μου παει δευτερα και η κορη μου προνηπιο και κατι πρεπει να κανω και γι αυτα τα παιδια.😉
      Οι γνωσεις σας πολυτιμες και χαιρομαι που ανταποκριθηκατε! Ειναι μεγαλη μου χαρα!🙂

      • Ναι, ούτε λόγος!
        Πριν όμως κάνω σήμερα κρέας με μελιτζάνες, το ‘χω σιτέψει δέκα μέρες.
        Κι επειδή, ακριβώς, μιλάμε για ανθρώπους, για ανεκτίμητα δηλαδή, απ’ τη μια κόβουμε τα λόγια δίχως τελειωμό, απ’ την άλλη λογιάζουμε και τη μελετημένη υπομονή πράξη (κι όχι χάσιμο χρόνου).
        Ο χρόνος ειν’ τώρα, είν’ αύριο, είναι κι αφού δε θα’μαι.
        Υγεια μας!

    • Σπύρο, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Είμαστε συνάδελφοι, αλλά αυτό δε λέει πολλά πράγματα. Για πολλούς (δυστυχώς) συναδέλφους, αυτά που λες είναι …»θεωρίες». Η πράξη όμως χωρίς θεωρία είναι επικίνδυνος πειραματισμός ή σημαίνει ότι ακολουθούμε τυφλά την πεπατημένη, πράγμα που κάνουν αρκετοί… Όπως και να έχουν τα πράγματα, ένα είναι βέβαιο: καμία κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την εκπαίδευση, ούτε θα ενδιαφερθεί. Ας το πάρουμε απόφαση, πως ό,τι κάνουμε μόνοι μας. Κάποιοι εκπαιδευτικοί που έχουν αφιερωθεί στη δουλειά τους και κάποιοι γονείς που βοηθάνε. Έτσι έγινε το σχολείο του Φουρφουρά, έτσι γίνονται όλα σ΄αυτή τη χώρα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν διεκδικούμε από την Πολιτεία. Αν όμως παρόλα αυτά η Πολιτεία δεν κάνει κάτι, ας το κάνουμε εμείς, γιατί τα παιδιά είναι τα μόνα που δεν φταίνε. Και βέβαια προηγείται, όπως λες, η μελέτη και η ενημέρωση για να μην πηγαίνουμε στα τυφλά.

  7. Ναι, Μπράβο! Αυτό που νιώθεις, ένιωσα και εγώ δημιούργησα με την οικογένειά μου, το Σχολειό της Φύσης στον Τρίλοφο Θεσ/νικης. 22 χρόνια σε δημόσια Νηπιαγωγεία, όπου έδωσα και πήρα πολλά. Από τα παιδιά, από τους γονείς, αλλά και από το Δημόσιο, καθώς με συνείδηση για το ρόλο μου, αξιοποίησα την κάθε ευκαιρία που μου έδωσε(σεμινάρια,ομάδες συμβούλων με σοβαρή και σύγχρονη δουλειά, επιμόρφωση στο πανεπιστήμιο ξανά και ξανά κ.α).
    Δηλαδή πως μπορεί ο Άγγελος ο Πατσιάς, που τον γνώρισα και αυτόν και το σχολειό του στην Κρήτη και είναι καταπληκτικός και δεν μπορούν οι άλλοι;
    Είναι γιατί ο Άγγελος και ο κάθε Άγγελος που υπάρχει στο ελληνικό σχολείο, αγαπάει αυτό που κάνει, ξέρει ποιος είναι και τι θέλει και δεν φοβάται να στηρίξει τις επιλογές του. Και είδατε τι έγινε. Υποκλίθηκαν όλοι σε αυτόν το Δάσκαλο, ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που τον βράβευσε. Και τώρα ο Άγγελος «ταξιδεύει» μαζί με τα παιδιά του στα μονοπάτια, που χαράσσει η αληθινή Παιδεία.
    Και τι σημαίνει αλήθεια Παιδεία; Μήπως απλά είναι η αντίληψη για τη ζωή; Η σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του, τη φύση, την τέχνη, τις αξίες; Αφήσαμε το σχολείο να αποκόψει τον άνθρωπο από την αληθινή ζωή.
    Αλλά όλοι φταίμε. Φταίει πρώτα και κυρίαρχα το κράτος, που δεν ονειρεύεται τίποτα για τον εαυτό του και το μέλλον αυτής της χώρας, φταίμε εμείς οι δάσκαλοι που επίσης δεν ονειρευόμαστε, αλλά φταίμε και σαν γονείς, που ενώ ένας άνθρωπος γεννιέται προγραμματισμένος να γίνει δημιουργός ιδεών και να ζήσει το θαύμα της ζωής, τον καθιστούμε «ανάπηρο» σωματικά και συναισθηματικά. Και μετά ισχυριζόμαστε ό,τι φταίνε όλοι οι άλλοι, εκτός από εμάς τους ίδιους. Βέβαια δεν φταίμε τελικά και εμείς ως ένα σημείο, γιατί έτσι εκπαιδευτήκαμε σαν άνθρωποι από κράτος, κοινωνία, γονείς, σχολείο. Αλλά έχουμε την ευθύνη της προσωπικής επιλογής και της ώριμης και συνειδητής απόφασης να αλλάξουμε.
    Για εμένα εκπαίδευση παιδιών σημαίνει ξεκάθαρα, εκπαίδευση γονέων. Και οπωσδήποτε φύση. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να ζει στη φύση, σε αρμονία με αυτήν και τον εαυτό του και να μαθαίνει μέσα από αυτήν. Ότι παθαίνουμε είναι γιατί αποκοπήκαμε από τη φύση και από τη φύση μας.
    Χαίρομαι για το εγχείρημα, γιατί όσο πληθαίνουν οι φωνές, τόσο σημαίνει ότι κάτι αλλάζει. Και αλλάζει. Θα ξανα-ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και αυτό σημαίνει χαρά με ρίσκο και αλλαγές. Ευελιξία, προσαρμοστικότητα οι δεξιότητες που διέσωσαν το είδος και στις οποίες οφείλουμε να ξανα-εκπαιδευτούμε όλοι. Και αυτό ας γίνει με χαρά. Τη χαρά της ανακάλυψης της ζωής και με σεβασμό και ευγνωμοσύνη για το δώρο που μας δόθηκε.
    Καλή επιτυχία!» Όλοι μαζί μπορούμε» ( μότο του σχολείου και των γονιών που έχουν δημιουργήσει τον κοινωνικό σύλλογο » Δέντρο Ζωής»)
    Με εκτίμηση Βέτα Γεωργιάδου

  8. Το παρόν άρθρο της Λυδίας, με όλη την αρχική πληροφορία, μπορούμε να το επικοινωνήσουμε σε γονείς, εκπαιδευτικούς, συλλόγους γονέων και εκπαιδευτικών και όπου αλλού νιώθουμε πως ενδιαφέρει. Νομίζω για αρχή, το σημαντικό είναι να βρεθούμε μεταξύ μας, να νιώσουμε πως δεν ειμαστε «ονειροπόλοι» ούτε «τρελλοί», αλλά μοιραζόμαστε κοινές ανησυχίες και οράματα για το δημόσιο σχολείο στον τόπο μας. Είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθούν τοπικοί «πυρήνες» σκεπτόμενων γονέων, δασκάλων, παιδιών. Στην πορεία θα ανακαλύψουμε πως είμαστε πολλοί περισσότεροι απ όσοι νομίζουμε τωρα😉

  9. Καλώς σε βρήκα Λυδία! Διαβάζω αυτό το ποστ και νιώθω ότι βλέπω γραμμένες όλες τις δικές μου σκέψεις! Μπήκα και στο γκρουπ, ελπίζω να είμαστε σε επαφή από δω και πέρα!
    Κική

  10. Παράθεμα: Μιλήστε με τη δασκάλα του παιδιού σας! | Το Blog μιας Μαμας

  11. Οι τοποθετήσεις σου με συγκίνησαν και χάρηκα για την ευαισθητοποίηση αλλά και αγανάκτηση για την κατάσταση που επικρατεί και δυστυχώς γίνεται ολοένα και χειρότερη στο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ένας δρόμος ιλιγγιώδους ταχύτητας με μπούχτισμα από πληροφορίες και μαθησιακά αντικείμενα πολύ βαριά για τα παιδιά. Ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια 20 χρόνια ,αγανακτώ. Δημιουργούμε με τη συμμετοχή μας στις επιταγές τους, φοβισμένα παιδιά του » πρέπει». Ζουν με το μόνιμο άγχος των εξετάσεων και της κρίσης, για επιτυχίες-βαθμούς υψηλούς άχρηστους, αφού πολύ συχνά δεν επεξεργάζονται την πληροφορία- γνωστικό αντικείμενο.ΠΑΠΑΓΑΛΙΖΟΥΝ. Ντρέπομαι που συμμετέχω σε αυτό που γίνεται.Κυνηγάω την απέραντη ύλη την οποία μου βάζουν πολύ στενά όρια να διεκπεραιώσω. Θλίβομαι. Συνέχεια εφράζω την άποψη- αγανάκτησή μου μέσα στην τάξη, έστω και αν πρόκειται για μαθήματα και Πανελληνίων. Σε ευχαριστώ που με ερέθισμα τα γραφόμενά σου εξέφρασα τη γνώμη μου.

  12. Τα παιδιά στο γυμνάσιο μια χαρά μπορούν να ανταποκριθούν στα αρχαία ελληνικά, εξάλλου η εκμάθηση των αρχαίων είναι τρομερή άσκηση για το μυαλό όταν γίνεται από κατάλληλα εκπαιδευμένο φιλόλογο-υπάρχει συγκεκριμένο μεταπτυχιακό για τη διδασκαλία των αρχαίων. Στο συγκεκριμένο θέμα, το πρόβλημα δεν είναι τα αρχαία αλλά οι ανεκπαίδευτοι καθηγητές.
    Ως προς τις βαθμολογίες όμως… γιατί ένα παιδάκι που δεν τα πήγε τόσο καλά, να πάρει τον ίδιο βαθμό με ένα άλλο παιδάκι που τα πήγε καλύτερα; Γιατί να μην επιβραβευτεί το παιδάκι που έκανε τη μεγαλύτερη προσπάθεια/που είχε το μεγαλύτερο ταλέντο; Γιατί να μην πάρει το κάθε παιδάκι τον βαθμό που του αξίζει;

  13. Παράθεμα: Αλλάζουμε τα σχολεία??? | Το Blog μιας Μαμας

  14. Μπράβο Lydia!!βήμα βήμα και όλοι μαζί!το παιδί μου φέτος θα πάει γ δημοτικού.δεν θέλει,δεν έχει όρεξη,λείπει ενδιαφέρον στο σχολείο.6 ώρες εκεί μέσα,σοβαρά,μικρά παιδιά;;;και στο σπίτι μετά φωτοτυπίες και ασκήσεις χωρίς τέλος!

  15. Συμφωνώ με τις τοποθετησεις σου.Χρειάζεται οπωσδήποτε αλλαγή το εκπαιδευτικό συστημα.Ολοι μαζί αν ευαισθητοποιηθουμε μπορεί να να γινει μια αρχή.Για τα παιδιά μας, αξίζουν κατι καλυτερο εν έτη 2016.(Είμαι μαμα ενος τετραχρονου κορίτσιου και φοβάμαι για το τι θα αντιμετωπίσει στο μέλλον, μιας και σαν παιδί εγώ δεν έχω τις καλύτερες εμπειρίες απο το σχολείο, κάποια «πράγματα » με ακολουθούν μέχρι σήμερα ).

  16. Αγαπητή κυρία Λύδια,
    παρακολουθούσα το γκρούπ που έχετε στο facebook και μάλιστα είχα δημοσιεύσει και σε αυτό. Είμαι κι εγώ από αυτές τις μαμάδες που κύριο μέλημά τους είναι η ευτυχία των παιδιών τους και να τα δουν να γίνονται ελεύθεροι άνθρωποι.Δυστυχώς, δεν γνωρίζω για ποιόν λόγο, έχω αποκλειστεί από την ομάδα σας. Νόμιζα ότι θέλουμε να ακούμε όλες τις απόψεις κι ότι τουλάχιστον αυτό θέλουμε να διδάξουμε και στα παιδιά μας , μέσα από εμάς. Δεν ήθελα να το πιστέψω στην αρχή, και νόμιζα ότι έχει κλείσει η σελίδα , αλλά τελικά διαπίστωσα ότι η σελίδα λειτουργεί , αλλά εγώ πιθανόν έχω αποκλειστεί από αυτήν. Μπορείτε τουλάχιστον να μου απαντήσετε για τον λόγο που αυτό έχει συμβεί; Γιατί ακόμη κι αν πιστεύετε ότι λέω βλακείες , (γιατί δεν λέω άσχετα πράγματα), θα μπορούσατε να με βάλετε στην θέση μου απαντώντας μου τουλάχιστον, διαφορετικά θα μπορώ να θεωρήσω ότι κάτι σε αυτά που έχω πει σας ενοχλεί τουλάχιστον.
    ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s